Monday, September 4, 2017
Sunday, July 30, 2017
Saturday, July 15, 2017
*** အနတၱ လကၡဏ အခါေတာ္ေန႔ ဓမၼ ပူဇာ ***
<||><||><||><||><||><||><||><||><||><||>
သာသနာေတာ္တြင္း အခြင့္ အရး အေလးထားၾကရန္
______________________________________________
ျမတ္ဗုဒၶသည္ မဟာသကၠရာဇ္ - ၁၀၃ - ခုႏွစ္ ဝါဆို
လျပည့္ေန ့မွအစျပဳ ၍ ဓမၼစၾကာ တရားဦးကို ပဥၥဝဂၢီ( ၅ )
ဦးတို ့အားေဟာၾကား ေတာ္မူ သည္ မွ ဝါဆိုလျပည့္
ေက် ာ္( ၅ )ရက္ေန႔သို ့ေရာက္ရွိေသာအခါ "အနတၱလကၡ
ဏသုတၱန္ေဒသနာေတာ္"ကိုေဟာၾကားမူရာ ပဥၥဝဂၢီ( ၅ )
ဦးတို ့ အရဟတၱမဂ္ _ အရဟတၱဖိုလ္သို ့ဆိုက္ေရာက္
ေတာ္မူၾကသည့္ ေန ့ထူး _ ေန ့ျမတ္ကို ဓမၼပူဇာ ဤစာစု
ျဖင့္ ရုိေသေလးျမတ္ ဦးခိုက္အပ္ပါ၏ ။
အနတၱပုဒ္
အနတၱ ဆုိေသာ စကားအဓိပၸါယ္ကို ေရွဦးစြာ
အေျခပါဒကမွစ၍ တတ္သိလိမၼာရန္လိုအပ္၏။ အနတၱ
ဟူေသာပုဒ္သည္ မူလ ပုဒ္ရင္းပုဒ္မွန္မဟုတ္ ပုဒ္ျပန္
ျဖစ္သည္။အမွန္ေနရမည္မွာ န - အတၱ ဟုေနရမည္ ။
နအတၱ ကို ပုဒ္ခြဲေသာ္ န တစ္ပုဒ္| အတၱ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္
မည္။ န ပုဒ္သည္ "ပဋိေသဓ"ျမစ္ထားေသာပုဒ္။နဂုိ ရွိ
ရင္းစြဲ ကိုျမစ္ထားသည္။ဖ် က္ထားသည္ဟုဆိုလိုသည္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ရွိျခင္း အနက္ကို မရွိ _ မဟုတ္ ဟု
ျပဳ ထားသည္။ထို ့ေၾကာင့္ ………………………………
_ န ပုဒ္သည္ မဟုတ္ဟူေသာ အနက္ေဟာကို ရ၏ ။
_ အတၱ ပုဒ္သည္ ကိုယ္ဟူေသာ အနက္ေဟာကို ရ၏ ။
_ န ပုဒ္+ အတၱပုဒ္ ေပါင္း၍ အနက္ေပးေသာ္ နအတၱ ျဖစ္
ျဖစ္၏ ။
အတၱ = ကိုယ္သည္| န= မဟုတ္ ။အနတၱ=ကိုယ္
မဟုတ္။ဤသို ့ျဖစ္၏။ အနတၱ ကိုယ္မဟုတ္ဟု" သုခုစၥာ
ဒနတၱ" အရြတ္ အဆို လြယ္ကူေစျခင္းအက် ိဳ းငွာအနတၱ
ဟူ၍ " ပုဒ္ျပန္ " ျခင္းျဖစ္သည္။
ယံဒုကၡံ တဒနတၱာတိ ဝစနေတာ
ယံ=အၾကင္ ခႏၶာငါးပါး ဒုကၡတရားသည္| အတၳိ=ရွိ၏
တံ=ထိုတရားသည္| အနတၱာ=အနတၱ မည္ကုန္၏ ။
ဣတိ=ဤသို ့|ဝစနေတာ=ဘုရားေဟာေတာ္မူေသာ
ေၾကာင့္ _ ဒုကၡ တရား ခႏၶာငါးပါးသည္ပင္လွ် င္ အနတၱ
တရားမည္ပါ၏ ။
မိစၧာပရိကပၸ( ၆ )မ် ိဳ း
အတၱ အယူ ဝါဒ ကိုလည္း သိသင့္ပါ၏ _ ဘုရားရွင္
မပြင့္ထြန္းေတာ္မူ မီက ေလာကႀကီးသည္ _အမိုက္ေလာ
က _ အေမွာင္ေလာက _ အရမ္းေလာက အတိျဖစ္၏ ။
ယထာဘူတက် မွန္ကန္ေသာအသိဉာဏ္ မဲ႔ၾက၏။အတၱ
စြဲ _ အတၱဒိ႒ိ _ အတၱဝါဒုပါဒါန္ _ သကၠာယ ဒိ႒ိ စြဲ ျဖင့္
အတၱေလာက အတၱသမားတို ့သည္ ………………
၁။သာမိ အတၱ=ငါ ့ကိုယ္ ငါပိုင္သည္| ငါဆိုင္သည္ ဟူ
ေသာ ဝါဒ ။
၂။သယံ ဝသီအတၱ=ငါ ့ကိုယ္ျဖစ္၍ ငါ ့အလိုသို ့လိုက္
ႏိုင္၏။ငါကိုယ္တိုင္ သြားႏိုင္ လာႏိုင္၏။ထိုင္ႏိုင္ ထႏိုင္
၏ စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္အလိုဆႏၵ ကိုလိုက္ပါႏိုင္သည္ဟူ
ေသာဝါဒ ။
၃။နိဝသီ အတၱ=ငါပိုင္ေသာကိုယ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ
တစ္ပါးတို ့အလိုႏွင့္ မဆက္ဆံ သူတစ္ပါးတို ့ျပဳ စုမႈမခံ
သူတစ္ပါးတို ့အကူအညီမလို |ကိုယ့္လက္ ကိုယ့္ေျခ
ကိုယ့္မ် က္စိ _ နား _ နာေခါင္း _လွ် ာ _ ကိုယ္တို ့ႏွင့္
ေန ႏိုင္၏ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထံမွ ငွားရန္းရန္
မလို ကိုယ္အလိုအတိုင္း ေနႏိုင္သည္ဟူေသာဝါဒ ။
၄။ကာရက အတၱ=ခ် မ္းသာေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္သည္
ဆင္းရဲေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္သည္။သုခ _ဒုကၡ ႏွစ္မ် ိဳ း
စလုံး ကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ႏိုင္သည္ ဟူေသာဝါဒ ။
၅။ေဝဒကအတၱ=အတၱေကာင္ ရွိျခင္းေၾကာင့္ ခ် မ္းသာ
လည္း ခံစားႏိုင္၏ ဆငး္ရဲ ကိုလည္းခံစားႏိုင္၏ ဟူ
ေသာဝါဒ ။
၆။အဓိ႒ာယကအတၱ=စိတ္ထားၿမဲျမန္ ဓိ႒ာန္ေဆာက္
တည္ ေနႏိုင္သည္။မိမိ စိတ္ကို ထားခ် င္ရာ ထား ႏိုင္
သည္။မိမိ စိတ္ကို ၿငိမ္ၿငိမ္ ထားလည္ျဖစ္၏။လႊတ္
ထားလည္းျဖစ္၏ ဟူေသာဝါဒ ။
ျပဆိုခဲ႔ေသာ အခ် က္တို ့သည္ အညတိတၳိယမည္
ေသာ သာသနာ့ဗာဟိရက(သာသနာ့ အျပင္ပ) တိတၳိ
တို ့ၾကံဆ အပ္ေသာ အတၱ( ၆ )မ် ိဳ းတို ့တည္း။အနတၱ
တရား ထင္ရွားသည္ရွိေသာ္ ဤ အတၱ တသင္း ဖယ္
ရွင္းျခင္းသို ့ေရာက္ပါ၏ ။
လကၡဏတၱယ ၏ အေၾကာင္းျပ စီစစ္ခ် က္
___________________________________
အနိစၥ အရာ မွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ႏွစ္ခ် က္ ………
၁။ ခယေ႒န
၂။ဝယေ႒န
အနိစၥလကၡဏာတြင္ _ ခယေ႒န=ကုန္ခမ္းတတ္
ေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္းေကာင္း| ဝယေ႒န=ခ် ဳ ပ္
ေပ် ာက္ျပဳ န္းတီး ပ် က္စီးတတ္ေသာသေဘာေၾကာင့္
လည္္းေကာင္း အနိစၥမည္သည္ျဖစ္၏ ။
ဒုကၡအရာမွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ႏွစ္ ခ် က္…………
၁။ဘယေ႒န
၂။ပိဠနေ႒န
၁။ဒုကၡလကၡဏာတြင္_ ဘယေ႒န=ေၾကာက္ဖြယ္လိလိ
ေဘးအတိ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း|ပိဠနေ႒န
=အၿမဲမျပတ္ကပ္၍ ႏွိပ္စက္တတ္ေသာ သေဘာေၾကာင့္
လည္းေကာင္း ဒုကၡမည္သည္ ျဖစ္၏ ။
အနတၱအရာမွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ သုံး ခ် က္…………
၁။အသာရကေ႒န
၂။အနိႆ ရေ႒န
၃။အဝသ ဝတၱနေ႒န
အနတၱလကၡဏာတြင္ _ အသာရကေ႒န=အမာခံ
စစ္ စစ္ ခိုင္ၿမဲေသာ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ သေဘာ
ေၾကာင့္လည္းေကာင္း|အနိႆ ရေ႒န=အာဏာတန္ခိုး
အစိုးမရေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္းေကာင္း|အဝသ
ဝတၱနေ႒န=လိုရာ လိုရပ္သို ့ မလိုက္တတ္ေသာ သ
ေၾကာင့္လည္းေကာင္း အနတၱ မည္သည္ျဖစ္၏
အနတၱ လကၡဏာ၌ ျပဆိုအပ္ေသာ ဟိတ္သုံး
ခ် က္ အနက္ အနိႆ ရ႒ ႏွင့္ အဝသဝတၱန႒ ႏွစ္ပါးကို
နားလည္လြယ္၏ ခႏၶာငါးပါးတရားသည္ အာဏာတန္ခိုး
အစိုးမရပါတကား|မိမိ၏ အလိုဆႏၵ ကို ျပည့္ဝေအာင္ မ
လိုက္ပါလားဟု ထင္ျမင္ရိပ္စားမိႏိုင္ၾက၏ ။
အနိႆ ရန႒
အာဏာ တန္ခို အစိုးမရ | ကိုယ္ထားသလိုမေန|
ကိုယ္ခိုင္းသလိုမရ|သူျဖစ္ခ် င္သလို ျဖစ္ေန၏။မအို _မ
နာ _ မေသ ႏွင့္ ဆို၍မရ။ အို၏ _ နာ၏ _ ေသ၏ ။
အဝသဝတၱန႒
မိမိ၏ လိုရာ လိုရပ္သို ့ မလိုက္တတ္ မ် က္စိမ မႈန္
ခ် င္_ နားမထိုင္းခ် င္ _ ခါးမကိုင္းခ် င္ _ ဝဏၰသမၸတၱိ အ
ဆင္းသဏၭာန္ ၾကန္အင္လကၡဏာ တင့္တယ္ေစခ် င္၏
ဤသို ့မိမိ အလိုဆႏၵ တစ္ခုမွ် မလိုက္ေလ် ာပါ။သူသ
ေဘာအတိုင္းသာျဖစ္သည္။
အသာရကေ႒န
အမာခံစစ္ စစ္ ခိုင္ၿမဲေသာ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ သ
ေဘာကိုမူ အေဟာအေျပာ အျပအသ အလြန္နည္း၏။ထို ့ေၾကာင့္တတ္သိလိမၼာ သူလည္းနည္း၏ အလြန္
လည္းအသိခက္သည္။ အသိခက္ျခင္းေၾကာင့္လည္း
အနတၱ၏ ေရွ႕မွ အနိစၥ ႏွင့္ ဒုကၡ တရားထိုႏွစ္ပါးကို
သုတၱန္ ေဒသနာ နည္းျဖင့္ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။အဘိ
ဓမၼာနည္းအားျဖင့္သုံးပါးျပားရန္မရွိ အနတၱတစ္ပါးတည္း
ကိုသာ ဘုရာရွင္ေဟာေတာ္မူသည္။
အနိစၥ _ ဒုကၡ _ အနတၱ လကၡဏာေေရးသုံးပါး
တို ့တြင္ အနိစၥလကၡဏာ_ ဒုကၡလကၡဏာ ႏွစ္ပါးတို ့
သည္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးတို ့ပြင့္ေတာ္မူ၍
ေသာ္လည္းေကာင္း| မပြင့္ေတာ္မူ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း
သိလြယ္ _ ျမင္လြယ္ _ ထင္ရွားလြယ္ေသာ လကၡဏာ
တို ့ျဖစ္၍ "ပါကဋလကၡဏာ" မည္၏ ။
အနတၱလကၡဏာသည္ ေလာက၌ ဘုရားရွင္တို ့
ပြင့္ထြန္းဆဲ အခါ၌သာ ပြင့္ေပၚရေသာတရားျဖစ္၏။ အ
နိစၥ _ ဒုကၡ တရားကဲ႔သို ့မဟုတ္ အမိုက္တိုက္အလားျဖစ္
၍ သိႏိုင္ ခဲ_ ျမင္ႏိုင္ခဲ _ ထင္ရွားႏိုင္ခဲသည့္အတြက္
"အပါကဋ လကၡဏာ" မည္၏ ။ အနတၱသည္ အနိစၥ _
ဒုကၡ တရားႏွစ္ထက္လည္း အသိခက္ပါသည္။သို ့ေသာ္
မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိိုလ္ဉာဏ္ရျခင္းသည္ အနတၱလကၡဏာ ကို
သိျမင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။အနတၱလကၡဏာေက် ာ္၍
မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိုလ္ဉာဏ္ မရေကာင္းပါ။ေလာကတြင္ဘုရား
ရွင္ ပြင့္ထြန္းမွသာ အနတၱတရားသည္ လည္း ပြင့္ထြန္းပါ
သည္ ။ဘုရားမပြင့္ထြန္းလွ် င္ အနတၱတရားသည္လည္း
မပြင့္ထြန္း မထင္ရွားႏိုင္ပါ။ဘုရားရွင္ ႏွင့္ အနတၱတရား
သည္ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေနသည္။အနတၱတရားသည္
ဘုရားရွင္ႏွင့္ အတူေပၚလာေသာတရားျဖစ္၏ ဟုယူ
ေသာ္ရ၏။ထို ့အျပင္ ေလာကတြင္ ဘုရားရွင္ဆိတ္လွ် င္
အနတၱတရားဆိတ္၏ဟူ၍ လည္္းယူေသာ္ရ၏ ။
အနတၱလကၡဏံ ဝိနာ ဗုဒၶဳ ပၸါ နပညာယတိ
ဗုဒၶဳ ပၸါေဒေယဝ ပညာယတိ ။( ဝိဘင္းအ႒ကထာ)
အနတၱလကၡဏံ= အနတၱလကၡဏာသည္| ဗုဒၶဳ ပၸါဒါ= ဘု
ရားပြင့္ေသာအခါႏွင့္ | ဝိနာ=ကင္း၍ |နပညာယတိ= မ
ထင္ရွား|ဗုဒၶဳ ပၸါေဒေယဝ=ဘုရားပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ၌
သာလွ် င္ | ပညာယတိ= ထင္ရွား၏။ထို ့ေၾကာင့္ အနတၱ
တရားကို အခ် ိန္ အခါမေရြး နာၾကားႏိုင္ခြင့္ဆိုတာ မရ
ႏိုင္ၾကသည္ကို သတိျပဳ သင့္ၾကသည္။သာသနာေတာ္
ထင္ရွားရွိခိုက္ ၾကဳံ ဆုံခိုက္၌သာ နာၾကားခြင့္ သိခြင့္ရႏိုင္
ၾကသည္။သာသနာကြယ္လွ် င္ အနတၱတရားလည္း
ကြယ္သည္။သာသနာ ထင္ရွားရွိသည္ဆိုျခင္းမွာ အနတၱ
တရား ရွိျခင္း ကိုေခၚသည္။သာသနာကြယ္ပေသာကာ
လတြင္ အနတၱတရားေဟာၾကားသူမရွိ၍ မနာၾကားရပါ။
ယခုလူတို ့ သာသနာေတာ္ႏွင့္ၾကဳံ ဆုံရသျဖင့္ အနတၱတ
ရားကို နာၾကားခြင့္ ရေနၾက၏ ။ အလြန္ ့အလြန္ ရခဲလွ
ေသာ ဘဝမ် ိဳ း ကာလမ် ိဳ းကို မိမိ တို ့ပိုင္ဆိုင္ထားၾက
သည္ ကို သိၾက၍ တန္ဖိုး ထားၿပီး က် ိဳ းစား သင့္သည္
အခြင့္အခါ ကို သိ၍ ရေအာင္ ယူတတ္ၾကရန္လိုသည္။
သာသနာပ အခါတြင္ သရဘဂၤ _ နာရဒ အစရွိ
ေသာ ရေသ ့သူေတာ္စင္ႀကီးတို ့သည္ ေျမလွ် ိဳ း _ မိုးပ် ံ
တန္ခိုးဈ ာန္အဘိညာဥ္ႏွင့္ ဒိဗၺစကၡဳ အဘိညာဥ္ရၾက
ေသာေၾကာင့္ ေရွ းကမၻာေပါင္းေလးဆယ္ ေမွ် ာ္ေခၚျမင္
ႏိုင္စြမ္းရွိၾက၏။ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကည့္လွ် င္လည္း
ကမၻာေပါင္းေလးဆယ္အထိ ျမင္ႏိုင္ၾက၏။ထိုသူေတာ္
စင္ႀကီးတို ့သည္ အနိစၥတရား _ ဒုကၡတရား ထိုႏွစ္ပါးကို
ေကာင္းစြာသိၾက၏ ေဟာႏိုင္ ေျပာႏိုင္၏ အနတၱတရား
ကိုမူ နားမွ် ေလသံ မဆက္ဆံဘူးေသာေၾကာင့္ ေဟာ
ေျပာျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ေပ။မဟိဒၶိက မဟာႏုဘာဝ ျဖစ္ၾက
ကုန္ေသာ ကမၻာ အေက် ာ္အေမာ္ ဆရာႀကီးတို ့ေသာ္မွ
လည္္း အနတၱတရားကို မသိ မျမင္ၾကရကား တစ္မဂ္ _
တစ္ဖိုလ္ မွ် လည္းမရ| သံသရာဝဋ္မွ လည္းမကြ် တ္ မ
လြတ္ၾကဘဲ အသညသတ္ဘုံ စသည္တို ့၌ ေရာက္ၾက
ကုန္၏။ သာသနာေတာ္တြင္း အခါကာလတြင္မူ အဆိုပါ
ပုဂၢိဳ လ္ေက် ာ္ႀကီးေတြ မသိၾကေသာ အနတၱတရားကို ခု
ႏွစ္ ႏွစ္အရြယ္အလြန္ငယ္ကုန္ေသာ သတို ့သမီးတို ့ပင္
သိစြမ္းႏိုင္ၾက၏ ။ သာသနာ တြင္း သာသနာပ လူျဖစ္ရ
က် ိဳ းနပ္ ပုံျခင္း အလြန္ကြာျခားခ် က္ ကို ေထာက္ဆ ေရွး
ရႈ သတိျပဳ ႏိုင္ၾကပါ ရန္ ………………………………
ယံန ဒိဌံပူရာေဏဟိ တိတၳိကာ စရိေယဟိ တံ ဓမၼံ
သုကုမာရီဘိ သတၱဝႆ ာ ဒိေဝဒိတံ ……
ပူရာေဏဟိ တိတၳိကာ စရိေယဟိ=ေရွး၌ ထင္ေပၚကမၻာ
အေက် ာ္ အေမာ္ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ဆရာႀကီးတို ့ျဖစ္ၾက
ပါလွ် က္။ ယံ=အၾကင္ အနတၱတရားကို။နဒိ႒ံ=မျမင္စြမ္း
ႏိုင္ၾကေပ။ပနတထာပိ=ထိုကမၻာေက် ာ္ ဆရာႀကီးေတြ
မျမင္ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း။ဣဓ=ဤသာသနာေတာ္ျမတ္
အတြင္း၌ ။သတၱဝႆ ာဒိ= ခုႏွစ္ ႏွစ္အရြယ္ငယ္ေပကုန္
ေသာ။သုကုမာရီဘိ=မဟာဝိသာခါ _ စူဠဝိသာခါ အစ
ျဖာေသာ သတို ့သမီးေလးတို ့သည္။တံ=ထို အနတၱတ
ရားကို။ေဝဒိတံ=ပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္ သိၾကကုန္၏ ။
အမ် ိဳ းသားဘက္မွလည္း ခုႏွစ္ ႏွစ္သားအရြယ္
ငယ္ၾကကုန္ေသာ ပ႑ိတသာမေဏ_ သုခ သာမေဏ_
သုမန သာမေဏ စေသာ သတို ့သားငယ္တို ့သည္
အနတၱတရား ကို ထိုးထြင္းသိျမင္ၾကသျဖင့္ ေလးမဂ္ _
ေလးဖိုလ္ ရၾက၍ အာသေဝါကုန္ခန္း ရဟႏၲာ အထိျဖစ္
ၾကကုန္၏။အသက္ ခုႏွစ္ ႏွစ္ အရြယ္ငယ္သူ _ သတို ့သ
မီး __ သတို ့သားေလးတို ့ပင္ အနတၱတရားကို နာၾကား
ၾက၍ ေသာတာပန္ _ သကဒါဂါမ္ _ အနာဂါမ္ _ ရဟႏၲာ
ျဖစ္ၾကရသည္ ဆိုပါလွ် င္ ယခု လူတို ့ သာသနာေတာ္
ႀကီးႏွင့္ ၾကဳံ ဆဲ ၾကဳံ ခိုက္ သာသနာေတာ္ အတြင္း အခြင့္
အေရး အေလးထားသင့္ေၾကာင္း ႏွင့္ အနတၱတရား နာ
ၾကား သိျမင္ ဆင္ျခင္ ပြားမ် ားျခင္းျဖင့္ မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိုလ္
ဉာဏ္ အမွန္ပင္ရ ႏိုင္ၾကပါေစေသာဝ္ဟုဆုေတာင္မႈျဖင့္။
( သုခိတာ ေဟာထ ဒုကၡ မုဥၥ ထ)
<||><||><||><||><||><||><||><||><||><||>
သာသနာေတာ္တြင္း အခြင့္ အရး အေလးထားၾကရန္
______________________________________________
ျမတ္ဗုဒၶသည္ မဟာသကၠရာဇ္ - ၁၀၃ - ခုႏွစ္ ဝါဆို
လျပည့္ေန ့မွအစျပဳ ၍ ဓမၼစၾကာ တရားဦးကို ပဥၥဝဂၢီ( ၅ )
ဦးတို ့အားေဟာၾကား ေတာ္မူ သည္ မွ ဝါဆိုလျပည့္
ေက် ာ္( ၅ )ရက္ေန႔သို ့ေရာက္ရွိေသာအခါ "အနတၱလကၡ
ဏသုတၱန္ေဒသနာေတာ္"ကိုေဟာၾကားမူရာ ပဥၥဝဂၢီ( ၅ )
ဦးတို ့ အရဟတၱမဂ္ _ အရဟတၱဖိုလ္သို ့ဆိုက္ေရာက္
ေတာ္မူၾကသည့္ ေန ့ထူး _ ေန ့ျမတ္ကို ဓမၼပူဇာ ဤစာစု
ျဖင့္ ရုိေသေလးျမတ္ ဦးခိုက္အပ္ပါ၏ ။
အနတၱပုဒ္
အနတၱ ဆုိေသာ စကားအဓိပၸါယ္ကို ေရွဦးစြာ
အေျခပါဒကမွစ၍ တတ္သိလိမၼာရန္လိုအပ္၏။ အနတၱ
ဟူေသာပုဒ္သည္ မူလ ပုဒ္ရင္းပုဒ္မွန္မဟုတ္ ပုဒ္ျပန္
ျဖစ္သည္။အမွန္ေနရမည္မွာ န - အတၱ ဟုေနရမည္ ။
နအတၱ ကို ပုဒ္ခြဲေသာ္ န တစ္ပုဒ္| အတၱ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္
မည္။ န ပုဒ္သည္ "ပဋိေသဓ"ျမစ္ထားေသာပုဒ္။နဂုိ ရွိ
ရင္းစြဲ ကိုျမစ္ထားသည္။ဖ် က္ထားသည္ဟုဆိုလိုသည္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ရွိျခင္း အနက္ကို မရွိ _ မဟုတ္ ဟု
ျပဳ ထားသည္။ထို ့ေၾကာင့္ ………………………………
_ န ပုဒ္သည္ မဟုတ္ဟူေသာ အနက္ေဟာကို ရ၏ ။
_ အတၱ ပုဒ္သည္ ကိုယ္ဟူေသာ အနက္ေဟာကို ရ၏ ။
_ န ပုဒ္+ အတၱပုဒ္ ေပါင္း၍ အနက္ေပးေသာ္ နအတၱ ျဖစ္
ျဖစ္၏ ။
အတၱ = ကိုယ္သည္| န= မဟုတ္ ။အနတၱ=ကိုယ္
မဟုတ္။ဤသို ့ျဖစ္၏။ အနတၱ ကိုယ္မဟုတ္ဟု" သုခုစၥာ
ဒနတၱ" အရြတ္ အဆို လြယ္ကူေစျခင္းအက် ိဳ းငွာအနတၱ
ဟူ၍ " ပုဒ္ျပန္ " ျခင္းျဖစ္သည္။
ယံဒုကၡံ တဒနတၱာတိ ဝစနေတာ
ယံ=အၾကင္ ခႏၶာငါးပါး ဒုကၡတရားသည္| အတၳိ=ရွိ၏
တံ=ထိုတရားသည္| အနတၱာ=အနတၱ မည္ကုန္၏ ။
ဣတိ=ဤသို ့|ဝစနေတာ=ဘုရားေဟာေတာ္မူေသာ
ေၾကာင့္ _ ဒုကၡ တရား ခႏၶာငါးပါးသည္ပင္လွ် င္ အနတၱ
တရားမည္ပါ၏ ။
မိစၧာပရိကပၸ( ၆ )မ် ိဳ း
အတၱ အယူ ဝါဒ ကိုလည္း သိသင့္ပါ၏ _ ဘုရားရွင္
မပြင့္ထြန္းေတာ္မူ မီက ေလာကႀကီးသည္ _အမိုက္ေလာ
က _ အေမွာင္ေလာက _ အရမ္းေလာက အတိျဖစ္၏ ။
ယထာဘူတက် မွန္ကန္ေသာအသိဉာဏ္ မဲ႔ၾက၏။အတၱ
စြဲ _ အတၱဒိ႒ိ _ အတၱဝါဒုပါဒါန္ _ သကၠာယ ဒိ႒ိ စြဲ ျဖင့္
အတၱေလာက အတၱသမားတို ့သည္ ………………
၁။သာမိ အတၱ=ငါ ့ကိုယ္ ငါပိုင္သည္| ငါဆိုင္သည္ ဟူ
ေသာ ဝါဒ ။
၂။သယံ ဝသီအတၱ=ငါ ့ကိုယ္ျဖစ္၍ ငါ ့အလိုသို ့လိုက္
ႏိုင္၏။ငါကိုယ္တိုင္ သြားႏိုင္ လာႏိုင္၏။ထိုင္ႏိုင္ ထႏိုင္
၏ စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္အလိုဆႏၵ ကိုလိုက္ပါႏိုင္သည္ဟူ
ေသာဝါဒ ။
၃။နိဝသီ အတၱ=ငါပိုင္ေသာကိုယ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ
တစ္ပါးတို ့အလိုႏွင့္ မဆက္ဆံ သူတစ္ပါးတို ့ျပဳ စုမႈမခံ
သူတစ္ပါးတို ့အကူအညီမလို |ကိုယ့္လက္ ကိုယ့္ေျခ
ကိုယ့္မ် က္စိ _ နား _ နာေခါင္း _လွ် ာ _ ကိုယ္တို ့ႏွင့္
ေန ႏိုင္၏ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထံမွ ငွားရန္းရန္
မလို ကိုယ္အလိုအတိုင္း ေနႏိုင္သည္ဟူေသာဝါဒ ။
၄။ကာရက အတၱ=ခ် မ္းသာေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္သည္
ဆင္းရဲေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္သည္။သုခ _ဒုကၡ ႏွစ္မ် ိဳ း
စလုံး ကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ႏိုင္သည္ ဟူေသာဝါဒ ။
၅။ေဝဒကအတၱ=အတၱေကာင္ ရွိျခင္းေၾကာင့္ ခ် မ္းသာ
လည္း ခံစားႏိုင္၏ ဆငး္ရဲ ကိုလည္းခံစားႏိုင္၏ ဟူ
ေသာဝါဒ ။
၆။အဓိ႒ာယကအတၱ=စိတ္ထားၿမဲျမန္ ဓိ႒ာန္ေဆာက္
တည္ ေနႏိုင္သည္။မိမိ စိတ္ကို ထားခ် င္ရာ ထား ႏိုင္
သည္။မိမိ စိတ္ကို ၿငိမ္ၿငိမ္ ထားလည္ျဖစ္၏။လႊတ္
ထားလည္းျဖစ္၏ ဟူေသာဝါဒ ။
ျပဆိုခဲ႔ေသာ အခ် က္တို ့သည္ အညတိတၳိယမည္
ေသာ သာသနာ့ဗာဟိရက(သာသနာ့ အျပင္ပ) တိတၳိ
တို ့ၾကံဆ အပ္ေသာ အတၱ( ၆ )မ် ိဳ းတို ့တည္း။အနတၱ
တရား ထင္ရွားသည္ရွိေသာ္ ဤ အတၱ တသင္း ဖယ္
ရွင္းျခင္းသို ့ေရာက္ပါ၏ ။
လကၡဏတၱယ ၏ အေၾကာင္းျပ စီစစ္ခ် က္
___________________________________
အနိစၥ အရာ မွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ႏွစ္ခ် က္ ………
၁။ ခယေ႒န
၂။ဝယေ႒န
အနိစၥလကၡဏာတြင္ _ ခယေ႒န=ကုန္ခမ္းတတ္
ေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္းေကာင္း| ဝယေ႒န=ခ် ဳ ပ္
ေပ် ာက္ျပဳ န္းတီး ပ် က္စီးတတ္ေသာသေဘာေၾကာင့္
လည္္းေကာင္း အနိစၥမည္သည္ျဖစ္၏ ။
ဒုကၡအရာမွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ႏွစ္ ခ် က္…………
၁။ဘယေ႒န
၂။ပိဠနေ႒န
၁။ဒုကၡလကၡဏာတြင္_ ဘယေ႒န=ေၾကာက္ဖြယ္လိလိ
ေဘးအတိ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း|ပိဠနေ႒န
=အၿမဲမျပတ္ကပ္၍ ႏွိပ္စက္တတ္ေသာ သေဘာေၾကာင့္
လည္းေကာင္း ဒုကၡမည္သည္ ျဖစ္၏ ။
အနတၱအရာမွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ သုံး ခ် က္…………
၁။အသာရကေ႒န
၂။အနိႆ ရေ႒န
၃။အဝသ ဝတၱနေ႒န
အနတၱလကၡဏာတြင္ _ အသာရကေ႒န=အမာခံ
စစ္ စစ္ ခိုင္ၿမဲေသာ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ သေဘာ
ေၾကာင့္လည္းေကာင္း|အနိႆ ရေ႒န=အာဏာတန္ခိုး
အစိုးမရေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္းေကာင္း|အဝသ
ဝတၱနေ႒န=လိုရာ လိုရပ္သို ့ မလိုက္တတ္ေသာ သ
ေၾကာင့္လည္းေကာင္း အနတၱ မည္သည္ျဖစ္၏
အနတၱ လကၡဏာ၌ ျပဆိုအပ္ေသာ ဟိတ္သုံး
ခ် က္ အနက္ အနိႆ ရ႒ ႏွင့္ အဝသဝတၱန႒ ႏွစ္ပါးကို
နားလည္လြယ္၏ ခႏၶာငါးပါးတရားသည္ အာဏာတန္ခိုး
အစိုးမရပါတကား|မိမိ၏ အလိုဆႏၵ ကို ျပည့္ဝေအာင္ မ
လိုက္ပါလားဟု ထင္ျမင္ရိပ္စားမိႏိုင္ၾက၏ ။
အနိႆ ရန႒
အာဏာ တန္ခို အစိုးမရ | ကိုယ္ထားသလိုမေန|
ကိုယ္ခိုင္းသလိုမရ|သူျဖစ္ခ် င္သလို ျဖစ္ေန၏။မအို _မ
နာ _ မေသ ႏွင့္ ဆို၍မရ။ အို၏ _ နာ၏ _ ေသ၏ ။
အဝသဝတၱန႒
မိမိ၏ လိုရာ လိုရပ္သို ့ မလိုက္တတ္ မ် က္စိမ မႈန္
ခ် င္_ နားမထိုင္းခ် င္ _ ခါးမကိုင္းခ် င္ _ ဝဏၰသမၸတၱိ အ
ဆင္းသဏၭာန္ ၾကန္အင္လကၡဏာ တင့္တယ္ေစခ် င္၏
ဤသို ့မိမိ အလိုဆႏၵ တစ္ခုမွ် မလိုက္ေလ် ာပါ။သူသ
ေဘာအတိုင္းသာျဖစ္သည္။
အသာရကေ႒န
အမာခံစစ္ စစ္ ခိုင္ၿမဲေသာ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ သ
ေဘာကိုမူ အေဟာအေျပာ အျပအသ အလြန္နည္း၏။ထို ့ေၾကာင့္တတ္သိလိမၼာ သူလည္းနည္း၏ အလြန္
လည္းအသိခက္သည္။ အသိခက္ျခင္းေၾကာင့္လည္း
အနတၱ၏ ေရွ႕မွ အနိစၥ ႏွင့္ ဒုကၡ တရားထိုႏွစ္ပါးကို
သုတၱန္ ေဒသနာ နည္းျဖင့္ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။အဘိ
ဓမၼာနည္းအားျဖင့္သုံးပါးျပားရန္မရွိ အနတၱတစ္ပါးတည္း
ကိုသာ ဘုရာရွင္ေဟာေတာ္မူသည္။
အနိစၥ _ ဒုကၡ _ အနတၱ လကၡဏာေေရးသုံးပါး
တို ့တြင္ အနိစၥလကၡဏာ_ ဒုကၡလကၡဏာ ႏွစ္ပါးတို ့
သည္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးတို ့ပြင့္ေတာ္မူ၍
ေသာ္လည္းေကာင္း| မပြင့္ေတာ္မူ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း
သိလြယ္ _ ျမင္လြယ္ _ ထင္ရွားလြယ္ေသာ လကၡဏာ
တို ့ျဖစ္၍ "ပါကဋလကၡဏာ" မည္၏ ။
အနတၱလကၡဏာသည္ ေလာက၌ ဘုရားရွင္တို ့
ပြင့္ထြန္းဆဲ အခါ၌သာ ပြင့္ေပၚရေသာတရားျဖစ္၏။ အ
နိစၥ _ ဒုကၡ တရားကဲ႔သို ့မဟုတ္ အမိုက္တိုက္အလားျဖစ္
၍ သိႏိုင္ ခဲ_ ျမင္ႏိုင္ခဲ _ ထင္ရွားႏိုင္ခဲသည့္အတြက္
"အပါကဋ လကၡဏာ" မည္၏ ။ အနတၱသည္ အနိစၥ _
ဒုကၡ တရားႏွစ္ထက္လည္း အသိခက္ပါသည္။သို ့ေသာ္
မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိိုလ္ဉာဏ္ရျခင္းသည္ အနတၱလကၡဏာ ကို
သိျမင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။အနတၱလကၡဏာေက် ာ္၍
မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိုလ္ဉာဏ္ မရေကာင္းပါ။ေလာကတြင္ဘုရား
ရွင္ ပြင့္ထြန္းမွသာ အနတၱတရားသည္ လည္း ပြင့္ထြန္းပါ
သည္ ။ဘုရားမပြင့္ထြန္းလွ် င္ အနတၱတရားသည္လည္း
မပြင့္ထြန္း မထင္ရွားႏိုင္ပါ။ဘုရားရွင္ ႏွင့္ အနတၱတရား
သည္ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေနသည္။အနတၱတရားသည္
ဘုရားရွင္ႏွင့္ အတူေပၚလာေသာတရားျဖစ္၏ ဟုယူ
ေသာ္ရ၏။ထို ့အျပင္ ေလာကတြင္ ဘုရားရွင္ဆိတ္လွ် င္
အနတၱတရားဆိတ္၏ဟူ၍ လည္္းယူေသာ္ရ၏ ။
အနတၱလကၡဏံ ဝိနာ ဗုဒၶဳ ပၸါ နပညာယတိ
ဗုဒၶဳ ပၸါေဒေယဝ ပညာယတိ ။( ဝိဘင္းအ႒ကထာ)
အနတၱလကၡဏံ= အနတၱလကၡဏာသည္| ဗုဒၶဳ ပၸါဒါ= ဘု
ရားပြင့္ေသာအခါႏွင့္ | ဝိနာ=ကင္း၍ |နပညာယတိ= မ
ထင္ရွား|ဗုဒၶဳ ပၸါေဒေယဝ=ဘုရားပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ၌
သာလွ် င္ | ပညာယတိ= ထင္ရွား၏။ထို ့ေၾကာင့္ အနတၱ
တရားကို အခ် ိန္ အခါမေရြး နာၾကားႏိုင္ခြင့္ဆိုတာ မရ
ႏိုင္ၾကသည္ကို သတိျပဳ သင့္ၾကသည္။သာသနာေတာ္
ထင္ရွားရွိခိုက္ ၾကဳံ ဆုံခိုက္၌သာ နာၾကားခြင့္ သိခြင့္ရႏိုင္
ၾကသည္။သာသနာကြယ္လွ် င္ အနတၱတရားလည္း
ကြယ္သည္။သာသနာ ထင္ရွားရွိသည္ဆိုျခင္းမွာ အနတၱ
တရား ရွိျခင္း ကိုေခၚသည္။သာသနာကြယ္ပေသာကာ
လတြင္ အနတၱတရားေဟာၾကားသူမရွိ၍ မနာၾကားရပါ။
ယခုလူတို ့ သာသနာေတာ္ႏွင့္ၾကဳံ ဆုံရသျဖင့္ အနတၱတ
ရားကို နာၾကားခြင့္ ရေနၾက၏ ။ အလြန္ ့အလြန္ ရခဲလွ
ေသာ ဘဝမ် ိဳ း ကာလမ် ိဳ းကို မိမိ တို ့ပိုင္ဆိုင္ထားၾက
သည္ ကို သိၾက၍ တန္ဖိုး ထားၿပီး က် ိဳ းစား သင့္သည္
အခြင့္အခါ ကို သိ၍ ရေအာင္ ယူတတ္ၾကရန္လိုသည္။
သာသနာပ အခါတြင္ သရဘဂၤ _ နာရဒ အစရွိ
ေသာ ရေသ ့သူေတာ္စင္ႀကီးတို ့သည္ ေျမလွ် ိဳ း _ မိုးပ် ံ
တန္ခိုးဈ ာန္အဘိညာဥ္ႏွင့္ ဒိဗၺစကၡဳ အဘိညာဥ္ရၾက
ေသာေၾကာင့္ ေရွ းကမၻာေပါင္းေလးဆယ္ ေမွ် ာ္ေခၚျမင္
ႏိုင္စြမ္းရွိၾက၏။ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကည့္လွ် င္လည္း
ကမၻာေပါင္းေလးဆယ္အထိ ျမင္ႏိုင္ၾက၏။ထိုသူေတာ္
စင္ႀကီးတို ့သည္ အနိစၥတရား _ ဒုကၡတရား ထိုႏွစ္ပါးကို
ေကာင္းစြာသိၾက၏ ေဟာႏိုင္ ေျပာႏိုင္၏ အနတၱတရား
ကိုမူ နားမွ် ေလသံ မဆက္ဆံဘူးေသာေၾကာင့္ ေဟာ
ေျပာျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ေပ။မဟိဒၶိက မဟာႏုဘာဝ ျဖစ္ၾက
ကုန္ေသာ ကမၻာ အေက် ာ္အေမာ္ ဆရာႀကီးတို ့ေသာ္မွ
လည္္း အနတၱတရားကို မသိ မျမင္ၾကရကား တစ္မဂ္ _
တစ္ဖိုလ္ မွ် လည္းမရ| သံသရာဝဋ္မွ လည္းမကြ် တ္ မ
လြတ္ၾကဘဲ အသညသတ္ဘုံ စသည္တို ့၌ ေရာက္ၾက
ကုန္၏။ သာသနာေတာ္တြင္း အခါကာလတြင္မူ အဆိုပါ
ပုဂၢိဳ လ္ေက် ာ္ႀကီးေတြ မသိၾကေသာ အနတၱတရားကို ခု
ႏွစ္ ႏွစ္အရြယ္အလြန္ငယ္ကုန္ေသာ သတို ့သမီးတို ့ပင္
သိစြမ္းႏိုင္ၾက၏ ။ သာသနာ တြင္း သာသနာပ လူျဖစ္ရ
က် ိဳ းနပ္ ပုံျခင္း အလြန္ကြာျခားခ် က္ ကို ေထာက္ဆ ေရွး
ရႈ သတိျပဳ ႏိုင္ၾကပါ ရန္ ………………………………
ယံန ဒိဌံပူရာေဏဟိ တိတၳိကာ စရိေယဟိ တံ ဓမၼံ
သုကုမာရီဘိ သတၱဝႆ ာ ဒိေဝဒိတံ ……
ပူရာေဏဟိ တိတၳိကာ စရိေယဟိ=ေရွး၌ ထင္ေပၚကမၻာ
အေက် ာ္ အေမာ္ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ဆရာႀကီးတို ့ျဖစ္ၾက
ပါလွ် က္။ ယံ=အၾကင္ အနတၱတရားကို။နဒိ႒ံ=မျမင္စြမ္း
ႏိုင္ၾကေပ။ပနတထာပိ=ထိုကမၻာေက် ာ္ ဆရာႀကီးေတြ
မျမင္ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း။ဣဓ=ဤသာသနာေတာ္ျမတ္
အတြင္း၌ ။သတၱဝႆ ာဒိ= ခုႏွစ္ ႏွစ္အရြယ္ငယ္ေပကုန္
ေသာ။သုကုမာရီဘိ=မဟာဝိသာခါ _ စူဠဝိသာခါ အစ
ျဖာေသာ သတို ့သမီးေလးတို ့သည္။တံ=ထို အနတၱတ
ရားကို။ေဝဒိတံ=ပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္ သိၾကကုန္၏ ။
အမ် ိဳ းသားဘက္မွလည္း ခုႏွစ္ ႏွစ္သားအရြယ္
ငယ္ၾကကုန္ေသာ ပ႑ိတသာမေဏ_ သုခ သာမေဏ_
သုမန သာမေဏ စေသာ သတို ့သားငယ္တို ့သည္
အနတၱတရား ကို ထိုးထြင္းသိျမင္ၾကသျဖင့္ ေလးမဂ္ _
ေလးဖိုလ္ ရၾက၍ အာသေဝါကုန္ခန္း ရဟႏၲာ အထိျဖစ္
ၾကကုန္၏။အသက္ ခုႏွစ္ ႏွစ္ အရြယ္ငယ္သူ _ သတို ့သ
မီး __ သတို ့သားေလးတို ့ပင္ အနတၱတရားကို နာၾကား
ၾက၍ ေသာတာပန္ _ သကဒါဂါမ္ _ အနာဂါမ္ _ ရဟႏၲာ
ျဖစ္ၾကရသည္ ဆိုပါလွ် င္ ယခု လူတို ့ သာသနာေတာ္
ႀကီးႏွင့္ ၾကဳံ ဆဲ ၾကဳံ ခိုက္ သာသနာေတာ္ အတြင္း အခြင့္
အေရး အေလးထားသင့္ေၾကာင္း ႏွင့္ အနတၱတရား နာ
ၾကား သိျမင္ ဆင္ျခင္ ပြားမ် ားျခင္းျဖင့္ မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိုလ္
ဉာဏ္ အမွန္ပင္ရ ႏိုင္ၾကပါေစေသာဝ္ဟုဆုေတာင္မႈျဖင့္။
( သုခိတာ ေဟာထ ဒုကၡ မုဥၥ ထ)
"ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရခ်င္ရင္ ငါးပါးသီလလံုျခံဳမွျဖစ္မယ္"
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
လူ႔ဘ၀ရယ္လို႔ရလာျပီဆိုရင္ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ အေရးကိစၥ ငါးပါးနဲ႔ မလြဲမေသြ ပတ္သက္ရပါမယ္။ လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါး လို႔ဆိုရင္မမွားပါဘူး။က်န္းမာေရး၊စီးပြားေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး ၊လူမွဳေရးနဲ႔ ပညာေရးတို႔ပါပဲ။
♠ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ပါဏတိပါတ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အနာေရာဂါမ်ားျပီး က်န္းမာေရးညံ႕ဖ်င္းတတ္ပါတယ္။
♠ စီးပြားေရးျပည္႔စံုတဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အဒိႏၷာဒါနသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။ အဒိႏၷဒါနသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ပစၥည္းဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ႔ျပီး စီးပြားေရးနိမ္႔က်တတ္ပါတယ္။
♠ အိမ္ေထာင္ေရးသာယာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကာေမသုမိစာၦစာရသ္ိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ကာေမသုမိစာၦစာရ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ျပႆနာရွဳတ္ေထြးျပီး အိမ္ေထာင္ေရးကံ ဆိုးတတ္ပါတယ္။
♠ လူမွဳေရးအဆင္ေျပတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။မုသာ၀ါဒသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း လူအယံုအၾကည္ ကင္းမဲ႔ျပီး လူမွုဆက္ဆံေရးလြဲေခ်ာ္တတ္ပါတယ္။
♠ ပညာေရးျမင္႔မားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။သုရာေမရယသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အသိဥာဏ္ထံုထိုင္းျပီး ပညာေရးေအာက္တန္းက်တတ္ပါတယ္။
လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါးလံုးမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်မျဖစ္ပဲ အထက္တန္းက်က် ၊ အဆင္႔အတန္းျမင္႔ျမင္႔ျဖစ္ေနဖို႔အတြက္ ငါးပါးသီလ သိကၡာပုဒ္ ၅ ခုကို အျဖဴစင္ဆံုး ၊ အသန္႔ရွင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္သင္႔ပါတယ္။
လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတိုင္း ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရျပီလို႔ မဆိုနိုင္ေသးပါဘူး။ ငါးပါးသီလ ေဖာက္ဖ်က္မွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထုဆစ္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ဘ၀ေကာင္းမဟုတ္ေသးပါဘူး။ငါးပါးသီလ လံုျခံဳမွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းလႊမ္းျခံဳေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကိုသာ အဖိုးတန္ဘ၀ေကာင္းလို႔ဆိုနိုင္ပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္ငါးပါးသီလေတြလံုခဲ႔တယ္ မလံုခဲ႔ဘူးဆိုတာကို သူ႕ရဲ႕အက်ိဳးေပးကိုၾကည္႔ျခင္းအားျဖင္႔ သိနိုင္ပါတယ္။
♠ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊သူတပါးအသက္ကိုသတ္ျဖတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း
မ်က္စိ၊နား၊နွာ ၊ အဂၤါ၊ေျခလက္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ စိုစိုျပည္ျပည္ မရိွပဲ
မြဲျပာေျခာက္ညိွဳးေနတတ္ပါတယ္။
အင္အားခ်ိဳ႕ယြင္းျပီး အားနည္းေနတတ္ပါတယ္။လ်င္ျမန္ဖ်တ္လတ္ျခင္းကင္းေ၀းျပီး တံု႔ေနွး တံု႔ေနွးျဖစ္ေန
တတ္ပါတယ္။
ေဘးရန္တစ္စံုတစ္ခုေပၚေပါက္လာရင္ အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးရဲ႕ အသတ္အျဖတ္ခံရတတ္သလို ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ အဆိပ္ေသာက္ ၊ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ျပီးလည္း
ေသရတတ္ပါတယ္။
အနာေရာဂါ မ်ားတတ္ပါတယ္၊
အေျခြအရံပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။
အသက္တိုတတ္ပါတယ္။
♠ အဒိႏၷဒါနသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
ပိုင္ရွင္မေပးပဲ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို မတရားယူတဲ႔သူဟာ
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္း ပစၥည္း ဥစၥာမြဲတတ္ပါတယ္။ လူဆင္းရဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။
အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ ေနရတတ္ပါတယ္။
အလိုရိွတာမရပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္ျခင္း ၊
သူတစ္ပါးလိမ္လည္ျခင္း စတဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ စီးပြားဥစၥာပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။
ေရ၊ မီး၊ သူခိုး ၊ အေမြခံသားသမီးဆိုး၊ မင္းဆိုးဆိုတဲ႔
ရန္သူမ်ိဳး ၅ပါးရဲ႕ ေနွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးမွဳေၾကာင္႔
ပိုင္ဆိုင္သမ်ွ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ လက္လႊတ္ဆံုးရံွဳးရတတ္ပါတယ္။
♠ ကာေမသုမိစာၦစာရပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
မိမိကာမပိုင္မဟုတ္သူနဲ႔ ေဖာက္ျပန္က်ဳးလြန္သူဟာ
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္းမွာ မလိုမုန္းထားသူေပါမ်ားတတ္ပါတယ္။ရန္သူလဲမ်ားတတ္ပါတယ္။
လာဘ္လာဘရွားပါ တိတ္ဆိတ္တတ္ပါတယ္။
ခ်မ္းသာမွဳ ကင္းဆိတ္တတ္ပါတယ္။
မိန္းမျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မိန္းမမဟုတ္ ၊ ေယာက်ၤားမဟုတ္ ပ႑ဳပ္
( မိန္းမလ်ာ ၊ ေယာက်္ားလ်ာ) ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
ေယာက်ၤားျဖစ္ျပန္ရင္လဲ တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေယာက်ာၤးေကာင္းတစ္ေယာက္မျဖစ္နိုင္ပါပဲ ၊
မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ သူတစ္ပါးအေပၚ
မေကာင္းျမင္ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္တတ္လြန္းတဲ႔
အထင္ၾကီးစရာလံုး၀မေကာင္းတဲ႔ ယုတ္ညံ႕တဲ႔
အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မ်က္နွာပ်က္ျပီးေတာ႔ အရွက္ကြဲရတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ဆင္းအဂၤါ လကၡဏာ တို႔ခ်ိဳ႕ယြင္းေသးသိမ္တတ္ပါတယ္။ စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမွဳအားၾကီး တတ္ပါတယ္။
ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ခြဲခြါေကြကြင္းရတတ္ပါတယ္။
♠ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
မဟုတ္မမွန္တဲ႔စကားကို လိမ္ညာလွည္႔ပတ္ ေျပာဆိုတတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း စကားပီပီသသ မေျပာတတ္တဲ႔သူျဖစ္ရပါတယ္။သြားေတြမညီမညြတ္ရိွတတ္ပါတယ္။
ခံတြင္း ပါးစပ္ပုတ္ညွီတတ္ပါတယ္။
ကိုယ္အသားအေရ စိုစိုဖတ္ဖတ္မရိွပဲ ေျခာက္ကပ္ပူရိွန္ေနတတ္ပါတယ္။ပံုဟန္သြင္ျပင္ မလွပပဲ ဆိုး
၀ါးေဖာက္ျပန္ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးအေပၚ ၾသဇာမေရာက္ ၊ အာဏာမတည္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။နွဳတ္ခမ္းေထာ္၊လ်ွာၾကမ္းျပီး အေျပာအဆို သရမ္းတတ္ပါတယ္။ စိတ္တည္ျငိမ္မွဳ လံုး၀မရိွပဲ လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီျပီး အထင္ၾကီးစရာေကာင္းနိုင္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျဖစ္လာနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
♠ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားတဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အေရးအခြင္႔
သင္႔မသင္႔ကို နားမလည္တတ္ ၊မသိတတ္ပါဘူး။
ပ်င္းရိတတ္ပါတယ္။
အရူးအနွမ္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးျပဳဖူးတဲ႔ ေက်းဇူးေတြကို မသိတတ္၊
မဆပ္တတ္ေတာ႔ပါဘူး။
ဟိရိၾသတၱပၸ လို႔ေခၚတဲ႔ အရွက္ အေၾကာက္ကင္းတတ္ပါတယ္။ ဘယ္အကုသိုလ္ကိုမွ မေရွာင္ပဲ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္ေတြအားလံုးကို အလြယ္တကူျပဳမိတတ္ပါတယ္။
ငါးပါးသီလနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားနိုင္ၾကရင္ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။
♦ ပါဏာတိပါတ္ ၊သူ႔သက္သတ္က
ခ်ိဳ႕တတ္အဂၤါ ၊ မြဲျပာရုပ္သြင္
အားအင္ခ်ိဳ႕ယြင္း ၊လ်င္ျခင္းလဲေ၀း
ေဘးကိုေၾကာက္တတ္ ၊ အသတ္ခံရာ
အနာမ်ားလ်ွက္ ၊ေျခြရံပ်က္၍
အသက္တိုလ် ၊ ျပစ္မ်ားစြာ႔သည္
ေရွာင္က အျပန္အက်ိဳးတည္း။
အဒိႏၷဒါ ၊ ခိုးမိပါမူ
ဥစၥာနည္းမြဲ ၊ ဆင္းရဲငတ္ဘိ
လိုရိွမရ ၊ ေဘာဂပ်က္စီး
ေရမီးသူခိုး ၊ ေမြခံဆိုးနွင္႔
မင္းဆိုးအျပား ၊ ရန္မ်ိဳးငါးေၾကာင္႔
ပ်က္ျပားဥစၥာ ၊ ျပစ္မ်ားစြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ မိစာၦစာရ ၊ က်ဴးလြန္ကလည္း
မုန္းၾကသူမ်ား ၊ရန္သူပြား၍
ရွားပါးလာဘ္တိတ္ ၊ ခ်မ္းသာဆိတ္၏
ဣတၳိပ႑ဳက္ ၊မ်ိဳးရုပ္ခါခါ
မ်က္နွာမလွ ၊ အရွက္ရလ်ွက္
လကၡဏဣေျႏၵ ၊ယြင္းေသြခ်ိဳ႕သိမ္
စိုးရိမ္မ်ားစြာ ၊ ခ်စ္သူကြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ မုသားစကား ၊ ေျပာဆိုျငားမူ
စကားမပီ ၊ သြားမညီတည္း
ပုတ္ညွီပါးစပ္ ၊ ေျခာက္ကပ္ကိုယ္ေရ
ဣေျႏၵေနာက္ ၊ ပံုယြင္းေဖာက္၏
မေရာက္ၾသဇာ ၊ နွဳတ္လ်ွာၾကမ္းေထာ္
လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီ ၊ စိတ္မတည္သည္
ေရွာင္ျပီအျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ ေသရည္ေသာက္လင္႔ ၊သင္႔မသင္႔၌
ေရးခြင္႔မသိ ၊ ပ်င္းရိေမ႕ရူး
ေက်းဇူးမဆပ္ ၊ဟိေရာတၱပ္ကင္း
ခမင္းမ်ားထို ၊ အကုသိုလ္ကို
မျငိဳလြယ္ရာ ၊ျပဳက်င္႔ရာသည္
ေရွာင္ခါအျပန္အက်ိဳးတည္း။
ငါးပါးသီလနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ႔ ဒီေဆာင္ပုဒ္ ငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားပါ။
ေဆာင္ပုဒ္မွာပါတဲ႔ အက်ိဳးအျပစ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္း စဥ္းစားဆင္ျခင္ပါ။ငါးပါးသီလ မလံုျခံဳျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔
ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ဟာ လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္တဲ႔ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္လို႔ အဲဒီလိုလူ႔ဘ၀မ်ိဳး
မေရာက္ရေလေအာင္ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးလို ျမဲျမံေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ ေရွာက္နိုင္ၾကပါေစ။
Credit
-【စာရုိက္ပူေဇာ္သူ - Admin Team of
Young Buddhist Association】
-【 အရွင္ဆႏၵာဓိက (ေရႊပါရမီေတာရ§ °)
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
လူ႔ဘ၀ရယ္လို႔ရလာျပီဆိုရင္ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ အေရးကိစၥ ငါးပါးနဲ႔ မလြဲမေသြ ပတ္သက္ရပါမယ္။ လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါး လို႔ဆိုရင္မမွားပါဘူး။က်န္းမာေရး၊စီးပြားေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး ၊လူမွဳေရးနဲ႔ ပညာေရးတို႔ပါပဲ။
♠ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ပါဏတိပါတ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အနာေရာဂါမ်ားျပီး က်န္းမာေရးညံ႕ဖ်င္းတတ္ပါတယ္။
♠ စီးပြားေရးျပည္႔စံုတဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အဒိႏၷာဒါနသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။ အဒိႏၷဒါနသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ပစၥည္းဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ႔ျပီး စီးပြားေရးနိမ္႔က်တတ္ပါတယ္။
♠ အိမ္ေထာင္ေရးသာယာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကာေမသုမိစာၦစာရသ္ိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ကာေမသုမိစာၦစာရ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ျပႆနာရွဳတ္ေထြးျပီး အိမ္ေထာင္ေရးကံ ဆိုးတတ္ပါတယ္။
♠ လူမွဳေရးအဆင္ေျပတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။မုသာ၀ါဒသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း လူအယံုအၾကည္ ကင္းမဲ႔ျပီး လူမွုဆက္ဆံေရးလြဲေခ်ာ္တတ္ပါတယ္။
♠ ပညာေရးျမင္႔မားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။သုရာေမရယသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အသိဥာဏ္ထံုထိုင္းျပီး ပညာေရးေအာက္တန္းက်တတ္ပါတယ္။
လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါးလံုးမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်မျဖစ္ပဲ အထက္တန္းက်က် ၊ အဆင္႔အတန္းျမင္႔ျမင္႔ျဖစ္ေနဖို႔အတြက္ ငါးပါးသီလ သိကၡာပုဒ္ ၅ ခုကို အျဖဴစင္ဆံုး ၊ အသန္႔ရွင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္သင္႔ပါတယ္။
လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတိုင္း ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရျပီလို႔ မဆိုနိုင္ေသးပါဘူး။ ငါးပါးသီလ ေဖာက္ဖ်က္မွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထုဆစ္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ဘ၀ေကာင္းမဟုတ္ေသးပါဘူး။ငါးပါးသီလ လံုျခံဳမွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းလႊမ္းျခံဳေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကိုသာ အဖိုးတန္ဘ၀ေကာင္းလို႔ဆိုနိုင္ပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္ငါးပါးသီလေတြလံုခဲ႔တယ္ မလံုခဲ႔ဘူးဆိုတာကို သူ႕ရဲ႕အက်ိဳးေပးကိုၾကည္႔ျခင္းအားျဖင္႔ သိနိုင္ပါတယ္။
♠ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊သူတပါးအသက္ကိုသတ္ျဖတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း
မ်က္စိ၊နား၊နွာ ၊ အဂၤါ၊ေျခလက္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ စိုစိုျပည္ျပည္ မရိွပဲ
မြဲျပာေျခာက္ညိွဳးေနတတ္ပါတယ္။
အင္အားခ်ိဳ႕ယြင္းျပီး အားနည္းေနတတ္ပါတယ္။လ်င္ျမန္ဖ်တ္လတ္ျခင္းကင္းေ၀းျပီး တံု႔ေနွး တံု႔ေနွးျဖစ္ေန
တတ္ပါတယ္။
ေဘးရန္တစ္စံုတစ္ခုေပၚေပါက္လာရင္ အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးရဲ႕ အသတ္အျဖတ္ခံရတတ္သလို ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ အဆိပ္ေသာက္ ၊ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ျပီးလည္း
ေသရတတ္ပါတယ္။
အနာေရာဂါ မ်ားတတ္ပါတယ္၊
အေျခြအရံပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။
အသက္တိုတတ္ပါတယ္။
♠ အဒိႏၷဒါနသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
ပိုင္ရွင္မေပးပဲ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို မတရားယူတဲ႔သူဟာ
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္း ပစၥည္း ဥစၥာမြဲတတ္ပါတယ္။ လူဆင္းရဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။
အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ ေနရတတ္ပါတယ္။
အလိုရိွတာမရပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္ျခင္း ၊
သူတစ္ပါးလိမ္လည္ျခင္း စတဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ စီးပြားဥစၥာပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။
ေရ၊ မီး၊ သူခိုး ၊ အေမြခံသားသမီးဆိုး၊ မင္းဆိုးဆိုတဲ႔
ရန္သူမ်ိဳး ၅ပါးရဲ႕ ေနွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးမွဳေၾကာင္႔
ပိုင္ဆိုင္သမ်ွ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ လက္လႊတ္ဆံုးရံွဳးရတတ္ပါတယ္။
♠ ကာေမသုမိစာၦစာရပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
မိမိကာမပိုင္မဟုတ္သူနဲ႔ ေဖာက္ျပန္က်ဳးလြန္သူဟာ
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္းမွာ မလိုမုန္းထားသူေပါမ်ားတတ္ပါတယ္။ရန္သူလဲမ်ားတတ္ပါတယ္။
လာဘ္လာဘရွားပါ တိတ္ဆိတ္တတ္ပါတယ္။
ခ်မ္းသာမွဳ ကင္းဆိတ္တတ္ပါတယ္။
မိန္းမျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မိန္းမမဟုတ္ ၊ ေယာက်ၤားမဟုတ္ ပ႑ဳပ္
( မိန္းမလ်ာ ၊ ေယာက်္ားလ်ာ) ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
ေယာက်ၤားျဖစ္ျပန္ရင္လဲ တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေယာက်ာၤးေကာင္းတစ္ေယာက္မျဖစ္နိုင္ပါပဲ ၊
မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ သူတစ္ပါးအေပၚ
မေကာင္းျမင္ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္တတ္လြန္းတဲ႔
အထင္ၾကီးစရာလံုး၀မေကာင္းတဲ႔ ယုတ္ညံ႕တဲ႔
အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မ်က္နွာပ်က္ျပီးေတာ႔ အရွက္ကြဲရတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ဆင္းအဂၤါ လကၡဏာ တို႔ခ်ိဳ႕ယြင္းေသးသိမ္တတ္ပါတယ္။ စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမွဳအားၾကီး တတ္ပါတယ္။
ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ခြဲခြါေကြကြင္းရတတ္ပါတယ္။
♠ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
မဟုတ္မမွန္တဲ႔စကားကို လိမ္ညာလွည္႔ပတ္ ေျပာဆိုတတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း စကားပီပီသသ မေျပာတတ္တဲ႔သူျဖစ္ရပါတယ္။သြားေတြမညီမညြတ္ရိွတတ္ပါတယ္။
ခံတြင္း ပါးစပ္ပုတ္ညွီတတ္ပါတယ္။
ကိုယ္အသားအေရ စိုစိုဖတ္ဖတ္မရိွပဲ ေျခာက္ကပ္ပူရိွန္ေနတတ္ပါတယ္။ပံုဟန္သြင္ျပင္ မလွပပဲ ဆိုး
၀ါးေဖာက္ျပန္ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးအေပၚ ၾသဇာမေရာက္ ၊ အာဏာမတည္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။နွဳတ္ခမ္းေထာ္၊လ်ွာၾကမ္းျပီး အေျပာအဆို သရမ္းတတ္ပါတယ္။ စိတ္တည္ျငိမ္မွဳ လံုး၀မရိွပဲ လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီျပီး အထင္ၾကီးစရာေကာင္းနိုင္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျဖစ္လာနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
♠ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားတဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အေရးအခြင္႔
သင္႔မသင္႔ကို နားမလည္တတ္ ၊မသိတတ္ပါဘူး။
ပ်င္းရိတတ္ပါတယ္။
အရူးအနွမ္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးျပဳဖူးတဲ႔ ေက်းဇူးေတြကို မသိတတ္၊
မဆပ္တတ္ေတာ႔ပါဘူး။
ဟိရိၾသတၱပၸ လို႔ေခၚတဲ႔ အရွက္ အေၾကာက္ကင္းတတ္ပါတယ္။ ဘယ္အကုသိုလ္ကိုမွ မေရွာင္ပဲ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္ေတြအားလံုးကို အလြယ္တကူျပဳမိတတ္ပါတယ္။
ငါးပါးသီလနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားနိုင္ၾကရင္ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။
♦ ပါဏာတိပါတ္ ၊သူ႔သက္သတ္က
ခ်ိဳ႕တတ္အဂၤါ ၊ မြဲျပာရုပ္သြင္
အားအင္ခ်ိဳ႕ယြင္း ၊လ်င္ျခင္းလဲေ၀း
ေဘးကိုေၾကာက္တတ္ ၊ အသတ္ခံရာ
အနာမ်ားလ်ွက္ ၊ေျခြရံပ်က္၍
အသက္တိုလ် ၊ ျပစ္မ်ားစြာ႔သည္
ေရွာင္က အျပန္အက်ိဳးတည္း။
အဒိႏၷဒါ ၊ ခိုးမိပါမူ
ဥစၥာနည္းမြဲ ၊ ဆင္းရဲငတ္ဘိ
လိုရိွမရ ၊ ေဘာဂပ်က္စီး
ေရမီးသူခိုး ၊ ေမြခံဆိုးနွင္႔
မင္းဆိုးအျပား ၊ ရန္မ်ိဳးငါးေၾကာင္႔
ပ်က္ျပားဥစၥာ ၊ ျပစ္မ်ားစြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ မိစာၦစာရ ၊ က်ဴးလြန္ကလည္း
မုန္းၾကသူမ်ား ၊ရန္သူပြား၍
ရွားပါးလာဘ္တိတ္ ၊ ခ်မ္းသာဆိတ္၏
ဣတၳိပ႑ဳက္ ၊မ်ိဳးရုပ္ခါခါ
မ်က္နွာမလွ ၊ အရွက္ရလ်ွက္
လကၡဏဣေျႏၵ ၊ယြင္းေသြခ်ိဳ႕သိမ္
စိုးရိမ္မ်ားစြာ ၊ ခ်စ္သူကြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ မုသားစကား ၊ ေျပာဆိုျငားမူ
စကားမပီ ၊ သြားမညီတည္း
ပုတ္ညွီပါးစပ္ ၊ ေျခာက္ကပ္ကိုယ္ေရ
ဣေျႏၵေနာက္ ၊ ပံုယြင္းေဖာက္၏
မေရာက္ၾသဇာ ၊ နွဳတ္လ်ွာၾကမ္းေထာ္
လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီ ၊ စိတ္မတည္သည္
ေရွာင္ျပီအျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ ေသရည္ေသာက္လင္႔ ၊သင္႔မသင္႔၌
ေရးခြင္႔မသိ ၊ ပ်င္းရိေမ႕ရူး
ေက်းဇူးမဆပ္ ၊ဟိေရာတၱပ္ကင္း
ခမင္းမ်ားထို ၊ အကုသိုလ္ကို
မျငိဳလြယ္ရာ ၊ျပဳက်င္႔ရာသည္
ေရွာင္ခါအျပန္အက်ိဳးတည္း။
ငါးပါးသီလနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ႔ ဒီေဆာင္ပုဒ္ ငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားပါ။
ေဆာင္ပုဒ္မွာပါတဲ႔ အက်ိဳးအျပစ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္း စဥ္းစားဆင္ျခင္ပါ။ငါးပါးသီလ မလံုျခံဳျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔
ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ဟာ လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္တဲ႔ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္လို႔ အဲဒီလိုလူ႔ဘ၀မ်ိဳး
မေရာက္ရေလေအာင္ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးလို ျမဲျမံေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ ေရွာက္နိုင္ၾကပါေစ။
Credit
-【စာရုိက္ပူေဇာ္သူ - Admin Team of
Young Buddhist Association】
-【 အရွင္ဆႏၵာဓိက (ေရႊပါရမီေတာရ§ °)
✿ သရဏဂံုဆိုတာ ✿
════════════
သရဏဂံု တည္သူသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ ျဖစ္သည္။
သရဏဂံုအဓိပါယ္
══════════
ပါဠိဘာသာ သရဏဂမနကို ျမန္မာလို သရဏဂံု ဟုေခၚသည္။
သရဏ = ကိုးကြယ္ရာ၊ အားကိုးရာ၊ အားထားရာ။
ဂမန = ယံုၾကည္ဆည္းကပ္ျခင္း။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ အားကိုးရာ သရဏ။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္သည္ အားကိုးရာ သရဏ။
သံဃာေတာ္ အေပါင္းသည္ အားကိုးရာ သရဏ။
လူတို႔ အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ျခင္းသည္ ဂမန = ဂံု။
ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ ရတနာ သံုးပါးကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ျခင္းကို သရဏ ဂမန = သရဏဂံု သံုးပါး ဟု ေခၚသည္။
ျမတ္စြာဘုရားကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္လွ်င္ ဗုဒၶသရဏဂံု တည္သည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္လွ်င္ ဓမၼသရဏဂံု တည္သည္။
သံဃာေတာ္ အေပါင္းကို အားကိုးရာဟူ၍ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္လွ်င္ သံဃသရဏဂံု တည္သည္။
သရဏဂံု တည္သူသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ ျဖစ္သည္။
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ရတနာသံုးျဖာ၊ အားကိုးရာဟု၊ ဆည္းကပ္ျပဳ၊ ေခၚမႈ သရဏဂံု။
သရဏဂံု သံုးပါး၊ တည္သူမ်ား၊ ရၿငား ခ်မ္းသာစံု။
ရွိခိုးတိုင္း သရဏဂံု မျဖစ္
-------------------------------
မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ကို မဆို ရွိခိုးတိုင္း သရဏဂံု မျဖစ္၊ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္မႈ မဟုတ္။ သီလ သမာဓိ ပညာ ကိုယ္က်င့္တရားတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံု၍ ျမင့္ျမတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ျဖင့္ ရွိခိုးမွသာ သရဏဂံု ျဖစ္သည္။ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္မႈ ျဖစ္သည္။
ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၍ ရွိခိုးျခင္း
ေၾကာက္၍ ရွိခိုးျခင္း
ဆရာျဖစ္၍ ရွိခိုးျခင္း
ဤ ရွိခိုးျခင္းမ်ားသည္ သရဏဂံု မျဖစ္။ ျမတ္စြာဘုရားကိုပင္ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၍ ရွိခိုးလွ်င္ သရဏဂံု မျဖစ္ေပ။
(ဒီ-႒ ၁၊ ၂၀၇)
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ေဆြမ်ိဳးအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ေၾကာက္ရသူအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ဆရာအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ဟူ၊ ရွိခိုးမူ၊ ရယူ သရဏဂံု။
သရဏဂံု တည္က၊ ပါယ္ေလးဝ၊ လားရ မရွိကုန္။
ရွိခိုးေသာ္လည္း သရဏဂံုမပ်က္
--------------------------------------
ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ဆည္းကပ္သျဖင့္ သရဏဂံုတည္ေနေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တေယာက္သည္ တျခားဘာသာမွ ဘုရား ဆိုသူမ်ား၊ ဘုန္းႀကီး ဆိုသူမ်ားကို ေဆြမ်ိဳးျဖစ္ျခင္း၊ ဆရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ရွိခိုးေသာ္လည္း တည္ၿပီးသားသရဏဂံု မပ်က္။ ျမင့္ျမတ္ေသာပုဂၢိဳလ္ဟု ယူဆ၍ ရွိခိုးမွသာ သရဏဂံု ပ်က္သည္။
(ဒီ-႒ ၁၊ ၂၀၇)
သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္းျခင္း ၄ မ်ိဳး
════════════════
ရတနာသံုးပါး၏ ဂုဏ္ကို မသိလွ်င္ ျဖစ္ေစ
အသိမွားလွ်င္ ျဖစ္ေစ
ယံုမွား သံသယ ရွိလွ်င္ ျဖစ္ေစ
ရတနာ သံုးပါးကို မ႐ိုေသလွ်င္ ျဖစ္ေစ သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္း၏။ သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္းလွ်င္ ႀကီးက်ယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေသာ ေကာင္းက်ိဳးကို မရႏိုင္ေပ။
(ခုဒၵကပါ႒-႒၊ ၇)
ေဆာင္ပုဒ္
═══════
ဘာသာတပါး၊ ကိုးကြယ္ျငား၊ ပ်က္ျပား သရဏဂံု။
ေသဆံုးေလျငား၊ ထိုသူအား၊ ပ်က္ျပား သရဏဂံု။
သရဏဂံု မတည္ႏိုင္သူ
═════════════
သရဏဂံု တည္ေနသူသည္ တျခားဘာသာကို ေျပာင္းလဲ ကိုးကြယ္မႈမျပဳသမွ် မေသမခ်င္း သူ႕ သႏၲာန္၌ သရဏဂံု တည္ေန၏။ ေသလွ်င္ကား သရဏဂံု ပ်က္သြားေပၿပီ။ ေသၿပီးေနာက္ စိတ္မရွိေတာ့ေသာ ဥတုဇ ႐ုပ္အေလာင္း၌မူ သရဏဂံု မတည္ႏိုင္ေပ။ စိတ္သည္လည္း ဥတုဇ ႐ုပ္ၾကြင္းအနီး၌ မရွိေတာ့ပဲ ေနာက္ တဘဝ၌ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္အတိုင္း ျဖစ္လ်က္ ေနေလၿပီ။
သရဏဂံု ၂ မ်ိဳး
════════
ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ သႏၲာန္၌ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္မႈျဖင့္ တည္ေသာ ေလာကီသရဏဂံု၊ အရိယာတို႔၏ သႏၲာန္၌ မဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ အတူတကြျဖစ္သည္လာေသာ ေလာကုတၱရာ သရဏဂံု ဟု ၂ မ်ိဳး ရွိ၏။ ေလာကီ သရဏဂံုသည္ ညစ္လည္း ညစ္ႏြမ္း ႏိုင္၏။ ပ်က္လည္း ပ်က္စီးႏိုင္၏။ ေလာကုတၱရာ သရဏဂံု သည္ ညစ္လည္း မညစ္ႏြမ္း၊ ပ်က္လည္း မပ်က္စီးေပ။ (ခုဒၵကပါ႒-႒၊ ၇)
သရဏဂံု အက်ိဳး
═════════
သရဏဂံု တည္လွ်င္ ဘဝေကာင္း ဘဝမြန္ေတြကို ရျခင္း၊ စည္းစိမ္ ဥစၥာျပည့္စံုျခင္းမွ စ၍ ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ၿငိမ္းသည္အထိ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ရရွိႏိုင္၏။
နတ္ျဖစ္ရေသာ တံငါသည္
═══════════════
ေရွးက သီဟိုဠ္ကၽြန္း၌ မဓုအဂၤဏ ရြာတြင္ တမီလ္ လူမ်ိဳး တံငါသည္ တေယာက္ ရွိ၏။ သူသည္ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္တုိင္တိုင္ တံငါလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းၿပီးေနာက္ အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္ေသာအခါ ေရာဂါ ႏွိပ္စက္၍ အိပ္ရာထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနရ၏။
ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးသည္ ထို တံငါသည္ႏွင့္ သိကၽြမ္းသျဖင့္ ေသခါနီး တံငါသည္မွာ အနည္းငယ္ မွ်ပင္ ေထာက္တည္ရာ ရေစေတာ့ ဆိုေသာ သေဘာျဖင့္ သူ႕အိမ္သို႔ ၾကြသြား၏။ အိမ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ လူမမာ တံငါသည္ကို သရဏဂံု ေဆာက္တည္ ေစ၏။ တံငါသည္သည္ ေသေဘးကို ေၾကာက္သျဖင့္ သရဏဂံုကို လိုလိုလားလား ခံယူ ေဆာက္တည္၏။ ရဟန္းေတာ္က ဆက္လက္၍ ငါးပါးသီလ တိုင္ေပးေသာအခါ လူမမာမွာ ေမးခိုင္သြား၍ လိုက္မဆိုႏိုင္ေတာ့ေပ။
ရဟန္းေတာ္က သင့္ေလာက္ၿပီဟု ဆိုကာ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ၾကြသြား၏။ မၾကာမီပင္ တံငါသည္ ကြယ္လြန္၍ စတုမဟာရာဇ္ နတ္ျပည္၌ နတ္စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ခံစားရ၏။
ဤတံငါသည္ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ပါဏာတိပါတ ( အာစိဏၰကံ ) အကုသိုလ္ကို ေသခါနီးမွ ျပဳရေသာ ( အာသႏၷကံ ) သရဏဂံု ကုသိုလ္က တားျမစ္လိုက္ကာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ( အံ-႒ ၂၊ ၁၀၇ )
၇ ႏွစ္သား ရဟန္းကေလး
═══════════════
ဝိပႆီ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္အခါက ဆင္းရဲေသာ သူငယ္တေယာက္သည္ မ်က္မျမင္ မိဘ ႏွစ္ပါးကို ႐ိုေသစြာလုပ္ေကၽြး ျပဳစုလ်က္ ေန၏။ ဆင္းရဲလွသျဖင့္ ဒါန စေသာ ကုသိုလ္မ်ားကို မျပဳႏိုင္ပဲ အဂၢသာဝက တပါး ျဖစ္ေသာ နိသဘမေထရ္ ထံ၌ သရဏဂံုကိုသာ ခံယူေဆာက္တည္လ်က္ အသက္ထက္ဆံုး ေနထိုင္ခဲ့၏။ ထိုသူငယ္ ကြယ္လြန္ေသာအခါ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ရ၏။
ေနာက္ေနာက္ ဘဝမ်ားတြင္လည္း လူ႕ခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ တို႔ကိုသာ လွည့္လည္ ခံစားၿပီးေနာက္ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ၌ သာဝတၳိျပည္တြင္ သေဌးသား ျဖစ္လာ၏။ ပါရမီဓာတ္ခံ ျပည့္သူျဖစ္၍ အေဖာ္ကေလးမ်ားႏွင့္အတူ ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားရျခင္းကို အလြန္ ႏွစ္သက္၏။
ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီ တေန႔တြင္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားၾကရာ ရဟန္းေတာ္တပါးက ကေလးမ်ားကို သရဏဂံု ခံယူေဆာက္တည္ ေစ၏။ သရဏဂံု ေဆာက္တည္ၿပီးေနာက္ အဆိုပါ ကေလးငယ္သည္ ေရွးဘဝက မိမိ တသက္လံုး သရဏဂံု တည္ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ သတိရ ဆင္ျခင္မိ၍ ႏွစ္သက္ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ပီတိေတြ အတိုင္းမသိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။ ထိုပီတိကို ဝိပႆနာ ႐ႈေသာအခါ ခဏခ်င္းပင္ ဝိပႆနာ ဉာဏ္ေတြ ရင့္က်က္၍ အရဟတၱ မဂ္ဉာဏ္၊ အရဟတၱ ဖိုလ္ဉာဏ္အထိ ရရွိၿပီးလွ်င္ ရဟႏၲာ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ကာ ကိေလသာဆင္းရဲ လံုးဝ ၿငိမ္းစဲ ေလေတာ့၏။ (အပ-႒ ၂၊ ၃၉)
သာသနာေတာ္၌ အသက္ ၂၀ ျပည့္မွ ရဟန္းျပဳခြင့္ ရွိေသာ္လည္း ဤ ရဟႏၲာကေလးကိုမူ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အသက္ ၇ ႏွစ္မွာပင္ ရဟန္း ျပဳေပးေလသည္။
သရဏဂံုတည္ျခင္း၏ အက်ိဳးတရားကား ႀကီးမားလွ၏။
သရဏဂံု အမွားမ်ား
════════════
ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသံုးပါးမွ တပါး တျခားတရား တျခား အရာကို မိမိတို႔ ဆင္းရဲကို ၿငိမ္းေပးႏိုင္သည္ဟု ထင္မွတ္ကာ အားကိုးရာ အေနျဖင့္ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္လွ်င္ မွားယြင္းေသာ ယံုၾကည္ အားကိုးမႈ၊ မွားယြင္းေသာ ကိုကြယ္မႈသာ ျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုတရား ထိုအရာတို႔၌ ဆင္းရဲၿငိမ္းေၾကာင္း အက်င့္ေကာင္း အက်င့္မွန္ မရွိၾကေသာေၾကာင့္ပင္။
ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္ အခါက အဂၢိဒတၱ ရေသ့ႀကီးႏွင့္ တပည့္ တေသာင္းတို႔သည္ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္၊ သစ္သီး ဥယ်ာဥ္၊ ပန္း ဥယ်ာဥ္၊ နတ္ကြန္းေတြကို ကိုးကြယ္ေနၾက၏။
ျမတ္စြာဘုရားက သူတို႔ ကိုးကြယ္ေနၾကသည္မွာ မွားယြင္းေသာ ကိုးကြယ္မႈေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲကို မၿငိမ္းေစႏိုင္ေၾကာင္း၊ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္မွသာလွ်င္ အမွန္တရား ေလးပါးကို သိ၍ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစႏိုင္ေၾကာင္း ေဟာၾကားလ်က္ လမ္းမွန္ကို ျပေပးရ၏။ ထိုအခါမွ ပင္ အဂၢိဒတၱႏွင့္ တပည့္အားလံုး အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရကာ ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားၾက၏။ ( ဓမၼ-႒ ၂၊ ၁၅၉ )
အမွားအမွန္ ေဝဖန္နည္း ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ ၈၀ ျပည့္သည့္ည ပရိနိဗၺာန္ စံခါနီး၌ ကုသိနာ႐ံုျပည္ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္ႀကီး အတြင္းဝယ္ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာအယူဝါဒ အမွား အမွန္ ေဝဖန္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ရန္ သုဘဒၵပရိဗိုဇ္ အား ေအာက္ပါ သေဘာတရားကို ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့၏။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္ပါေသာ ဘာသာအယူဝါဒ သည္သာလွ်င္ ကိေလသာကို ၿငိမ္းေစ၏။ ကိေလသာ ၿငိမ္းမွ ဆင္းရဲၿငိမ္း၏။ ဆင္းရဲၿငိမ္းမွ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာအယူဝါဒ၊ မွန္ကန္ေသာ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္၏။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္မပါေသာ ဘာသာအယူဝါဒသည္ ကိေလသာကို မၿငိမ္းေစႏိုင္။ ထို႔ေၾကင့္ ဆင္းရဲကို မၿငိမ္းႏိုင္သျဖင့္ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာ အယူဝါဒ မဟုတ္၊ မွန္ကန္ေသာ ကိုးကြယ္ရာ မဟုတ္။
ထို႔ေၾကာင့္ မဂၢင္ရွစ္ပါးကို အားထားကိုးကြယ္ရာ သရဏ = ဘာသာအယူဝါဒ မွန္ မမွန္ ခြဲျခား ေဝဖန္ရန္ ဘာသာေရးစံ၊ သာသနာေရး မွတ္ေက်ာက္ အျဖစ္ မွတ္ယူ သင့္ေပသည္။
အက်င့္လမ္းမွန္ မဂၢင္ရွစ္တန္
════════════════
ပညာမဂၢင္ ၂ ပါး
----------------------
သမၼာဒိ႒ိ = မွန္စြာ သိျမင္မႈ
သမၼာသကၤပၸ = မွန္စြာ ႀကံစည္မႈ
သီလမဂၢင္ ၃ ပါး
--------------------
သမၼာဝါစာ = မွန္စြာ ေျပာဆိုမႈ
သမၼာကမၼႏၲ = မွန္စြာ ျပဳလုပ္မႈ
သမၼာအာဇီဝ = မွန္စြာ အသက္ေမြးမႈ
သမာဓိမဂၢင္ ၃ ပါး
----------------------
သမၼာဝါယာမ = မွန္စြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ
သမၼာသတိ = မွန္စြာ သတိရမႈ
သမၼာသမာဓိ = မွန္စြာ စူးစိုက္တည္ၿငိမ္မႈ
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ေရြးခ်ယ္ၾက
--------------
ဘာသာဝါဒ၊ ေရြးခ်ယ္ၾက၊ မွန္မွ က်ိဳးမ်ားသည္။
အယူဝါဒ၊ မွားယြင္းက၊ မုခ် က်ိဳးနည္းမည္။
အမွား အမွန္၊ ေရြးခ်ယ္ရန္၊ စံမွန္ ရွိရမည္။
မွတ္ေက်ာက္မွာတင္၊ စံမွာယွဥ္၊ ေရြးလွ်င္ မမွားၿပီ။
မွတ္ေက်ာက္ႏွင့္ စံ
----------------------
မဂၢင္ရွစ္တန္၊ စံေကာင္းမွန္၊ တင္ရန္ မွတ္ေက်ာက္ ျဖစ္ေပသည္။
ရွစ္ျဖာမဂၢင္၊ ေဘာင္မဝင္၊ က်င့္စဥ္ မွားလွသည္။
ရွစ္ျဖာမဂၢင္၊ ေဘာင္၌ဝင္၊ က်င့္စဥ္ မွန္လွသည္။
က်င့္စဥ္ မွန္မွ၊ ယူဝါဒ၊ ဒုကၡ ၿငိမ္းေစသည္။
ဒုကၡ ၿငိမ္းမွ၊ ထိုဝါဒ၊ မုခ် စစ္မွန္သည္။
ဆင္းရဲ ၿငိမ္းသူႏွင့္ မၿငိမ္းသူ
--------------------------------
မဂၢင္ရွစ္ေထြ၊ က်င့္သူေတြ၊ ကိေလ ၿငိမ္းၾကသည္။
ကိေလ ၿငိမ္းမွ၊ ဝဋ္ဒုကၡ၊ မုခ် ၿငိမ္းေပသည္။
မဂၢင္ရွစ္ေထြ၊ မက်င့္ေပ၊ ကိေလ မၿငိမ္းၿပီ။
ကိေလ မၿငိမ္း၊ ဆင္းရဲကိန္း၊ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းသာ မရွိၿပီ။
ခ်မ္းသာမေဆာင္၊ တရားေယာင္၊ ေဝးေအာင္ ေရွာင္ရမည္။
စစ္မွန္ေသာ ဘာသာဝါဒ
------------------------------
ဗုဒၶသာသနာ၊ မဂ္ရွစ္ျဖာ၊ ေသခ်ာ ရွိေပသည္။
ရွစ္မဂၢင္ပြါး၊ ကိေလမ်ား၊ ၿငိမ္းသြား ခ်မ္းသာသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶ၊ ယူဝါဒ၊ မုခ် စစ္မွန္သည္။
ႀကံဳႀကိဳက္ခဲစြာ၊ သာသနာ၊ ႀကံဳလာ ရေပသည္။
ႀကံဳလာေသာ္လဲ၊ သင္ယူလြဲ၊ သင္ပဲ ဆင္းရဲမည္။
မလြဲေစခ်င္၊ ရွစ္မဂၢင္၊ တြင္တြင္ ပြါးရမည္။
မဂၢင္ပြါးလွ်င္၊ ကိေလစင္၊ ေျပးဝင္ နိဗၺာန္ျပည္။
မဂၢင္ရွစ္ပါး
-------------
သိမွန္ ႀကံမွန္၊ ေျပာျပဳ မွန္ႏွင့္၊ ေကာင္းမွန္ သက္ေမြး၊ ျဖဴစင္ေဖြး၍၊ မွန္ေရး ႀကိဳးစား၊ မွန္ျငားသတိ၊ သမာဓိဟု၊ ဤသည့္ ရွစ္ျဖာ၊ က်င့္စဥ္ပါမူ၊ ဘာသာဝါဒ၊ ဝဋ္ဒုကၡ၊ မုခ် ၿငိမ္းေစသည္။
ဥပါသကာ ဥပါသိကာ
════════════
စစ္မွန္ေသာ အားကိုးရာ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္သည့္ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ေသာ အမ်ိဳးသားကို ဥပါသကာ၊ အမ်ိဳးသမီးကို ဥပါသိကာ ဟု ေခၚသည္။
ဥပါသကာ = ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္သူ အမ်ိဳးသား။
ဥပါသိကာ = ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္သူ အမ်ိဳးသမီး။
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ရတနာသံုးရပ္၊ ၿမဲဆည္းကပ္မူ၊ ထိုသည့္သူ၊ မွတ္ယူ ဥပါသကာ။
ဥပါသကာ၏ သီလ ဥပါသကာ ဥပါသိကာ တို႔သည္ ( ၁ ) လက္နက္၊ ( ၂ ) လူ၊ ( ၃ ) သားငါး၊ ( ၄ ) အရက္ေသစာ၊ ( ၅ ) အဆိပ္ တို႔ကို ေရာင္းဝယ္ ကုန္သြယ္ျခင္း မျပဳရ။ ဤငါးမ်ိဳးကုိ မိစၧာဝဏိဇၨာ = အျပစ္ မကင္းေသာ ကုန္သြယ္မႈ ဟု ေခၚသည္။
ဤ မိစၧာဝဏိဇၨာႏွင့္ ကာယ ဒုစရိုက္ ၃ ပါး၊ ဝစီ ဒုစရိုက္ ၄ ပါးကို ေရွာင္ၾကဥ္၍ အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳလွ်င္ ဥပါသက အာဇီဝ ျပည့္စံု စင္ၾကယ္ေတာ့သည္။
http://csvbooks.blogspot.com/ မွ ကူးယူေဖာ္ျပထားပါသည္။
___________________________________________________
❖ သရဏဂံုတစ္ခဏ နတ္ျပည္တစ္ဘဝ ❖
═══════════════════════
ေနက တျဖည္းျဖည္းျမင့္လာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္ကိုယ္မွာ ေခြၽးသံေတြတ႐ႊဲ႐ႊဲျဖစ္လို႔လာသည္။ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္မိုင္ေလာက္ေလ်ွာက္လိုက္လ်ွင္ေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ျမင္ေနရေသာ ေတာအုပ္ကို ေရာက္ေပလိမ့္မည္။ ထိုေတာအုပ္ေရာက္မွပဲ အေမာအပန္းေျဖကာ ပါလာေသာရိကၡာထုပ္ကိုစားေတာ့မည္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္အသြားႏႈန္းကို အနည္းငယ္ျမႇင့္တင္လိုက္မိသည္ ။
ကြၽႏု္ပ္၏ အမည္က ဆတၱ ၊ ဘာသာက ျဗာဟၼဏ (ဟိႏၵဴ) ဘာသာ ၊ ဇာတိက ေသတဗ်ၿမိဳ႕ ၊ ယခုသြားေနသည္က တကၠသိုလ္ျပည္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးထံ ပညာသင္ခ အသျပာတစ္ေထာင္ပူေဇာ္ရန္ ေတာအုပ္ေလးထဲေရာက္ခါနီး မုိင္ဝက္ေလာက္အလိုတြင္ လြင္တီးေခါင္၌ စၾကၤေလ်ွာက္ေနေသာ အသက္ႀကီးႀကီး ရဟန္းတစ္ပါးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။
ဘာသာခ်င္းမတူသည္မို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ဆက္ေလ်ွာက္သြားမည္ အျပဳတြင္ -
"ခ်စ္သား ဆတၱ ၊ အဘယ္အရပ္သို႔ ခရီးဆက္မလို႔ပါလဲ" ဟူေေသာ အကြၽႏ္ုပ္ရဲ႕အမည္ကို ေခၚၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေခတၱရပ္ၿပီး ျပန္လည္ေျဖၾကားရပါေတာ့တယ္။ ေတာအုပ္ထဲ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ စိတ္ကေတာ့ တိုခ်င္ခ်င္ပဲ။
"တကၠသိုလ္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးကို ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ကန္ေတာ့ရေအာင္ သြားမလို႔ပါ ရဟန္းႀကီး"
"သင္ - ခ်စ္သားအတြက္ အပန္းမႀကီးဘူးဆိုရင္ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္သြားပါလား"
ေၾသာ္ - လက္စသတ္ေတာ့ ေဂါတမဗုဒၶကိုယ္ေတာ္ ျဖစ္ေနပါလား ၊ ဘုရားဆိုရင္ ကုေဋမ်ားစြာတန္တဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးမွာ သူေဌးေတြ ဘုရင္ေတြရဲ႕ အကိုးအကြယ္ခံၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ္ထင္ေနတာ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ပါလား။
လူသူမရွိတဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲထိလာၿပီး သာသနာျပဳရွာပါလား ၊ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထင္ထားတာက သူ႔အယူဝါဒကိုလက္ခံတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြေလာက္သာ ေမတၱာကရုဏာ ထားမယ္ထင္တာ ၊ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဘာသာျခားျဖစ္တဲ့ ကြၽႏု္ပ္လိုသာမာန္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အေပၚမွာေတာင္ ေမတၱာကရုဏာထားၿပီး လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းတရားေဟာရွာပါလားဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ေလးစားရိုေသတဲ့စိတ္ေတြ အလိုလိုေပၚလာၿပီး ကြၽႏု္ပ္ေျခေထာက္ေတြ အလိုလိုဒူးေထာက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။
ဘာသာျခားျဖစ္ေတာ့ သရဏဂံုကို ခ်က္ခ်င္းမေဆာက္တည္ေသးဘဲ နည္းနည္းေတာ့ ေစာဒက တက္လိုက္မိေသးတယ္။
"အရွင္ေဂါတမ - အဲသလို သရဏဂံု တည္ေဆာက္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဘယ္လိုေကာင္းက်ိဳးေတြ ခံစားလာနိုင္ပါသလဲ"
"ခ်စ္သား ဆတၱ - ခ်စ္သားကို ငါဘုရား ျပန္ေမးပါ့မယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား သေဘာေပါက္သလို ေျဖႏိုင္ပါတယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား ဘယ္အသက္အ႐ြယ္မွာ ေသမယ္လို႔ ႀကိဳတင္သိပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ဘုရား"
"ဘယ္အနာေရာဂါနဲ႔ ေသရမယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"နံနက္ ၊ ေန႔လယ္ ၊ ည ဘယ္ကာလမွာ ေသမယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္သခ်ႋဳူင္းမွာ သ ျဂႋဳဟ္မယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳသိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္ဘံုေရာက္မယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ခ်စ္သားဆတၱ - ပုထုဇဥ္မွန္သမ်ွ အဲဒီအျခင္းအရာ ငါးမ်ိဳးကို ဘယ္သူမွ ႀကိဳတင္ၿပီးမသိႏိုင္ပါဘူး ၊ အကယ္၍ အသင္ခ်စ္သားအေနနဲ႔ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္ၿပီးလို႔ အဲဒီသရဏဂံုၿမဲသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေသေသ ပုထုဇဥ္တိုင္းေၾကာက္႐ြံတဲ့ အပါယ္ေလးဘံု မေရာက္ေတာ့ဘူး"
"အို - သရဏဂံုဆိုတာ သံသရာအတြက္ပါ အားကိုးရတဲ့ တရားႀကီးပါလား ၊ ကြၽႏု္ပ္သိပ္ၿပီးေတာ့ အားရဝမ္းသာျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိေရာက္ေအာင္ႂကြၿပီး ကြၽႏု္ပ္လို သာမန္
ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကို တရားေဟာတယ္ဆိုတာ ထူးျခားတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုရွိရမယ္ဆိုတာေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားလိုက္မိပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကြၽႏု္ပ္ဘုရားရွင္ထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါးကို ေလးေလးစားစား ေဆာက္တည္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ကိုခံယူလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အဆံုးအမစကားေလး တစ္ခုရွိတယ္ ၊ အဲဒီစကားေလးက -
"အလုပ္တစ္ခုကို အတၱဟိတလား ၊ ပရဟိတလားဆိုတာ ခဲြျခားသိခ်င္ရင္ အဲဒီအလုပ္အေပၚမွာ ေမတၱာေစတနာ ဘယ္ေလာက္ပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔ပဲတိုင္းတာရမယ္" တဲ့။
အခု ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကိုယ္တိုင္ ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိ ႂကြလာၿပီး တရားေဟာတယ္ဆိုကတည္းက ကြၽႏု္ပ္အေပၚမွာထားတဲ့ ေမတၱာေစတနာထုထည္ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကီးမားတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ဘာသာဝင္ဦးေရ တိုးပြားရံုသက္သက္ ကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ အသားက်ေနၿပီး ဆဲြေဆာင္လဲျဖစ္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္မွာထင္ေနတဲ့ ေမတၱာကရုဏာ ေစတနာဟာ ဘာသာလူမ်ိဳး မခဲြျခားဘူးဆိုတာ ကြၽႏ္ုပ္ရင္ထဲက အလိုလိုသိေနတယ္ေလ။ ၾကည္ညိဳသပၸာယ္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္ကို အားရပါးရ ဖူးေမ်ွာ္ကန္ေတာ့ၿပီး ကြၽႏု္ပ္ရဲ႕ေရွ႕ခရီးကို ဆက္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္လဲ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးတဲ့ ေဇတဝန္ေ႐ႊေက်ာင္းကို ျပန္ႂကြေတာ္မူခဲ့ၿပီေပါ့။
ကြၽႏု္ပ္နားဖို႔ရည္႐ြယ္ထားတဲ့ ေတာအုပ္အစပ္ကို ဝင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ကြၽႏု္ပ္ဆီကို ဘာေၾကာင့္ ႂကြလာရတယ္ဆိုတဲ့အေျဖကို ကြၽႏ္ုပ္သိလိုက္ရပါၿပီ။ တျခားဟုတ္ပါရိုးလား ၊ ကြၽႏ္ုပ္လာမယ့္သတင္းကို ႀကိဳရထားတဲ့ ခိုးသားဓားျပငါးရားတို႔ ကြၽႏု္ပ္ကိုျမင္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အဆိပ္လူးျမႇားေတြနဲ႔ ဝိုင္းျပစ္လိုက္ၾကတာ ။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
သံဃံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
လို႔ သရဏဂံုေဆာက္တည္ရင္းပဲ ကြၽႏ္ုပ္ဆတၱတစ္ေယာက္ ဝိညာဥ္စဲလို႔ ေသပဲြဝင္ခဲ့ရပါၿပီေကာ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽႏု္ပ္ဝမ္းမနည္းမိဘူး ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေငြတစ္က်ပ္ဆံုးရႈံးရေပမယ့္ ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္ရတဲ့လူတစ္ေယာက္လို လူ႔ဘဝကဆံုးရႈံးသြားရေပမယ့္ ေသခါနီးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္ေၾကာင့္ လူ႔သက္နဲ႔ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း သံုးကုေဋနဲ႔ အႏွစ္ေျခာက္သန္းအသက္ရွည္တဲ့ တာဝတႎသာနတ္ျပည္ကို ေရာက္ခဲ့ရလို႔ပဲ။ ကြၽႏု္ပ္လို ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေသခါနီးေလးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္က တာဝတႎသာနတ္ျပည္ထိ ပို႔ေပးႏိုင္ရင္ ေန႔တိုင္းသရဏဂံုေဆာက္တည္ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြကေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထက္သာလြန္တဲ့ နတ္ဘံုေတြကို ေရာက္မွာပဲလို႔ ခဏခဏေတြးၾကည့္ေနမိတာပါပဲ။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဝိမာနဝတၳဳအ႒ကထာ ၊ ဆတၱမာဏဝ ဝတၳဳကို မွီျငမ္းျပဳ ေရးဖဲြ႕ပါသည္။
BTNR မွ ဆရာေတာ္အရွင္ဇဝန ( ေမတၱာရွင္ - ေ႐ႊျပည္သာ ) ၏ သရဏဂံုအစြမ္းအံ့မခန္းျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။
http://bagoknowledge.blogspot.com/
════════════
သရဏဂံု တည္သူသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ ျဖစ္သည္။
သရဏဂံုအဓိပါယ္
══════════
ပါဠိဘာသာ သရဏဂမနကို ျမန္မာလို သရဏဂံု ဟုေခၚသည္။
သရဏ = ကိုးကြယ္ရာ၊ အားကိုးရာ၊ အားထားရာ။
ဂမန = ယံုၾကည္ဆည္းကပ္ျခင္း။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ အားကိုးရာ သရဏ။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္သည္ အားကိုးရာ သရဏ။
သံဃာေတာ္ အေပါင္းသည္ အားကိုးရာ သရဏ။
လူတို႔ အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ျခင္းသည္ ဂမန = ဂံု။
ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ ရတနာ သံုးပါးကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ျခင္းကို သရဏ ဂမန = သရဏဂံု သံုးပါး ဟု ေခၚသည္။
ျမတ္စြာဘုရားကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္လွ်င္ ဗုဒၶသရဏဂံု တည္သည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္လွ်င္ ဓမၼသရဏဂံု တည္သည္။
သံဃာေတာ္ အေပါင္းကို အားကိုးရာဟူ၍ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္လွ်င္ သံဃသရဏဂံု တည္သည္။
သရဏဂံု တည္သူသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ ျဖစ္သည္။
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ရတနာသံုးျဖာ၊ အားကိုးရာဟု၊ ဆည္းကပ္ျပဳ၊ ေခၚမႈ သရဏဂံု။
သရဏဂံု သံုးပါး၊ တည္သူမ်ား၊ ရၿငား ခ်မ္းသာစံု။
ရွိခိုးတိုင္း သရဏဂံု မျဖစ္
-------------------------------
မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ကို မဆို ရွိခိုးတိုင္း သရဏဂံု မျဖစ္၊ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္မႈ မဟုတ္။ သီလ သမာဓိ ပညာ ကိုယ္က်င့္တရားတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံု၍ ျမင့္ျမတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ျဖင့္ ရွိခိုးမွသာ သရဏဂံု ျဖစ္သည္။ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္မႈ ျဖစ္သည္။
ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၍ ရွိခိုးျခင္း
ေၾကာက္၍ ရွိခိုးျခင္း
ဆရာျဖစ္၍ ရွိခိုးျခင္း
ဤ ရွိခိုးျခင္းမ်ားသည္ သရဏဂံု မျဖစ္။ ျမတ္စြာဘုရားကိုပင္ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၍ ရွိခိုးလွ်င္ သရဏဂံု မျဖစ္ေပ။
(ဒီ-႒ ၁၊ ၂၀၇)
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ေဆြမ်ိဳးအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ေၾကာက္ရသူအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ဆရာအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ဟူ၊ ရွိခိုးမူ၊ ရယူ သရဏဂံု။
သရဏဂံု တည္က၊ ပါယ္ေလးဝ၊ လားရ မရွိကုန္။
ရွိခိုးေသာ္လည္း သရဏဂံုမပ်က္
--------------------------------------
ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ဆည္းကပ္သျဖင့္ သရဏဂံုတည္ေနေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တေယာက္သည္ တျခားဘာသာမွ ဘုရား ဆိုသူမ်ား၊ ဘုန္းႀကီး ဆိုသူမ်ားကို ေဆြမ်ိဳးျဖစ္ျခင္း၊ ဆရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ရွိခိုးေသာ္လည္း တည္ၿပီးသားသရဏဂံု မပ်က္။ ျမင့္ျမတ္ေသာပုဂၢိဳလ္ဟု ယူဆ၍ ရွိခိုးမွသာ သရဏဂံု ပ်က္သည္။
(ဒီ-႒ ၁၊ ၂၀၇)
သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္းျခင္း ၄ မ်ိဳး
════════════════
ရတနာသံုးပါး၏ ဂုဏ္ကို မသိလွ်င္ ျဖစ္ေစ
အသိမွားလွ်င္ ျဖစ္ေစ
ယံုမွား သံသယ ရွိလွ်င္ ျဖစ္ေစ
ရတနာ သံုးပါးကို မ႐ိုေသလွ်င္ ျဖစ္ေစ သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္း၏။ သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္းလွ်င္ ႀကီးက်ယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေသာ ေကာင္းက်ိဳးကို မရႏိုင္ေပ။
(ခုဒၵကပါ႒-႒၊ ၇)
ေဆာင္ပုဒ္
═══════
ဘာသာတပါး၊ ကိုးကြယ္ျငား၊ ပ်က္ျပား သရဏဂံု။
ေသဆံုးေလျငား၊ ထိုသူအား၊ ပ်က္ျပား သရဏဂံု။
သရဏဂံု မတည္ႏိုင္သူ
═════════════
သရဏဂံု တည္ေနသူသည္ တျခားဘာသာကို ေျပာင္းလဲ ကိုးကြယ္မႈမျပဳသမွ် မေသမခ်င္း သူ႕ သႏၲာန္၌ သရဏဂံု တည္ေန၏။ ေသလွ်င္ကား သရဏဂံု ပ်က္သြားေပၿပီ။ ေသၿပီးေနာက္ စိတ္မရွိေတာ့ေသာ ဥတုဇ ႐ုပ္အေလာင္း၌မူ သရဏဂံု မတည္ႏိုင္ေပ။ စိတ္သည္လည္း ဥတုဇ ႐ုပ္ၾကြင္းအနီး၌ မရွိေတာ့ပဲ ေနာက္ တဘဝ၌ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္အတိုင္း ျဖစ္လ်က္ ေနေလၿပီ။
သရဏဂံု ၂ မ်ိဳး
════════
ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ သႏၲာန္၌ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္မႈျဖင့္ တည္ေသာ ေလာကီသရဏဂံု၊ အရိယာတို႔၏ သႏၲာန္၌ မဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ အတူတကြျဖစ္သည္လာေသာ ေလာကုတၱရာ သရဏဂံု ဟု ၂ မ်ိဳး ရွိ၏။ ေလာကီ သရဏဂံုသည္ ညစ္လည္း ညစ္ႏြမ္း ႏိုင္၏။ ပ်က္လည္း ပ်က္စီးႏိုင္၏။ ေလာကုတၱရာ သရဏဂံု သည္ ညစ္လည္း မညစ္ႏြမ္း၊ ပ်က္လည္း မပ်က္စီးေပ။ (ခုဒၵကပါ႒-႒၊ ၇)
သရဏဂံု အက်ိဳး
═════════
သရဏဂံု တည္လွ်င္ ဘဝေကာင္း ဘဝမြန္ေတြကို ရျခင္း၊ စည္းစိမ္ ဥစၥာျပည့္စံုျခင္းမွ စ၍ ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ၿငိမ္းသည္အထိ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ရရွိႏိုင္၏။
နတ္ျဖစ္ရေသာ တံငါသည္
═══════════════
ေရွးက သီဟိုဠ္ကၽြန္း၌ မဓုအဂၤဏ ရြာတြင္ တမီလ္ လူမ်ိဳး တံငါသည္ တေယာက္ ရွိ၏။ သူသည္ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္တုိင္တိုင္ တံငါလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းၿပီးေနာက္ အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္ေသာအခါ ေရာဂါ ႏွိပ္စက္၍ အိပ္ရာထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနရ၏။
ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးသည္ ထို တံငါသည္ႏွင့္ သိကၽြမ္းသျဖင့္ ေသခါနီး တံငါသည္မွာ အနည္းငယ္ မွ်ပင္ ေထာက္တည္ရာ ရေစေတာ့ ဆိုေသာ သေဘာျဖင့္ သူ႕အိမ္သို႔ ၾကြသြား၏။ အိမ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ လူမမာ တံငါသည္ကို သရဏဂံု ေဆာက္တည္ ေစ၏။ တံငါသည္သည္ ေသေဘးကို ေၾကာက္သျဖင့္ သရဏဂံုကို လိုလိုလားလား ခံယူ ေဆာက္တည္၏။ ရဟန္းေတာ္က ဆက္လက္၍ ငါးပါးသီလ တိုင္ေပးေသာအခါ လူမမာမွာ ေမးခိုင္သြား၍ လိုက္မဆိုႏိုင္ေတာ့ေပ။
ရဟန္းေတာ္က သင့္ေလာက္ၿပီဟု ဆိုကာ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ၾကြသြား၏။ မၾကာမီပင္ တံငါသည္ ကြယ္လြန္၍ စတုမဟာရာဇ္ နတ္ျပည္၌ နတ္စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ခံစားရ၏။
ဤတံငါသည္ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ပါဏာတိပါတ ( အာစိဏၰကံ ) အကုသိုလ္ကို ေသခါနီးမွ ျပဳရေသာ ( အာသႏၷကံ ) သရဏဂံု ကုသိုလ္က တားျမစ္လိုက္ကာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ( အံ-႒ ၂၊ ၁၀၇ )
၇ ႏွစ္သား ရဟန္းကေလး
═══════════════
ဝိပႆီ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္အခါက ဆင္းရဲေသာ သူငယ္တေယာက္သည္ မ်က္မျမင္ မိဘ ႏွစ္ပါးကို ႐ိုေသစြာလုပ္ေကၽြး ျပဳစုလ်က္ ေန၏။ ဆင္းရဲလွသျဖင့္ ဒါန စေသာ ကုသိုလ္မ်ားကို မျပဳႏိုင္ပဲ အဂၢသာဝက တပါး ျဖစ္ေသာ နိသဘမေထရ္ ထံ၌ သရဏဂံုကိုသာ ခံယူေဆာက္တည္လ်က္ အသက္ထက္ဆံုး ေနထိုင္ခဲ့၏။ ထိုသူငယ္ ကြယ္လြန္ေသာအခါ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ရ၏။
ေနာက္ေနာက္ ဘဝမ်ားတြင္လည္း လူ႕ခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ တို႔ကိုသာ လွည့္လည္ ခံစားၿပီးေနာက္ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ၌ သာဝတၳိျပည္တြင္ သေဌးသား ျဖစ္လာ၏။ ပါရမီဓာတ္ခံ ျပည့္သူျဖစ္၍ အေဖာ္ကေလးမ်ားႏွင့္အတူ ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားရျခင္းကို အလြန္ ႏွစ္သက္၏။
ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီ တေန႔တြင္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားၾကရာ ရဟန္းေတာ္တပါးက ကေလးမ်ားကို သရဏဂံု ခံယူေဆာက္တည္ ေစ၏။ သရဏဂံု ေဆာက္တည္ၿပီးေနာက္ အဆိုပါ ကေလးငယ္သည္ ေရွးဘဝက မိမိ တသက္လံုး သရဏဂံု တည္ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ သတိရ ဆင္ျခင္မိ၍ ႏွစ္သက္ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ပီတိေတြ အတိုင္းမသိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။ ထိုပီတိကို ဝိပႆနာ ႐ႈေသာအခါ ခဏခ်င္းပင္ ဝိပႆနာ ဉာဏ္ေတြ ရင့္က်က္၍ အရဟတၱ မဂ္ဉာဏ္၊ အရဟတၱ ဖိုလ္ဉာဏ္အထိ ရရွိၿပီးလွ်င္ ရဟႏၲာ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ကာ ကိေလသာဆင္းရဲ လံုးဝ ၿငိမ္းစဲ ေလေတာ့၏။ (အပ-႒ ၂၊ ၃၉)
သာသနာေတာ္၌ အသက္ ၂၀ ျပည့္မွ ရဟန္းျပဳခြင့္ ရွိေသာ္လည္း ဤ ရဟႏၲာကေလးကိုမူ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အသက္ ၇ ႏွစ္မွာပင္ ရဟန္း ျပဳေပးေလသည္။
သရဏဂံုတည္ျခင္း၏ အက်ိဳးတရားကား ႀကီးမားလွ၏။
သရဏဂံု အမွားမ်ား
════════════
ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသံုးပါးမွ တပါး တျခားတရား တျခား အရာကို မိမိတို႔ ဆင္းရဲကို ၿငိမ္းေပးႏိုင္သည္ဟု ထင္မွတ္ကာ အားကိုးရာ အေနျဖင့္ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္လွ်င္ မွားယြင္းေသာ ယံုၾကည္ အားကိုးမႈ၊ မွားယြင္းေသာ ကိုကြယ္မႈသာ ျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုတရား ထိုအရာတို႔၌ ဆင္းရဲၿငိမ္းေၾကာင္း အက်င့္ေကာင္း အက်င့္မွန္ မရွိၾကေသာေၾကာင့္ပင္။
ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္ အခါက အဂၢိဒတၱ ရေသ့ႀကီးႏွင့္ တပည့္ တေသာင္းတို႔သည္ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္၊ သစ္သီး ဥယ်ာဥ္၊ ပန္း ဥယ်ာဥ္၊ နတ္ကြန္းေတြကို ကိုးကြယ္ေနၾက၏။
ျမတ္စြာဘုရားက သူတို႔ ကိုးကြယ္ေနၾကသည္မွာ မွားယြင္းေသာ ကိုးကြယ္မႈေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲကို မၿငိမ္းေစႏိုင္ေၾကာင္း၊ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္မွသာလွ်င္ အမွန္တရား ေလးပါးကို သိ၍ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစႏိုင္ေၾကာင္း ေဟာၾကားလ်က္ လမ္းမွန္ကို ျပေပးရ၏။ ထိုအခါမွ ပင္ အဂၢိဒတၱႏွင့္ တပည့္အားလံုး အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရကာ ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားၾက၏။ ( ဓမၼ-႒ ၂၊ ၁၅၉ )
အမွားအမွန္ ေဝဖန္နည္း ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ ၈၀ ျပည့္သည့္ည ပရိနိဗၺာန္ စံခါနီး၌ ကုသိနာ႐ံုျပည္ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္ႀကီး အတြင္းဝယ္ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာအယူဝါဒ အမွား အမွန္ ေဝဖန္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ရန္ သုဘဒၵပရိဗိုဇ္ အား ေအာက္ပါ သေဘာတရားကို ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့၏။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္ပါေသာ ဘာသာအယူဝါဒ သည္သာလွ်င္ ကိေလသာကို ၿငိမ္းေစ၏။ ကိေလသာ ၿငိမ္းမွ ဆင္းရဲၿငိမ္း၏။ ဆင္းရဲၿငိမ္းမွ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာအယူဝါဒ၊ မွန္ကန္ေသာ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္၏။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္မပါေသာ ဘာသာအယူဝါဒသည္ ကိေလသာကို မၿငိမ္းေစႏိုင္။ ထို႔ေၾကင့္ ဆင္းရဲကို မၿငိမ္းႏိုင္သျဖင့္ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာ အယူဝါဒ မဟုတ္၊ မွန္ကန္ေသာ ကိုးကြယ္ရာ မဟုတ္။
ထို႔ေၾကာင့္ မဂၢင္ရွစ္ပါးကို အားထားကိုးကြယ္ရာ သရဏ = ဘာသာအယူဝါဒ မွန္ မမွန္ ခြဲျခား ေဝဖန္ရန္ ဘာသာေရးစံ၊ သာသနာေရး မွတ္ေက်ာက္ အျဖစ္ မွတ္ယူ သင့္ေပသည္။
အက်င့္လမ္းမွန္ မဂၢင္ရွစ္တန္
════════════════
ပညာမဂၢင္ ၂ ပါး
----------------------
သမၼာဒိ႒ိ = မွန္စြာ သိျမင္မႈ
သမၼာသကၤပၸ = မွန္စြာ ႀကံစည္မႈ
သီလမဂၢင္ ၃ ပါး
--------------------
သမၼာဝါစာ = မွန္စြာ ေျပာဆိုမႈ
သမၼာကမၼႏၲ = မွန္စြာ ျပဳလုပ္မႈ
သမၼာအာဇီဝ = မွန္စြာ အသက္ေမြးမႈ
သမာဓိမဂၢင္ ၃ ပါး
----------------------
သမၼာဝါယာမ = မွန္စြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ
သမၼာသတိ = မွန္စြာ သတိရမႈ
သမၼာသမာဓိ = မွန္စြာ စူးစိုက္တည္ၿငိမ္မႈ
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ေရြးခ်ယ္ၾက
--------------
ဘာသာဝါဒ၊ ေရြးခ်ယ္ၾက၊ မွန္မွ က်ိဳးမ်ားသည္။
အယူဝါဒ၊ မွားယြင္းက၊ မုခ် က်ိဳးနည္းမည္။
အမွား အမွန္၊ ေရြးခ်ယ္ရန္၊ စံမွန္ ရွိရမည္။
မွတ္ေက်ာက္မွာတင္၊ စံမွာယွဥ္၊ ေရြးလွ်င္ မမွားၿပီ။
မွတ္ေက်ာက္ႏွင့္ စံ
----------------------
မဂၢင္ရွစ္တန္၊ စံေကာင္းမွန္၊ တင္ရန္ မွတ္ေက်ာက္ ျဖစ္ေပသည္။
ရွစ္ျဖာမဂၢင္၊ ေဘာင္မဝင္၊ က်င့္စဥ္ မွားလွသည္။
ရွစ္ျဖာမဂၢင္၊ ေဘာင္၌ဝင္၊ က်င့္စဥ္ မွန္လွသည္။
က်င့္စဥ္ မွန္မွ၊ ယူဝါဒ၊ ဒုကၡ ၿငိမ္းေစသည္။
ဒုကၡ ၿငိမ္းမွ၊ ထိုဝါဒ၊ မုခ် စစ္မွန္သည္။
ဆင္းရဲ ၿငိမ္းသူႏွင့္ မၿငိမ္းသူ
--------------------------------
မဂၢင္ရွစ္ေထြ၊ က်င့္သူေတြ၊ ကိေလ ၿငိမ္းၾကသည္။
ကိေလ ၿငိမ္းမွ၊ ဝဋ္ဒုကၡ၊ မုခ် ၿငိမ္းေပသည္။
မဂၢင္ရွစ္ေထြ၊ မက်င့္ေပ၊ ကိေလ မၿငိမ္းၿပီ။
ကိေလ မၿငိမ္း၊ ဆင္းရဲကိန္း၊ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းသာ မရွိၿပီ။
ခ်မ္းသာမေဆာင္၊ တရားေယာင္၊ ေဝးေအာင္ ေရွာင္ရမည္။
စစ္မွန္ေသာ ဘာသာဝါဒ
------------------------------
ဗုဒၶသာသနာ၊ မဂ္ရွစ္ျဖာ၊ ေသခ်ာ ရွိေပသည္။
ရွစ္မဂၢင္ပြါး၊ ကိေလမ်ား၊ ၿငိမ္းသြား ခ်မ္းသာသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶ၊ ယူဝါဒ၊ မုခ် စစ္မွန္သည္။
ႀကံဳႀကိဳက္ခဲစြာ၊ သာသနာ၊ ႀကံဳလာ ရေပသည္။
ႀကံဳလာေသာ္လဲ၊ သင္ယူလြဲ၊ သင္ပဲ ဆင္းရဲမည္။
မလြဲေစခ်င္၊ ရွစ္မဂၢင္၊ တြင္တြင္ ပြါးရမည္။
မဂၢင္ပြါးလွ်င္၊ ကိေလစင္၊ ေျပးဝင္ နိဗၺာန္ျပည္။
မဂၢင္ရွစ္ပါး
-------------
သိမွန္ ႀကံမွန္၊ ေျပာျပဳ မွန္ႏွင့္၊ ေကာင္းမွန္ သက္ေမြး၊ ျဖဴစင္ေဖြး၍၊ မွန္ေရး ႀကိဳးစား၊ မွန္ျငားသတိ၊ သမာဓိဟု၊ ဤသည့္ ရွစ္ျဖာ၊ က်င့္စဥ္ပါမူ၊ ဘာသာဝါဒ၊ ဝဋ္ဒုကၡ၊ မုခ် ၿငိမ္းေစသည္။
ဥပါသကာ ဥပါသိကာ
════════════
စစ္မွန္ေသာ အားကိုးရာ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္သည့္ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ေသာ အမ်ိဳးသားကို ဥပါသကာ၊ အမ်ိဳးသမီးကို ဥပါသိကာ ဟု ေခၚသည္။
ဥပါသကာ = ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္သူ အမ်ိဳးသား။
ဥပါသိကာ = ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္သူ အမ်ိဳးသမီး။
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ရတနာသံုးရပ္၊ ၿမဲဆည္းကပ္မူ၊ ထိုသည့္သူ၊ မွတ္ယူ ဥပါသကာ။
ဥပါသကာ၏ သီလ ဥပါသကာ ဥပါသိကာ တို႔သည္ ( ၁ ) လက္နက္၊ ( ၂ ) လူ၊ ( ၃ ) သားငါး၊ ( ၄ ) အရက္ေသစာ၊ ( ၅ ) အဆိပ္ တို႔ကို ေရာင္းဝယ္ ကုန္သြယ္ျခင္း မျပဳရ။ ဤငါးမ်ိဳးကုိ မိစၧာဝဏိဇၨာ = အျပစ္ မကင္းေသာ ကုန္သြယ္မႈ ဟု ေခၚသည္။
ဤ မိစၧာဝဏိဇၨာႏွင့္ ကာယ ဒုစရိုက္ ၃ ပါး၊ ဝစီ ဒုစရိုက္ ၄ ပါးကို ေရွာင္ၾကဥ္၍ အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳလွ်င္ ဥပါသက အာဇီဝ ျပည့္စံု စင္ၾကယ္ေတာ့သည္။
http://csvbooks.blogspot.com/ မွ ကူးယူေဖာ္ျပထားပါသည္။
___________________________________________________
❖ သရဏဂံုတစ္ခဏ နတ္ျပည္တစ္ဘဝ ❖
═══════════════════════
ေနက တျဖည္းျဖည္းျမင့္လာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္ကိုယ္မွာ ေခြၽးသံေတြတ႐ႊဲ႐ႊဲျဖစ္လို႔လာသည္။ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္မိုင္ေလာက္ေလ်ွာက္လိုက္လ်ွင္ေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ျမင္ေနရေသာ ေတာအုပ္ကို ေရာက္ေပလိမ့္မည္။ ထိုေတာအုပ္ေရာက္မွပဲ အေမာအပန္းေျဖကာ ပါလာေသာရိကၡာထုပ္ကိုစားေတာ့မည္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္အသြားႏႈန္းကို အနည္းငယ္ျမႇင့္တင္လိုက္မိသည္ ။
ကြၽႏု္ပ္၏ အမည္က ဆတၱ ၊ ဘာသာက ျဗာဟၼဏ (ဟိႏၵဴ) ဘာသာ ၊ ဇာတိက ေသတဗ်ၿမိဳ႕ ၊ ယခုသြားေနသည္က တကၠသိုလ္ျပည္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးထံ ပညာသင္ခ အသျပာတစ္ေထာင္ပူေဇာ္ရန္ ေတာအုပ္ေလးထဲေရာက္ခါနီး မုိင္ဝက္ေလာက္အလိုတြင္ လြင္တီးေခါင္၌ စၾကၤေလ်ွာက္ေနေသာ အသက္ႀကီးႀကီး ရဟန္းတစ္ပါးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။
ဘာသာခ်င္းမတူသည္မို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ဆက္ေလ်ွာက္သြားမည္ အျပဳတြင္ -
"ခ်စ္သား ဆတၱ ၊ အဘယ္အရပ္သို႔ ခရီးဆက္မလို႔ပါလဲ" ဟူေေသာ အကြၽႏ္ုပ္ရဲ႕အမည္ကို ေခၚၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေခတၱရပ္ၿပီး ျပန္လည္ေျဖၾကားရပါေတာ့တယ္။ ေတာအုပ္ထဲ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ စိတ္ကေတာ့ တိုခ်င္ခ်င္ပဲ။
"တကၠသိုလ္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးကို ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ကန္ေတာ့ရေအာင္ သြားမလို႔ပါ ရဟန္းႀကီး"
"သင္ - ခ်စ္သားအတြက္ အပန္းမႀကီးဘူးဆိုရင္ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္သြားပါလား"
ေၾသာ္ - လက္စသတ္ေတာ့ ေဂါတမဗုဒၶကိုယ္ေတာ္ ျဖစ္ေနပါလား ၊ ဘုရားဆိုရင္ ကုေဋမ်ားစြာတန္တဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးမွာ သူေဌးေတြ ဘုရင္ေတြရဲ႕ အကိုးအကြယ္ခံၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ္ထင္ေနတာ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ပါလား။
လူသူမရွိတဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲထိလာၿပီး သာသနာျပဳရွာပါလား ၊ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထင္ထားတာက သူ႔အယူဝါဒကိုလက္ခံတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြေလာက္သာ ေမတၱာကရုဏာ ထားမယ္ထင္တာ ၊ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဘာသာျခားျဖစ္တဲ့ ကြၽႏု္ပ္လိုသာမာန္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အေပၚမွာေတာင္ ေမတၱာကရုဏာထားၿပီး လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းတရားေဟာရွာပါလားဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ေလးစားရိုေသတဲ့စိတ္ေတြ အလိုလိုေပၚလာၿပီး ကြၽႏု္ပ္ေျခေထာက္ေတြ အလိုလိုဒူးေထာက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။
ဘာသာျခားျဖစ္ေတာ့ သရဏဂံုကို ခ်က္ခ်င္းမေဆာက္တည္ေသးဘဲ နည္းနည္းေတာ့ ေစာဒက တက္လိုက္မိေသးတယ္။
"အရွင္ေဂါတမ - အဲသလို သရဏဂံု တည္ေဆာက္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဘယ္လိုေကာင္းက်ိဳးေတြ ခံစားလာနိုင္ပါသလဲ"
"ခ်စ္သား ဆတၱ - ခ်စ္သားကို ငါဘုရား ျပန္ေမးပါ့မယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား သေဘာေပါက္သလို ေျဖႏိုင္ပါတယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား ဘယ္အသက္အ႐ြယ္မွာ ေသမယ္လို႔ ႀကိဳတင္သိပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ဘုရား"
"ဘယ္အနာေရာဂါနဲ႔ ေသရမယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"နံနက္ ၊ ေန႔လယ္ ၊ ည ဘယ္ကာလမွာ ေသမယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္သခ်ႋဳူင္းမွာ သ ျဂႋဳဟ္မယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳသိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္ဘံုေရာက္မယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ခ်စ္သားဆတၱ - ပုထုဇဥ္မွန္သမ်ွ အဲဒီအျခင္းအရာ ငါးမ်ိဳးကို ဘယ္သူမွ ႀကိဳတင္ၿပီးမသိႏိုင္ပါဘူး ၊ အကယ္၍ အသင္ခ်စ္သားအေနနဲ႔ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္ၿပီးလို႔ အဲဒီသရဏဂံုၿမဲသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေသေသ ပုထုဇဥ္တိုင္းေၾကာက္႐ြံတဲ့ အပါယ္ေလးဘံု မေရာက္ေတာ့ဘူး"
"အို - သရဏဂံုဆိုတာ သံသရာအတြက္ပါ အားကိုးရတဲ့ တရားႀကီးပါလား ၊ ကြၽႏု္ပ္သိပ္ၿပီးေတာ့ အားရဝမ္းသာျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိေရာက္ေအာင္ႂကြၿပီး ကြၽႏု္ပ္လို သာမန္
ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကို တရားေဟာတယ္ဆိုတာ ထူးျခားတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုရွိရမယ္ဆိုတာေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားလိုက္မိပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကြၽႏု္ပ္ဘုရားရွင္ထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါးကို ေလးေလးစားစား ေဆာက္တည္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ကိုခံယူလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အဆံုးအမစကားေလး တစ္ခုရွိတယ္ ၊ အဲဒီစကားေလးက -
"အလုပ္တစ္ခုကို အတၱဟိတလား ၊ ပရဟိတလားဆိုတာ ခဲြျခားသိခ်င္ရင္ အဲဒီအလုပ္အေပၚမွာ ေမတၱာေစတနာ ဘယ္ေလာက္ပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔ပဲတိုင္းတာရမယ္" တဲ့။
အခု ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကိုယ္တိုင္ ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိ ႂကြလာၿပီး တရားေဟာတယ္ဆိုကတည္းက ကြၽႏု္ပ္အေပၚမွာထားတဲ့ ေမတၱာေစတနာထုထည္ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကီးမားတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ဘာသာဝင္ဦးေရ တိုးပြားရံုသက္သက္ ကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ အသားက်ေနၿပီး ဆဲြေဆာင္လဲျဖစ္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္မွာထင္ေနတဲ့ ေမတၱာကရုဏာ ေစတနာဟာ ဘာသာလူမ်ိဳး မခဲြျခားဘူးဆိုတာ ကြၽႏ္ုပ္ရင္ထဲက အလိုလိုသိေနတယ္ေလ။ ၾကည္ညိဳသပၸာယ္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္ကို အားရပါးရ ဖူးေမ်ွာ္ကန္ေတာ့ၿပီး ကြၽႏု္ပ္ရဲ႕ေရွ႕ခရီးကို ဆက္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္လဲ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးတဲ့ ေဇတဝန္ေ႐ႊေက်ာင္းကို ျပန္ႂကြေတာ္မူခဲ့ၿပီေပါ့။
ကြၽႏု္ပ္နားဖို႔ရည္႐ြယ္ထားတဲ့ ေတာအုပ္အစပ္ကို ဝင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ကြၽႏု္ပ္ဆီကို ဘာေၾကာင့္ ႂကြလာရတယ္ဆိုတဲ့အေျဖကို ကြၽႏ္ုပ္သိလိုက္ရပါၿပီ။ တျခားဟုတ္ပါရိုးလား ၊ ကြၽႏ္ုပ္လာမယ့္သတင္းကို ႀကိဳရထားတဲ့ ခိုးသားဓားျပငါးရားတို႔ ကြၽႏု္ပ္ကိုျမင္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အဆိပ္လူးျမႇားေတြနဲ႔ ဝိုင္းျပစ္လိုက္ၾကတာ ။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
သံဃံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
လို႔ သရဏဂံုေဆာက္တည္ရင္းပဲ ကြၽႏ္ုပ္ဆတၱတစ္ေယာက္ ဝိညာဥ္စဲလို႔ ေသပဲြဝင္ခဲ့ရပါၿပီေကာ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽႏု္ပ္ဝမ္းမနည္းမိဘူး ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေငြတစ္က်ပ္ဆံုးရႈံးရေပမယ့္ ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္ရတဲ့လူတစ္ေယာက္လို လူ႔ဘဝကဆံုးရႈံးသြားရေပမယ့္ ေသခါနီးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္ေၾကာင့္ လူ႔သက္နဲ႔ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း သံုးကုေဋနဲ႔ အႏွစ္ေျခာက္သန္းအသက္ရွည္တဲ့ တာဝတႎသာနတ္ျပည္ကို ေရာက္ခဲ့ရလို႔ပဲ။ ကြၽႏု္ပ္လို ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေသခါနီးေလးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္က တာဝတႎသာနတ္ျပည္ထိ ပို႔ေပးႏိုင္ရင္ ေန႔တိုင္းသရဏဂံုေဆာက္တည္ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြကေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထက္သာလြန္တဲ့ နတ္ဘံုေတြကို ေရာက္မွာပဲလို႔ ခဏခဏေတြးၾကည့္ေနမိတာပါပဲ။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဝိမာနဝတၳဳအ႒ကထာ ၊ ဆတၱမာဏဝ ဝတၳဳကို မွီျငမ္းျပဳ ေရးဖဲြ႕ပါသည္။
BTNR မွ ဆရာေတာ္အရွင္ဇဝန ( ေမတၱာရွင္ - ေ႐ႊျပည္သာ ) ၏ သရဏဂံုအစြမ္းအံ့မခန္းျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။
http://bagoknowledge.blogspot.com/
Saturday, July 8, 2017
Saturday, July 1, 2017
ဗုဒၶဝင္ ---အခန္း (၁) အ ေၾကာင္း သိ ေကာင္းဖြယ္ ရာ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဘုရာေလာင္းေတာ္ သည္မဟာကပ္ေပါင္း အသ ေခၤ်ယ်တို ့တြင္ တြက္ဆ မွတ္သားျခင္းငွာ မတတ္နိုင္
ေသာ ကပ္ ေပါင္းအသ ေခ်ၤယ် တို ့တြင္ ၁٭နႏၵ အသ ေခ်ၤ ။၂٭သုနႏၵ အသ ေခ်ၤ။၃٭ပထဝီ အသ ေခၽၤၤ။
၄٭မ႑ အသ ေခ်ၤ။၅٭ဓရဏီ အသ ေခ်ၤ။၆٭သာဂရ အသ ေခ်ၤ ။၇٭ပု႑ရီက အသ ေခၤ် တည္းဟူေသာ
ခုနွစ္အသ ေခ်ၤ အတြင္း၌ ပြင္ ့ေတာ္မူကုန္ ေသာ ''ျဗဟၼေဒဝ အစရွိ တစ္သိန္း နွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္
ကုန္ေသာ ဘုရားရွငိ တို ့ကို ဖူးျမင္ ေတြ ့ၾကံဳရသျဖငိ ့ ဓမၼ ေဒသနာကို ၾကားနာရ ေသာ အခါ ဘုရားျဖစ္
လိုေသာ ဆႏၵ စိတိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။
''ထိုသို ့ ဘုရားျဖစ္လို ေသာ စိတ္ဆႏၵ ရွိလွ၍ ဒသပါရမီ ငါးလီ ေသာ ပရိစာဂၢ တို ့ကို တစ္စ တစ္စ ျဖည္ ့
က်င္ ့ေတာ္ မူ ေလသည္။
ထိုေနာက္ ၁٭٭٭သဗၺဘဒၵ အသ ေခ်ၤ ၊၂٭٭٭သဗၺဖုလႅ အသ ေခ်ၤ၊ ၃٭٭٭သဗၺရတန အသ ေခ်ၤ၊၄٭٭ဥသဘ
ကၡႏၶ အသ ေခ်ၤ၊၅٭٭٭ခႏၱဳတၲမ အသ ေခ်ၤ ၊၆٭٭٭မာဏိတ အသ ေခ်ၤ ၊၇٭٭٭ဘဒၵ အသ ေခ်ၤ၊၈٭٭٭ပဒုမ
အသ ေခ်ၤ ၊၉٭٭٭သဗၺဘလႅ အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ ကိုးအသ ေခ်ၤ ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူ ၾကကုန္ေသာ
ေပါရဏသက် ေဂါတမ အစ ရွိကုန္ေသာ သုံးသိန္း ရွစ္ေသာင္း ခုနွစ္ေထာင္ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့နွင္ ့
ေတြ ့ၾကံဳျပန္လွ်င္ ထို ဘုရားရွင္ တို ့အား ပစၥည္းေလးပါးတို ့ျဖင္ ့ ေျမွာက္စားပူေဇာ္ကာ တရားေတာ္ကို
နာ၍ ေနာင္ ေသာအခါ ငါလည္း ထို ့သြင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားစင္ စစ္ျဖစ္ေစ ေသာ္''ဟု နႈတ္ေရာ
စိတ္ပါ ပတၲနာ၍ ပါရမီ ဆယ္ပါး အျပား ၃၀ ''ငါးသြယ္ေသာ ပရိစၥာဂ စရိယ တို ့ကို အားထုတ္ေတာ္မူသ
ျဖင္ ့ ပါရမီ ရင္ ့မာလာ၍ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္၌ သုေမဓာ အရွင္ ရ ေသ ့ဘဝ ရ
ေတာ္မူျပီး ထိုဘုရား ရွင္ ထံ ေရွ ့ေမွာက္ မွာ နိယတဗ်ာဒိတ္ ခံေတာ္မူခဲ ့ ေလသည္။
ထိုမွစ၍ ၁٭٭٭ေသလ အသ ေခ်ၤ ၂٭٭٭ဘာသ အသ ေခ်ၤ ၃٭٭٭ေဇယ် အသ ေခ်ၤ ၄٭٭٭ရုစိယ
အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ ေလးအသ ေခ်ၤ နွင္ ့ကမၻာ တစ္သိန္း ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူၾကကုန္ေသာ
နွစ္က်ိပ္ ခုနွစ္ဆူ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့တြင္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားမွ စ၍ နိယတဗ်ာဒိတ္ ကို ခံရ၍
ေဗာဓိ သမၻာရ အ ေပါင္းကို ျဖည္ ့ေတာ္မူကာ အစဥ္လာျဖင္ ့ ဤကမၻာဝယ္ မဟာ သမၼတမင္း တစ္ၾကိမ္
သုဒႆနဝရ မႏၶာတ္မင္း တစ္ၾကိမ္ မဃ ေဒဝ မင္း တစ္ၾကိမ္ ' ထိုမွ ေနမိမင္း ၊ေတမိမင္း ၊သိဝိရာဇ္ ..
စႏၵကုမာရ ၊မဟာေဂါဝိႏၵ ၊အကိတၲျဗာဟၼဏ၊သခၤ ျဗဟၼဏ၊ဓနဥၶယ၊ သသရာဇ၊ ဟတၳိ ပါလ ၊ဘူရိဒတၲ ၊
စ ေမၸယ် ၊စူဠေဗာဓိ ၊မဟိ ံသ၊ရုရုမိဂ ၊မာတဂၤ ၊ဓမၼာဓဇ ၊ဇယဒိသ ၊သခၤ ပါလ၊ ယုဓဥၶယ ၊ေသာမနႆ၊
အ ေဃာဃရ ၊ေသာဏဒႏၲ ၊ကပိ ရာဇ ၊သစၥယုဝ ၊ဝဋၬေပါတက ၊မစၧရာဇ ၊ကဏွဒီပါယန ၊မဟာသုတ
ေသာမ ၊ သုဝဏၰသာမ ၊ဧကရာဇ ၊မဟာ ေလာမဟံသ မွ တစ္ၾကိမ္စီအားျဖင္ ့ ၃၅ ဇာတ္ျဖစ္ေတာ္မူျပီး
ပါရမီ ရင္ ့မာ လာျပီး ထို ေနာက္ ''ေဝႆႏၲရာ မင္း'' အျဖစ္သို ့ေရာက္ေတာ္မူ ေလသည္။
ထို ေဝႆႏၲရာ မင္းမွ စုေတ ေသာအခါ တုသိတာ နတ္ျပည္ဝယ္ ''ေသတ ေကတု'' အမည္ ရွိ ေသာ
နတ္မင္း ျဖစ္၍ နတ္စည္းစိမ္ တို ့ကို ခံစား ေတာ္ မူခဲ ့ေလသည္။
နတ္တို ့၏ အ ေရတြက္ အားျဖင္ ့ အနွစ္ ေလးေထာင္ မွာ လူ တို ့၏ အ ေရတြက္ နဲ ့ တြက္ ရင္ ၅၇ ကုေဋ
၆ သန္းေစ ့ေအာင္ နတ္စည္းစိမ္ ကို ခံစား၍ ေန ေတာ္မူခဲ ့ေလသည္။
ထိုအခါ လူ ့ခြင္ လူ ့သက္တန္း ၁၀၀ ကပင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားျဖစ္လတၲ ံ ့ဟူေသာ ဗုဒၶေကာလာဟလ
ျဖစ္ ေလ ေသာ္ စၾကာဝဠာ တစ္ေသာင္း၌ ရွိၾကကုန္ေသာ သိၾကား ၊သုယာမ ၊သႏၲဳသိတ ၊သုနိမၼိတ၊
ဝသဝတၲိ ၊မဟာျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့သည္ ငံ ့ေမွ်ာ္ ရႈၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္း ''ေသတ ေကတု''
နတ္သားကို ျမင္ ေတြ ့၍ ဘုရားေလာင္းထံ ထက္ဝန္းက်င္ မွ လာၾကကုန္လွ်က္ ျဗဟၼာ နတ္ သိၾကား တို ့
က ''အ ေလာင္းေတာ္ နတ္သား ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္ တန္ပါျပီ လူ ့ျပည္သို ့ သြား၍ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူပါ။
သတၲဝါ အ ေပါင္းတို ့ကို ေကာင္းျမတ္ေသာ အျမိဳက္ေရ ေအးျဖင္ ့ တိုက္ေကြ်းေတာ္မူပါဟု နတ္ ျဗဟၼာမ်ား
လာေရာက္ ေတာင္းပန္ ၾက ေလသည္။
ထိုသို ့ေတာင္းပန္ ၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္းနတ္သား သည္ ေရွးဦး ဝန္ခံေတာ္မမူဘဲ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာကာလ 'ျဖစ္ ရာ ဒီပ '' ျဖစ္ ရာ အရပ္ ''ျဖစ္ ရအံ ့ေသာ အမ်ိဳးအႏြယ္ '' မယ္ေတာ္ ၏ အာယုပရိေစၦဒ
ၾကည္ ့ျခင္းၾကီး ငါးပါးတို ့ကို ၾကည္ ့ေတာ္မူ၏။
ၾကည့္ျခင္းငါးပါး မွာ -
၁٭٭٭٭٭လူတို ့အသက္ အသ ေခ်ၤ သက္တမ္းေနသည္မွ ၁ သိန္းတမ္း ၏ အထက္တိုင္ ေအာင္ သာ ကာ
လ သည္ ဇာတိ'ဇရာ'ဗ်ာဓိ 'မရဏ ပဋိသ ေႏၶ ေနျခင္း အိုျခင္း နာျခင္း ေသျခင္း တို ့ကာလ ေဝးကြာ၍
လကၡဏာေရးသုံးပါးမွ စပ္ေသာ တရားစကား ကို ေဟာျပ ျငားေသာိလည္း တရားကို မယုံၾကည္ေပရာ။
အက်ိဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလ ရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။ လူ တို ့အသက္
တစ္ေထာင္ ေနသည္မွ ဆုတ္ယုတ္လာ ေသာ္လည္း သတၲဝါ တို ့ကိ ေလသာ ျပန္ ့ေျပာ၍ ေလာဘ 'ေဒါသ
ေမာဟ တရား အၾကီးရကာ ဆုံးမ ေဟာၾကားေသာ တရားေဒသနာကို လိုက္နာ၍ မက်င္ ့လို ကုန္။
အကိ်ဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။
အသက္ တစ္သိန္းေနသည္မွ တစ္ ရာတမ္း(၁၀၀) တိုင္ ရုံသာ ကာလ သည္ သာလွ်င္ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာ အခါ ျဖစ္သည္။ယခုလည္း လူတို ့အသက္ ၁၀၀ ရွည္ေသာအခါ ျဖစ္၍ ဘုရားျဖစ္ျခင္းျငာသင္ ့ေပ
သည္ ဟု ပထမ ဆင္ ျခင္၏။
၂٭٭٭ျဖစ္ ရာဒီပ ကို လည္း ဝိတၲာရ အခ်င္းအားျဖင္ ့ ယူဇနာ တစ္သန္းနွစ္သိန္း သုံးေထာင္ ေလးရာ ငါးဆယ္
က်ယ္ေသာ စၾကာဝဠာ ၏ အတြင္း၌ သင္းပင္ ၅၀၀ ရာစီ ၅၀၀စီ ဝန္းရံ ေသာ ကြ်န္ငယ္နွင္ ့တကြ ၄ ရပ္
ေသာ ဒီပ တြင္ ျမင္ ့မိုရ္ေတာင္ မွ လက္ယာဝယ္ ယူဇနာ တစ္ေသာင္း ရွိေသာ ဇမၺဴဒိပ္ ကြ်န္း သည္သာ
ဘုရားျမတ္စြာတို ့ ပြင္ ့ရာ ဒီပ ျဖစ္၏။
၃٭٭٭ထိုကြ်န္းတြင္ မွလည္း ေတာေန သုံးေထာင္ ၊ေရ ေန ေလးေထာင္ လူ ေန သုးံေထာင္ ရွိသည္တြင္
လူေန သုံးေထာင္ ၏ အလယ္၌ ေတာင္ ေျမာက္ အလ်ားအားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၃၀၀ အ ေရွ ့ အ ေနာက္
အနံ အားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၂၅၀ အဝန္း ယူဇနာ ၉၀၀ ရွိေသာ အ ေရွ ့သို ့လားေသာ္ မဇဂၤလနိဂုံးရြာ ၊
အ ေရွ ့ေတာင္ သို ့လားေသာ္ သလႅာဝတီၲျမစ္ ေတာင္ သို ့လားေသာ္ ေသတကဏိၰက နိဂုံးရြာ
အ ေနာက္သို ့လားေသာ္ ''ထူဏ''မည္ေသာ ပုဏၰားရြာ ေျမာက္သို ့ လားေသာ ဥသီရဒၶဇ ေတာင္ ၊
ဤနိမိတ္ ငါးရပ္ တို ့ျဖင္ ့ သတ္မွတ္ အပ္ေသာ မဇၩိမ ေဒသ ဌာန သာလွ်င္ ဘုရားတကာတို ့ ပြင္ ့ရာ
အရပ္ မည္သည္။
၄٭٭٭လူမ်ိဳး ေလးပါးတြင္ အၾကင္မင္းမ်ိဳး ပုဏၰားမ်ိဳး တို ့သည္ လူ တို ့အျမတ္တနိုး ကိုးကြယ္ ရို ေသရာ
ျဖစ္၍ ဤ ဇာတ္ ၂ ပါး ၌သာ ဘုရားတကာ တို ့ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ထို အမ်ိဳး နွစ္စုတြင္ လည္း ယခုအခါ
မင္းမ်ိဳးသာလွ်င္ လြန္စြာ သင္ ့ျမတ္ ေခ်သည္။
၅٭٭٭ထို မင္းမ်ိဳးတြင္ မွ လည္း သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ ျပည္ကို အစိုးရ ေသာ သုေဒါၶဒန မင္းၾကီးသည္
မဟာ သမၼတ မင္းမွ စ၍ ၃၃၄၅၆၇ (သုံးသိန္း သုံးေသာင္း ေလးေထာင္ ငါးရာ ေျခာက္က်ိပ္ခုနွစ္)ပါးေသာ
ဥကၠာဝံသ မဟာဝံသ အသမိၻႏၷ ခတိၲယ အစစ္ ျဖစ္ေပသည္ ။
ထိုမင္း၏ မိဖုရားသည္လည္း ေလာ္လည္ျခင္း ၅ ပါး ။ရန္ မူျခင္း ကိုးပါး ၊ထိုအယုတ္ တရားတို ့မွ ကင္း
လွ်က္ မက်ိဳးမပ်က္ေသာ ပဥၥ သီလဓမၼ ရွိရကား ငါ အမိ ျဖစ္ျခင္းငွာ ထိုက္၏။ အာယု ပရိေစၦဒ လည္း
ဆယ္လ ၏ အထက္ ၌ ခုနွစ္ ရက္သာ ၾကြင္းေတာ ့သည္ ဟု ၾကည္ ့ရႈေတာ္ မူ၍ ျပည္ ့စံုစြာ ျမင္ ေလ
လွ်င္ ထက္ဝန္းက်င္ မွ ေတာင္းပန္ ၾက ေသာ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့အား ''ေကာင္းျပီဟု ''ဝန္ခံေတာ္
မူ၏။
ယင္းတို ့ဝန္ခံ ျပီးမွ နတ္ အ ေပါင္း ျခံရံ လွ်က္ ''နႏၵဝန္''အမည္ ရွိေသာ နတ္ ဥယ်ာဥ္ သို ့ဝင္ ၍ စုေတ
ခဲ ့ျပီးေသာ္ အဝန္း ၉၀၀ ရွိေသာ မဇၩမ ေဒသ အခ်က္ သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ျပည္ အာဒိစၥဝင္ မင္းမ်ိဳး
ျဖစ္ေသာ သီရိ သုေဒၶါဒန မင္းၾကီး၏ မိဖုရားေခါင္ ေတာင္ ညာေဒဝီ ျဖစ္ေသာ သီရိမဟာမာယာ မိဖုရား
ၾကီး၏ ဝမ္းဗိုက္၌ စြဲလမ္းသ ေႏၶ တည္ေန ေတာ္မူ၏။
ဘိုးေတာ္ အဥၨန မင္းၾကီး ၏ (၈၆၄၅)ခုေသာ သကၠရာဇ္ ကို ျဖိဳပစ္ျပီးေနာက္ //၆၇ ခု ဝါဆို လျပည္ ့
ၾကာသာပ ေတး ေန ့ ဥတၲရာသဠ္ နကၡတ္ နွင္ ့ လ နတ္ ယွဥ္စံ ေသာ သန္းေခါင္ ယံ အခ်ိန္တြင္ သ ေႏၶ
ယူေတာ္ မူသည္။
ဘုရားေလာင္း ပဋိသ ေႏၶ စံ ယူခ်ိန္မွာ -
၁٭٭٭ေျမ ေရ အ ေပါင္း တစ္ေသာင္းေသာ ေလာက ဓာတ္တို ့သည္ တစ္ျပိဳင္ နက္ ဆတ္ဆတ္ခါမွ်
တုန္လႈပ္ ကုန္သည္။
၂٭٭٭ပူျခင္း ခ်မ္းျခင္း ဟူေသာ ဥတု 'နွစ္'ဝ ကင္းျငိမ္းမွ်တသည္။
၃٭٭٭ေလာကဓါတ္ အလုံး ဆိတ္ညံလွ်က္ အသံမရွိ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္း ကုန္သည္။
၄٭٭٭ေလျပင္း မုန္တိုင္း မလာ ၊ ေလ သာ ေလျပည္ ျမဴးသည္ ။
၅٭٭٭ဂဂၤါ ယမုနာ စ ေသာ ျမစ္ခပင္း တို ့၌ ေရစီးျခင္း မရွိ ရပ္တန္ ့သည္။
၆٭٭ ٭ ေျမ အရပ္ ၌ ျမင္ ျမင္ သမွ် ေသာ ပန္း သစ္ပင္ အ ေပါင္းတို ့ နွာေမာင္းဆင္ ့ကာ ဆင္ ့ကာ
ပြင္ ့ကုန္ သီးကုန္သည္။
၇٭٭٭ေကာင္းကင္ ထက္ ကြန္ ့ျမဴးကာတည္ေသာ အာကာသ႒ရတနာ တို ့သည္ လြန္စြာ အ ေရာင္
ထြက္ကုန္သည္ ။
၈٭٭٭လူ ့ျပည္ နတ္ျပည္ ၌ ရွိကုန္ေသာ စည္ ေစာင္း ပတ္သာ တူရိယာ အသီးသီးတို ့သည္ မတီးမ
မႈတ္ဘဲ ျမည္ကုန္သည္။
၉٭٭٭နတ္ျပည္၌ ရွိေသာ ပန္းနံ ့သာ မိုးတို ့သည္ ျဖိဳးျဖိဳးျပည္ ့မွ် ရြာကုန္သည္။
၁၀٭٭٭စၾကာဝဠာ ေကာင္းကင္ ေျမျပင္ ရိုက္ဟည္းလွ်က္ ေတာ္ပဲ ့တင္ လည္းသည္။
၁၁٭٭٭၈ ထပ္ ေသာ ငရဲ ဘုံ၌ မီး အဟုန္ အပူျငိမ္းသည္။
၁၂٭٭٭မီးခိုး သူရိန္ ျမဴတိမ္ မိုးလွ်ံကင္းလ်က္ ေနမင္း၏ အ ေရာင္ ေတာက္ပသည္။
၁၃٭٭٭နကၡတ္တာရာ ၾကယ္တကာတို ့ ေန ့အခါ ၌ ညည္ ့မွာကဲ ့သို ့ ျမင္ ရသည္။
၁၄٭٭٭ေျမညစ္ေၾကးကို ေဆးေလွ်ာ္သည္ ့ပမာ မိုးမရြာဘဲပင္ ေရယဥ္ျဖိဳင္ ျဖိဳင္ စီးသည္။
၁၅٭٭٭တာရာအ ေပါင္း ေသာၾကာ ဗုဒၶဟူး စ ေသာ ျဂိဳလ္ ၾကယ္ဘုံေဆာင္ တို ့ အ ေရာင္ အလြန္ထြန္းပ
သည္။
၁၆٭٭٭သတၲဗီသနကၡတ္ ကို ျပတ္သားစြာ ထင္ ျမင္ သည္။
၁၇٭٭٭ေငြစင္ စႏၵာသည္ ဝိသာခါ နကၡတ္ နွင္ ့ယွဥ္သည္။
၁၈٭٭٭တြင္း ဂူ လ္ိုဏ္ေခါင္း ေျမ ေအာင္းသတၲဝါ တို ့ထြက္ကုန္သည္။
၁၉٭٭٭လူ ခပ္သိမ္းတို ့ေရာင္ ့ရဲ လြယ္ကုန္သည္။
၂၀٭٭٭၉၆ ျဖာ ေဝဒနာ ရွိသူတို ့ က်န္းခံ ့သည္။
၂၁٭٭ ٭မြတ္သိပ္ဆာေလာင္ ျခင္း ျငိမ္းသည္။
၂၂٭٭٭ျပိတၲာအ ေပါင္းတို ့ ဝ ေျပာသည္ ။
၂၃٭٭٭ေလာဘ ေဒါသ မာန ထန္သူတို ့အလြန္ ေခါင္းပါးကုန္သည္။
၂၄٭٭٭အပါယ္ ေလးရြာ ၌ ၂၅ ျဖာေသာ ေဘးအ ေပါင္းကင္းသည္။
၂၅٭٭٭ေရမႈန္ ျမဴညက္ တို ့ တက္လြင္ ့ျခငး မရွိ စင္ ၾကယ္သည္။
၂၆٭٭٭္မ ေကာင္းရနံ ့ ေပ်ာက္သည္ ။
၂၇٭٭٭နတ္ ၏ ရနံ ့သာ လိႈင္ သည္ ။
၂၈٭٭٭အရူပ ၄ ရပ္ ကို ထား၍ ၆ ပါးေသာ နတ္ ရြာ ျဗဟၼာ ၁၆ ဘံုကို ျမင္ ရသည္။
၂၉٭٭٭ငရဲ '၈'ဝဝယ္ ခံရ ေသာ သူအ ေပါင္းတို ့ကို ျမင္ ရကုန္၏။
၃၀٭٭٭တိုက္ နံရံ တံခါး ေတာင္ ဖ်ား တိမ္တိုက္ တို ့ မကြယ္မကာ ဟင္းလင္းသာ ျဖစ္ကုန္သည္။
၃၁٭٭٭သတၲဝါ တို ့ခႏၶ ပ်က္ေၾကြ ေသလြန္ ရျခင္း မရွိကုန္။
၃၂٭٭٭သ ေႏၶယူျခင္း ဖြားျမင္ ျခင္း မရွိကုန္ ဤသို ့ ၃၂ ပါးေသာ ပုဗၺနိမိတ္တို ့ ထင္ ကုန္သည္။
မယ္ေတာ္မာယာ ၌ ၾကီးစြာေသာ အိပ္မက္ ျမင္ မက္သည္မွာ ''စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးပါးတို ့
သည္ မိဖုရား အား အိပ္ယာ သလြန္မွ ခ်ီ၍ ဟိမဝႏၲာ သို ့ေဆာင္ ျပီးလွ်င္ ယူဇနာ ၆၀ ရွိေသာ ---
ေဆးဒန္းျမင္းသီလာ ေက်ာက္ဖ်ာ၏ အျပင္ အင္ ၾကင္းပင္ ၾကီး၏ ေအာက္၌ ခ်ထား၏။
ထိုအခါ နတ္ မိဖုရား ေလးဦး တို ့က သီတာနဝတတ္ေရတို ့ကို ခ်ိဳးေစျပီးလွ်င္ နတ္ တို ့၏ ပန္း နံ ့သာ
တန္ဆာ ကို ဆင္ ယင္ လွ်က္ ေငြေတာင္ ထြတ္ထက္ ရွိေသာ ေရႊဗိမာန္သို ့ေဆာင္ ၍ အိပ္ေစျပန္၏။
ထိုအခါ ေငြသာ ခြာေတာင္ ကဲ ့သို ့ ဆင္ ေျပာင္ ရတနာသည္ ေျမာက္ အရပ္ မွ လာ၍ မာယာမိဖုရား
၏ လက္ယာနံပါးကို လွစ္၍ ဝင္ သည္ ဟု ျမင္ မက္ေတာ္မူ၏။
ထိုသို ့သ ေႏၶယူေသာအခါ မွ စ၍ ဤစၾကာဝဠာ မွ စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးဦးတို ့သန္လ်က္
လက္စြဲကုန္လ်က္ ေရႊနန္းက်က္သ ေရ တိုက္၌ ေစာင္ ့လာကုန္သည္။ထက္ဝန္းက်င္ ေသာ စၾကာဝဠာ
တစ္ေသာင္းမွ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္း တို ့သည္ ေကာင္းစြာ ေစာင္ ့ေရွာက္ လာကုန္သည္။
ယင္းသို ့ သ ေႏၶ တည္ေန မွ စ၍ မယ္ေတာ္ မိဖုရားသည္ ေယာက်္ား တို ့၌ ညြတ္တြယ္ကပ္ညိွေသာ
ရာဂ ရမၼက္ ျဖင္ ့ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္းလြတ္၏။အျမိဳက္ အတိျဖင္ ့ ဝလွ်က္ နွစ္သက္အပ္ေသာ မင္းစည္း
စိမ္ ကို ခံစား၍ ေျခြရံသင္းပင္းနွင္ ့သာလွ်င္ သန္ ့ရွင္းစြာ စံေတာ္မူ၏။
ဆက္ပါဦးမည္။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဘုရာေလာင္းေတာ္ သည္မဟာကပ္ေပါင္း အသ ေခၤ်ယ်တို ့တြင္ တြက္ဆ မွတ္သားျခင္းငွာ မတတ္နိုင္
ေသာ ကပ္ ေပါင္းအသ ေခ်ၤယ် တို ့တြင္ ၁٭နႏၵ အသ ေခ်ၤ ။၂٭သုနႏၵ အသ ေခ်ၤ။၃٭ပထဝီ အသ ေခၽၤၤ။
၄٭မ႑ အသ ေခ်ၤ။၅٭ဓရဏီ အသ ေခ်ၤ။၆٭သာဂရ အသ ေခ်ၤ ။၇٭ပု႑ရီက အသ ေခၤ် တည္းဟူေသာ
ခုနွစ္အသ ေခ်ၤ အတြင္း၌ ပြင္ ့ေတာ္မူကုန္ ေသာ ''ျဗဟၼေဒဝ အစရွိ တစ္သိန္း နွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္
ကုန္ေသာ ဘုရားရွငိ တို ့ကို ဖူးျမင္ ေတြ ့ၾကံဳရသျဖငိ ့ ဓမၼ ေဒသနာကို ၾကားနာရ ေသာ အခါ ဘုရားျဖစ္
လိုေသာ ဆႏၵ စိတိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။
''ထိုသို ့ ဘုရားျဖစ္လို ေသာ စိတ္ဆႏၵ ရွိလွ၍ ဒသပါရမီ ငါးလီ ေသာ ပရိစာဂၢ တို ့ကို တစ္စ တစ္စ ျဖည္ ့
က်င္ ့ေတာ္ မူ ေလသည္။
ထိုေနာက္ ၁٭٭٭သဗၺဘဒၵ အသ ေခ်ၤ ၊၂٭٭٭သဗၺဖုလႅ အသ ေခ်ၤ၊ ၃٭٭٭သဗၺရတန အသ ေခ်ၤ၊၄٭٭ဥသဘ
ကၡႏၶ အသ ေခ်ၤ၊၅٭٭٭ခႏၱဳတၲမ အသ ေခ်ၤ ၊၆٭٭٭မာဏိတ အသ ေခ်ၤ ၊၇٭٭٭ဘဒၵ အသ ေခ်ၤ၊၈٭٭٭ပဒုမ
အသ ေခ်ၤ ၊၉٭٭٭သဗၺဘလႅ အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ ကိုးအသ ေခ်ၤ ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူ ၾကကုန္ေသာ
ေပါရဏသက် ေဂါတမ အစ ရွိကုန္ေသာ သုံးသိန္း ရွစ္ေသာင္း ခုနွစ္ေထာင္ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့နွင္ ့
ေတြ ့ၾကံဳျပန္လွ်င္ ထို ဘုရားရွင္ တို ့အား ပစၥည္းေလးပါးတို ့ျဖင္ ့ ေျမွာက္စားပူေဇာ္ကာ တရားေတာ္ကို
နာ၍ ေနာင္ ေသာအခါ ငါလည္း ထို ့သြင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားစင္ စစ္ျဖစ္ေစ ေသာ္''ဟု နႈတ္ေရာ
စိတ္ပါ ပတၲနာ၍ ပါရမီ ဆယ္ပါး အျပား ၃၀ ''ငါးသြယ္ေသာ ပရိစၥာဂ စရိယ တို ့ကို အားထုတ္ေတာ္မူသ
ျဖင္ ့ ပါရမီ ရင္ ့မာလာ၍ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္၌ သုေမဓာ အရွင္ ရ ေသ ့ဘဝ ရ
ေတာ္မူျပီး ထိုဘုရား ရွင္ ထံ ေရွ ့ေမွာက္ မွာ နိယတဗ်ာဒိတ္ ခံေတာ္မူခဲ ့ ေလသည္။
ထိုမွစ၍ ၁٭٭٭ေသလ အသ ေခ်ၤ ၂٭٭٭ဘာသ အသ ေခ်ၤ ၃٭٭٭ေဇယ် အသ ေခ်ၤ ၄٭٭٭ရုစိယ
အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ ေလးအသ ေခ်ၤ နွင္ ့ကမၻာ တစ္သိန္း ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူၾကကုန္ေသာ
နွစ္က်ိပ္ ခုနွစ္ဆူ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့တြင္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားမွ စ၍ နိယတဗ်ာဒိတ္ ကို ခံရ၍
ေဗာဓိ သမၻာရ အ ေပါင္းကို ျဖည္ ့ေတာ္မူကာ အစဥ္လာျဖင္ ့ ဤကမၻာဝယ္ မဟာ သမၼတမင္း တစ္ၾကိမ္
သုဒႆနဝရ မႏၶာတ္မင္း တစ္ၾကိမ္ မဃ ေဒဝ မင္း တစ္ၾကိမ္ ' ထိုမွ ေနမိမင္း ၊ေတမိမင္း ၊သိဝိရာဇ္ ..
စႏၵကုမာရ ၊မဟာေဂါဝိႏၵ ၊အကိတၲျဗာဟၼဏ၊သခၤ ျဗဟၼဏ၊ဓနဥၶယ၊ သသရာဇ၊ ဟတၳိ ပါလ ၊ဘူရိဒတၲ ၊
စ ေမၸယ် ၊စူဠေဗာဓိ ၊မဟိ ံသ၊ရုရုမိဂ ၊မာတဂၤ ၊ဓမၼာဓဇ ၊ဇယဒိသ ၊သခၤ ပါလ၊ ယုဓဥၶယ ၊ေသာမနႆ၊
အ ေဃာဃရ ၊ေသာဏဒႏၲ ၊ကပိ ရာဇ ၊သစၥယုဝ ၊ဝဋၬေပါတက ၊မစၧရာဇ ၊ကဏွဒီပါယန ၊မဟာသုတ
ေသာမ ၊ သုဝဏၰသာမ ၊ဧကရာဇ ၊မဟာ ေလာမဟံသ မွ တစ္ၾကိမ္စီအားျဖင္ ့ ၃၅ ဇာတ္ျဖစ္ေတာ္မူျပီး
ပါရမီ ရင္ ့မာ လာျပီး ထို ေနာက္ ''ေဝႆႏၲရာ မင္း'' အျဖစ္သို ့ေရာက္ေတာ္မူ ေလသည္။
ထို ေဝႆႏၲရာ မင္းမွ စုေတ ေသာအခါ တုသိတာ နတ္ျပည္ဝယ္ ''ေသတ ေကတု'' အမည္ ရွိ ေသာ
နတ္မင္း ျဖစ္၍ နတ္စည္းစိမ္ တို ့ကို ခံစား ေတာ္ မူခဲ ့ေလသည္။
နတ္တို ့၏ အ ေရတြက္ အားျဖင္ ့ အနွစ္ ေလးေထာင္ မွာ လူ တို ့၏ အ ေရတြက္ နဲ ့ တြက္ ရင္ ၅၇ ကုေဋ
၆ သန္းေစ ့ေအာင္ နတ္စည္းစိမ္ ကို ခံစား၍ ေန ေတာ္မူခဲ ့ေလသည္။
ထိုအခါ လူ ့ခြင္ လူ ့သက္တန္း ၁၀၀ ကပင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားျဖစ္လတၲ ံ ့ဟူေသာ ဗုဒၶေကာလာဟလ
ျဖစ္ ေလ ေသာ္ စၾကာဝဠာ တစ္ေသာင္း၌ ရွိၾကကုန္ေသာ သိၾကား ၊သုယာမ ၊သႏၲဳသိတ ၊သုနိမၼိတ၊
ဝသဝတၲိ ၊မဟာျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့သည္ ငံ ့ေမွ်ာ္ ရႈၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္း ''ေသတ ေကတု''
နတ္သားကို ျမင္ ေတြ ့၍ ဘုရားေလာင္းထံ ထက္ဝန္းက်င္ မွ လာၾကကုန္လွ်က္ ျဗဟၼာ နတ္ သိၾကား တို ့
က ''အ ေလာင္းေတာ္ နတ္သား ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္ တန္ပါျပီ လူ ့ျပည္သို ့ သြား၍ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူပါ။
သတၲဝါ အ ေပါင္းတို ့ကို ေကာင္းျမတ္ေသာ အျမိဳက္ေရ ေအးျဖင္ ့ တိုက္ေကြ်းေတာ္မူပါဟု နတ္ ျဗဟၼာမ်ား
လာေရာက္ ေတာင္းပန္ ၾက ေလသည္။
ထိုသို ့ေတာင္းပန္ ၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္းနတ္သား သည္ ေရွးဦး ဝန္ခံေတာ္မမူဘဲ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာကာလ 'ျဖစ္ ရာ ဒီပ '' ျဖစ္ ရာ အရပ္ ''ျဖစ္ ရအံ ့ေသာ အမ်ိဳးအႏြယ္ '' မယ္ေတာ္ ၏ အာယုပရိေစၦဒ
ၾကည္ ့ျခင္းၾကီး ငါးပါးတို ့ကို ၾကည္ ့ေတာ္မူ၏။
ၾကည့္ျခင္းငါးပါး မွာ -
၁٭٭٭٭٭လူတို ့အသက္ အသ ေခ်ၤ သက္တမ္းေနသည္မွ ၁ သိန္းတမ္း ၏ အထက္တိုင္ ေအာင္ သာ ကာ
လ သည္ ဇာတိ'ဇရာ'ဗ်ာဓိ 'မရဏ ပဋိသ ေႏၶ ေနျခင္း အိုျခင္း နာျခင္း ေသျခင္း တို ့ကာလ ေဝးကြာ၍
လကၡဏာေရးသုံးပါးမွ စပ္ေသာ တရားစကား ကို ေဟာျပ ျငားေသာိလည္း တရားကို မယုံၾကည္ေပရာ။
အက်ိဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလ ရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။ လူ တို ့အသက္
တစ္ေထာင္ ေနသည္မွ ဆုတ္ယုတ္လာ ေသာ္လည္း သတၲဝါ တို ့ကိ ေလသာ ျပန္ ့ေျပာ၍ ေလာဘ 'ေဒါသ
ေမာဟ တရား အၾကီးရကာ ဆုံးမ ေဟာၾကားေသာ တရားေဒသနာကို လိုက္နာ၍ မက်င္ ့လို ကုန္။
အကိ်ဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။
အသက္ တစ္သိန္းေနသည္မွ တစ္ ရာတမ္း(၁၀၀) တိုင္ ရုံသာ ကာလ သည္ သာလွ်င္ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာ အခါ ျဖစ္သည္။ယခုလည္း လူတို ့အသက္ ၁၀၀ ရွည္ေသာအခါ ျဖစ္၍ ဘုရားျဖစ္ျခင္းျငာသင္ ့ေပ
သည္ ဟု ပထမ ဆင္ ျခင္၏။
၂٭٭٭ျဖစ္ ရာဒီပ ကို လည္း ဝိတၲာရ အခ်င္းအားျဖင္ ့ ယူဇနာ တစ္သန္းနွစ္သိန္း သုံးေထာင္ ေလးရာ ငါးဆယ္
က်ယ္ေသာ စၾကာဝဠာ ၏ အတြင္း၌ သင္းပင္ ၅၀၀ ရာစီ ၅၀၀စီ ဝန္းရံ ေသာ ကြ်န္ငယ္နွင္ ့တကြ ၄ ရပ္
ေသာ ဒီပ တြင္ ျမင္ ့မိုရ္ေတာင္ မွ လက္ယာဝယ္ ယူဇနာ တစ္ေသာင္း ရွိေသာ ဇမၺဴဒိပ္ ကြ်န္း သည္သာ
ဘုရားျမတ္စြာတို ့ ပြင္ ့ရာ ဒီပ ျဖစ္၏။
၃٭٭٭ထိုကြ်န္းတြင္ မွလည္း ေတာေန သုံးေထာင္ ၊ေရ ေန ေလးေထာင္ လူ ေန သုးံေထာင္ ရွိသည္တြင္
လူေန သုံးေထာင္ ၏ အလယ္၌ ေတာင္ ေျမာက္ အလ်ားအားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၃၀၀ အ ေရွ ့ အ ေနာက္
အနံ အားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၂၅၀ အဝန္း ယူဇနာ ၉၀၀ ရွိေသာ အ ေရွ ့သို ့လားေသာ္ မဇဂၤလနိဂုံးရြာ ၊
အ ေရွ ့ေတာင္ သို ့လားေသာ္ သလႅာဝတီၲျမစ္ ေတာင္ သို ့လားေသာ္ ေသတကဏိၰက နိဂုံးရြာ
အ ေနာက္သို ့လားေသာ္ ''ထူဏ''မည္ေသာ ပုဏၰားရြာ ေျမာက္သို ့ လားေသာ ဥသီရဒၶဇ ေတာင္ ၊
ဤနိမိတ္ ငါးရပ္ တို ့ျဖင္ ့ သတ္မွတ္ အပ္ေသာ မဇၩိမ ေဒသ ဌာန သာလွ်င္ ဘုရားတကာတို ့ ပြင္ ့ရာ
အရပ္ မည္သည္။
၄٭٭٭လူမ်ိဳး ေလးပါးတြင္ အၾကင္မင္းမ်ိဳး ပုဏၰားမ်ိဳး တို ့သည္ လူ တို ့အျမတ္တနိုး ကိုးကြယ္ ရို ေသရာ
ျဖစ္၍ ဤ ဇာတ္ ၂ ပါး ၌သာ ဘုရားတကာ တို ့ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ထို အမ်ိဳး နွစ္စုတြင္ လည္း ယခုအခါ
မင္းမ်ိဳးသာလွ်င္ လြန္စြာ သင္ ့ျမတ္ ေခ်သည္။
၅٭٭٭ထို မင္းမ်ိဳးတြင္ မွ လည္း သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ ျပည္ကို အစိုးရ ေသာ သုေဒါၶဒန မင္းၾကီးသည္
မဟာ သမၼတ မင္းမွ စ၍ ၃၃၄၅၆၇ (သုံးသိန္း သုံးေသာင္း ေလးေထာင္ ငါးရာ ေျခာက္က်ိပ္ခုနွစ္)ပါးေသာ
ဥကၠာဝံသ မဟာဝံသ အသမိၻႏၷ ခတိၲယ အစစ္ ျဖစ္ေပသည္ ။
ထိုမင္း၏ မိဖုရားသည္လည္း ေလာ္လည္ျခင္း ၅ ပါး ။ရန္ မူျခင္း ကိုးပါး ၊ထိုအယုတ္ တရားတို ့မွ ကင္း
လွ်က္ မက်ိဳးမပ်က္ေသာ ပဥၥ သီလဓမၼ ရွိရကား ငါ အမိ ျဖစ္ျခင္းငွာ ထိုက္၏။ အာယု ပရိေစၦဒ လည္း
ဆယ္လ ၏ အထက္ ၌ ခုနွစ္ ရက္သာ ၾကြင္းေတာ ့သည္ ဟု ၾကည္ ့ရႈေတာ္ မူ၍ ျပည္ ့စံုစြာ ျမင္ ေလ
လွ်င္ ထက္ဝန္းက်င္ မွ ေတာင္းပန္ ၾက ေသာ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့အား ''ေကာင္းျပီဟု ''ဝန္ခံေတာ္
မူ၏။
ယင္းတို ့ဝန္ခံ ျပီးမွ နတ္ အ ေပါင္း ျခံရံ လွ်က္ ''နႏၵဝန္''အမည္ ရွိေသာ နတ္ ဥယ်ာဥ္ သို ့ဝင္ ၍ စုေတ
ခဲ ့ျပီးေသာ္ အဝန္း ၉၀၀ ရွိေသာ မဇၩမ ေဒသ အခ်က္ သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ျပည္ အာဒိစၥဝင္ မင္းမ်ိဳး
ျဖစ္ေသာ သီရိ သုေဒၶါဒန မင္းၾကီး၏ မိဖုရားေခါင္ ေတာင္ ညာေဒဝီ ျဖစ္ေသာ သီရိမဟာမာယာ မိဖုရား
ၾကီး၏ ဝမ္းဗိုက္၌ စြဲလမ္းသ ေႏၶ တည္ေန ေတာ္မူ၏။
ဘိုးေတာ္ အဥၨန မင္းၾကီး ၏ (၈၆၄၅)ခုေသာ သကၠရာဇ္ ကို ျဖိဳပစ္ျပီးေနာက္ //၆၇ ခု ဝါဆို လျပည္ ့
ၾကာသာပ ေတး ေန ့ ဥတၲရာသဠ္ နကၡတ္ နွင္ ့ လ နတ္ ယွဥ္စံ ေသာ သန္းေခါင္ ယံ အခ်ိန္တြင္ သ ေႏၶ
ယူေတာ္ မူသည္။
ဘုရားေလာင္း ပဋိသ ေႏၶ စံ ယူခ်ိန္မွာ -
၁٭٭٭ေျမ ေရ အ ေပါင္း တစ္ေသာင္းေသာ ေလာက ဓာတ္တို ့သည္ တစ္ျပိဳင္ နက္ ဆတ္ဆတ္ခါမွ်
တုန္လႈပ္ ကုန္သည္။
၂٭٭٭ပူျခင္း ခ်မ္းျခင္း ဟူေသာ ဥတု 'နွစ္'ဝ ကင္းျငိမ္းမွ်တသည္။
၃٭٭٭ေလာကဓါတ္ အလုံး ဆိတ္ညံလွ်က္ အသံမရွိ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္း ကုန္သည္။
၄٭٭٭ေလျပင္း မုန္တိုင္း မလာ ၊ ေလ သာ ေလျပည္ ျမဴးသည္ ။
၅٭٭٭ဂဂၤါ ယမုနာ စ ေသာ ျမစ္ခပင္း တို ့၌ ေရစီးျခင္း မရွိ ရပ္တန္ ့သည္။
၆٭٭ ٭ ေျမ အရပ္ ၌ ျမင္ ျမင္ သမွ် ေသာ ပန္း သစ္ပင္ အ ေပါင္းတို ့ နွာေမာင္းဆင္ ့ကာ ဆင္ ့ကာ
ပြင္ ့ကုန္ သီးကုန္သည္။
၇٭٭٭ေကာင္းကင္ ထက္ ကြန္ ့ျမဴးကာတည္ေသာ အာကာသ႒ရတနာ တို ့သည္ လြန္စြာ အ ေရာင္
ထြက္ကုန္သည္ ။
၈٭٭٭လူ ့ျပည္ နတ္ျပည္ ၌ ရွိကုန္ေသာ စည္ ေစာင္း ပတ္သာ တူရိယာ အသီးသီးတို ့သည္ မတီးမ
မႈတ္ဘဲ ျမည္ကုန္သည္။
၉٭٭٭နတ္ျပည္၌ ရွိေသာ ပန္းနံ ့သာ မိုးတို ့သည္ ျဖိဳးျဖိဳးျပည္ ့မွ် ရြာကုန္သည္။
၁၀٭٭٭စၾကာဝဠာ ေကာင္းကင္ ေျမျပင္ ရိုက္ဟည္းလွ်က္ ေတာ္ပဲ ့တင္ လည္းသည္။
၁၁٭٭٭၈ ထပ္ ေသာ ငရဲ ဘုံ၌ မီး အဟုန္ အပူျငိမ္းသည္။
၁၂٭٭٭မီးခိုး သူရိန္ ျမဴတိမ္ မိုးလွ်ံကင္းလ်က္ ေနမင္း၏ အ ေရာင္ ေတာက္ပသည္။
၁၃٭٭٭နကၡတ္တာရာ ၾကယ္တကာတို ့ ေန ့အခါ ၌ ညည္ ့မွာကဲ ့သို ့ ျမင္ ရသည္။
၁၄٭٭٭ေျမညစ္ေၾကးကို ေဆးေလွ်ာ္သည္ ့ပမာ မိုးမရြာဘဲပင္ ေရယဥ္ျဖိဳင္ ျဖိဳင္ စီးသည္။
၁၅٭٭٭တာရာအ ေပါင္း ေသာၾကာ ဗုဒၶဟူး စ ေသာ ျဂိဳလ္ ၾကယ္ဘုံေဆာင္ တို ့ အ ေရာင္ အလြန္ထြန္းပ
သည္။
၁၆٭٭٭သတၲဗီသနကၡတ္ ကို ျပတ္သားစြာ ထင္ ျမင္ သည္။
၁၇٭٭٭ေငြစင္ စႏၵာသည္ ဝိသာခါ နကၡတ္ နွင္ ့ယွဥ္သည္။
၁၈٭٭٭တြင္း ဂူ လ္ိုဏ္ေခါင္း ေျမ ေအာင္းသတၲဝါ တို ့ထြက္ကုန္သည္။
၁၉٭٭٭လူ ခပ္သိမ္းတို ့ေရာင္ ့ရဲ လြယ္ကုန္သည္။
၂၀٭٭٭၉၆ ျဖာ ေဝဒနာ ရွိသူတို ့ က်န္းခံ ့သည္။
၂၁٭٭ ٭မြတ္သိပ္ဆာေလာင္ ျခင္း ျငိမ္းသည္။
၂၂٭٭٭ျပိတၲာအ ေပါင္းတို ့ ဝ ေျပာသည္ ။
၂၃٭٭٭ေလာဘ ေဒါသ မာန ထန္သူတို ့အလြန္ ေခါင္းပါးကုန္သည္။
၂၄٭٭٭အပါယ္ ေလးရြာ ၌ ၂၅ ျဖာေသာ ေဘးအ ေပါင္းကင္းသည္။
၂၅٭٭٭ေရမႈန္ ျမဴညက္ တို ့ တက္လြင္ ့ျခငး မရွိ စင္ ၾကယ္သည္။
၂၆٭٭٭္မ ေကာင္းရနံ ့ ေပ်ာက္သည္ ။
၂၇٭٭٭နတ္ ၏ ရနံ ့သာ လိႈင္ သည္ ။
၂၈٭٭٭အရူပ ၄ ရပ္ ကို ထား၍ ၆ ပါးေသာ နတ္ ရြာ ျဗဟၼာ ၁၆ ဘံုကို ျမင္ ရသည္။
၂၉٭٭٭ငရဲ '၈'ဝဝယ္ ခံရ ေသာ သူအ ေပါင္းတို ့ကို ျမင္ ရကုန္၏။
၃၀٭٭٭တိုက္ နံရံ တံခါး ေတာင္ ဖ်ား တိမ္တိုက္ တို ့ မကြယ္မကာ ဟင္းလင္းသာ ျဖစ္ကုန္သည္။
၃၁٭٭٭သတၲဝါ တို ့ခႏၶ ပ်က္ေၾကြ ေသလြန္ ရျခင္း မရွိကုန္။
၃၂٭٭٭သ ေႏၶယူျခင္း ဖြားျမင္ ျခင္း မရွိကုန္ ဤသို ့ ၃၂ ပါးေသာ ပုဗၺနိမိတ္တို ့ ထင္ ကုန္သည္။
မယ္ေတာ္မာယာ ၌ ၾကီးစြာေသာ အိပ္မက္ ျမင္ မက္သည္မွာ ''စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးပါးတို ့
သည္ မိဖုရား အား အိပ္ယာ သလြန္မွ ခ်ီ၍ ဟိမဝႏၲာ သို ့ေဆာင္ ျပီးလွ်င္ ယူဇနာ ၆၀ ရွိေသာ ---
ေဆးဒန္းျမင္းသီလာ ေက်ာက္ဖ်ာ၏ အျပင္ အင္ ၾကင္းပင္ ၾကီး၏ ေအာက္၌ ခ်ထား၏။
ထိုအခါ နတ္ မိဖုရား ေလးဦး တို ့က သီတာနဝတတ္ေရတို ့ကို ခ်ိဳးေစျပီးလွ်င္ နတ္ တို ့၏ ပန္း နံ ့သာ
တန္ဆာ ကို ဆင္ ယင္ လွ်က္ ေငြေတာင္ ထြတ္ထက္ ရွိေသာ ေရႊဗိမာန္သို ့ေဆာင္ ၍ အိပ္ေစျပန္၏။
ထိုအခါ ေငြသာ ခြာေတာင္ ကဲ ့သို ့ ဆင္ ေျပာင္ ရတနာသည္ ေျမာက္ အရပ္ မွ လာ၍ မာယာမိဖုရား
၏ လက္ယာနံပါးကို လွစ္၍ ဝင္ သည္ ဟု ျမင္ မက္ေတာ္မူ၏။
ထိုသို ့သ ေႏၶယူေသာအခါ မွ စ၍ ဤစၾကာဝဠာ မွ စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးဦးတို ့သန္လ်က္
လက္စြဲကုန္လ်က္ ေရႊနန္းက်က္သ ေရ တိုက္၌ ေစာင္ ့လာကုန္သည္။ထက္ဝန္းက်င္ ေသာ စၾကာဝဠာ
တစ္ေသာင္းမွ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္း တို ့သည္ ေကာင္းစြာ ေစာင္ ့ေရွာက္ လာကုန္သည္။
ယင္းသို ့ သ ေႏၶ တည္ေန မွ စ၍ မယ္ေတာ္ မိဖုရားသည္ ေယာက်္ား တို ့၌ ညြတ္တြယ္ကပ္ညိွေသာ
ရာဂ ရမၼက္ ျဖင္ ့ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္းလြတ္၏။အျမိဳက္ အတိျဖင္ ့ ဝလွ်က္ နွစ္သက္အပ္ေသာ မင္းစည္း
စိမ္ ကို ခံစား၍ ေျခြရံသင္းပင္းနွင္ ့သာလွ်င္ သန္ ့ရွင္းစြာ စံေတာ္မူ၏။
ဆက္ပါဦးမည္။
Thursday, June 29, 2017
ပါရမီျဖည့္ဖက္
___________
တစ္ခါတုန္းက အမ်ိဳးသားတစ္ဦးရွိသတဲ့။ သူဟာ တကၠသုိလ္ဘြဲ႔မရခဲ႔ပါ။ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ မိဘေတြဟာ သူ႔အတြက္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ရွာၿပီးေပးစားလုိက္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ မိဘေတြ ေပးစားတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ ထုိရြာေလးမွာပဲ ေက်ာင္းဆရာ အျဖစ္ စာသင္ျပေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ စာသင္ၾကားရာမွာ အေတြ႔အၾကဳံ မရွိေသာေၾကာင့္ တစ္ပတ္ေတာင္ မခံပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ သေဘာထားမွတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ထုတ္ပယ္ျခင္း ခံရပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ သူဟာ အိမ္ကို ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ အိမ္သူသက္ထားက သူ႔ကုိ မ်က္ရည္ သုတ္ေပးၿပီး ႏွစ္သိမ့္စကားေျပာေပးပါတယ္။
"အေတြ႕အႀကံဳ ဝမ္းစာမျပည့္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ဴ ိ႕ လူေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အရည္အေသြးကို ထုတ္ျပႏိုင္တာလည္း ရွိသလို မထုတ္ျပႏိုင္တာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီ့အတြက္နဲ႔ေတာ့ ၀မ္းနည္းဖုိ႔မလုိပါဘူး။ ရွင္နဲ႔ ပုိသင္႔ေတာ္မယ့္ အလုပ္ေတြက ရွင္လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ေစာင့္ရင္ေစာင့္ေနမွာပါ။" လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူဟာ အျပင္ထြက္ၿပီး အလုပ္တစ္ခုမွာ ဝင္လုပ္ပါတယ္။သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူေဌးရဲ႕ အလုပ္ထုတ္တာ ခံလုိက္ရပါတယ္။အေၾကာင္းကေတာ့ အလုပ္လုပ္တာေႏွးလုိ႔ပါတဲ့။အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ဇနီးက အားေပးစကား ေျပာျပန္တယ္။
"ေျခလက္ဆုိတာ ေႏွးတာလဲ ရွိသလို ျမန္တာလဲ ရွိတာပဲေလ။ တျခားလူေတြက လုပ္လာတာ ႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီး ၾကာခဲ့ၿပီေလ။ ရွင့္က်ေတာ့ တသက္လုံး စာဖတ္လာေတာ့ ဒီလို အလုပ္မ်ဴ ိး လုပ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လုိလုပ္ျမန္လိမ့္မလဲ"
ဒါေပမယ့္ သူဟာ ဇြဲမေလ်ာ့ပဲ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ထပ္လုပ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ သူလုပ္သမွ် အလုပ္တိုင္းဟာ အေၾကာင္းတစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခုေၾကာင့္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး ထုတ္ပယ္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္လည္း သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အိမ္ျပန္လာတဲ့ အခါတုိင္း，သူ႔ဇနီးက အၿမဲႏွစ္သိမ္ေလ႔ရွိၿပီး သူ႔အေပၚမွာလည္း တစ္ခါမွ မညည္းညဴ ခဲ့ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ သူရဲ႕အသက္ ၃၀ ေက်ာ္တဲ့အခါမွာ，သူဟာ ဘာသာစကား သင္ၾကားေရးမွာ ပါရမီ အထံုရွိသူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ，မသန္စြမ္းသူေတြအတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ နည္းျပအလုပ္၀င္ လုပ္ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ သူဟာ မသန္၊စြမ္းသူမ်ား သင္တန္းေက်ာင္း တစ္ခုကို ထူေထာင္လိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူဟာ ၿမဳိ႕အမ်ားအျပားမွာ မသန္စြမ္းသူသုံး ပစၥည္းအေရာင္းဆုိင္ခြဲမ်ား ဖြင္႔လွစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝတဲ့ သူေဌးတစ္ဦး ျဖစ္လာပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ "ေအာင္ျမင္သူတို႔ရဲ႕ စကားသံမ်ား" အစီအစဥ္ကေန စီစဥ္တင္ဆက္သူက သူ႔ဇနီး ကုိေမးပါတယ္။
"မိမိကုိယ္တုိင္ေတာင္ ေရွ ႔ေရး မေရရာ ေ၀ေ၀ါးတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ ဘယ္လိုအေၾကာင္းကမ်ား သူ႔အေပၚယုံၾကည္ကုိစားခ်က္ရွိေစခဲ့ပါသလဲ။？"
သူ႔ ခ်စ္ဇနီး ျပန္ေျဖတဲ့ အေျဖမွာ ရုိးရွင္းၿပီး လြယ္ကူလွပါတယ္။ သူမျပန္ေျဖလိုက္တာကေတာ့ "ေျမတစ္ကြက္ဟာ ဂ်ဴဴ ံစုိက္လုိ႔ မသင္႔ေတာ္ရင္ ပဲစမ္းစုိက္ၾကည့္လုိ႔ ရတာေပါ့ ပဲထြက္မေကာင္းရင္ သစ္သီးပင္စားပင္ စုိက္လဲရတာပဲ။အကယ္လုိ႔ သစ္သီးပင္စားပင္ မျဖစ္ထြန္းလဲ ပန္းမ်ဴ ိးေစ့ေတြ နဲနဲႀကဲၾကည့္ၿပီး ပန္းပြင့္ေအာင္ စိုက္နုိင္တာပဲ။အေၾကာင္းကေတာ့ ေျမတစ္ကြက္မွာ သူနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ မ်ဴ ိးေစ့ တစ္ေစ့ေစ့ကေတာ့ ရွိလာမွာပါ။ေနာက္ဆုံးမွာ သူနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ ရိတ္သိမ္းမႈကေတာ့ ရွိလာမွာေပါ႔။"
အိမ္သူသက္ထားရဲ႕ စကားလဲၾကားေရာ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူဟာ မ်က္ရည္က်လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔ဇနီးသည္ရဲ႕ ဇြဲေကာင္းၿပီး စဥ္ဆက္မျပတ္တဲ့ ယုံၾကည္ကိုးစားမႈႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတုိ႔သည္ မာေက်ာႀကံ႕ခိုင္သည့္ စစ္မွန္ေသာ မ်ဴ ိးေစ့ပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သူ၏ ဆန္းၾကယ္မႈတုိ႔သည္ ထုိမ်ဴ ိးေစ့ေလးကုိ မွီခိိုၿပီးမွ ရွင္သန္ႀကီးထြားခဲ့ေသာ ဆန္းၾကယ္မႈတုိ႔ပင္ ျဖစ္သည္။
「世界上沒有一個人是廢物，只不過沒有放對位置！」
ေလာကမွာ သုံးစား၍ မရေသာသူဟူ၍ မရွိပါ။ လူမွန္ ေနရာမွန္ ေနရာခ်ထားမႈ မမွန္ျခင္းသာ ျဖစ္ေပလိမ္႔မည္။
ဒီပုံျပင္ေလးဖတ္မိရင္ဖာသိဖာသာမေနပါနဲ႔ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾကပါ။
ဒီစကား ၈ ခြန္းကိုလဲ မွတ္သားထားၾကပါ။
၁။ တန္ဖုိးထားရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊သင့္ကုိ ေရႊေတာင္ႀကီး ပုံအပ္လဲ ေပ်ာ္ရႊင္လိမ့္မည္ မဟုတ္။
၂။ခြင္႔လြတ္ရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊ မိတ္ေဆြ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားပါေစ ထြက္ခြာသြားၾကမည္သာ။
၃။ေက်းဇူးမွန္း မသိတက္လွ်င္၊မုိးပ်ံေအာင္ေတာ္ေနပါေစ ေအာင္ျမင္လိမ္႔မည္မဟုတ္။
၄။ႏႈိးၾကားထၾကြမႈ မရွိလွ်င္ ျဖတ္ထုိးဥာဏ္ ေကာင္းေစအံုးေတာ့ အိပ္မက္ကိုပင္ အေကာင္ထည္ ေဖာ္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။
၅။ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ရမွန္း မသိလွ်င္၊အစြမ္းကုန္ ႀကဳိးစားေစဦး ေအာင္ျမင္ရန္ ခဲယဥ္းသည္။
၆။စုေဆာင္းရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္ ေငြပုိရွာႏုိင္ေစဦးေတာ့ ၾကြယ္၀သူျဖစ္ခဲသည္။
၇။ဘ၀ေရာင့္ရဲမႈ မရွိလ်ွင္၊ပုိခ်မ္းသာေစဦးေတာ့ ဘ၀မွာ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္သူျဖစ္ခဲသည္။
၈။ က်န္းမာေရးကို ဂရုစုိက္ရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊ကုသမႈစရိတ္ တတ္ႏိုင္ေစဦးေတာ့ အသက္ရွည္အနာမဲ့ျခင္း မျဖစ္ႏုိင္။
Bro #杨英和 ေရးသားထားသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ #SwamHtet(မွတ္စုၾကမ္း) မွ ျပန္လည္ မွ်ေဝပါသည္။ မူရင္းစာပိုဒ္ကို အနည္းငယ္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ေရးသားထားပါတယ္။ တစံုတရာ ခြ်တ္ေခ်ာ္ျခင္း မွားယြင္းျခင္း ရွိပါက ကြ်န္ေတာ္ Swam Htet ၏ တာဝန္သာ ျဖစ္သည္။
Credit : SwamHtet(မွတ္စုၾကမ္း)
http://www.myanmarupdatenews.com/2016/12/couple/
___________
တစ္ခါတုန္းက အမ်ိဳးသားတစ္ဦးရွိသတဲ့။ သူဟာ တကၠသုိလ္ဘြဲ႔မရခဲ႔ပါ။ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ မိဘေတြဟာ သူ႔အတြက္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ရွာၿပီးေပးစားလုိက္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ မိဘေတြ ေပးစားတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ ထုိရြာေလးမွာပဲ ေက်ာင္းဆရာ အျဖစ္ စာသင္ျပေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ စာသင္ၾကားရာမွာ အေတြ႔အၾကဳံ မရွိေသာေၾကာင့္ တစ္ပတ္ေတာင္ မခံပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ သေဘာထားမွတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ထုတ္ပယ္ျခင္း ခံရပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ သူဟာ အိမ္ကို ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ အိမ္သူသက္ထားက သူ႔ကုိ မ်က္ရည္ သုတ္ေပးၿပီး ႏွစ္သိမ့္စကားေျပာေပးပါတယ္။
"အေတြ႕အႀကံဳ ဝမ္းစာမျပည့္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ဴ ိ႕ လူေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အရည္အေသြးကို ထုတ္ျပႏိုင္တာလည္း ရွိသလို မထုတ္ျပႏိုင္တာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီ့အတြက္နဲ႔ေတာ့ ၀မ္းနည္းဖုိ႔မလုိပါဘူး။ ရွင္နဲ႔ ပုိသင္႔ေတာ္မယ့္ အလုပ္ေတြက ရွင္လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ေစာင့္ရင္ေစာင့္ေနမွာပါ။" လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူဟာ အျပင္ထြက္ၿပီး အလုပ္တစ္ခုမွာ ဝင္လုပ္ပါတယ္။သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူေဌးရဲ႕ အလုပ္ထုတ္တာ ခံလုိက္ရပါတယ္။အေၾကာင္းကေတာ့ အလုပ္လုပ္တာေႏွးလုိ႔ပါတဲ့။အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ဇနီးက အားေပးစကား ေျပာျပန္တယ္။
"ေျခလက္ဆုိတာ ေႏွးတာလဲ ရွိသလို ျမန္တာလဲ ရွိတာပဲေလ။ တျခားလူေတြက လုပ္လာတာ ႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီး ၾကာခဲ့ၿပီေလ။ ရွင့္က်ေတာ့ တသက္လုံး စာဖတ္လာေတာ့ ဒီလို အလုပ္မ်ဴ ိး လုပ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လုိလုပ္ျမန္လိမ့္မလဲ"
ဒါေပမယ့္ သူဟာ ဇြဲမေလ်ာ့ပဲ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ထပ္လုပ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ သူလုပ္သမွ် အလုပ္တိုင္းဟာ အေၾကာင္းတစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခုေၾကာင့္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး ထုတ္ပယ္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္လည္း သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အိမ္ျပန္လာတဲ့ အခါတုိင္း，သူ႔ဇနီးက အၿမဲႏွစ္သိမ္ေလ႔ရွိၿပီး သူ႔အေပၚမွာလည္း တစ္ခါမွ မညည္းညဴ ခဲ့ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ သူရဲ႕အသက္ ၃၀ ေက်ာ္တဲ့အခါမွာ，သူဟာ ဘာသာစကား သင္ၾကားေရးမွာ ပါရမီ အထံုရွိသူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ，မသန္စြမ္းသူေတြအတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ နည္းျပအလုပ္၀င္ လုပ္ပါတယ္။ေနာက္ေတာ့ သူဟာ မသန္၊စြမ္းသူမ်ား သင္တန္းေက်ာင္း တစ္ခုကို ထူေထာင္လိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူဟာ ၿမဳိ႕အမ်ားအျပားမွာ မသန္စြမ္းသူသုံး ပစၥည္းအေရာင္းဆုိင္ခြဲမ်ား ဖြင္႔လွစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝတဲ့ သူေဌးတစ္ဦး ျဖစ္လာပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ "ေအာင္ျမင္သူတို႔ရဲ႕ စကားသံမ်ား" အစီအစဥ္ကေန စီစဥ္တင္ဆက္သူက သူ႔ဇနီး ကုိေမးပါတယ္။
"မိမိကုိယ္တုိင္ေတာင္ ေရွ ႔ေရး မေရရာ ေ၀ေ၀ါးတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ ဘယ္လိုအေၾကာင္းကမ်ား သူ႔အေပၚယုံၾကည္ကုိစားခ်က္ရွိေစခဲ့ပါသလဲ။？"
သူ႔ ခ်စ္ဇနီး ျပန္ေျဖတဲ့ အေျဖမွာ ရုိးရွင္းၿပီး လြယ္ကူလွပါတယ္။ သူမျပန္ေျဖလိုက္တာကေတာ့ "ေျမတစ္ကြက္ဟာ ဂ်ဴဴ ံစုိက္လုိ႔ မသင္႔ေတာ္ရင္ ပဲစမ္းစုိက္ၾကည့္လုိ႔ ရတာေပါ့ ပဲထြက္မေကာင္းရင္ သစ္သီးပင္စားပင္ စုိက္လဲရတာပဲ။အကယ္လုိ႔ သစ္သီးပင္စားပင္ မျဖစ္ထြန္းလဲ ပန္းမ်ဴ ိးေစ့ေတြ နဲနဲႀကဲၾကည့္ၿပီး ပန္းပြင့္ေအာင္ စိုက္နုိင္တာပဲ။အေၾကာင္းကေတာ့ ေျမတစ္ကြက္မွာ သူနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ မ်ဴ ိးေစ့ တစ္ေစ့ေစ့ကေတာ့ ရွိလာမွာပါ။ေနာက္ဆုံးမွာ သူနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ ရိတ္သိမ္းမႈကေတာ့ ရွိလာမွာေပါ႔။"
အိမ္သူသက္ထားရဲ႕ စကားလဲၾကားေရာ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူဟာ မ်က္ရည္က်လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔ဇနီးသည္ရဲ႕ ဇြဲေကာင္းၿပီး စဥ္ဆက္မျပတ္တဲ့ ယုံၾကည္ကိုးစားမႈႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတုိ႔သည္ မာေက်ာႀကံ႕ခိုင္သည့္ စစ္မွန္ေသာ မ်ဴ ိးေစ့ပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သူ၏ ဆန္းၾကယ္မႈတုိ႔သည္ ထုိမ်ဴ ိးေစ့ေလးကုိ မွီခိိုၿပီးမွ ရွင္သန္ႀကီးထြားခဲ့ေသာ ဆန္းၾကယ္မႈတုိ႔ပင္ ျဖစ္သည္။
「世界上沒有一個人是廢物，只不過沒有放對位置！」
ေလာကမွာ သုံးစား၍ မရေသာသူဟူ၍ မရွိပါ။ လူမွန္ ေနရာမွန္ ေနရာခ်ထားမႈ မမွန္ျခင္းသာ ျဖစ္ေပလိမ္႔မည္။
ဒီပုံျပင္ေလးဖတ္မိရင္ဖာသိဖာသာမေနပါနဲ႔ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾကပါ။
ဒီစကား ၈ ခြန္းကိုလဲ မွတ္သားထားၾကပါ။
၁။ တန္ဖုိးထားရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊သင့္ကုိ ေရႊေတာင္ႀကီး ပုံအပ္လဲ ေပ်ာ္ရႊင္လိမ့္မည္ မဟုတ္။
၂။ခြင္႔လြတ္ရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊ မိတ္ေဆြ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားပါေစ ထြက္ခြာသြားၾကမည္သာ။
၃။ေက်းဇူးမွန္း မသိတက္လွ်င္၊မုိးပ်ံေအာင္ေတာ္ေနပါေစ ေအာင္ျမင္လိမ္႔မည္မဟုတ္။
၄။ႏႈိးၾကားထၾကြမႈ မရွိလွ်င္ ျဖတ္ထုိးဥာဏ္ ေကာင္းေစအံုးေတာ့ အိပ္မက္ကိုပင္ အေကာင္ထည္ ေဖာ္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။
၅။ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ရမွန္း မသိလွ်င္၊အစြမ္းကုန္ ႀကဳိးစားေစဦး ေအာင္ျမင္ရန္ ခဲယဥ္းသည္။
၆။စုေဆာင္းရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္ ေငြပုိရွာႏုိင္ေစဦးေတာ့ ၾကြယ္၀သူျဖစ္ခဲသည္။
၇။ဘ၀ေရာင့္ရဲမႈ မရွိလ်ွင္၊ပုိခ်မ္းသာေစဦးေတာ့ ဘ၀မွာ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္သူျဖစ္ခဲသည္။
၈။ က်န္းမာေရးကို ဂရုစုိက္ရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊ကုသမႈစရိတ္ တတ္ႏိုင္ေစဦးေတာ့ အသက္ရွည္အနာမဲ့ျခင္း မျဖစ္ႏုိင္။
Bro #杨英和 ေရးသားထားသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ #SwamHtet(မွတ္စုၾကမ္း) မွ ျပန္လည္ မွ်ေဝပါသည္။ မူရင္းစာပိုဒ္ကို အနည္းငယ္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ေရးသားထားပါတယ္။ တစံုတရာ ခြ်တ္ေခ်ာ္ျခင္း မွားယြင္းျခင္း ရွိပါက ကြ်န္ေတာ္ Swam Htet ၏ တာဝန္သာ ျဖစ္သည္။
Credit : SwamHtet(မွတ္စုၾကမ္း)
http://www.myanmarupdatenews.com/2016/12/couple/
Wednesday, June 28, 2017
☆“#ဓာတုသာသနာေတာ္ကြယ္ပံု”☆
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
☆ ဓာတုသာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီး ကြယ္ပပံုကို ဤသို႔ သိရွိပါေလ။ ပရိနိဗၺာန္သည္ ကိေလသပရိနိဗၺာန္ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ ဓာတုပရိနိဗၺာန္ အားျဖင့္ သံုးမ်ဳိးျပား၏။
☆ #ကိေလသပရိနိဗၺာန္ --- ေဂါတမရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၏ ကိေလသာတို႔၏ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမႈ = ကိေလသပရိနိဗၺာန္သည္ မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခု ကဆုန္လျပည့္ေန႔ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
(ကိေလသပရိနိဗၺာန္ျပဳ ေတာ္မူရာ အခ်ိန္အခါကာလ ျပဳေတာ္မူရာ ဌာနသည္ အတိအက် ရွိခဲ့၏။ ယင္း ကိေလသပရိနိဗၺာန္ကိုပင္ သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္ဟူ၍လည္း ေခၚ၏။ ကိေလသာအားလံုး ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားေသာ္လည္း ကိေလသာႏွင့္တကြေသာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္မွ အျခားတစ္ပါးေသာ အဗ်ာကတ အမည္ရေသာ ခႏၶာငါးပါးတို႔ ႂကြင္းက်န္ေနေသးေသာ မခ်ဳပ္ၿငိမ္းေသးေသာေၾကာင့္ သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္ဟု ဆိုသည္။)
☆ #ခႏၶပရိနိဗၺာန္ --- ၀ိပါက္ကမၼဇ႐ုပ္တို႔၏ တစ္နည္းဆိုေသာ္
ႂကြင္းက်န္ေနေသးေသာ ခႏၶာတို႔၏ အၿပီးတိုင္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမႈသည္ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ မည္၏။
ယင္း ခႏၶပရိနိဗၺာန္သည္ ကုသိနာ႐ုံျပည္ မလႅာမင္းတို႔၏ အင္ၾကင္း ဥယ်ာဥ္၌ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေသာအခါ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ယင္းခႏၶပရိနိဗၺာန္ကို အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ဟူ၍လည္း
ေခၚဆိုေပသည္။ ခႏၶာငါးပါးတို႔၏ ေနာင္တစ္ဖန္
မျဖစ္ေသာ ခ်ဳပ္ျခင္းျဖင့္ အႂကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းတည္း။
☆ #ဓာတုပရိနိဗၺာန္ --- ထုိသို႔ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူရာတြင္ လူတို႔၏ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ ---
“ငါဘုရားရွင္သည္ လူ႕ေလာက၌ ၾကာျမင့္စြာ ရပ္တည္ခြင့္မရဘဲ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူရေပေတာ့အံ့၊ ငါဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္သည္လည္း လူ႕ျပည္လူ႕ေလာက အရပ္ေဒသအားလံုး၌ က်ယ္ျပန္႔မႈ မရွိေသး ပ်ံ႕ႏွံ႕မႈမရွိေသး၊
ထိုေၾကာင့္ ပရိနိဗၺာန္စံလြန္သြားေတာ္မူေသာ ငါဘုရားရွင္၏လည္း မုန္ညင္းေစ့ ပမာဏရွိေသာ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္မွ်ကိုေသာ္လည္း ယူေဆာင္၍ မိမိ မိမိ၏ ေနရာဌာန၌ ေစတီေတာ္ကို တည္ထားကိုးကြယ္လ်က္ ျပဳ စုလုပ္ေကြၽးေသာ လူမ်ားအေပါင္းသည္ နတ္ရြာသုဂတိလွ်င္ လည္းေလ်ာင္းရာရွိသည္ ျဖစ္ေစသတည္း။”
☆ ဤသို႔လွ်င္ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္မ်ားကို အစိတ္စိတ္ၿပိဳကြဲတည္ရွိေအာင္ ေရႊတံုး ေရႊခဲကဲ့သို႔ တစ္လံုးတစ္ခဲတည္း မတည္ေအာင္ အဓိ႒ာန္ျပဳေတာ္မူခဲ့၏။
၁။ စြယ္ေတာ္ (၄)ဆူ,
၂။ ညႇပ္႐ုိးေတာ္ (၂)ဆူ,
၃။ နဖူးသင္းက်စ္ေတာ္ (၁)ဆူ ---
☆ ဤ (၇)ဆူေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ ပင္ကိုမူလ ပကတိ အေနအထားအတိုင္း တည္ရွိေတာ္မူၾကကုန္၏၊ ၿပိဳကြဲမႈ မရွိၾကကုန္။
ႂကြင္းက်န္ေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔ကား အစိတ္စိတ္ အႁမႊာႁမႊာ ကြဲေတာ္မူၾကကုန္၏။ ထုိတြင္ -
၁။ အေသးဆံုးဓာတ္ေတာ္တို႔ကား--
မုန္ညင္းေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိကုန္၏။ ျမတ္ေလးပန္းငံု အေရာင္အဆင္းရွိကုန္၏။
၂။ အရြယ္အလတ္အစားဓာတ္ေတာ္တို႔ကား--
အလယ္၌ ထက္ပိုင္းက်ဳိးသြားေသာ ဆန္ကြဲခန္႔ ပမာဏရွိကုန္၏။ အလြန္ စင္ၾကယ္ သန္႔ရွင္း ေတာက္ပေသာ ပုလဲအဆင္းႏွင့္ တူကုန္၏။
၃။ အႀကီးဆံုးဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔ကား--
အလယ္၌ကြဲေနေသာ ပဲေနာက္ေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိကုန္၏၊
ေရႊအဆင္းႏွင့္တူေသာ အေရာင္အဆင္းရွိကုန္၏။
(ဒီ၊႒၊၂၊၁၉၆။)
☆ ဤအထက္ပါ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ အားလံုးတို႔ကို
ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ထပ္၍ မၿပိဳကြဲ မပ်က္စီးႏုိင္ေသာေၾကာင့္ “အသမၻိႏၷ” ဓာတ္ေတာ္မ်ားဟုလည္း ေခၚ၏။
☆ ထိုသို႔ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူရာတြင္ လူတို႔၏ အက်ဳိးစီးပြား အလို႔ငွာ မၿပိဳမကြဲ မပ်က္မစီးေသာ “အသမၻိႏၷ” ဓာတ္ေတာ္မ်ား က်န္ရစ္ခဲ့၏။ ထိုဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ လူတို႔ပူေဇာ္သကၠာရ ျပဳရန္ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားသခင္၏ အဓိ႒ာန္ေတာ္ေၾကာင့္ တည္ရွိေနျခင္း ျဖစ္၏ ။
ႏွစ္ကာလၾကာေညာင္းလက္ေသာ္ လူတို႔သည္ ပစၥညး္ ဥစၥာရွာျခငး္၌ အခ်ိန္ကုန္ကာ အသိဉာဏ္ပညာ ေခါင္းပါးလာ၍ဓာတ္ေတာ္
ေမြေတာ္တို႔အား ျမတ္ႏ္ိုးပူေဇာ္မႈ မျပဳၾကေတာ့လတၱံ႔။ ထိုအခါ လူ႕ျပည္ နတ္ျပည္ နဂါးျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္တို႔၌ ရွိရွိသမွ် ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္
တို႔သည္ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္သို႔ ႂကြေတာ္မူၾကကုန္လတၱံ႕။
#ဓာတ္ေပါင္းစု႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
☆ အလံုးစံုေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္၌ စုေ၀းေပါင္းဆံုလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ႐ုပ္ပံုေတာ္ အသြင္ကိုယူ၍
ေဗာဓိမ႑ိဳင္၌ ထက္၀ယ္ဖြဲ႕ေခြ ေနေတာ္မူလတၱံ႕။
ထိုဓာတ္ေပါင္းစု ဗုဒၶ႐ုပ္ပံုေတာ္သည္ (၃၂) ပါးေသာေယာက်္ားျမတ္တို႔လကၡဏာေတာ္ႀကီး
(၈၀)ေသာ လကၡဏာေတာ္ငယ္တို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုလ်က္
ဗ်ာမပဘာလွ်ံဝါ တင့္ထြန္းေရာင္ျခည္ေတာ္ဝန္းတ႔ုိုျဖင့္ တင့္တယ္စြာ စမၸယ္ေတာ္မူလတၱ့ံ႕။ ထို႔ျပင္ ေရမီးအစံုအစံုေသာ တန္ခိုးျပာဋိဟာ
မ်ားကို ျပေတာ္မူလတၱံ႕။
☆ ထိုအခါ ထိုအရပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေသာ လူသားျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတစ္စံုတစ္ေယာက္ မည္သည္ မရွိျဖစ္ေပလတၱံ႕။ စၾက၀ဠာေပါင္း တိုက္တစ္ေသာင္း အတြင္း၌ တည္ရွိၾကကုန္ေသာ နတ္ျဗဟၼာအားလံုးတို႔သည္သာလွ်င္စုေ၀း ေရာက္ရွိလာၾကကုန္၍ --- “ယေန႔ ကိုယ္ေတာ္အား (၁၀)ပါး, ဉာဏ္ေတာ္အား (၁၀)ပါးႏွင့္
ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္သည္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေလ၏။ ဤေန႔ ဤအခ်ိန္အခါမွစ၍ ေလာက၌ အမိုက္ေမွာင္အတိ ျဖစ္ေပလတၱံ႕။”ဟု ငိုျမည္တမ္းၾကေပကုန္လတၱံ႕။ ထို႔ေနာက္ ဓာတ္ေပါင္းစု
႐ုပ္ရွင္ေတာ္ အတြင္းမွ ေတေဇာဓာတ္သည္ ထႂကြလာၿပီးလွ်င္ အားလံုးေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ ေလာင္ကြၽမ္း၍ အႂကြင္းအက်န္မရွိ ကုန္ခန္းသြားေပလတၱံ႕။
[ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ဟူသည္မွာလညး္ ပရမတၱသစၥာနယ္မွ ဆိုရေသာ္ ႐ုပ္ကလာပ္တို႔၏ အေပါင္းအစုသာ ျဖစ္၏။ ႐ုပ္ကလာပ္တစ္ခု၏ အတြင္း၌ တည္ရွိေသာ ဥတုေခၚသည့္
ေတေဇာဓာတ္ေၾကာင့္ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ျဖစ္ပြားေနေသာ ဥတုဇၾသဇ႒မက႐ုပ္တို႔သာ ျဖစ္ၾက၏။ ယင္း ဥတုဇၾသဇ႒မက႐ုပ္တို႔
တြင္ ႐ုပ္ကလာပ္တိုင္း ႐ုပ္ကလာပ္တုိင္း၌ ပါ၀င္တည္ရွိေသာ
ေတေဇာဓာတ္မွာ သဘာ၀သတၱိစြမ္းအင္ လြန္ကဲထက္ျမက္ စူးရွလာကာ ကလာပ္တူ ႐ုပ္တရားတို႔ကို အႂကြင္းအက်န္မရွိေအာင္
ေလာင္ကြၽမ္းလိုက္ေပေတာ့သည္။]
☆ ဓာတ္ေပါင္းစု ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္မွ ထေျမာက္ျဖစ္ေပၚလာေသာ မီးေတာက္ မီးလွ်ံသည္ ျဗဟၼာ့ျပည္သို႔တုိင္ေအာင္ တက္ေပလတၱံ႕၊ မုန္ညင္းေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိေသာ <ကင္းက်န္ေနေသာ ဓာတ္ေတာ္၏ ထင္ရွားတည္ရွိေနေသးပါမူ တစ္ဆက္တည္းေသာ မီးေတာက္မီးလွ်ံသာ ျဖစ္ေပၚေနေပလတၱံ႕။ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္မ်ား အားလံုးကုန္ဆံုးသြားေသာ အခါ၌ မီးေတာက္မီးလွ်ံသည္
ျပတ္စဲ၍ သြားေပလတၱံ႕။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ႀကီးက်ယ္ေသာ အာႏုေဘာ္ကို ထင္ရွားျပေတာ္မူလ်က္ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔သည္ ကြယ္ေပ်ာက္၍ သြားၾကေပကုန္လတၱံ႕။
☆ ထိုအခ်ိန္အခါ၌ ညီညာျဖျဖ စည္းေ၀းမိၾကကုန္ေသာ
ေသာင္းေလာကဓာတ္တစ္ခြင္မွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းတို႔သည္ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္တို႔၏ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူရာ ေန႔အခါ၌ကဲ့သို႔ပင္ နတ္၌ျဖစ္ကုန္ေသာ နံ႔သာပန္း တူရိယာ စသည္တို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္မႈကို ျပဳၾကကုန္၍ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ လက်္ာရစ္ လွည့္လည္ ကုန္လ်က္ အ႐ုိအေသျပဳကာ ရွိခိုးၾကကုန္၍ ---
☆ ဘုန္းေတာ္ေန၀န္း ထြန္းလင္းေတာက္ပေတာ္မူပါေပေသာ
ျမတ္စြာဘုရား ...ေနာင္အနာဂတ္ကာလ၌ ပြင့္ေတာ္မူလတၱံ႕ေသာ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္ကို ဖူးေျမာ္ခြင့္ကို ရလိုပါကုန္၏ဘုရား ---
☆ ဤသို႔ ေလွ်ာက္ထား၍ မိမိ မိမိ၏ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာျပည္ ဌာနသို႔ပင္ ျပန္သြားျကကုန္၏။
☆ ဤကား ဓာတုသာသနာေတာ္ကြယ္ပံုတည္း။
(အံ၊႒၊၁၊၇၀-၇၁။)
¤ ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္ ¤
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
☆ ဓာတုသာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီး ကြယ္ပပံုကို ဤသို႔ သိရွိပါေလ။ ပရိနိဗၺာန္သည္ ကိေလသပရိနိဗၺာန္ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ ဓာတုပရိနိဗၺာန္ အားျဖင့္ သံုးမ်ဳိးျပား၏။
☆ #ကိေလသပရိနိဗၺာန္ --- ေဂါတမရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၏ ကိေလသာတို႔၏ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမႈ = ကိေလသပရိနိဗၺာန္သည္ မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခု ကဆုန္လျပည့္ေန႔ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
(ကိေလသပရိနိဗၺာန္ျပဳ ေတာ္မူရာ အခ်ိန္အခါကာလ ျပဳေတာ္မူရာ ဌာနသည္ အတိအက် ရွိခဲ့၏။ ယင္း ကိေလသပရိနိဗၺာန္ကိုပင္ သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္ဟူ၍လည္း ေခၚ၏။ ကိေလသာအားလံုး ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားေသာ္လည္း ကိေလသာႏွင့္တကြေသာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္မွ အျခားတစ္ပါးေသာ အဗ်ာကတ အမည္ရေသာ ခႏၶာငါးပါးတို႔ ႂကြင္းက်န္ေနေသးေသာ မခ်ဳပ္ၿငိမ္းေသးေသာေၾကာင့္ သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္ဟု ဆိုသည္။)
☆ #ခႏၶပရိနိဗၺာန္ --- ၀ိပါက္ကမၼဇ႐ုပ္တို႔၏ တစ္နည္းဆိုေသာ္
ႂကြင္းက်န္ေနေသးေသာ ခႏၶာတို႔၏ အၿပီးတိုင္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမႈသည္ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ မည္၏။
ယင္း ခႏၶပရိနိဗၺာန္သည္ ကုသိနာ႐ုံျပည္ မလႅာမင္းတို႔၏ အင္ၾကင္း ဥယ်ာဥ္၌ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေသာအခါ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ယင္းခႏၶပရိနိဗၺာန္ကို အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ဟူ၍လည္း
ေခၚဆိုေပသည္။ ခႏၶာငါးပါးတို႔၏ ေနာင္တစ္ဖန္
မျဖစ္ေသာ ခ်ဳပ္ျခင္းျဖင့္ အႂကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းတည္း။
☆ #ဓာတုပရိနိဗၺာန္ --- ထုိသို႔ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူရာတြင္ လူတို႔၏ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ ---
“ငါဘုရားရွင္သည္ လူ႕ေလာက၌ ၾကာျမင့္စြာ ရပ္တည္ခြင့္မရဘဲ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူရေပေတာ့အံ့၊ ငါဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္သည္လည္း လူ႕ျပည္လူ႕ေလာက အရပ္ေဒသအားလံုး၌ က်ယ္ျပန္႔မႈ မရွိေသး ပ်ံ႕ႏွံ႕မႈမရွိေသး၊
ထိုေၾကာင့္ ပရိနိဗၺာန္စံလြန္သြားေတာ္မူေသာ ငါဘုရားရွင္၏လည္း မုန္ညင္းေစ့ ပမာဏရွိေသာ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္မွ်ကိုေသာ္လည္း ယူေဆာင္၍ မိမိ မိမိ၏ ေနရာဌာန၌ ေစတီေတာ္ကို တည္ထားကိုးကြယ္လ်က္ ျပဳ စုလုပ္ေကြၽးေသာ လူမ်ားအေပါင္းသည္ နတ္ရြာသုဂတိလွ်င္ လည္းေလ်ာင္းရာရွိသည္ ျဖစ္ေစသတည္း။”
☆ ဤသို႔လွ်င္ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္မ်ားကို အစိတ္စိတ္ၿပိဳကြဲတည္ရွိေအာင္ ေရႊတံုး ေရႊခဲကဲ့သို႔ တစ္လံုးတစ္ခဲတည္း မတည္ေအာင္ အဓိ႒ာန္ျပဳေတာ္မူခဲ့၏။
၁။ စြယ္ေတာ္ (၄)ဆူ,
၂။ ညႇပ္႐ုိးေတာ္ (၂)ဆူ,
၃။ နဖူးသင္းက်စ္ေတာ္ (၁)ဆူ ---
☆ ဤ (၇)ဆူေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ ပင္ကိုမူလ ပကတိ အေနအထားအတိုင္း တည္ရွိေတာ္မူၾကကုန္၏၊ ၿပိဳကြဲမႈ မရွိၾကကုန္။
ႂကြင္းက်န္ေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔ကား အစိတ္စိတ္ အႁမႊာႁမႊာ ကြဲေတာ္မူၾကကုန္၏။ ထုိတြင္ -
၁။ အေသးဆံုးဓာတ္ေတာ္တို႔ကား--
မုန္ညင္းေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိကုန္၏။ ျမတ္ေလးပန္းငံု အေရာင္အဆင္းရွိကုန္၏။
၂။ အရြယ္အလတ္အစားဓာတ္ေတာ္တို႔ကား--
အလယ္၌ ထက္ပိုင္းက်ဳိးသြားေသာ ဆန္ကြဲခန္႔ ပမာဏရွိကုန္၏။ အလြန္ စင္ၾကယ္ သန္႔ရွင္း ေတာက္ပေသာ ပုလဲအဆင္းႏွင့္ တူကုန္၏။
၃။ အႀကီးဆံုးဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔ကား--
အလယ္၌ကြဲေနေသာ ပဲေနာက္ေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိကုန္၏၊
ေရႊအဆင္းႏွင့္တူေသာ အေရာင္အဆင္းရွိကုန္၏။
(ဒီ၊႒၊၂၊၁၉၆။)
☆ ဤအထက္ပါ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ အားလံုးတို႔ကို
ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ထပ္၍ မၿပိဳကြဲ မပ်က္စီးႏုိင္ေသာေၾကာင့္ “အသမၻိႏၷ” ဓာတ္ေတာ္မ်ားဟုလည္း ေခၚ၏။
☆ ထိုသို႔ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူရာတြင္ လူတို႔၏ အက်ဳိးစီးပြား အလို႔ငွာ မၿပိဳမကြဲ မပ်က္မစီးေသာ “အသမၻိႏၷ” ဓာတ္ေတာ္မ်ား က်န္ရစ္ခဲ့၏။ ထိုဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ လူတို႔ပူေဇာ္သကၠာရ ျပဳရန္ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားသခင္၏ အဓိ႒ာန္ေတာ္ေၾကာင့္ တည္ရွိေနျခင္း ျဖစ္၏ ။
ႏွစ္ကာလၾကာေညာင္းလက္ေသာ္ လူတို႔သည္ ပစၥညး္ ဥစၥာရွာျခငး္၌ အခ်ိန္ကုန္ကာ အသိဉာဏ္ပညာ ေခါင္းပါးလာ၍ဓာတ္ေတာ္
ေမြေတာ္တို႔အား ျမတ္ႏ္ိုးပူေဇာ္မႈ မျပဳၾကေတာ့လတၱံ႔။ ထိုအခါ လူ႕ျပည္ နတ္ျပည္ နဂါးျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္တို႔၌ ရွိရွိသမွ် ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္
တို႔သည္ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္သို႔ ႂကြေတာ္မူၾကကုန္လတၱံ႕။
#ဓာတ္ေပါင္းစု႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
☆ အလံုးစံုေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္၌ စုေ၀းေပါင္းဆံုလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ႐ုပ္ပံုေတာ္ အသြင္ကိုယူ၍
ေဗာဓိမ႑ိဳင္၌ ထက္၀ယ္ဖြဲ႕ေခြ ေနေတာ္မူလတၱံ႕။
ထိုဓာတ္ေပါင္းစု ဗုဒၶ႐ုပ္ပံုေတာ္သည္ (၃၂) ပါးေသာေယာက်္ားျမတ္တို႔လကၡဏာေတာ္ႀကီး
(၈၀)ေသာ လကၡဏာေတာ္ငယ္တို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုလ်က္
ဗ်ာမပဘာလွ်ံဝါ တင့္ထြန္းေရာင္ျခည္ေတာ္ဝန္းတ႔ုိုျဖင့္ တင့္တယ္စြာ စမၸယ္ေတာ္မူလတၱ့ံ႕။ ထို႔ျပင္ ေရမီးအစံုအစံုေသာ တန္ခိုးျပာဋိဟာ
မ်ားကို ျပေတာ္မူလတၱံ႕။
☆ ထိုအခါ ထိုအရပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေသာ လူသားျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတစ္စံုတစ္ေယာက္ မည္သည္ မရွိျဖစ္ေပလတၱံ႕။ စၾက၀ဠာေပါင္း တိုက္တစ္ေသာင္း အတြင္း၌ တည္ရွိၾကကုန္ေသာ နတ္ျဗဟၼာအားလံုးတို႔သည္သာလွ်င္စုေ၀း ေရာက္ရွိလာၾကကုန္၍ --- “ယေန႔ ကိုယ္ေတာ္အား (၁၀)ပါး, ဉာဏ္ေတာ္အား (၁၀)ပါးႏွင့္
ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္သည္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေလ၏။ ဤေန႔ ဤအခ်ိန္အခါမွစ၍ ေလာက၌ အမိုက္ေမွာင္အတိ ျဖစ္ေပလတၱံ႕။”ဟု ငိုျမည္တမ္းၾကေပကုန္လတၱံ႕။ ထို႔ေနာက္ ဓာတ္ေပါင္းစု
႐ုပ္ရွင္ေတာ္ အတြင္းမွ ေတေဇာဓာတ္သည္ ထႂကြလာၿပီးလွ်င္ အားလံုးေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ ေလာင္ကြၽမ္း၍ အႂကြင္းအက်န္မရွိ ကုန္ခန္းသြားေပလတၱံ႕။
[ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ဟူသည္မွာလညး္ ပရမတၱသစၥာနယ္မွ ဆိုရေသာ္ ႐ုပ္ကလာပ္တို႔၏ အေပါင္းအစုသာ ျဖစ္၏။ ႐ုပ္ကလာပ္တစ္ခု၏ အတြင္း၌ တည္ရွိေသာ ဥတုေခၚသည့္
ေတေဇာဓာတ္ေၾကာင့္ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ျဖစ္ပြားေနေသာ ဥတုဇၾသဇ႒မက႐ုပ္တို႔သာ ျဖစ္ၾက၏။ ယင္း ဥတုဇၾသဇ႒မက႐ုပ္တို႔
တြင္ ႐ုပ္ကလာပ္တိုင္း ႐ုပ္ကလာပ္တုိင္း၌ ပါ၀င္တည္ရွိေသာ
ေတေဇာဓာတ္မွာ သဘာ၀သတၱိစြမ္းအင္ လြန္ကဲထက္ျမက္ စူးရွလာကာ ကလာပ္တူ ႐ုပ္တရားတို႔ကို အႂကြင္းအက်န္မရွိေအာင္
ေလာင္ကြၽမ္းလိုက္ေပေတာ့သည္။]
☆ ဓာတ္ေပါင္းစု ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္မွ ထေျမာက္ျဖစ္ေပၚလာေသာ မီးေတာက္ မီးလွ်ံသည္ ျဗဟၼာ့ျပည္သို႔တုိင္ေအာင္ တက္ေပလတၱံ႕၊ မုန္ညင္းေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိေသာ <ကင္းက်န္ေနေသာ ဓာတ္ေတာ္၏ ထင္ရွားတည္ရွိေနေသးပါမူ တစ္ဆက္တည္းေသာ မီးေတာက္မီးလွ်ံသာ ျဖစ္ေပၚေနေပလတၱံ႕။ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္မ်ား အားလံုးကုန္ဆံုးသြားေသာ အခါ၌ မီးေတာက္မီးလွ်ံသည္
ျပတ္စဲ၍ သြားေပလတၱံ႕။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ႀကီးက်ယ္ေသာ အာႏုေဘာ္ကို ထင္ရွားျပေတာ္မူလ်က္ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔သည္ ကြယ္ေပ်ာက္၍ သြားၾကေပကုန္လတၱံ႕။
☆ ထိုအခ်ိန္အခါ၌ ညီညာျဖျဖ စည္းေ၀းမိၾကကုန္ေသာ
ေသာင္းေလာကဓာတ္တစ္ခြင္မွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းတို႔သည္ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္တို႔၏ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူရာ ေန႔အခါ၌ကဲ့သို႔ပင္ နတ္၌ျဖစ္ကုန္ေသာ နံ႔သာပန္း တူရိယာ စသည္တို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္မႈကို ျပဳၾကကုန္၍ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ လက်္ာရစ္ လွည့္လည္ ကုန္လ်က္ အ႐ုိအေသျပဳကာ ရွိခိုးၾကကုန္၍ ---
☆ ဘုန္းေတာ္ေန၀န္း ထြန္းလင္းေတာက္ပေတာ္မူပါေပေသာ
ျမတ္စြာဘုရား ...ေနာင္အနာဂတ္ကာလ၌ ပြင့္ေတာ္မူလတၱံ႕ေသာ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္ကို ဖူးေျမာ္ခြင့္ကို ရလိုပါကုန္၏ဘုရား ---
☆ ဤသို႔ ေလွ်ာက္ထား၍ မိမိ မိမိ၏ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာျပည္ ဌာနသို႔ပင္ ျပန္သြားျကကုန္၏။
☆ ဤကား ဓာတုသာသနာေတာ္ကြယ္ပံုတည္း။
(အံ၊႒၊၁၊၇၀-၇၁။)
¤ ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္ ¤
Thursday, June 22, 2017
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ အထြဋ္အျမတ္ကိုးကြယ္ရာ
ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားကို အိႏၵိယႏြယ္ဖြားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္လို႔
ေျပာေနတဲ့အေၾကာင္းပါ။
ဗုဒၶဟာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ျဖစ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ဘုရားေဟာက်မ္း မ်ားအရေရာ၊ ကမ ၻာ့အဖြဲ႕အစည္းအသီးသီးက လက္ခံ၊
အတည္ျပဳထားၾကတဲ့ သမိုင္းအေထာက္အထား မ်ားအရေရာဆိုရင္
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားကို ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ ဘီစီ ၅၆၃ ခုႏွစ္မွာ
ကပိလ၀တ္ျပည့္ရွင္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးရဲ႕ မိဖုရားေခါင္ႀကီး သီရိမဟာမာယာေဒ၀ီက
ကပိလ၀တ္ျပည္နဲ႔ ေဒ၀ဒဟျပည္အၾကား လုမၺိနီအင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္ (ယခု နီေပါႏိုင္ငံ)
မွာေမြးဖြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ကပိလ၀တ္ျပည္၊ ေဒ၀ဒဟျပည္၊ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္၊
ေ၀သာလီျပည္အစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ျပႏိုင္ငံငယ္ေလး မ်ားကို ထြန္းကားေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။
ကပိလ၀တ္ျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္ေတြဟာ သက်သာကီ၀င္
လူမ်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။
ကပိလ၀တ္ျပည္ဟာ ယခုအိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ပါတယ္ဆိုတိုင္း ကပိလ၀တ္ဘုရင္ကလည္း
အိႏၵိယအမ်ဳိးသားႀကီး (သို ့မဟုတ္) ကုလားႀကီးဆိုရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။
သက်သာကီ၀င္အမ်ဳိးဆိုတာဟာ ယခုေခတ္အိႏၵိယႏိုင္ငံရွိ အမ်ဳိးအားလံုးနဲ႔
မေရာယွက္ပဲ ထိုေခတ္ထိုအခါကတည္းက သီးသန္႔ တစ္ေသြးတစ္သားကို
အေလးထားထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကေသာ ျမင့္ျမတ္တဲ့အမ်ဳိးအႏြယ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ ထိန္းသိမ္းသလဲဆိုရင္ သက်သာကီ၀င္ မင္းမ်ဳိးေတြဟာ
တျခားအမ်ဳိးအႏြယ္ေတြနဲ႔ ေသြးေႏွာမွာစိုးလို႔ ကိုယ့္ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲကိုသာ
ျပန္ယူတဲ့အထိကို အမ်ဳိးအႏြယ္ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးေစာင့္ေရွာက္ သန္႔စင္ေစသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ကာလက အိႏၵိယျပည္မွာ
ဇာတ္ခြဲျခားမႈစနစ္ရွိပါတယ္။
ခတၱိယ၊ ျဗဟၼဏ၊ ေ၀ႆ၊ သုဒၶ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးဇာတ္ ေလးပါးထဲမွာ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ဟာ
တိုင္းသူျပည္သားအေပါင္းတို႔ ရိုေသေလးျမတ္ရာ ထိပ္ဆုံးက
ခတၱိယအမ်ိဳးထဲမွာပါပါတယ္။
ဒီအမ်ိဳးဇာတ္ေလးပါးထဲမွာ ေနာက္ဆုံးအမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ သုဒၶဆိုတဲ့အမ်ဳိးဟာ
ဗုဒၶရွင္ေတာ္လက္ထက္ေတာ္အခါက အနိမ့္ဆံုးဇာတ္နိမ့္အမ်ဳိးေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။
လက္ရွိအိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ အမ်ားစုေနထိုင္ၾကတဲ့ အိႏၵိယ တိုင္းရင္းသားမ်ား
( Original ethnics) ျဖစ္ပါတယ္။
သူတို႔ကိုျမန္မာေတြက ကုလားလို႔လြယ္လင့္တကူေခၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
(ဒါေပမယ့္ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ပြင့္လင္းေလးစားလာေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက
အမ်ဳိးဇာတ္ခြဲျခားမႈကို ကန္႔ကြက္ၾကလို႔ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္းအတူတူျဖစ္ပါတယ္။
ဟိုေခတ္အခါကေတာ့ အမ်ဳိးဇာတ္ခ်င္း ခြဲျခားထားတာျဖစ္ပါတယ္။)
ေနာက္တစ္နည္းနဲ႔တြက္ခ်က္မယ္ဆိုရင္ ယခုေခတ္သမိုင္းသုေတသီမ်ားနဲ႔
မႏုႆာေဗဒပညာရွင္မ်ား အလိုအရ ဗုဒၶဘုရားရွင္ပြင့္ေပၚေတာ္မူစဥ္က
ထိုနယ္ထိုေဒသမွာေနၾကတဲ့ လူမ်ဳိးႏြယ္ေတြအားလံုးဟာ မြန္ဂိုမ်ဳိးရင္းမွ
ဆင္းသက္လာၾကတဲ့ Mongoloid အႏြယ္၀င္ေတြျဖစ္ပါတယ္။
ယခုေခတ္ လူမ်ဳိးႏြယ္ခြဲျခားမႈအရဆိုရင္
လူျဖဴမ်ဳိး ( Caucasians)၊
လူ၀ါမ်ဳိး ( Mongoloids)
လူမည္းမ်ဳိး ( Negroids)
ထဲမွာမွ လူ၀ါမ်ဳိး (Mongoloid) ထဲမွာပါ၀င္တဲ့ အမ်ဳိးအႏြယ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶရွင္ေတာ္လက္ထက္ ဇာတ္ျမင့္လူတန္းစားသုံးမ်ိဳးျဖစ္တဲ့
မင္းမ်ိဳး (ခတၱိယ)၊
ပုဏၰားမ်ိဳး (ျဗဟၼဏ)၊
ကုန္သည္မ်ိဳး (ေ၀ႆ)
ဆိုတဲ့အမ်ိဳးေတြက ဥေရာပတိုက္ အေရွ႕ပိုင္းက ေျပာင္းေရႊ႕လာၾကတဲ့
Caucasians မ်ိဳးေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားဟာ လူ၀ါမ်ိဳး (Mongoloid) ေသာ္လည္းေကာင္း၊
လူျဖဴမ်ဳိး ( Caucasians) ေသာ္လည္းေကာင္း၊
အဆိုပါအရင္းအျမစ္တစ္ခုခု က ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ေတာ္မူလာတာျဖစ္ပါတယ္။
ဘာသာေရးကို ထဲထဲ၀င္၀င္နားလည္ျခင္းမရွိပဲ အေပၚယံေလ့လာသူမ်ားေျပာသလို
ကုလားျပည္က ကုလားဘုရင္ႀကီးနဲ႔ ကုလားမိဖုရားႀကီး ထိမ္းျမားၾကလို႔
ထြက္လာတဲ့ ကုလားလူမ်ဳိး၊ ကုလားမင္းသားေလးမဟုတ္ပါ။
အလြန္အင္မတန္ အထက္တန္းက်၊ အမ်ဳိးဂုဏ္မာန္ ျမင့္ျမတ္ေတာ္မူတဲ့
လူ၀ါမ်ဳိးႏွင့္ လူျဖဴမ်ဳိးအရင္းအျမစ္ခံ သက်သာကီ၀င္ခတၱိယမင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္မွ
ဆင္းသက္လာေသာ သာကီ၀င္မင္းေသြးစစ္စစ္ျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားကလည္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္ကို
ဘုရင့္သားေတာ္ျဖစ္လို႔၊
ျမင့္ျမတ္လို႔၊
တန္ခိုးအာဏာႀကီးမားခဲ့လို႔၊
စ်ာန္အဘိညာဥ္နဲ႔ျပည့္စံုလို႔
ကယ္မျခင္းခံရေအာင္၊ ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္းခံရေအာင္
ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တာမဟုတ္ပဲ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဘယ္ဟာေကာင္းသလဲ၊
ဘယ္ဟာမေကာင္းဘူးလဲဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိေအာင္
လမ္းညႊန္ျပသဆံုးမေပးတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္၊
လူနတ္ျဗဟၼာ ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာတို႔အားလံုးထက္ သာလြန္ျမင့္ျမတ္တဲ့
နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ အမတသုခကို ပို႔ေဆာင္ေပးေတာ္မူတဲ့ ေက်းဇူးရွင္တစ္ပါးအျဖစ္
ရိုရိုေသေသ၊ ယံုယံုၾကည္ၾကည္၊ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာနဲ႔ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
ေၾကာက္လို႔လည္းမဟုတ္၊ မိဘကိုးကြယ္လို႔ လိုက္ကိုးကြယ္တာလည္းမမည္သလို
အားနာျခင္းလည္းမပါပါ။ အစၥလာမ္ ဘာသာ၀င္ေတြလို ေၾကာက္လို ့
ကိုးကြယ္ေနၾကတာ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။
ဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေျပာၾကားလိုတာက ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား
ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ေနေသာ ဘုရားရွင္သည္
- အမ်ိဳးထဲမွာလည္း အျမင့္ျမတ္ဆံုးမ်ိဳးရိုးျဖစ္ပါတယ္
- ဥစၥာဓနအရမွာလည္း အခ်မ္းသာဆံုး ျဖစ္ၾကပါတယ္။
- အသားအရည္၊ ရုပ္ရည္ပိုင္းမွာလည္း ေခ်ာေမာလွပျပီး ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာျဖစ္ပါတယ္။
- ထိုေခာတ္ထိုအခါမွာ ပညာတတ္ျဖစ္ပါတယ္။
—>
☸ သာကီမ်ိဳး အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ ☸
- မႏုမင္း (မဟာသမၼတမင္းတို႔၏အစ)
- ဩကၠာကမင္း (၂၅၂၅၅၆ ေယာက္ေျမာက္ေသာမင္း)
- ဥကၠာမုခမင္း (ကပိလဝတ္ျပည္ တည္ေထာင္ၾကျခင္း)
- “သက်သာကီဝင္” ဟု ျဖစ္ပြားလာျခင္း
- ေကာလိယျပည္ တည္ေထာင္ျခင္း
- ေဒဝဒဟျပည္ ျဖစ္ေပၚလာပံု
- သာကီဝင္မင္းစဥ္ဆက္ ၈၂၀၁၃ ေယာက္
(ဥကၠာမုခမင္း မွစ၍ အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္း တိုင္ေအာင္ သာကီဝင္မင္းေပါင္း ၈၂၀၁၃ ေယာက္။)
•ကမၻာႏွင့္စပ္သိမွတ္ဖြယ္
မႏုမင္း (မဟာသမၼတမင္းတို႔၏အစ)
မႏုမင္း - ဤဘဒၵကမၻာ၊ ဝိဝ႗ ႒ာယီကပ္၏ ေရႉးဦးစြာေသာအႏၱရကပ္၌၊ ေဂါတမျမတ္စြာ ဘုရားေလာင္းလ်ာျဖစ္သည့္ မႏုအမည္ရေသာပုဂၢိဳလ္ကို၊ လူအေပါင္းတို႔က ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းမြန္သည့္အရာတြင္ စံထားေလာက္သည့္ အရည္အခ်င္းျပည့္ဝသူဟု တညီတညြတ္တည္းခံယူကာ အမ်ား၏သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္၊ မိမိတို႔အား ေကာင္းမြန္သင့္ေလ်ာ္ရာ အစီအစဥ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ပါရန္ ေတာင္းပန္ၾကကုန္၏။
ဤသို႔ျဖင့္ ဤဘဒၵကမၻာဦးအစမွ လူတို႔သည္ ေပၚေပါက္လာေသာကိစၥအရပ္ရပ္တို႔၌၊ မိမိတို႔ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေပးမည့္သူအား၊ အညီအညြတ္တိုင္ပင္ကာ စီစစ္တင္ေျမာက္ခဲ့ၾက၏။ ထိုသို႔ လူအေပါင္းတို႔အား စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေပးသည့္အတြက္ေၾကာင့္၊ လူအေပါင္းတို႔က မိမိတို႔ လုပ္ေဆာင္ရရွိေသာ စားေရရိကၡာအစုတို႔မွ ဆယ္ပံုတစ္ပံုကို စီရင္အုပ္ခ်ဳပ္ခ အေနအားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္သူအား အခြန္အတုတ္ကို ေပးေဆာင္ၾကကုန္၏။
•အေလာင္းေတာ္ မႏုမင္း၏ အမည္ ၃-မ်ိဳး။ ။
(၁) မဟာသမၼတ – အခြန္အတုတ္ ေပးဆက္ပူေဇာ္ရာ၊ တရားသျဖင့္ စီရင္စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္သူအျဖစ္ လူအေပါင္းတို႔က အကန္႔အကြက္မရွိ တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူ ေကာင္းစြာ သမုတ္ၾကေသာေၾကာင့္ “မဟာသမၼတ” ဟူေသာ အမည္ကိုရ၏။
(၂) ခတိၲယ - လယ္ေျမယာေျမ၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ စသည္တို႔ႏွင့္ပတ္သတ္စပ္လ်ဥ္း၍ သူပိုင္ ငါပိုင္ အျငင္းပြားျခင္း၊ ခိုက္ရန္ျဖစ္ျခင္း စေသာအမႈမ်ားမရွိရေအာင္ ဆံုးျဖတ္ စီမံ အုပ္စိုးခြင့္ အာဏာရွိေသာေၾကာင့္ “ခတိၲယ” ဟူေသာ အမည္ကိုရ၏။
(၃) ရာဇ – လူအေပါင္းတို႔ကို ေကာင္းမြန္ ေျဖာင့္မတ္ေသာ မင္းက်င့္တရားတို႔ျဖင့္ စီရင္ ထိန္းေစာင့္လ်က္ ႏွစ္သက္ ခ်စ္ၾကည္ေစတတ္ေသာေၾကာင့္ “ရာဇ” ဟူေသာ အမည္ကိုရ၏။
ဤဘဒၵကမၻာ၌ မင္းလူတကာတို႔တြင္ မဟာသမၼတ၊ ခတိၲယ၊ ရာဇ ဟူေသာအမည္သံုးပါးတို႔ကို ဘုရားအေလာင္းေတာ္ မႏုပုဂၢိဳလ္သူျမတ္သည္သာ ေရွးဦးစြာ ရရွိခဲ့ေလသည္။
•ႋ ဤဘဒၵကမၻာဦးအစ ေဂါတမဘုရားအေလာင္းေတာ္ မႏုမင္း မွစ၍ ဩကၠာကမင္းသို႔တိုင္ေအာင္ မင္းဆက္ေပါင္း သားေျမးအစဥ္အဆက္အားျဖင့္ ႏွစ္သိန္းငါးေသာင္းႏွစ္ေထာင့္ငါးရာငါးဆယ္ေျခာက္(၂၅၂၅၅၆) ေယာက္ရွိကုန္၏။
ထိုအေၾကာင္းကို မဃေဒဝလကၤာ ဒုတိယပိုင္း ရာဇဝင္ခန္း၌ –
“သာဂရေဒဝ၊ ေတဇေနစက္၊ မင္းမွဆက္သား၊ ဘုန္းတက္ၾကြၾကြ၊ မဃေဒဝ၊ ေစာေလာင္းကတိ၊ အစျပဌာန္း-ပ-ဩကၠာကတိုင္း၊ ေသာဠသမင္း၊ လူ႔မွန္ကင္းတို႔၊ ယင္းဗာရာျပည္၊ ထီးေရႊစည္ႏွင့္၊ က်ဴးမည္သာယာ၊ စံခ်မ္းသာရွင့္။”ဟူ၍ လည္းေကာင္း။
“မဟာသမၼတ၊ မင္းကစ၍၊ ဩကၠာကထိ၊ အရွိတြက္ကိန္း၊ ဂဏန္းခ်ိန္းေသာ္၊ ႏွစ္သိန္းငါးေသာင္း၊ ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ၊ ငါးက်ိပ္သာ၍၊ သခ်ၤာေနာက္ပြား၊ မင္းေျခာက္ပါးတည့္၊ ပိုင္းျခားေရႊမင္၊ ေရွးဦးတင္သည္၊ ရာဝင္ပထမ၊ ေဝျခမ္းတည္း” ဟူ၍ လည္းေကာင္း စပ္ဆိုေတာ္မူထား၏။
ဩကၠာကမင္း (၂၅၂၅၅၆ ေယာက္ေျမာက္ေသာ မဟာသမၼတမင္း)
•ထို ၂၅၂၅၅၆ ေယာက္ေသာမင္းတို႔တြင္ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဩကၠာကမင္း ၌ မိဖုရား ၅-ေယာက္ရွိ၏။
(၁) ဟတၳာ၊
(၂) စိတၲာ၊
(၃) ဇႏဳၲ၊
(၄) ဇာလိနီ၊
(၅) ဝိသာခါ။
•ထိုမိဖုရား ၅-ေယာက္တို႔တြင္၊ အႀကီးဆံုးျဖစ္ေသာ ဟတၳာမိဖုရားမွ –
(၁) ဥကၠာမုခ၊
(၂) ကရက႑ဳ၊
(၃) ဟတၳိနိက၊
(၄) သိနိသူရ ဟူေသာ သားေတာ္ ၄-ပါး။
(၅) ပိယာ၊
(၆) သုပၸိယာ၊
(၇) အာနႏၵာ၊
(၈) ဝိဇိတာ၊
(၉) ဝိဇိတေသနာ ဟူေသာ သမီးေတာ္ ၅-ပါး၊ ေပါင္း ၉-ပါး ဖြားျမင္၏။
သားေတာ္ ၄-ပါး၊ သမီးေတာ္ ၅-ပါး ေမြးဖြားျပီးေနာက္ မိဖုရားႀကီး နတ္ရြာစံ၏။
ထို႔ေနာက္ ဩကၠာကမင္းႀကီးသည္ အသက္အရြယ္ႏုနယ္ပ်ိဳမ်စ္၍ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာလြန္စြာအဆင္းလွပေသာ မင္းသမီးငယ္တစ္ေယာက္ကို မိဖုရားႀကီးအရာ၌ တင္ေျမွာက္၏။ ထိုမိဖုရားမွ ဇႏဳၲ မည္ေသာ သားငယ္ကို ဖြားျမင္၏။ ဖြားျမင္ၿပီး ငါးရက္ေျမာက္၌ သားငယ္ကို ႐ႈခ်င္ဖြယ္ရာ တန္ဆာဆင္ယင္ၿပီး မင္းႀကီးအားျပသရာတြင္၊ အလြန္ႏွစ္သက္ေတာ္မူသျဖင့္ ထိုမိဖုရားအား “အလိုရွိရာ ဆုတစ္ဆုကို ယူေလာ့” ဟု ေျပာဆိုကာ ဆုကိုေပးေလသည္။ ထိုမိဖုရားသည္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ၿပီးလွ်င္ သားေတာ္ဇႏဳၲ အားထီးနန္းအ႐ိုက္အရာကို ေပးအပ္ရန္ေတာင္းဆိုေလသည္။ ဩကၠာကမင္းႀကီးသည္ အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္၍ တျခားဆုကိုေတာင္းရန္ေျပာေသာ္လည္း ထိုမိဖုရားသည္ “အရွင္မင္းႀကီး၊ မင္းတို႔မည္သည္ ေျပာဆိုခဲ့ေသာ ကတိစကားကို မဖ်က္စေကာင္းပါ၊ ေပးမည္ဆိုသည့္အတိုင္းေပးေစလိုပါသည္။” ဟူ၍ အခါအခြင့္သင့္တိုင္း ေတာင္းဆို၏။ ဩကၠာကမင္းႀကီးသည္ စိတ္ႏွလံုးမသက္သာ ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔ကို ေခၚၿပီး “သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔၊ ေမာင္တို႔ မယ္တို႔၏ညီငယ္ ဇႏဳၲမင္းသားငယ္ကို ျမင္ရ၍၊ ခမည္းေတာ္သည္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ကာ ဇႏဳၲ၏မယ္ေတာ္အား အလိုရွိရာဆုတစ္ခု ခြင့္ျပဳခဲ့မိသျဖင့္၊ ဇႏဳၲမယ္ေတာ္မိဖုရားသည္ သားေတာ္ဇႏဳၲအတြက္ ထီးနန္းအ႐ိုက္အရာကို ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာေၾကာင္၊့ ခမည္းေတာ္ ေပးရေပေတာ့မည္။ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔သည္ ခမည္းေတာ္၏ မဂၤလာဆင္ေတာ္ ျမင္းေတာ္တို႔ကို ခ်န္ထား၍ အလိုရွိသမွ် ဆင္ ျမင္း ရထားတို႔ကိုယူေဆာင္၍ ခမည္းေတာ္မကြယ္လြန္မီ ဤျပည္မွ လြတ္ရာ၌ သြားေရာက္ေနၾကကုန္ဦး၊ ခမည္းေတာ္ကြယ္လြန္ၿပီးသည့္ေနာက္မွ ဤျပည္ ထီးနန္းကို သိမ္းပိုက္စိုးစံၾကကုန္ေလာ့။” ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔ကို အမတ္ႀကီး ရွစ္ေယာက္တို႔ႏွင့္ အတူတကြ ေစလႊတ္လိုက္ေလသည္။
သားေတာ္သမီးေတာ္တို႔လည္း ခမည္းေတာ္မင္းႀကီးကို ကန္ေတာ့ၾကၿပီးလွ်င္ စစ္အဂၤါေလးပါးျခံရံလ်က္ တိုင္းျပည္မွထြက္ေလသည္။ “သားေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ခမည္းေတာ္နတ္ရြာစံလွ်င္ ဧကန္ပင္ ထီးနန္း စိုးအုပ္ၾကလိမ့္မည္။” ဟု သိၾကေသာတိုင္းသူျပည္သားတို႔သည္ မင္းသားတို႔ကို ခစားလုပ္ေကြ်းရန္ ေနာက္မွလိုက္ပါလာၾကကုန္၏။ သို႔ျဖစ္၍ စစ္သည္အင္အား လူအင္အားတို႔သည္ အလြန္မ်ားျပားလာေလသည္။
မင္းသားတို႔သည္ “ငါတို႔၏စစ္အင္အား လူအင္အားတို႔သည္ အလြန္မ်ားျပား၏။ ဤစစ္အင္အားျဖင့္ အနီးအပါး တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္လိုေသာ္ ရလြယ္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတစ္ပါးတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာတိုင္းျပည္ကို ဒုကၡမေပးလို၊ လြတ္လပ္ေသာ ေတာအရပ္ က်ယ္ဝန္းရာ တစ္ေနရာ၌သာ တိုင္းျပည္ကို တည္ေထာင္ၾကမည္”ဟု တိုင္ပင္ ညီညြတ္ၾကၿပီး ၿမိဳ႔နန္းတည္ရန္ေနရာကိုသာ ရွာၾကကုန္၏။
ဥကၠာမုခမင္း (ကပိလဝတ္ျပည္ တည္ေထာင္ၾကျခင္း)
ထိုစဥ္အခါ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား အေလာင္းေတာ္ ကပိလရေသ့(ဤဘဒၵကမၻာ၏ မဟာသမၼတမင္းတို႔၏အစ မႏုမင္း ျဖစ္ခဲ့သူ) သည္ ဟိမဝႏာၲေတာင္နံပါး ႀကီးမားေသာကြ်န္းသစ္ေတာ၏အတြင္း သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ေသာေရကန္၏ အနီး၌ သစ္ရြက္မိုးေက်ာင္း ေဆာက္လုပ္ဖန္တီး၍ ေနေတာ္မူဆဲျဖစ္ေလသည္။
အေလာင္းေတာ္ကပိလရွင္ရေသ့ သည္ ဘူမိဇာလအတတ္(ေျမၾကန္အဂၤါကို သိေသာအတတ္)ကို တတ္သိသူျဖစ္၏။ ထို ကပိလရေသ့၏ ေက်ာင္းေနရာ ေျမတဝိုက္၌ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ျမက္သစ္ပင္ ျခံဳႏြယ္တို႔အားလံုး လက္ယာရစ္ လည္ကုန္လ်က္၊ အႏြယ္အညြန္႔တို႔သည္ အေရွ့အရပ္သို႔သာ လွည့္ၾကကုန္၏။ ဤအရပ္သည္ အားႀကီးေသာ တိရစၦာန္တို႔က အားေသးေသာ တိရစၦာန္တို႔ကို အႏာၲရာယ္မျပဳႏိုင္ေသာ ေအာင္ေျမအရပ္လည္းျဖစ္၏။
ဥကၠာမုခ မင္းသားႏွင့္အေပါင္းအပါတို႔သည္ ၿမိဳ႔တည္ရန္ေနရာ ရွာေဖြၾကစဥ္၊ အေလာင္းေတာ္ရေသ့သူျမတ္ႏွင့္ေတြ႔၍ ရေသ့သူျမတ္ ညႊန္ျပေသာ ေက်ာင္းသခၤမ္း ေအာင္ေျမေနရာ၌ပင္ နန္းေတာ္ႏွင့္တကြ ျမိဳ႔ေတာ္ကိုတည္ေဆာက္ၾကျပီး၊ ျမိဳ႕ေတာ္ကိုလည္း ကပိလရေသ့၏ ေက်ာင္းသခၤမ္းေျမေနရာျဖစ္၍ ကပိလဝတၳဳ(ကပိလဝတ္)ျပည္ ဟု ကပိလရေသ့သူျမတ္ကပင္ အမည္ေပးခဲ့ေလသည္။
“သက်သာကီဝင္” ဟု ျဖစ္ပြားလာျခင္း
မင္းသားတို႔ အသက္ႀကီးျမင့္၍ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္ေသာ အရြယ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ၊ မွဴးမတ္အေပါင္းတို႔သည္ မင္းသားမင္းသမီးတို႔ကို အိမ္ေထာင္ျပဳေပးရန္ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာၾကကာ၊ မင္းသားတို႔ကိုလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳၾကရန္ တိုက္တြန္းၾကကုန္၏။ မင္းသားတို႔ကလည္း ဤအရပ္၌ ငါတို႔ႏွင့္အမ်ိဳးဇာတ္ႏြယ္တူေသာ မင္းသားမင္းသမီးမ်ားလည္း မရွိၾကကုန္၊ အမ်ိဳးဇာတ္ႏြယ္ မတူသူခ်င္း ထိမ္းျမားေပါင္းဖက္ျခင္း ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္ ဖြားျမင္လာေသာ သားသမီးတို႔သည္ အမ်ိဳးဇာတ္ပ်က္ျပားျခင္း(ဇာတိ သေမၻဒ) အျဖစ္သို႔ေရာက္ကုန္ၾကမည္။ သို႔ျဖစ္၍ ေမာင္ႏွမကိုးေယာက္တို႔တြင္ အႀကီးဆံုးအမႀကီး ပိယာ ကို ခ်န္ထား၍ အမိအရာ၌ ထားျပီးလွ်င္၊ ေမာင္ေတာ္ေလးေယာက္ ႏွမေတာ္ေလးေယာက္ တို႔သည္ အမ်ိဳးဇာတ္ႏြယ္ မပ်က္ျပားေစျခင္းငွာ အခ်င္းခ်င္း ထိမ္းျမား စံုဖက္ျခင္းကို ျပဳလုပ္ၾကကုန္၏။
သားေတာ္သမီးေတာ္တို႔သည္ အမ်ိဳးဇာတ္ႏြယ္ ပ်က္ျပားမည္စိုး၍ အခ်င္းခ်င္း စံုဖက္ေနထိုင္သျဖင့္၊ သားသမီးမ်ား ပြားစည္းလ်က္ရွိေၾကာင္း ခမည္းေတာ္ ဩကၠာကမင္းႀကီး ၾကားသိေသာအခါ မွဴးမတ္ပရိသတ္အလယ္၌ -
“သက်ာဝတ ေဘာ ကုမာရာ – အို အခ်င္းတို႔၊ ငါ၏ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔သည္ စြမ္းႏိုင္ၾကေပကုန္စြတကား။”
“ပရမာ သက်ာဝတ ေဘာ ကုမာရာ- အို အခ်င္းတို႔၊ ငါ၏ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔သည္ လြန္ကဲ ျမင့္ျမတ္ကုန္သည္ျဖစ္၍ စြမ္းႏိုင္ၾကေပကုန္စြ တကား။” ဟူ၍ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခ်ီးက်ဴးစကား က်ဴးရင့္ေတာ္မူ၏။ ခမည္းေတာ္ဘုရင္ႀကီး က်ဴးရင့္ေသာ “သက်- စြမ္းႏိုင္ျခင္း” ဟူေသာ အနက္အဓိပၸါယ္ျဖင့္ပင္၊ သက်- သာကိယ- သာကီႏြယ္- သာကီမ်ိဳး ဟူ၍ ျဖစ္လာရေပသည္။
ေကာလိယျပည္ တည္ေထာင္ျခင္း
ေမာင္ႏွမကိုးေယာက္၏ အမအႀကီးဆံုးျဖစ္ေသာ ပိယာမင္းသမီးႀကီး၌ ကု႒ႏူနာေရာဂါ စြဲကပ္လာခဲ့၏။ ေမာင္ေတာ္ညီမေတာ္တို႔သည္ အတူေနသျဖင့္ ကူးစက္ျပန္႔ပြားမည္ စိုးရိမ္ၾကေသာေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္းတိုင္ပင္ညီညြတ္ကာ အစ္မႀကီးပိယာအား လွည္းျဖင့္တင္ေဆာင္၍ ေတာအရပ္ ခရီးကြာလွမ္းရာ တစ္ေနရာ၌ ေလးေထာင့္က်င္းႀကီးတစ္ခုကို တူးၾကၿပီး ေလ်ာင္း ထိုင္ ရပ္ သြား ဣရိယာပုဒ္ ေလးပါး မွ်တ႐ံု စီမံၾကၿပီး စားေရရိကၡာ အျပည့္အစံုျဖင့္ ပိယာမင္းသမီးအားထားကာ၊ သားရဲတိရစၦာန္ အႏာၲရာယ္မွ ကာကြယ္ရန္ ပ်ဥ္ခ်ပ္တို႔ျဖင့္ ဖံုးပိတ္ထားခဲ့ၾကကုန္၏။
ထိုစဥ္အခါ ရာမမည္ေသာ ဗာရာဏသီမင္းတစ္ပါးသည္လည္း ကု႒ႏူနာေရာဂါ စြဲကပ္လာသည္ျဖစ္၍ သားေတာ္ႀကီးအား ထီးနန္းလႊဲအပ္ၿပီးလွ်င္၊ ေတာအရပ္သို႔မွီခိုလာၿပီး သစ္သီးသစ္ဥတို႔ကို စားေသာက္ရင္းပင္ ႏူနာေရာဂါေပ်ာက္ကင္းလ်က္၊ ထိုအရပ္ရွိ ပင္စည္လံုးရပ္ ႀကီးမားဖြံ႕ထြားေသာ ကေလာပင္ႀကီး၏ သစ္ေခါင္းတြင္းဝယ္ ေနထိုင္ဖြယ္ရာေကာင္းေအာင္စီမံၿပီး ေနထိုင္ေလသည္။
ထိုရာမမင္းႀကီးသည္ မီးအိုးကင္းႀကီးတစ္ခု၌ မီးကိုထည့္၍ ညဥ့္အခါ သမင္ ေတာဝက္စသည္တို႔၏ ေအာ္သံၾကားရာ အရပ္တို႔ကို မွတ္သားကာ နံနက္သြားေရာက္ၾကည့္ ႐ႈ၍ ေတာေကာင္ႀကီးမ်ား စားၾကြင္းျဖစ္ေသာ အသားတို႔ကို ေကာက္ယူခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ေလ့ရွိ၏။
တစ္ေန႔တြင္ ရာမမင္း၏ေနရာႏွင့္ မနီးမေဝးျဖစ္ေသာ ပိယာမင္းသမီးေနထိုင္ရာ ေျမအိမ္က်င္းမွ လူနံ႔ရသျဖင့္ က်ားတစ္ေကာင္သည္ က်င္းတိုက္အမိုးပ်ဥ္ခ်ပ္ကို လက္သည္းတို႔ျဖင့္ ကုတ္ျခစ္ဖြင့္လွစ္လာသျဖင့္ မင္းသမီးသည္ အလြန္ေၾကာက္လန္႔သည္ျဖစ္၍ က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ေသာအသံကို ရာမမင္းၾကား၏။ နံနက္ေစာေစာ သြားေရာက္ၾကည့္ရာ က်င္းတိုက္အတြင္းေနေသာ ပိယာမင္းသမီးကိုေတြ႔လွ်င္ အေၾကာင္းစံုေမးျမန္းျပီး မင္းမ်ိဳးခ်ည္းျဖစ္ေၾကာင္းသိၾကလွ်င္ ပိယာမင္းသမီးကိုေခၚေဆာင္၍ မိမိ၏ကု႒ႏူနာေရာဂါေပ်ာက္ေဆးျဖစ္ေသာ ကေလာသီးတို႔ကိုေကြ်းေလလွ်င္ မင္းသမီးလည္း မၾကာမီပင္ ကု႒ႏူနာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားေလသည္။ ရာမမင္းႏွင့္ ပိယာမင္းသမီးတို႔လည္း ခတိၲယႏြယ္ဝင္ မင္းမ်ိဳးခ်ည္းပင္ျဖစ္၍ အညီအညြတ္သေဘာတူ အိမ္ေထာင္ျပဳကာ ေနၾကေလေသာ္ သားအျမႊာခ်ည္း တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႀကိမ္ ေမြးဖြား၍ သားေတာ္ခ်ည္းပင္ သံုးဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။
ရာမမင္း၏သားေတာ္ႀကီး ဗာရာဏသီမင္းသည္ မုဆိုးတို႔ထံမွ တဆင့္ ခမည္းေတာ္ ရာမမင္းႀကီး ႏူနာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ၾကားသိရသျဖင့္ လာေရာက္ကာ ဗာရာဏသီထီးနန္းကို ျပန္လည္လက္ခံရန္ ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း ရာမမင္းႀကီးသည္ ဗာရာဏသီနန္းေတာ္သို႔ျပန္ မလိုက္ေတာ့ဘဲ မိမိတို႔ေနထိုင္ရာ ကေလာပင္ႀကီးကို ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္း၍ နန္းၿမိဳ႔အသစ္ တည္ေထာင္ေပးေစသည္။ သားေတာ္ဗာရာဏသီမင္းႀကီးလည္း ၿမိဳ႔နန္းသစ္ တည္ေထာင္ေပးခဲ့ကာ ဗာရာဏသီ ထီးနန္းသို႔ ျပန္ေလသည္။
ၿမိဳ႔သစ္၏အမည္ကို ကေလာပင္ကိုဖယ္ရွား၍ ၿမိဳ႔တည္ေသာေၾကာင့္ “ေကာလိယၿမိဳ႕”၊ ေကာလိယျပည္ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ က်ားတို႔သြားရာလမ္း၌ တည္ထားေသာေၾကာင့္ “ဗ်ဂၢပဇၨၿမိဳ႔”ဟူ၍လည္းေကာင္း အမည္ႏွစ္မ်ိဳးတြင္ေလသည္။
ရာမမင္းႏွင့္ပိယာမိဖုရားတို႔သည္ ထိုေကာလိယၿမိဳ႕သစ္၌ စံေနခဲ့ၾကရာ အရြယ္ေရာက္ၿပီးေနေသာ သားေတာ္တို႔ကို “သားေတာ္တို႔၏ ဦးရီးေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ သာကီဝင္မင္းတို႔သည္ ကပိလဝတ္ျပည္၌ ေနၾကကုန္၏။ ထိုဦးရီးေတာ္တို႔၏သမီးေတာ္တို႔သည္ ႐ုပ္ဆင္းအဂၤါလွပၾကကုန္၏။ ထိုမင္းသမီးတို႔ေရခ်ိဳးရန္ ေရခ်ိဳးဆိပ္သို႔ လာၾကကုန္ေသာအခါ သားေတာ္တို႔ႏွစ္သက္ရာ မင္းသမီးကို ေဆာင္ယူၾကကုန္။” ဟု မယ္ေတာ္မိဖုရားႀကီးက ညႊန္ျပေသာေၾကာင့္၊ သားေတာ္တို႔လည္း ကပိလဝတ္ျပည္ မင္းသမီးတို႔ ေရခ်ိဳးဆိပ္သို႔ သြားေရာက္ၾကၿပီး၊ မိမိတို႔ႏွစ္သက္ရာ မင္းသမီးကို ဆြဲေခၚယူၾကၿပီး မိမိတို႔၏ အမ်ိဳးအႏြယ္ကို ေျပာဆိုကာ ေကာလိယျပည္သို႔ ေဆာင္ယူၾကကုန္၏။
ထိုအေၾကာင္းကို ကပိလဝတ္ သာကီဝင္မင္းတို႔ ၾကားသိၾကေလေသာ္၊ အမႀကီး ပိယာမင္းသမီး၏ သားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိၾက၍ ၾကည္ျဖဴေက်နပ္ကာ ကပိလဝတ္ႏွင့္ေကာလိယ သာကီဝင္မင္းမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း ထိမ္းျမားမႈျပဳခဲ့ၾက၏။(ဤသို႔ သာကီဝင္မင္းမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း ထိမ္းျမားမႈျပဳခဲ့ၾကရာ၊ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားတိုင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။)
ေဒဝဒဟျပည္ ျဖစ္ေပၚလာပံု
ကပိလဝတ္ျပည္၌ ေနၾကကုန္ေသာ သာကီဝင္မင္းသားတို႔သည္ ႏွလံုးေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ရာ သာယာတင့္တယ္ေသာ ေရအိုင္ႀကီးတစ္ခုသို႔သြားေရာက္၍ ေရကစားေလ့ရွိၾကကုန္၏။ ထိုေရအိုင္သည္ သာကီဝင္မင္းတို႔ ေရကစားရာအိုင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “ေဒဝဒဟ” ဟု အမည္တြင္၏။(ေဒဝ- သမၼဳတိနတ္ျဖစ္ေသာ သာကီဝင္မင္းတို႔၏၊ ဒဟ- ေရကစားရာ ေရအိုင္။) ေနာင္အခါတြင္ ဤေရအိုင္၌ ေရကစားရန္လာၾကကုန္ေသာ သာကီဝင္မင္းတို႔သည္ တိုင္းျပည္သို႔ မျပန္ၾကဘဲ ထိုေရအိုင္၏အနီး တည္းခိုစံေနရာ မင္းတဲ တည္ေဆာက္၍ ေနထိုင္ခဲ့ၾကရာမွ အစဥ္သျဖင့္ စည္ကားႀကီးက်ယ္လာရာ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးမွသည္ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေပသည္။ ထိုတိုင္းျပည္သည္ ေဒဝဒဟျပည္ ျဖစ္လာ၏။
သာကီဝင္မင္းစဥ္ဆက္ ၈၂၀၁၃ ေယာက္
- ဥကၠာမုခမင္း မွစ၍ အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္း တိုင္ေအာင္ သာကီဝင္မင္းေပါင္း ၈၂၀၁၃ ေယာက္။
ကပိလဝတ္ျပည္၊ ေကာလိယျပည္၊ ေဒဝဒဟျပည္ ဤသာကီဝင္ သံုးျပည္ေထာင္တို႔တြင္ ကပိလဝတ္ျပည္ တည္ေထာင္ေသာ ဥကၠာမုခမင္း မွစ၍ သားေတာ္ ေျမးေတာ္ စဥ္ဆက္အားျဖင့္ ေဇယ်ေသနမင္း တိုင္ေအာင္ သာကီဝင္ မင္းဆက္ေပါင္း(၈၂၀၁၀)ပါး တိုင္ခဲ့သည္တြင္ -
•ေဇယ်ေသနမင္းႀကီး(ကပိလဝတ္ျပည္)၌
(၁) သားေတာ္သီဟဟႏု ႏွင့္
(၂) သမီးေတာ္ယေသာဓရာ ဟူ၍ ႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။
•ထိုေခတ္အခါ ေဒဝဒဟျပည္၌ စိုးစံလ်က္ရွိေသာ ဥကၠာသကၠမင္းႏွင့္ ယသဝတီမိဖုရားႀကီးတို႔တြင္ –
(၁) သားေတာ္အဥၥန ႏွင့္
(၂) သမီးေတာ္ကဥၥနာ ဟူ၍ ႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။
- ထိုကပိလဝတ္ျပည္မွ သားေတာ္ သမီးေတာ္ႏွင့္ ေဒဝဒဟျပည္မွ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔ကို လက္ထပ္ထိမ္းျမားၾကေစရာ၊
• ကပိလဝတ္မင္းသား သီဟဟႏု ႏွင့္ ေဒဝဒဟမင္းသမီး ကဥၥနာ တို႔မွ
(၁) “သုေဒၶါဒန၊
(၂) အမိေတာဒန၊
(၃) ေဓာေတာဒန၊
(၄) သေကၠာဒန၊
(၅) သုေကၠာဒန” ဟု သားေတာ္ငါးေယာက္၊
(၆) “အမိတၲာ၊
(၇) ပါလိတာ” ဟူ၍ သမီးေတာ္ႏွစ္ေယာက္ ဖြားျမင္၏။
• ေဒဝဒဟမင္းသား အဥၥန ႏွင့္ ကပိလဝတ္မင္းသမီး ယေသာဓရာ တို႔မွ
(၁) “သုပၸဗုဒၶ၊
(၂) ဒ႑ပါဏိ” ဟု သားေတာ္ႏွစ္ေယာက္၊
(၃) “သိရီမဟာမာယာေဒဝီ၊
(၄) ပဇာပတိေဂါတမီ” ဟူ၍ သမီးေတာ္ႏွစ္ေယာက္ ဖြားျမင္၏။
ၭ ထိုတြင္ သီဟဟႏုမင္း၏သားေတာ္သုေဒၶါဒန ႏွင့္ အဥၥနမင္း၏ သမီးေတာ္ “သိရီမဟာမာယာေဒဝီ၊ ပဇာပတိေဂါတမီ” ညီအမႏွစ္ေယာက္တို႔ စံုဖက္ၾကရာ ၊
•သိရီမဟာမာယာေဒဝီမင္းသမီး မွ –
(၁) အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသား၊
ပဇာပတိေဂါတမီမင္းသမီး မွ –
(၁) သမီးေတာ္႐ူပနႏၵာမင္းသမီး(ဇနပဒကလ်ာဏီ) ႏွင့္
(၂) သားေတာ္နႏၵမင္းသား တို႔ကိုဖြားျမင္၏။
ၭ အဥၥနမင္း၏သားေတာ္သုပၸဗုဒၶ ႏွင့္ သီဟဟႏုမင္း၏သမီးေတာ္ “အမိတၲာ၊ ပါလိတာ” ညီအမႏွစ္ေယာက္တို႔ စံုဖက္ၾကရာ ၊
(၁) သားေတာ္ေဒဝဒတ္ ႏွင့္
(၂) သမီးေတာ္ဘဒၵကဥၥနာမင္းသမီး(ယေသာဓရာ) တို႔ကိုဖြားျမင္၏။
အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသား ႏွင့္ ဘဒၵကဥၥနာမင္းသမီး(ယေသာဓရာ) တို႔ စံုဖက္ၾကရာမွ သားေတာ္ ရာဟုလာမင္းသား ကို ဖြားျမင္၏။
ဤတြင္ ကပ္ဦးအစ မဟာသမၼတမင္း(အေလာင္းေတာ္ မႏုမင္း) မွ ဩကၠာကမင္းတိုင္ေအာင္ မင္းေပါင္း ၂၅၂၅၅၆ ေယာက္၊ အေလာင္းေတာ္ ကပိလရေသ့ႀကီး၏ညႊန္ၾကားခ်က္ျဖင့္ ကပိလဝတ္ျပည္ ကို တည္ေထာင္ေသာ ဥကၠာမုခမင္း မွစ၍ အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္း တိုင္ေအာင္ သာကီဝင္မင္း ၈၂၀၁၃ ေယာက္ တိုင္ခဲ့ေလၿပီတည္း။
က်မ္းကိုး >>>
မဟာသုတကာရီ မဃေဒဝလကၤာက်မ္း၊ မဟာဗုဒၶဝင္က်မ္း
Credit.
ေစာခြန္ ေနာင္
ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားကို အိႏၵိယႏြယ္ဖြားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္လို႔
ေျပာေနတဲ့အေၾကာင္းပါ။
ဗုဒၶဟာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ျဖစ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ဘုရားေဟာက်မ္း မ်ားအရေရာ၊ ကမ ၻာ့အဖြဲ႕အစည္းအသီးသီးက လက္ခံ၊
အတည္ျပဳထားၾကတဲ့ သမိုင္းအေထာက္အထား မ်ားအရေရာဆိုရင္
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားကို ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ ဘီစီ ၅၆၃ ခုႏွစ္မွာ
ကပိလ၀တ္ျပည့္ရွင္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးရဲ႕ မိဖုရားေခါင္ႀကီး သီရိမဟာမာယာေဒ၀ီက
ကပိလ၀တ္ျပည္နဲ႔ ေဒ၀ဒဟျပည္အၾကား လုမၺိနီအင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္ (ယခု နီေပါႏိုင္ငံ)
မွာေမြးဖြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ကပိလ၀တ္ျပည္၊ ေဒ၀ဒဟျပည္၊ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္၊
ေ၀သာလီျပည္အစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ျပႏိုင္ငံငယ္ေလး မ်ားကို ထြန္းကားေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။
ကပိလ၀တ္ျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္ေတြဟာ သက်သာကီ၀င္
လူမ်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။
ကပိလ၀တ္ျပည္ဟာ ယခုအိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ပါတယ္ဆိုတိုင္း ကပိလ၀တ္ဘုရင္ကလည္း
အိႏၵိယအမ်ဳိးသားႀကီး (သို ့မဟုတ္) ကုလားႀကီးဆိုရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။
သက်သာကီ၀င္အမ်ဳိးဆိုတာဟာ ယခုေခတ္အိႏၵိယႏိုင္ငံရွိ အမ်ဳိးအားလံုးနဲ႔
မေရာယွက္ပဲ ထိုေခတ္ထိုအခါကတည္းက သီးသန္႔ တစ္ေသြးတစ္သားကို
အေလးထားထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကေသာ ျမင့္ျမတ္တဲ့အမ်ဳိးအႏြယ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ ထိန္းသိမ္းသလဲဆိုရင္ သက်သာကီ၀င္ မင္းမ်ဳိးေတြဟာ
တျခားအမ်ဳိးအႏြယ္ေတြနဲ႔ ေသြးေႏွာမွာစိုးလို႔ ကိုယ့္ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲကိုသာ
ျပန္ယူတဲ့အထိကို အမ်ဳိးအႏြယ္ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးေစာင့္ေရွာက္ သန္႔စင္ေစသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ကာလက အိႏၵိယျပည္မွာ
ဇာတ္ခြဲျခားမႈစနစ္ရွိပါတယ္။
ခတၱိယ၊ ျဗဟၼဏ၊ ေ၀ႆ၊ သုဒၶ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးဇာတ္ ေလးပါးထဲမွာ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ဟာ
တိုင္းသူျပည္သားအေပါင္းတို႔ ရိုေသေလးျမတ္ရာ ထိပ္ဆုံးက
ခတၱိယအမ်ိဳးထဲမွာပါပါတယ္။
ဒီအမ်ိဳးဇာတ္ေလးပါးထဲမွာ ေနာက္ဆုံးအမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ သုဒၶဆိုတဲ့အမ်ဳိးဟာ
ဗုဒၶရွင္ေတာ္လက္ထက္ေတာ္အခါက အနိမ့္ဆံုးဇာတ္နိမ့္အမ်ဳိးေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။
လက္ရွိအိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ အမ်ားစုေနထိုင္ၾကတဲ့ အိႏၵိယ တိုင္းရင္းသားမ်ား
( Original ethnics) ျဖစ္ပါတယ္။
သူတို႔ကိုျမန္မာေတြက ကုလားလို႔လြယ္လင့္တကူေခၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
(ဒါေပမယ့္ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ပြင့္လင္းေလးစားလာေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက
အမ်ဳိးဇာတ္ခြဲျခားမႈကို ကန္႔ကြက္ၾကလို႔ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္းအတူတူျဖစ္ပါတယ္။
ဟိုေခတ္အခါကေတာ့ အမ်ဳိးဇာတ္ခ်င္း ခြဲျခားထားတာျဖစ္ပါတယ္။)
ေနာက္တစ္နည္းနဲ႔တြက္ခ်က္မယ္ဆိုရင္ ယခုေခတ္သမိုင္းသုေတသီမ်ားနဲ႔
မႏုႆာေဗဒပညာရွင္မ်ား အလိုအရ ဗုဒၶဘုရားရွင္ပြင့္ေပၚေတာ္မူစဥ္က
ထိုနယ္ထိုေဒသမွာေနၾကတဲ့ လူမ်ဳိးႏြယ္ေတြအားလံုးဟာ မြန္ဂိုမ်ဳိးရင္းမွ
ဆင္းသက္လာၾကတဲ့ Mongoloid အႏြယ္၀င္ေတြျဖစ္ပါတယ္။
ယခုေခတ္ လူမ်ဳိးႏြယ္ခြဲျခားမႈအရဆိုရင္
လူျဖဴမ်ဳိး ( Caucasians)၊
လူ၀ါမ်ဳိး ( Mongoloids)
လူမည္းမ်ဳိး ( Negroids)
ထဲမွာမွ လူ၀ါမ်ဳိး (Mongoloid) ထဲမွာပါ၀င္တဲ့ အမ်ဳိးအႏြယ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶရွင္ေတာ္လက္ထက္ ဇာတ္ျမင့္လူတန္းစားသုံးမ်ိဳးျဖစ္တဲ့
မင္းမ်ိဳး (ခတၱိယ)၊
ပုဏၰားမ်ိဳး (ျဗဟၼဏ)၊
ကုန္သည္မ်ိဳး (ေ၀ႆ)
ဆိုတဲ့အမ်ိဳးေတြက ဥေရာပတိုက္ အေရွ႕ပိုင္းက ေျပာင္းေရႊ႕လာၾကတဲ့
Caucasians မ်ိဳးေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားဟာ လူ၀ါမ်ိဳး (Mongoloid) ေသာ္လည္းေကာင္း၊
လူျဖဴမ်ဳိး ( Caucasians) ေသာ္လည္းေကာင္း၊
အဆိုပါအရင္းအျမစ္တစ္ခုခု က ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ေတာ္မူလာတာျဖစ္ပါတယ္။
ဘာသာေရးကို ထဲထဲ၀င္၀င္နားလည္ျခင္းမရွိပဲ အေပၚယံေလ့လာသူမ်ားေျပာသလို
ကုလားျပည္က ကုလားဘုရင္ႀကီးနဲ႔ ကုလားမိဖုရားႀကီး ထိမ္းျမားၾကလို႔
ထြက္လာတဲ့ ကုလားလူမ်ဳိး၊ ကုလားမင္းသားေလးမဟုတ္ပါ။
အလြန္အင္မတန္ အထက္တန္းက်၊ အမ်ဳိးဂုဏ္မာန္ ျမင့္ျမတ္ေတာ္မူတဲ့
လူ၀ါမ်ဳိးႏွင့္ လူျဖဴမ်ဳိးအရင္းအျမစ္ခံ သက်သာကီ၀င္ခတၱိယမင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္မွ
ဆင္းသက္လာေသာ သာကီ၀င္မင္းေသြးစစ္စစ္ျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားကလည္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္ကို
ဘုရင့္သားေတာ္ျဖစ္လို႔၊
ျမင့္ျမတ္လို႔၊
တန္ခိုးအာဏာႀကီးမားခဲ့လို႔၊
စ်ာန္အဘိညာဥ္နဲ႔ျပည့္စံုလို႔
ကယ္မျခင္းခံရေအာင္၊ ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္းခံရေအာင္
ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တာမဟုတ္ပဲ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဘယ္ဟာေကာင္းသလဲ၊
ဘယ္ဟာမေကာင္းဘူးလဲဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိေအာင္
လမ္းညႊန္ျပသဆံုးမေပးတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္၊
လူနတ္ျဗဟၼာ ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာတို႔အားလံုးထက္ သာလြန္ျမင့္ျမတ္တဲ့
နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ အမတသုခကို ပို႔ေဆာင္ေပးေတာ္မူတဲ့ ေက်းဇူးရွင္တစ္ပါးအျဖစ္
ရိုရိုေသေသ၊ ယံုယံုၾကည္ၾကည္၊ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာနဲ႔ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
ေၾကာက္လို႔လည္းမဟုတ္၊ မိဘကိုးကြယ္လို႔ လိုက္ကိုးကြယ္တာလည္းမမည္သလို
အားနာျခင္းလည္းမပါပါ။ အစၥလာမ္ ဘာသာ၀င္ေတြလို ေၾကာက္လို ့
ကိုးကြယ္ေနၾကတာ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။
ဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေျပာၾကားလိုတာက ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား
ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ေနေသာ ဘုရားရွင္သည္
- အမ်ိဳးထဲမွာလည္း အျမင့္ျမတ္ဆံုးမ်ိဳးရိုးျဖစ္ပါတယ္
- ဥစၥာဓနအရမွာလည္း အခ်မ္းသာဆံုး ျဖစ္ၾကပါတယ္။
- အသားအရည္၊ ရုပ္ရည္ပိုင္းမွာလည္း ေခ်ာေမာလွပျပီး ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာျဖစ္ပါတယ္။
- ထိုေခာတ္ထိုအခါမွာ ပညာတတ္ျဖစ္ပါတယ္။
—>
☸ သာကီမ်ိဳး အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ ☸
- မႏုမင္း (မဟာသမၼတမင္းတို႔၏အစ)
- ဩကၠာကမင္း (၂၅၂၅၅၆ ေယာက္ေျမာက္ေသာမင္း)
- ဥကၠာမုခမင္း (ကပိလဝတ္ျပည္ တည္ေထာင္ၾကျခင္း)
- “သက်သာကီဝင္” ဟု ျဖစ္ပြားလာျခင္း
- ေကာလိယျပည္ တည္ေထာင္ျခင္း
- ေဒဝဒဟျပည္ ျဖစ္ေပၚလာပံု
- သာကီဝင္မင္းစဥ္ဆက္ ၈၂၀၁၃ ေယာက္
(ဥကၠာမုခမင္း မွစ၍ အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္း တိုင္ေအာင္ သာကီဝင္မင္းေပါင္း ၈၂၀၁၃ ေယာက္။)
•ကမၻာႏွင့္စပ္သိမွတ္ဖြယ္
မႏုမင္း (မဟာသမၼတမင္းတို႔၏အစ)
မႏုမင္း - ဤဘဒၵကမၻာ၊ ဝိဝ႗ ႒ာယီကပ္၏ ေရႉးဦးစြာေသာအႏၱရကပ္၌၊ ေဂါတမျမတ္စြာ ဘုရားေလာင္းလ်ာျဖစ္သည့္ မႏုအမည္ရေသာပုဂၢိဳလ္ကို၊ လူအေပါင္းတို႔က ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းမြန္သည့္အရာတြင္ စံထားေလာက္သည့္ အရည္အခ်င္းျပည့္ဝသူဟု တညီတညြတ္တည္းခံယူကာ အမ်ား၏သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္၊ မိမိတို႔အား ေကာင္းမြန္သင့္ေလ်ာ္ရာ အစီအစဥ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ပါရန္ ေတာင္းပန္ၾကကုန္၏။
ဤသို႔ျဖင့္ ဤဘဒၵကမၻာဦးအစမွ လူတို႔သည္ ေပၚေပါက္လာေသာကိစၥအရပ္ရပ္တို႔၌၊ မိမိတို႔ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေပးမည့္သူအား၊ အညီအညြတ္တိုင္ပင္ကာ စီစစ္တင္ေျမာက္ခဲ့ၾက၏။ ထိုသို႔ လူအေပါင္းတို႔အား စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေပးသည့္အတြက္ေၾကာင့္၊ လူအေပါင္းတို႔က မိမိတို႔ လုပ္ေဆာင္ရရွိေသာ စားေရရိကၡာအစုတို႔မွ ဆယ္ပံုတစ္ပံုကို စီရင္အုပ္ခ်ဳပ္ခ အေနအားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္သူအား အခြန္အတုတ္ကို ေပးေဆာင္ၾကကုန္၏။
•အေလာင္းေတာ္ မႏုမင္း၏ အမည္ ၃-မ်ိဳး။ ။
(၁) မဟာသမၼတ – အခြန္အတုတ္ ေပးဆက္ပူေဇာ္ရာ၊ တရားသျဖင့္ စီရင္စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္သူအျဖစ္ လူအေပါင္းတို႔က အကန္႔အကြက္မရွိ တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူ ေကာင္းစြာ သမုတ္ၾကေသာေၾကာင့္ “မဟာသမၼတ” ဟူေသာ အမည္ကိုရ၏။
(၂) ခတိၲယ - လယ္ေျမယာေျမ၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ စသည္တို႔ႏွင့္ပတ္သတ္စပ္လ်ဥ္း၍ သူပိုင္ ငါပိုင္ အျငင္းပြားျခင္း၊ ခိုက္ရန္ျဖစ္ျခင္း စေသာအမႈမ်ားမရွိရေအာင္ ဆံုးျဖတ္ စီမံ အုပ္စိုးခြင့္ အာဏာရွိေသာေၾကာင့္ “ခတိၲယ” ဟူေသာ အမည္ကိုရ၏။
(၃) ရာဇ – လူအေပါင္းတို႔ကို ေကာင္းမြန္ ေျဖာင့္မတ္ေသာ မင္းက်င့္တရားတို႔ျဖင့္ စီရင္ ထိန္းေစာင့္လ်က္ ႏွစ္သက္ ခ်စ္ၾကည္ေစတတ္ေသာေၾကာင့္ “ရာဇ” ဟူေသာ အမည္ကိုရ၏။
ဤဘဒၵကမၻာ၌ မင္းလူတကာတို႔တြင္ မဟာသမၼတ၊ ခတိၲယ၊ ရာဇ ဟူေသာအမည္သံုးပါးတို႔ကို ဘုရားအေလာင္းေတာ္ မႏုပုဂၢိဳလ္သူျမတ္သည္သာ ေရွးဦးစြာ ရရွိခဲ့ေလသည္။
•ႋ ဤဘဒၵကမၻာဦးအစ ေဂါတမဘုရားအေလာင္းေတာ္ မႏုမင္း မွစ၍ ဩကၠာကမင္းသို႔တိုင္ေအာင္ မင္းဆက္ေပါင္း သားေျမးအစဥ္အဆက္အားျဖင့္ ႏွစ္သိန္းငါးေသာင္းႏွစ္ေထာင့္ငါးရာငါးဆယ္ေျခာက္(၂၅၂၅၅၆) ေယာက္ရွိကုန္၏။
ထိုအေၾကာင္းကို မဃေဒဝလကၤာ ဒုတိယပိုင္း ရာဇဝင္ခန္း၌ –
“သာဂရေဒဝ၊ ေတဇေနစက္၊ မင္းမွဆက္သား၊ ဘုန္းတက္ၾကြၾကြ၊ မဃေဒဝ၊ ေစာေလာင္းကတိ၊ အစျပဌာန္း-ပ-ဩကၠာကတိုင္း၊ ေသာဠသမင္း၊ လူ႔မွန္ကင္းတို႔၊ ယင္းဗာရာျပည္၊ ထီးေရႊစည္ႏွင့္၊ က်ဴးမည္သာယာ၊ စံခ်မ္းသာရွင့္။”ဟူ၍ လည္းေကာင္း။
“မဟာသမၼတ၊ မင္းကစ၍၊ ဩကၠာကထိ၊ အရွိတြက္ကိန္း၊ ဂဏန္းခ်ိန္းေသာ္၊ ႏွစ္သိန္းငါးေသာင္း၊ ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ၊ ငါးက်ိပ္သာ၍၊ သခ်ၤာေနာက္ပြား၊ မင္းေျခာက္ပါးတည့္၊ ပိုင္းျခားေရႊမင္၊ ေရွးဦးတင္သည္၊ ရာဝင္ပထမ၊ ေဝျခမ္းတည္း” ဟူ၍ လည္းေကာင္း စပ္ဆိုေတာ္မူထား၏။
ဩကၠာကမင္း (၂၅၂၅၅၆ ေယာက္ေျမာက္ေသာ မဟာသမၼတမင္း)
•ထို ၂၅၂၅၅၆ ေယာက္ေသာမင္းတို႔တြင္ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဩကၠာကမင္း ၌ မိဖုရား ၅-ေယာက္ရွိ၏။
(၁) ဟတၳာ၊
(၂) စိတၲာ၊
(၃) ဇႏဳၲ၊
(၄) ဇာလိနီ၊
(၅) ဝိသာခါ။
•ထိုမိဖုရား ၅-ေယာက္တို႔တြင္၊ အႀကီးဆံုးျဖစ္ေသာ ဟတၳာမိဖုရားမွ –
(၁) ဥကၠာမုခ၊
(၂) ကရက႑ဳ၊
(၃) ဟတၳိနိက၊
(၄) သိနိသူရ ဟူေသာ သားေတာ္ ၄-ပါး။
(၅) ပိယာ၊
(၆) သုပၸိယာ၊
(၇) အာနႏၵာ၊
(၈) ဝိဇိတာ၊
(၉) ဝိဇိတေသနာ ဟူေသာ သမီးေတာ္ ၅-ပါး၊ ေပါင္း ၉-ပါး ဖြားျမင္၏။
သားေတာ္ ၄-ပါး၊ သမီးေတာ္ ၅-ပါး ေမြးဖြားျပီးေနာက္ မိဖုရားႀကီး နတ္ရြာစံ၏။
ထို႔ေနာက္ ဩကၠာကမင္းႀကီးသည္ အသက္အရြယ္ႏုနယ္ပ်ိဳမ်စ္၍ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရာလြန္စြာအဆင္းလွပေသာ မင္းသမီးငယ္တစ္ေယာက္ကို မိဖုရားႀကီးအရာ၌ တင္ေျမွာက္၏။ ထိုမိဖုရားမွ ဇႏဳၲ မည္ေသာ သားငယ္ကို ဖြားျမင္၏။ ဖြားျမင္ၿပီး ငါးရက္ေျမာက္၌ သားငယ္ကို ႐ႈခ်င္ဖြယ္ရာ တန္ဆာဆင္ယင္ၿပီး မင္းႀကီးအားျပသရာတြင္၊ အလြန္ႏွစ္သက္ေတာ္မူသျဖင့္ ထိုမိဖုရားအား “အလိုရွိရာ ဆုတစ္ဆုကို ယူေလာ့” ဟု ေျပာဆိုကာ ဆုကိုေပးေလသည္။ ထိုမိဖုရားသည္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ၿပီးလွ်င္ သားေတာ္ဇႏဳၲ အားထီးနန္းအ႐ိုက္အရာကို ေပးအပ္ရန္ေတာင္းဆိုေလသည္။ ဩကၠာကမင္းႀကီးသည္ အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္၍ တျခားဆုကိုေတာင္းရန္ေျပာေသာ္လည္း ထိုမိဖုရားသည္ “အရွင္မင္းႀကီး၊ မင္းတို႔မည္သည္ ေျပာဆိုခဲ့ေသာ ကတိစကားကို မဖ်က္စေကာင္းပါ၊ ေပးမည္ဆိုသည့္အတိုင္းေပးေစလိုပါသည္။” ဟူ၍ အခါအခြင့္သင့္တိုင္း ေတာင္းဆို၏။ ဩကၠာကမင္းႀကီးသည္ စိတ္ႏွလံုးမသက္သာ ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔ကို ေခၚၿပီး “သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔၊ ေမာင္တို႔ မယ္တို႔၏ညီငယ္ ဇႏဳၲမင္းသားငယ္ကို ျမင္ရ၍၊ ခမည္းေတာ္သည္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ကာ ဇႏဳၲ၏မယ္ေတာ္အား အလိုရွိရာဆုတစ္ခု ခြင့္ျပဳခဲ့မိသျဖင့္၊ ဇႏဳၲမယ္ေတာ္မိဖုရားသည္ သားေတာ္ဇႏဳၲအတြက္ ထီးနန္းအ႐ိုက္အရာကို ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာေၾကာင္၊့ ခမည္းေတာ္ ေပးရေပေတာ့မည္။ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔သည္ ခမည္းေတာ္၏ မဂၤလာဆင္ေတာ္ ျမင္းေတာ္တို႔ကို ခ်န္ထား၍ အလိုရွိသမွ် ဆင္ ျမင္း ရထားတို႔ကိုယူေဆာင္၍ ခမည္းေတာ္မကြယ္လြန္မီ ဤျပည္မွ လြတ္ရာ၌ သြားေရာက္ေနၾကကုန္ဦး၊ ခမည္းေတာ္ကြယ္လြန္ၿပီးသည့္ေနာက္မွ ဤျပည္ ထီးနန္းကို သိမ္းပိုက္စိုးစံၾကကုန္ေလာ့။” ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔ကို အမတ္ႀကီး ရွစ္ေယာက္တို႔ႏွင့္ အတူတကြ ေစလႊတ္လိုက္ေလသည္။
သားေတာ္သမီးေတာ္တို႔လည္း ခမည္းေတာ္မင္းႀကီးကို ကန္ေတာ့ၾကၿပီးလွ်င္ စစ္အဂၤါေလးပါးျခံရံလ်က္ တိုင္းျပည္မွထြက္ေလသည္။ “သားေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ခမည္းေတာ္နတ္ရြာစံလွ်င္ ဧကန္ပင္ ထီးနန္း စိုးအုပ္ၾကလိမ့္မည္။” ဟု သိၾကေသာတိုင္းသူျပည္သားတို႔သည္ မင္းသားတို႔ကို ခစားလုပ္ေကြ်းရန္ ေနာက္မွလိုက္ပါလာၾကကုန္၏။ သို႔ျဖစ္၍ စစ္သည္အင္အား လူအင္အားတို႔သည္ အလြန္မ်ားျပားလာေလသည္။
မင္းသားတို႔သည္ “ငါတို႔၏စစ္အင္အား လူအင္အားတို႔သည္ အလြန္မ်ားျပား၏။ ဤစစ္အင္အားျဖင့္ အနီးအပါး တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္လိုေသာ္ ရလြယ္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတစ္ပါးတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာတိုင္းျပည္ကို ဒုကၡမေပးလို၊ လြတ္လပ္ေသာ ေတာအရပ္ က်ယ္ဝန္းရာ တစ္ေနရာ၌သာ တိုင္းျပည္ကို တည္ေထာင္ၾကမည္”ဟု တိုင္ပင္ ညီညြတ္ၾကၿပီး ၿမိဳ႔နန္းတည္ရန္ေနရာကိုသာ ရွာၾကကုန္၏။
ဥကၠာမုခမင္း (ကပိလဝတ္ျပည္ တည္ေထာင္ၾကျခင္း)
ထိုစဥ္အခါ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား အေလာင္းေတာ္ ကပိလရေသ့(ဤဘဒၵကမၻာ၏ မဟာသမၼတမင္းတို႔၏အစ မႏုမင္း ျဖစ္ခဲ့သူ) သည္ ဟိမဝႏာၲေတာင္နံပါး ႀကီးမားေသာကြ်န္းသစ္ေတာ၏အတြင္း သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ေသာေရကန္၏ အနီး၌ သစ္ရြက္မိုးေက်ာင္း ေဆာက္လုပ္ဖန္တီး၍ ေနေတာ္မူဆဲျဖစ္ေလသည္။
အေလာင္းေတာ္ကပိလရွင္ရေသ့ သည္ ဘူမိဇာလအတတ္(ေျမၾကန္အဂၤါကို သိေသာအတတ္)ကို တတ္သိသူျဖစ္၏။ ထို ကပိလရေသ့၏ ေက်ာင္းေနရာ ေျမတဝိုက္၌ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ျမက္သစ္ပင္ ျခံဳႏြယ္တို႔အားလံုး လက္ယာရစ္ လည္ကုန္လ်က္၊ အႏြယ္အညြန္႔တို႔သည္ အေရွ့အရပ္သို႔သာ လွည့္ၾကကုန္၏။ ဤအရပ္သည္ အားႀကီးေသာ တိရစၦာန္တို႔က အားေသးေသာ တိရစၦာန္တို႔ကို အႏာၲရာယ္မျပဳႏိုင္ေသာ ေအာင္ေျမအရပ္လည္းျဖစ္၏။
ဥကၠာမုခ မင္းသားႏွင့္အေပါင္းအပါတို႔သည္ ၿမိဳ႔တည္ရန္ေနရာ ရွာေဖြၾကစဥ္၊ အေလာင္းေတာ္ရေသ့သူျမတ္ႏွင့္ေတြ႔၍ ရေသ့သူျမတ္ ညႊန္ျပေသာ ေက်ာင္းသခၤမ္း ေအာင္ေျမေနရာ၌ပင္ နန္းေတာ္ႏွင့္တကြ ျမိဳ႔ေတာ္ကိုတည္ေဆာက္ၾကျပီး၊ ျမိဳ႕ေတာ္ကိုလည္း ကပိလရေသ့၏ ေက်ာင္းသခၤမ္းေျမေနရာျဖစ္၍ ကပိလဝတၳဳ(ကပိလဝတ္)ျပည္ ဟု ကပိလရေသ့သူျမတ္ကပင္ အမည္ေပးခဲ့ေလသည္။
“သက်သာကီဝင္” ဟု ျဖစ္ပြားလာျခင္း
မင္းသားတို႔ အသက္ႀကီးျမင့္၍ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္ေသာ အရြယ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ၊ မွဴးမတ္အေပါင္းတို႔သည္ မင္းသားမင္းသမီးတို႔ကို အိမ္ေထာင္ျပဳေပးရန္ တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာၾကကာ၊ မင္းသားတို႔ကိုလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳၾကရန္ တိုက္တြန္းၾကကုန္၏။ မင္းသားတို႔ကလည္း ဤအရပ္၌ ငါတို႔ႏွင့္အမ်ိဳးဇာတ္ႏြယ္တူေသာ မင္းသားမင္းသမီးမ်ားလည္း မရွိၾကကုန္၊ အမ်ိဳးဇာတ္ႏြယ္ မတူသူခ်င္း ထိမ္းျမားေပါင္းဖက္ျခင္း ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္ ဖြားျမင္လာေသာ သားသမီးတို႔သည္ အမ်ိဳးဇာတ္ပ်က္ျပားျခင္း(ဇာတိ သေမၻဒ) အျဖစ္သို႔ေရာက္ကုန္ၾကမည္။ သို႔ျဖစ္၍ ေမာင္ႏွမကိုးေယာက္တို႔တြင္ အႀကီးဆံုးအမႀကီး ပိယာ ကို ခ်န္ထား၍ အမိအရာ၌ ထားျပီးလွ်င္၊ ေမာင္ေတာ္ေလးေယာက္ ႏွမေတာ္ေလးေယာက္ တို႔သည္ အမ်ိဳးဇာတ္ႏြယ္ မပ်က္ျပားေစျခင္းငွာ အခ်င္းခ်င္း ထိမ္းျမား စံုဖက္ျခင္းကို ျပဳလုပ္ၾကကုန္၏။
သားေတာ္သမီးေတာ္တို႔သည္ အမ်ိဳးဇာတ္ႏြယ္ ပ်က္ျပားမည္စိုး၍ အခ်င္းခ်င္း စံုဖက္ေနထိုင္သျဖင့္၊ သားသမီးမ်ား ပြားစည္းလ်က္ရွိေၾကာင္း ခမည္းေတာ္ ဩကၠာကမင္းႀကီး ၾကားသိေသာအခါ မွဴးမတ္ပရိသတ္အလယ္၌ -
“သက်ာဝတ ေဘာ ကုမာရာ – အို အခ်င္းတို႔၊ ငါ၏ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔သည္ စြမ္းႏိုင္ၾကေပကုန္စြတကား။”
“ပရမာ သက်ာဝတ ေဘာ ကုမာရာ- အို အခ်င္းတို႔၊ ငါ၏ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔သည္ လြန္ကဲ ျမင့္ျမတ္ကုန္သည္ျဖစ္၍ စြမ္းႏိုင္ၾကေပကုန္စြ တကား။” ဟူ၍ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခ်ီးက်ဴးစကား က်ဴးရင့္ေတာ္မူ၏။ ခမည္းေတာ္ဘုရင္ႀကီး က်ဴးရင့္ေသာ “သက်- စြမ္းႏိုင္ျခင္း” ဟူေသာ အနက္အဓိပၸါယ္ျဖင့္ပင္၊ သက်- သာကိယ- သာကီႏြယ္- သာကီမ်ိဳး ဟူ၍ ျဖစ္လာရေပသည္။
ေကာလိယျပည္ တည္ေထာင္ျခင္း
ေမာင္ႏွမကိုးေယာက္၏ အမအႀကီးဆံုးျဖစ္ေသာ ပိယာမင္းသမီးႀကီး၌ ကု႒ႏူနာေရာဂါ စြဲကပ္လာခဲ့၏။ ေမာင္ေတာ္ညီမေတာ္တို႔သည္ အတူေနသျဖင့္ ကူးစက္ျပန္႔ပြားမည္ စိုးရိမ္ၾကေသာေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္းတိုင္ပင္ညီညြတ္ကာ အစ္မႀကီးပိယာအား လွည္းျဖင့္တင္ေဆာင္၍ ေတာအရပ္ ခရီးကြာလွမ္းရာ တစ္ေနရာ၌ ေလးေထာင့္က်င္းႀကီးတစ္ခုကို တူးၾကၿပီး ေလ်ာင္း ထိုင္ ရပ္ သြား ဣရိယာပုဒ္ ေလးပါး မွ်တ႐ံု စီမံၾကၿပီး စားေရရိကၡာ အျပည့္အစံုျဖင့္ ပိယာမင္းသမီးအားထားကာ၊ သားရဲတိရစၦာန္ အႏာၲရာယ္မွ ကာကြယ္ရန္ ပ်ဥ္ခ်ပ္တို႔ျဖင့္ ဖံုးပိတ္ထားခဲ့ၾကကုန္၏။
ထိုစဥ္အခါ ရာမမည္ေသာ ဗာရာဏသီမင္းတစ္ပါးသည္လည္း ကု႒ႏူနာေရာဂါ စြဲကပ္လာသည္ျဖစ္၍ သားေတာ္ႀကီးအား ထီးနန္းလႊဲအပ္ၿပီးလွ်င္၊ ေတာအရပ္သို႔မွီခိုလာၿပီး သစ္သီးသစ္ဥတို႔ကို စားေသာက္ရင္းပင္ ႏူနာေရာဂါေပ်ာက္ကင္းလ်က္၊ ထိုအရပ္ရွိ ပင္စည္လံုးရပ္ ႀကီးမားဖြံ႕ထြားေသာ ကေလာပင္ႀကီး၏ သစ္ေခါင္းတြင္းဝယ္ ေနထိုင္ဖြယ္ရာေကာင္းေအာင္စီမံၿပီး ေနထိုင္ေလသည္။
ထိုရာမမင္းႀကီးသည္ မီးအိုးကင္းႀကီးတစ္ခု၌ မီးကိုထည့္၍ ညဥ့္အခါ သမင္ ေတာဝက္စသည္တို႔၏ ေအာ္သံၾကားရာ အရပ္တို႔ကို မွတ္သားကာ နံနက္သြားေရာက္ၾကည့္ ႐ႈ၍ ေတာေကာင္ႀကီးမ်ား စားၾကြင္းျဖစ္ေသာ အသားတို႔ကို ေကာက္ယူခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ေလ့ရွိ၏။
တစ္ေန႔တြင္ ရာမမင္း၏ေနရာႏွင့္ မနီးမေဝးျဖစ္ေသာ ပိယာမင္းသမီးေနထိုင္ရာ ေျမအိမ္က်င္းမွ လူနံ႔ရသျဖင့္ က်ားတစ္ေကာင္သည္ က်င္းတိုက္အမိုးပ်ဥ္ခ်ပ္ကို လက္သည္းတို႔ျဖင့္ ကုတ္ျခစ္ဖြင့္လွစ္လာသျဖင့္ မင္းသမီးသည္ အလြန္ေၾကာက္လန္႔သည္ျဖစ္၍ က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ေသာအသံကို ရာမမင္းၾကား၏။ နံနက္ေစာေစာ သြားေရာက္ၾကည့္ရာ က်င္းတိုက္အတြင္းေနေသာ ပိယာမင္းသမီးကိုေတြ႔လွ်င္ အေၾကာင္းစံုေမးျမန္းျပီး မင္းမ်ိဳးခ်ည္းျဖစ္ေၾကာင္းသိၾကလွ်င္ ပိယာမင္းသမီးကိုေခၚေဆာင္၍ မိမိ၏ကု႒ႏူနာေရာဂါေပ်ာက္ေဆးျဖစ္ေသာ ကေလာသီးတို႔ကိုေကြ်းေလလွ်င္ မင္းသမီးလည္း မၾကာမီပင္ ကု႒ႏူနာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားေလသည္။ ရာမမင္းႏွင့္ ပိယာမင္းသမီးတို႔လည္း ခတိၲယႏြယ္ဝင္ မင္းမ်ိဳးခ်ည္းပင္ျဖစ္၍ အညီအညြတ္သေဘာတူ အိမ္ေထာင္ျပဳကာ ေနၾကေလေသာ္ သားအျမႊာခ်ည္း တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႀကိမ္ ေမြးဖြား၍ သားေတာ္ခ်ည္းပင္ သံုးဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။
ရာမမင္း၏သားေတာ္ႀကီး ဗာရာဏသီမင္းသည္ မုဆိုးတို႔ထံမွ တဆင့္ ခမည္းေတာ္ ရာမမင္းႀကီး ႏူနာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ၾကားသိရသျဖင့္ လာေရာက္ကာ ဗာရာဏသီထီးနန္းကို ျပန္လည္လက္ခံရန္ ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း ရာမမင္းႀကီးသည္ ဗာရာဏသီနန္းေတာ္သို႔ျပန္ မလိုက္ေတာ့ဘဲ မိမိတို႔ေနထိုင္ရာ ကေလာပင္ႀကီးကို ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္း၍ နန္းၿမိဳ႔အသစ္ တည္ေထာင္ေပးေစသည္။ သားေတာ္ဗာရာဏသီမင္းႀကီးလည္း ၿမိဳ႔နန္းသစ္ တည္ေထာင္ေပးခဲ့ကာ ဗာရာဏသီ ထီးနန္းသို႔ ျပန္ေလသည္။
ၿမိဳ႔သစ္၏အမည္ကို ကေလာပင္ကိုဖယ္ရွား၍ ၿမိဳ႔တည္ေသာေၾကာင့္ “ေကာလိယၿမိဳ႕”၊ ေကာလိယျပည္ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ က်ားတို႔သြားရာလမ္း၌ တည္ထားေသာေၾကာင့္ “ဗ်ဂၢပဇၨၿမိဳ႔”ဟူ၍လည္းေကာင္း အမည္ႏွစ္မ်ိဳးတြင္ေလသည္။
ရာမမင္းႏွင့္ပိယာမိဖုရားတို႔သည္ ထိုေကာလိယၿမိဳ႕သစ္၌ စံေနခဲ့ၾကရာ အရြယ္ေရာက္ၿပီးေနေသာ သားေတာ္တို႔ကို “သားေတာ္တို႔၏ ဦးရီးေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ သာကီဝင္မင္းတို႔သည္ ကပိလဝတ္ျပည္၌ ေနၾကကုန္၏။ ထိုဦးရီးေတာ္တို႔၏သမီးေတာ္တို႔သည္ ႐ုပ္ဆင္းအဂၤါလွပၾကကုန္၏။ ထိုမင္းသမီးတို႔ေရခ်ိဳးရန္ ေရခ်ိဳးဆိပ္သို႔ လာၾကကုန္ေသာအခါ သားေတာ္တို႔ႏွစ္သက္ရာ မင္းသမီးကို ေဆာင္ယူၾကကုန္။” ဟု မယ္ေတာ္မိဖုရားႀကီးက ညႊန္ျပေသာေၾကာင့္၊ သားေတာ္တို႔လည္း ကပိလဝတ္ျပည္ မင္းသမီးတို႔ ေရခ်ိဳးဆိပ္သို႔ သြားေရာက္ၾကၿပီး၊ မိမိတို႔ႏွစ္သက္ရာ မင္းသမီးကို ဆြဲေခၚယူၾကၿပီး မိမိတို႔၏ အမ်ိဳးအႏြယ္ကို ေျပာဆိုကာ ေကာလိယျပည္သို႔ ေဆာင္ယူၾကကုန္၏။
ထိုအေၾကာင္းကို ကပိလဝတ္ သာကီဝင္မင္းတို႔ ၾကားသိၾကေလေသာ္၊ အမႀကီး ပိယာမင္းသမီး၏ သားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိၾက၍ ၾကည္ျဖဴေက်နပ္ကာ ကပိလဝတ္ႏွင့္ေကာလိယ သာကီဝင္မင္းမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း ထိမ္းျမားမႈျပဳခဲ့ၾက၏။(ဤသို႔ သာကီဝင္မင္းမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း ထိမ္းျမားမႈျပဳခဲ့ၾကရာ၊ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားတိုင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။)
ေဒဝဒဟျပည္ ျဖစ္ေပၚလာပံု
ကပိလဝတ္ျပည္၌ ေနၾကကုန္ေသာ သာကီဝင္မင္းသားတို႔သည္ ႏွလံုးေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ရာ သာယာတင့္တယ္ေသာ ေရအိုင္ႀကီးတစ္ခုသို႔သြားေရာက္၍ ေရကစားေလ့ရွိၾကကုန္၏။ ထိုေရအိုင္သည္ သာကီဝင္မင္းတို႔ ေရကစားရာအိုင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “ေဒဝဒဟ” ဟု အမည္တြင္၏။(ေဒဝ- သမၼဳတိနတ္ျဖစ္ေသာ သာကီဝင္မင္းတို႔၏၊ ဒဟ- ေရကစားရာ ေရအိုင္။) ေနာင္အခါတြင္ ဤေရအိုင္၌ ေရကစားရန္လာၾကကုန္ေသာ သာကီဝင္မင္းတို႔သည္ တိုင္းျပည္သို႔ မျပန္ၾကဘဲ ထိုေရအိုင္၏အနီး တည္းခိုစံေနရာ မင္းတဲ တည္ေဆာက္၍ ေနထိုင္ခဲ့ၾကရာမွ အစဥ္သျဖင့္ စည္ကားႀကီးက်ယ္လာရာ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးမွသည္ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေပသည္။ ထိုတိုင္းျပည္သည္ ေဒဝဒဟျပည္ ျဖစ္လာ၏။
သာကီဝင္မင္းစဥ္ဆက္ ၈၂၀၁၃ ေယာက္
- ဥကၠာမုခမင္း မွစ၍ အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္း တိုင္ေအာင္ သာကီဝင္မင္းေပါင္း ၈၂၀၁၃ ေယာက္။
ကပိလဝတ္ျပည္၊ ေကာလိယျပည္၊ ေဒဝဒဟျပည္ ဤသာကီဝင္ သံုးျပည္ေထာင္တို႔တြင္ ကပိလဝတ္ျပည္ တည္ေထာင္ေသာ ဥကၠာမုခမင္း မွစ၍ သားေတာ္ ေျမးေတာ္ စဥ္ဆက္အားျဖင့္ ေဇယ်ေသနမင္း တိုင္ေအာင္ သာကီဝင္ မင္းဆက္ေပါင္း(၈၂၀၁၀)ပါး တိုင္ခဲ့သည္တြင္ -
•ေဇယ်ေသနမင္းႀကီး(ကပိလဝတ္ျပည္)၌
(၁) သားေတာ္သီဟဟႏု ႏွင့္
(၂) သမီးေတာ္ယေသာဓရာ ဟူ၍ ႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။
•ထိုေခတ္အခါ ေဒဝဒဟျပည္၌ စိုးစံလ်က္ရွိေသာ ဥကၠာသကၠမင္းႏွင့္ ယသဝတီမိဖုရားႀကီးတို႔တြင္ –
(၁) သားေတာ္အဥၥန ႏွင့္
(၂) သမီးေတာ္ကဥၥနာ ဟူ၍ ႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။
- ထိုကပိလဝတ္ျပည္မွ သားေတာ္ သမီးေတာ္ႏွင့္ ေဒဝဒဟျပည္မွ သားေတာ္ သမီးေတာ္တို႔ကို လက္ထပ္ထိမ္းျမားၾကေစရာ၊
• ကပိလဝတ္မင္းသား သီဟဟႏု ႏွင့္ ေဒဝဒဟမင္းသမီး ကဥၥနာ တို႔မွ
(၁) “သုေဒၶါဒန၊
(၂) အမိေတာဒန၊
(၃) ေဓာေတာဒန၊
(၄) သေကၠာဒန၊
(၅) သုေကၠာဒန” ဟု သားေတာ္ငါးေယာက္၊
(၆) “အမိတၲာ၊
(၇) ပါလိတာ” ဟူ၍ သမီးေတာ္ႏွစ္ေယာက္ ဖြားျမင္၏။
• ေဒဝဒဟမင္းသား အဥၥန ႏွင့္ ကပိလဝတ္မင္းသမီး ယေသာဓရာ တို႔မွ
(၁) “သုပၸဗုဒၶ၊
(၂) ဒ႑ပါဏိ” ဟု သားေတာ္ႏွစ္ေယာက္၊
(၃) “သိရီမဟာမာယာေဒဝီ၊
(၄) ပဇာပတိေဂါတမီ” ဟူ၍ သမီးေတာ္ႏွစ္ေယာက္ ဖြားျမင္၏။
ၭ ထိုတြင္ သီဟဟႏုမင္း၏သားေတာ္သုေဒၶါဒန ႏွင့္ အဥၥနမင္း၏ သမီးေတာ္ “သိရီမဟာမာယာေဒဝီ၊ ပဇာပတိေဂါတမီ” ညီအမႏွစ္ေယာက္တို႔ စံုဖက္ၾကရာ ၊
•သိရီမဟာမာယာေဒဝီမင္းသမီး မွ –
(၁) အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသား၊
ပဇာပတိေဂါတမီမင္းသမီး မွ –
(၁) သမီးေတာ္႐ူပနႏၵာမင္းသမီး(ဇနပဒကလ်ာဏီ) ႏွင့္
(၂) သားေတာ္နႏၵမင္းသား တို႔ကိုဖြားျမင္၏။
ၭ အဥၥနမင္း၏သားေတာ္သုပၸဗုဒၶ ႏွင့္ သီဟဟႏုမင္း၏သမီးေတာ္ “အမိတၲာ၊ ပါလိတာ” ညီအမႏွစ္ေယာက္တို႔ စံုဖက္ၾကရာ ၊
(၁) သားေတာ္ေဒဝဒတ္ ႏွင့္
(၂) သမီးေတာ္ဘဒၵကဥၥနာမင္းသမီး(ယေသာဓရာ) တို႔ကိုဖြားျမင္၏။
အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသား ႏွင့္ ဘဒၵကဥၥနာမင္းသမီး(ယေသာဓရာ) တို႔ စံုဖက္ၾကရာမွ သားေတာ္ ရာဟုလာမင္းသား ကို ဖြားျမင္၏။
ဤတြင္ ကပ္ဦးအစ မဟာသမၼတမင္း(အေလာင္းေတာ္ မႏုမင္း) မွ ဩကၠာကမင္းတိုင္ေအာင္ မင္းေပါင္း ၂၅၂၅၅၆ ေယာက္၊ အေလာင္းေတာ္ ကပိလရေသ့ႀကီး၏ညႊန္ၾကားခ်က္ျဖင့္ ကပိလဝတ္ျပည္ ကို တည္ေထာင္ေသာ ဥကၠာမုခမင္း မွစ၍ အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္း တိုင္ေအာင္ သာကီဝင္မင္း ၈၂၀၁၃ ေယာက္ တိုင္ခဲ့ေလၿပီတည္း။
က်မ္းကိုး >>>
မဟာသုတကာရီ မဃေဒဝလကၤာက်မ္း၊ မဟာဗုဒၶဝင္က်မ္း
Credit.
ေစာခြန္ ေနာင္
Wednesday, June 21, 2017
စြမ္းႏိုင္သူ
🔺🔺🔺
ေလာက၌ အကိ်ဳး ျဖစ္ထြန္းလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ခ်က္မရွိသူ,
မက်န္းမာသူ, ပ်င္းသူ, ဉာဏ္မရွိသူမ်ားကား ဉာဏ္ျဖင့္ လုပ္ရမည့္အလုပ္မိ်ဳးကို လုပ္လိမ့္မည္မဟုတ္၊
လုပ္ေသာ္လည္း ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ျပဳစြမ္းႏိုင္မည္မဟုတ္။
ယံုၾကည္ခ်က္ရွိသူ, က်န္းမာသူ, ဝီရိယရွိသူ, ဉာဏ္ရွိသူမ်ားသာ ထိုအလုပ္မိ်ဳးကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၾက၏။
ဓမၼအရာ၌လည္း ဤနည္းပင္ ျဖစ္သည္။
ဤအခ်က္ကို မဇၩိမပဏၰာသ ေဗာဓိရာဇကုမာရသုတ္ ၂၉၇
ျဖင့္ သိအပ္၏။
ထိုသုတ္၌ ေဗာဓိမင္းသားက "အရွင္ဘုရား ဘုရားျမတ္ဟူေသာ ဆံုးမနည္းၫႊန္မည့္ ပုဂၢိဳလ္ကိုရေသာရဟန္းသည္
ဘယ္ေလာက္ၾကာမွ အရဟတၱမဂ္ဖိုလ္ကို ရပါသနည္း" ဟု
ေလွ်ာက္ေသာ္… "သင္ ဆင္စီး ခြ်န္းကိုင္အတတ္ကို
တတ္သေလာ" ဟု ေမးေတာ္မူရာ "တတ္ပါေၾကာင္း"
ေလွ်ာက္၏။ "လူတစ္ေယာက္သည္ သင့္ထံ ဆင္စီးခြ်န္းကိုင္
အတတ္ကို သင္မည္ဟု လာ၏၊ ထိုသူကား ယံုၾကည္မႈလည္း
မရွိ၊ က်န္းလည္း မက်န္းမာ၊ ေကာက္က်စ္လွည့္ဖ်ားတတ္သူလည္း ျဖစ္၏၊ ပ်င္းလည္း ပ်င္း၏၊ ဉာဏ္လည္း မရွိ၊
ထိုသူမိ်ဳးကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ သင္, သင္ႏိုင္ပါမည္ေလာ" ဟု ေမးေတာ္မူ၏။
"မွန္ပါဘုရား .. ဤအဂၤါ ငါးပါးအနက္ တစ္ပါးပါးႏွင့္
ျပည့္စံုေနလွ်င္ပင္ သင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ ဘုရား၊ ငါးပါးလံုး
ျပည့္စံုေနလွ်င္ကား ဆိုဖြယ္မရွိေတာ့ပါဘုရား" ဟု ေလွ်ာက္
ေလ၏။
ထိုအခါ ဘုရားရွင္က "တစ္ေယာက္ေယာက္ကား
ယံုၾကည္ခ်က္ရွိသူ, က်န္းမာသူ, ေျဖာင့္မတ္သူ, မပ်င္းမရိႀကိဳးစားတတ္သူ, ဉာဏ္ရွိသူ ျဖစ္၏၊ ထိုသူကိုကား သင္ၾကား
တတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါမည္ေလာ" ဟု ေမးျပန္ေသာ္"
"မွန္ပါဘုရား .. ထိုသူမိ်ဳးမွာ တစ္ခုခုေသာအဂၤါႏွင့္
ျပည့္စံုလွ်င္ပင္ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါ၏ ဘုရား၊
ငါးပါးလံုး ျပည့္စံုပါမူကား ဆိုဖြယ္မရွိေတာ့ပါဘုရား" ဟု
ေလွ်ာက္ေလ၏။
"မင္းသား ထို႔အတူပင္ တရားအားထုတ္သူျဖစ္ေၾကာင္းအဂၤါ
(ပဓာနိယဂၤ) မ်ားကား ငါးပါးတို႔တည္း။
ဘုရား၌ ယံုၾကည္ေသာ သဒၶါရွိျခင္း, က်န္းမာျခင္း, မစဥ္းလဲ
မလွည့္ျဖား မိမိအျဖစ္မွန္ကို တင္ျပတတ္ျခင္း, အားထုတ္မႈ
ရွိျခင္း, ပညာရွိျခင္းတို႔ ျဖစ္၏။ ဤငါးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ္
တရား လ်င္ျမန္စြာ ရႏိုင္၏" ဟု ေဟာေတာ္မူသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဤ၌ သေကၠာ= စြမ္းႏိုင္သူဆိုသည္မွာ
ထိုပဓာနိယဂၤတရားငါးပါး ျပည့္စံုသူ ျဖစ္ရမည္ဟု
သိအပ္သည္။
* ယံုၾကည္သဒၶါ ၊ က်န္းမာျခင္းတဲြ ၊ စဥ္းလဲမျပဳ ၊
အားထုတ္မႈပါ ၊ သိပညာ ၊ ပဓာနိယဂၤငါး။
"ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ သေျပကန္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး"
🙏🏻 🙏🏻 🙏🏻
🔺🔺🔺
ေလာက၌ အကိ်ဳး ျဖစ္ထြန္းလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ခ်က္မရွိသူ,
မက်န္းမာသူ, ပ်င္းသူ, ဉာဏ္မရွိသူမ်ားကား ဉာဏ္ျဖင့္ လုပ္ရမည့္အလုပ္မိ်ဳးကို လုပ္လိမ့္မည္မဟုတ္၊
လုပ္ေသာ္လည္း ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ျပဳစြမ္းႏိုင္မည္မဟုတ္။
ယံုၾကည္ခ်က္ရွိသူ, က်န္းမာသူ, ဝီရိယရွိသူ, ဉာဏ္ရွိသူမ်ားသာ ထိုအလုပ္မိ်ဳးကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၾက၏။
ဓမၼအရာ၌လည္း ဤနည္းပင္ ျဖစ္သည္။
ဤအခ်က္ကို မဇၩိမပဏၰာသ ေဗာဓိရာဇကုမာရသုတ္ ၂၉၇
ျဖင့္ သိအပ္၏။
ထိုသုတ္၌ ေဗာဓိမင္းသားက "အရွင္ဘုရား ဘုရားျမတ္ဟူေသာ ဆံုးမနည္းၫႊန္မည့္ ပုဂၢိဳလ္ကိုရေသာရဟန္းသည္
ဘယ္ေလာက္ၾကာမွ အရဟတၱမဂ္ဖိုလ္ကို ရပါသနည္း" ဟု
ေလွ်ာက္ေသာ္… "သင္ ဆင္စီး ခြ်န္းကိုင္အတတ္ကို
တတ္သေလာ" ဟု ေမးေတာ္မူရာ "တတ္ပါေၾကာင္း"
ေလွ်ာက္၏။ "လူတစ္ေယာက္သည္ သင့္ထံ ဆင္စီးခြ်န္းကိုင္
အတတ္ကို သင္မည္ဟု လာ၏၊ ထိုသူကား ယံုၾကည္မႈလည္း
မရွိ၊ က်န္းလည္း မက်န္းမာ၊ ေကာက္က်စ္လွည့္ဖ်ားတတ္သူလည္း ျဖစ္၏၊ ပ်င္းလည္း ပ်င္း၏၊ ဉာဏ္လည္း မရွိ၊
ထိုသူမိ်ဳးကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ သင္, သင္ႏိုင္ပါမည္ေလာ" ဟု ေမးေတာ္မူ၏။
"မွန္ပါဘုရား .. ဤအဂၤါ ငါးပါးအနက္ တစ္ပါးပါးႏွင့္
ျပည့္စံုေနလွ်င္ပင္ သင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ ဘုရား၊ ငါးပါးလံုး
ျပည့္စံုေနလွ်င္ကား ဆိုဖြယ္မရွိေတာ့ပါဘုရား" ဟု ေလွ်ာက္
ေလ၏။
ထိုအခါ ဘုရားရွင္က "တစ္ေယာက္ေယာက္ကား
ယံုၾကည္ခ်က္ရွိသူ, က်န္းမာသူ, ေျဖာင့္မတ္သူ, မပ်င္းမရိႀကိဳးစားတတ္သူ, ဉာဏ္ရွိသူ ျဖစ္၏၊ ထိုသူကိုကား သင္ၾကား
တတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါမည္ေလာ" ဟု ေမးျပန္ေသာ္"
"မွန္ပါဘုရား .. ထိုသူမိ်ဳးမွာ တစ္ခုခုေသာအဂၤါႏွင့္
ျပည့္စံုလွ်င္ပင္ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါ၏ ဘုရား၊
ငါးပါးလံုး ျပည့္စံုပါမူကား ဆိုဖြယ္မရွိေတာ့ပါဘုရား" ဟု
ေလွ်ာက္ေလ၏။
"မင္းသား ထို႔အတူပင္ တရားအားထုတ္သူျဖစ္ေၾကာင္းအဂၤါ
(ပဓာနိယဂၤ) မ်ားကား ငါးပါးတို႔တည္း။
ဘုရား၌ ယံုၾကည္ေသာ သဒၶါရွိျခင္း, က်န္းမာျခင္း, မစဥ္းလဲ
မလွည့္ျဖား မိမိအျဖစ္မွန္ကို တင္ျပတတ္ျခင္း, အားထုတ္မႈ
ရွိျခင္း, ပညာရွိျခင္းတို႔ ျဖစ္၏။ ဤငါးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ္
တရား လ်င္ျမန္စြာ ရႏိုင္၏" ဟု ေဟာေတာ္မူသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဤ၌ သေကၠာ= စြမ္းႏိုင္သူဆိုသည္မွာ
ထိုပဓာနိယဂၤတရားငါးပါး ျပည့္စံုသူ ျဖစ္ရမည္ဟု
သိအပ္သည္။
* ယံုၾကည္သဒၶါ ၊ က်န္းမာျခင္းတဲြ ၊ စဥ္းလဲမျပဳ ၊
အားထုတ္မႈပါ ၊ သိပညာ ၊ ပဓာနိယဂၤငါး။
"ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ သေျပကန္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး"
🙏🏻 🙏🏻 🙏🏻
Sunday, June 18, 2017
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ?
-------------------------
ဂဂၤ ါ ျမစ္ကမ္းမွာ ရွိတဲ့ သဲလံုးအေရအတြက္ထက္
ပိုျပီးေတာ့မ်ားတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္ျပီးျပီတဲ့
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလို ့ ခုထိ
ကြ်တ္တမ္းမဝင္နိ ုင္ေသးတာလဲ
အေျဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္
အပါယ္ဘံုတခုခုေရာက္ေနလို ့ ပဲေပါ့
ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ဆိုတာ သာမန္နဲ ့ေတာ့
မျဖစ္နိ ုင္ပါဘူး ဘုရား နဲ ့ၾကံဳရမယ္ ဒါမွမဟုတ္
ဘုရားရွင္သာသနာနဲ ့ၾကံဳရမယ္ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးေတြပဲ ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္နိ ုင္ပါတယ္ လူျဖစ္တာေတာင္ သာသနာပဆိုရင္ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဴးေစ့
မရ နိ ုင္ပါဘူး သာသနာတြင္းမွသာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါရမီ ုျဖည့္က်င့္နိ ုင္တာပါ
တကယ္ေတာ့
လူျဖစ္ျပီး သာသနာနဲ ့ၾကံဳရတယ္ဆိုတာ
သာမန္ ဘုန္းကံ နဲ ့မရနိ ုင္ပါဘူး
ကြ်တ္တမ္းဝင္ေလာက္တဲ့ ကံမ်ိဳး
ဒါမွမဟုတ္
ေနာင္ကို ကြ်တ္တန္းဝင္ဖို ့ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္ခြင့္ရနိ ုင္တဲ့ ကံပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတြသာ
ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္နဲ ့ ၾကံဳေတြ ့ခြင့္ရတာပါ
သာသနာတြင္းမွာ ဒါန သီလ သမထ ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ထူးေတြကို ျဖည့္က်င့္နိ ုင္မွသာ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဳးေစ့ရ နိ ုင္မွာပါ
ဒီလိုမ်ိဳး ၾကံဳၾကိဳက္မႈ႕ကို
ေနာင္လာမဲ့ ကမၻာတသိန္းကာလထိ
မေမ်ာ္လင့္ပါနဲ ့
သံသရာဆိုတာ အရွည္ၾကီးပါ
တဦးနဲ ့တဦး မိဘမေတာ္ဘူးသူ မရွိဘူးတဲ့
သေဘာေပါက္ေပါ့
မိမိအတြက္ သာသနာတြင္းအခ်ိန္ဟာ
မိမိကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ အေကာင္းဆံုးအေျခအေနပါ
တိုေတာင္းလွတဲ့ သာသနာေတာ္
တိုေတာင္းလွတဲ့ အသက္
ဘာတခုမွ မျမဲတဲ့ ေလာက
ဒီ ၾကားထဲမွာ
အခ်ိန္အကန္ ့အသတ္နဲ ့ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ေနရတဲ့အတြက္
ဘယ္အေၾကာင္းအရာမွ ဘယ္သူ ့အတြက္မွ
မိမိပါရမီျဖည့္က်င့္ဖို ့ေလာက္ အေရးမၾကီးပါဘူး
သူမ်ားတကာရဲ့
အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္နဲ ့
မိမိရဲ့ တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို
အဆံုးရွံဳးမခံၾကပါနဲ ့
တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ မိမိရဲ့ သာသနာတြင္း အခ်ိန္ေတြထက္
ဘယ္အရာမွ အေရးမၾကီးဘူးဆိုတာ
မေသခင္မွာ
သေဘာေပါက္နိ ုင္ၾကပါေစ
ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္
ဦးုျမင္ခိုင္
-------------------------
ဂဂၤ ါ ျမစ္ကမ္းမွာ ရွိတဲ့ သဲလံုးအေရအတြက္ထက္
ပိုျပီးေတာ့မ်ားတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္ျပီးျပီတဲ့
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလို ့ ခုထိ
ကြ်တ္တမ္းမဝင္နိ ုင္ေသးတာလဲ
အေျဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္
အပါယ္ဘံုတခုခုေရာက္ေနလို ့ ပဲေပါ့
ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ဆိုတာ သာမန္နဲ ့ေတာ့
မျဖစ္နိ ုင္ပါဘူး ဘုရား နဲ ့ၾကံဳရမယ္ ဒါမွမဟုတ္
ဘုရားရွင္သာသနာနဲ ့ၾကံဳရမယ္ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးေတြပဲ ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္နိ ုင္ပါတယ္ လူျဖစ္တာေတာင္ သာသနာပဆိုရင္ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဴးေစ့
မရ နိ ုင္ပါဘူး သာသနာတြင္းမွသာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါရမီ ုျဖည့္က်င့္နိ ုင္တာပါ
တကယ္ေတာ့
လူျဖစ္ျပီး သာသနာနဲ ့ၾကံဳရတယ္ဆိုတာ
သာမန္ ဘုန္းကံ နဲ ့မရနိ ုင္ပါဘူး
ကြ်တ္တမ္းဝင္ေလာက္တဲ့ ကံမ်ိဳး
ဒါမွမဟုတ္
ေနာင္ကို ကြ်တ္တန္းဝင္ဖို ့ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္ခြင့္ရနိ ုင္တဲ့ ကံပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတြသာ
ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္နဲ ့ ၾကံဳေတြ ့ခြင့္ရတာပါ
သာသနာတြင္းမွာ ဒါန သီလ သမထ ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ထူးေတြကို ျဖည့္က်င့္နိ ုင္မွသာ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဳးေစ့ရ နိ ုင္မွာပါ
ဒီလိုမ်ိဳး ၾကံဳၾကိဳက္မႈ႕ကို
ေနာင္လာမဲ့ ကမၻာတသိန္းကာလထိ
မေမ်ာ္လင့္ပါနဲ ့
သံသရာဆိုတာ အရွည္ၾကီးပါ
တဦးနဲ ့တဦး မိဘမေတာ္ဘူးသူ မရွိဘူးတဲ့
သေဘာေပါက္ေပါ့
မိမိအတြက္ သာသနာတြင္းအခ်ိန္ဟာ
မိမိကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ အေကာင္းဆံုးအေျခအေနပါ
တိုေတာင္းလွတဲ့ သာသနာေတာ္
တိုေတာင္းလွတဲ့ အသက္
ဘာတခုမွ မျမဲတဲ့ ေလာက
ဒီ ၾကားထဲမွာ
အခ်ိန္အကန္ ့အသတ္နဲ ့ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ေနရတဲ့အတြက္
ဘယ္အေၾကာင္းအရာမွ ဘယ္သူ ့အတြက္မွ
မိမိပါရမီျဖည့္က်င့္ဖို ့ေလာက္ အေရးမၾကီးပါဘူး
သူမ်ားတကာရဲ့
အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္နဲ ့
မိမိရဲ့ တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို
အဆံုးရွံဳးမခံၾကပါနဲ ့
တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ မိမိရဲ့ သာသနာတြင္း အခ်ိန္ေတြထက္
ဘယ္အရာမွ အေရးမၾကီးဘူးဆိုတာ
မေသခင္မွာ
သေဘာေပါက္နိ ုင္ၾကပါေစ
ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္
ဦးုျမင္ခိုင္
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ?
-------------------------
ဂဂၤ ါ ျမစ္ကမ္းမွာ ရွိတဲ့ သဲလံုးအေရအတြက္ထက္
ပိုျပီးေတာ့မ်ားတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္ျပီးျပီတဲ့
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလို ့ ခုထိ
ကြ်တ္တမ္းမဝင္နိ ုင္ေသးတာလဲ
အေျဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္
အပါယ္ဘံုတခုခုေရာက္ေနလို ့ ပဲေပါ့
ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ဆိုတာ သာမန္နဲ ့ေတာ့
မျဖစ္နိ ုင္ပါဘူး ဘုရား နဲ ့ၾကံဳရမယ္ ဒါမွမဟုတ္
ဘုရားရွင္သာသနာနဲ ့ၾကံဳရမယ္ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးေတြပဲ ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္နိ ုင္ပါတယ္ လူျဖစ္တာေတာင္ သာသနာပဆိုရင္ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဴးေစ့
မရ နိ ုင္ပါဘူး သာသနာတြင္းမွသာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါရမီ ုျဖည့္က်င့္နိ ုင္တာပါ
တကယ္ေတာ့
လူျဖစ္ျပီး သာသနာနဲ ့ၾကံဳရတယ္ဆိုတာ
သာမန္ ဘုန္းကံ နဲ ့မရနိ ုင္ပါဘူး
ကြ်တ္တမ္းဝင္ေလာက္တဲ့ ကံမ်ိဳး
ဒါမွမဟုတ္
ေနာင္ကို ကြ်တ္တန္းဝင္ဖို ့ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္ခြင့္ရနိ ုင္တဲ့ ကံပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတြသာ
ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္နဲ ့ ၾကံဳေတြ ့ခြင့္ရတာပါ
သာသနာတြင္းမွာ ဒါန သီလ သမထ ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ထူးေတြကို ျဖည့္က်င့္နိ ုင္မွသာ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဳးေစ့ရ နိ ုင္မွာပါ
ဒီလိုမ်ိဳး ၾကံဳၾကိဳက္မႈ႕ကို
ေနာင္လာမဲ့ ကမၻာတသိန္းကာလထိ
မေမ်ာ္လင့္ပါနဲ ့
သံသရာဆိုတာ အရွည္ၾကီးပါ
တဦးနဲ ့တဦး မိဘမေတာ္ဘူးသူ မရွိဘူးတဲ့
သေဘာေပါက္ေပါ့
မိမိအတြက္ သာသနာတြင္းအခ်ိန္ဟာ
မိမိကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ အေကာင္းဆံုးအေျခအေနပါ
တိုေတာင္းလွတဲ့ သာသနာေတာ္
တိုေတာင္းလွတဲ့ အသက္
ဘာတခုမွ မျမဲတဲ့ ေလာက
ဒီ ၾကားထဲမွာ
အခ်ိန္အကန္ ့အသတ္နဲ ့ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ေနရတဲ့အတြက္
ဘယ္အေၾကာင္းအရာမွ ဘယ္သူ ့အတြက္မွ
မိမိပါရမီျဖည့္က်င့္ဖို ့ေလာက္ အေရးမၾကီးပါဘူး
သူမ်ားတကာရဲ့
အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္နဲ ့
မိမိရဲ့ တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို
အဆံုးရွံဳးမခံၾကပါနဲ ့
တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ မိမိရဲ့ သာသနာတြင္း အခ်ိန္ေတြထက္
ဘယ္အရာမွ အေရးမၾကီးဘူးဆိုတာ
မေသခင္မွာ
သေဘာေပါက္နိ ုင္ၾကပါေစ
ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္
ဦးုျမင္ခိုင္
-------------------------
ဂဂၤ ါ ျမစ္ကမ္းမွာ ရွိတဲ့ သဲလံုးအေရအတြက္ထက္
ပိုျပီးေတာ့မ်ားတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္ျပီးျပီတဲ့
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလို ့ ခုထိ
ကြ်တ္တမ္းမဝင္နိ ုင္ေသးတာလဲ
အေျဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္
အပါယ္ဘံုတခုခုေရာက္ေနလို ့ ပဲေပါ့
ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ဆိုတာ သာမန္နဲ ့ေတာ့
မျဖစ္နိ ုင္ပါဘူး ဘုရား နဲ ့ၾကံဳရမယ္ ဒါမွမဟုတ္
ဘုရားရွင္သာသနာနဲ ့ၾကံဳရမယ္ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးေတြပဲ ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္နိ ုင္ပါတယ္ လူျဖစ္တာေတာင္ သာသနာပဆိုရင္ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဴးေစ့
မရ နိ ုင္ပါဘူး သာသနာတြင္းမွသာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါရမီ ုျဖည့္က်င့္နိ ုင္တာပါ
တကယ္ေတာ့
လူျဖစ္ျပီး သာသနာနဲ ့ၾကံဳရတယ္ဆိုတာ
သာမန္ ဘုန္းကံ နဲ ့မရနိ ုင္ပါဘူး
ကြ်တ္တမ္းဝင္ေလာက္တဲ့ ကံမ်ိဳး
ဒါမွမဟုတ္
ေနာင္ကို ကြ်တ္တန္းဝင္ဖို ့ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္ခြင့္ရနိ ုင္တဲ့ ကံပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတြသာ
ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္နဲ ့ ၾကံဳေတြ ့ခြင့္ရတာပါ
သာသနာတြင္းမွာ ဒါန သီလ သမထ ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ထူးေတြကို ျဖည့္က်င့္နိ ုင္မွသာ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဳးေစ့ရ နိ ုင္မွာပါ
ဒီလိုမ်ိဳး ၾကံဳၾကိဳက္မႈ႕ကို
ေနာင္လာမဲ့ ကမၻာတသိန္းကာလထိ
မေမ်ာ္လင့္ပါနဲ ့
သံသရာဆိုတာ အရွည္ၾကီးပါ
တဦးနဲ ့တဦး မိဘမေတာ္ဘူးသူ မရွိဘူးတဲ့
သေဘာေပါက္ေပါ့
မိမိအတြက္ သာသနာတြင္းအခ်ိန္ဟာ
မိမိကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ အေကာင္းဆံုးအေျခအေနပါ
တိုေတာင္းလွတဲ့ သာသနာေတာ္
တိုေတာင္းလွတဲ့ အသက္
ဘာတခုမွ မျမဲတဲ့ ေလာက
ဒီ ၾကားထဲမွာ
အခ်ိန္အကန္ ့အသတ္နဲ ့ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ေနရတဲ့အတြက္
ဘယ္အေၾကာင္းအရာမွ ဘယ္သူ ့အတြက္မွ
မိမိပါရမီျဖည့္က်င့္ဖို ့ေလာက္ အေရးမၾကီးပါဘူး
သူမ်ားတကာရဲ့
အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္နဲ ့
မိမိရဲ့ တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို
အဆံုးရွံဳးမခံၾကပါနဲ ့
တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ မိမိရဲ့ သာသနာတြင္း အခ်ိန္ေတြထက္
ဘယ္အရာမွ အေရးမၾကီးဘူးဆိုတာ
မေသခင္မွာ
သေဘာေပါက္နိ ုင္ၾကပါေစ
ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္
ဦးုျမင္ခိုင္
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ?
-------------------------
ဂဂၤ ါ ျမစ္ကမ္းမွာ ရွိတဲ့ သဲလံုးအေရအတြက္ထက္
ပိုျပီးေတာ့မ်ားတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္ျပီးျပီတဲ့
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလို ့ ခုထိ
ကြ်တ္တမ္းမဝင္နိ ုင္ေသးတာလဲ
အေျဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္
အပါယ္ဘံုတခုခုေရာက္ေနလို ့ ပဲေပါ့
ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ဆိုတာ သာမန္နဲ ့ေတာ့
မျဖစ္နိ ုင္ပါဘူး ဘုရား နဲ ့ၾကံဳရမယ္ ဒါမွမဟုတ္
ဘုရားရွင္သာသနာနဲ ့ၾကံဳရမယ္ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးေတြပဲ ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္နိ ုင္ပါတယ္ လူျဖစ္တာေတာင္ သာသနာပဆိုရင္ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဴးေစ့
မရ နိ ုင္ပါဘူး သာသနာတြင္းမွသာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါရမီ ုျဖည့္က်င့္နိ ုင္တာပါ
တကယ္ေတာ့
လူျဖစ္ျပီး သာသနာနဲ ့ၾကံဳရတယ္ဆိုတာ
သာမန္ ဘုန္းကံ နဲ ့မရနိ ုင္ပါဘူး
ကြ်တ္တမ္းဝင္ေလာက္တဲ့ ကံမ်ိဳး
ဒါမွမဟုတ္
ေနာင္ကို ကြ်တ္တန္းဝင္ဖို ့ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္ခြင့္ရနိ ုင္တဲ့ ကံပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတြသာ
ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္နဲ ့ ၾကံဳေတြ ့ခြင့္ရတာပါ
သာသနာတြင္းမွာ ဒါန သီလ သမထ ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ထူးေတြကို ျဖည့္က်င့္နိ ုင္မွသာ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဳးေစ့ရ နိ ုင္မွာပါ
ဒီလိုမ်ိဳး ၾကံဳၾကိဳက္မႈ႕ကို
ေနာင္လာမဲ့ ကမၻာတသိန္းကာလထိ
မေမ်ာ္လင့္ပါနဲ ့
သံသရာဆိုတာ အရွည္ၾကီးပါ
တဦးနဲ ့တဦး မိဘမေတာ္ဘူးသူ မရွိဘူးတဲ့
သေဘာေပါက္ေပါ့
မိမိအတြက္ သာသနာတြင္းအခ်ိန္ဟာ
မိမိကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ အေကာင္းဆံုးအေျခအေနပါ
တိုေတာင္းလွတဲ့ သာသနာေတာ္
တိုေတာင္းလွတဲ့ အသက္
ဘာတခုမွ မျမဲတဲ့ ေလာက
ဒီ ၾကားထဲမွာ
အခ်ိန္အကန္ ့အသတ္နဲ ့ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ေနရတဲ့အတြက္
ဘယ္အေၾကာင္းအရာမွ ဘယ္သူ ့အတြက္မွ
မိမိပါရမီျဖည့္က်င့္ဖို ့ေလာက္ အေရးမၾကီးပါဘူး
သူမ်ားတကာရဲ့
အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္နဲ ့
မိမိရဲ့ တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို
အဆံုးရွံဳးမခံၾကပါနဲ ့
တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ မိမိရဲ့ သာသနာတြင္း အခ်ိန္ေတြထက္
ဘယ္အရာမွ အေရးမၾကီးဘူးဆိုတာ
မေသခင္မွာ
သေဘာေပါက္နိ ုင္ၾကပါေစ
ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္
ဦးုျမင္ခိုင္
-------------------------
ဂဂၤ ါ ျမစ္ကမ္းမွာ ရွိတဲ့ သဲလံုးအေရအတြက္ထက္
ပိုျပီးေတာ့မ်ားတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္ျပီးျပီတဲ့
ငါတို ့ ဘယ္ေရာက္ေနလို ့ ခုထိ
ကြ်တ္တမ္းမဝင္နိ ုင္ေသးတာလဲ
အေျဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္
အပါယ္ဘံုတခုခုေရာက္ေနလို ့ ပဲေပါ့
ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ဆိုတာ သာမန္နဲ ့ေတာ့
မျဖစ္နိ ုင္ပါဘူး ဘုရား နဲ ့ၾကံဳရမယ္ ဒါမွမဟုတ္
ဘုရားရွင္သာသနာနဲ ့ၾကံဳရမယ္ အဲဒီလိုအခါမ်ိဳးေတြပဲ ကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္နိ ုင္ပါတယ္ လူျဖစ္တာေတာင္ သာသနာပဆိုရင္ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဴးေစ့
မရ နိ ုင္ပါဘူး သာသနာတြင္းမွသာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါရမီ ုျဖည့္က်င့္နိ ုင္တာပါ
တကယ္ေတာ့
လူျဖစ္ျပီး သာသနာနဲ ့ၾကံဳရတယ္ဆိုတာ
သာမန္ ဘုန္းကံ နဲ ့မရနိ ုင္ပါဘူး
ကြ်တ္တမ္းဝင္ေလာက္တဲ့ ကံမ်ိဳး
ဒါမွမဟုတ္
ေနာင္ကို ကြ်တ္တန္းဝင္ဖို ့ပါရမီ
ျဖည့္က်င့္ခြင့္ရနိ ုင္တဲ့ ကံပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတြသာ
ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္နဲ ့ ၾကံဳေတြ ့ခြင့္ရတာပါ
သာသနာတြင္းမွာ ဒါန သီလ သမထ ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ထူးေတြကို ျဖည့္က်င့္နိ ုင္မွသာ ထိေရာက္တဲ့ ပါရမီမ်ိဳးေစ့ရ နိ ုင္မွာပါ
ဒီလိုမ်ိဳး ၾကံဳၾကိဳက္မႈ႕ကို
ေနာင္လာမဲ့ ကမၻာတသိန္းကာလထိ
မေမ်ာ္လင့္ပါနဲ ့
သံသရာဆိုတာ အရွည္ၾကီးပါ
တဦးနဲ ့တဦး မိဘမေတာ္ဘူးသူ မရွိဘူးတဲ့
သေဘာေပါက္ေပါ့
မိမိအတြက္ သာသနာတြင္းအခ်ိန္ဟာ
မိမိကြ်တ္တမ္းဝင္ဖို ့ အေကာင္းဆံုးအေျခအေနပါ
တိုေတာင္းလွတဲ့ သာသနာေတာ္
တိုေတာင္းလွတဲ့ အသက္
ဘာတခုမွ မျမဲတဲ့ ေလာက
ဒီ ၾကားထဲမွာ
အခ်ိန္အကန္ ့အသတ္နဲ ့ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ေနရတဲ့အတြက္
ဘယ္အေၾကာင္းအရာမွ ဘယ္သူ ့အတြက္မွ
မိမိပါရမီျဖည့္က်င့္ဖို ့ေလာက္ အေရးမၾကီးပါဘူး
သူမ်ားတကာရဲ့
အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္နဲ ့
မိမိရဲ့ တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို
အဆံုးရွံဳးမခံၾကပါနဲ ့
တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ မိမိရဲ့ သာသနာတြင္း အခ်ိန္ေတြထက္
ဘယ္အရာမွ အေရးမၾကီးဘူးဆိုတာ
မေသခင္မွာ
သေဘာေပါက္နိ ုင္ၾကပါေစ
ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္
ဦးုျမင္ခိုင္
Friday, April 28, 2017
ခ်စ္လ်ွင္အနစ္နာ ခံရမည္
-----------------------------
ေလာကတြင္ခ်စ္စရာအေကာင္းဆုံးမွာ
မိမိသာလ်ွင္ျဖစ္သည္ဟူ၍ ယုံၾကည္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က ထိုသုိ႔မဟုတ္ပါ။ ေလာကတြင္ခ်စ္စရာအေကာင္းဆုံးမွာ သတၱဝါအားလုံးျဖစ္သည္ဟူ၍ ယုံၾကည္သူျဖစ္ပါသည္။
သူခ်စ္ေသာေလာက ၊ သူၾကင္နာေသာေလာကသည္ ဆင္းရဲေနမွန္းသိရေသာ ေလာကအတြက္ အနစ္နာခံျခင္းျဖစ္သည္။ အနစ္နာခံျခင္း၌လည္း
ႏွစ္သက္ဖြယ္ -- ရသကုိေတြ႔ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။
အမွန္အားျဖင့္ မည္သူမဆို မိမိခ်စ္ရသူအတြက္
အနစ္နာခံရလ်ွင္ ထိုကဲ႔သုိအနစ္နာခံျခင္းတို႔ကုိ ႏွစ္သက္ဖြယ္အျဖစ္ျမင္၏ ။
စက္ဆုပ္ဖြယ္အျဖစ္ မျမင္ ။
ျမတ္ႏိုးမႈအျဖစ္ ျမင္၏ ။
ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အျဖစ္ မျမင္။.
အကယ္၍ လုပ္ငန္းတစ္ခုကုိ လုပ္ရာ၌ ႏွစ္သက္ဖြယ္အျဖစ္မျမင္ဘဲ စက္ဆုပ္ဖြယ္အျဖစ္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အျဖစ္ျမင္လာမည္ဆိုလ်ွင္
ယင္းလုပ္ငန္းသည္ မိမိခ်စ္ရသူအတြက္
အက်ိဳးမရွိဟူ၍ ျမင္လာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေလာကကုိ တကယ္ပင္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါသည္။ ေလာကကုိတကယ္ပင္ၾကင္နာသနားသူျဖစ္ပါသည္။ ေလာကသည္သံသရာ၌ တကယ္ပင္ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနသည္ကုိလည္း သိပါ၏ ။
ထိုေၾကာင့္ မိမိခ်စ္ရေသာေလာက အေပၚမ်ားစြာပင္ ဂ႐ုဏာသက္မိျခင္းျဖစ္လာသည္။ ဂ႐ုဏာသက္မိျခင္းႏွင့္မေက်နပ္ေတာ့ဘဲ ကယ္ဆယ္ရန္ ေတြးေတာၾကံစည္လာေတာ့သည္။
အမွန္အားျဖင့္ မိမိမ်က္စိေအာက္၌ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနေသာ မိမိခ်စ္ရသူကုိ မိမိကုိယ္တိုင္ေတြ႔ျမင္ခ့ဲပါလ်ွင္ ခ်စ္တတ္သူမ်ားအေနႏွင့္ ကယ္ဆယ္ရန္ အားထုတ္သည္မွာ ဓမၼတာ ျဖစ္၏ ။ ကယ္ဆယယ္ရန္အားမထုတ္ခ့ဲပါလ်ွင္ တကယ္မခ်စ္၍သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းတစ္ပါးဟူ၍ မ႐ွိ
ေလာကႀကီးႏွင့္သတၱဝါေတြအေပၚတြင္ ဒုကၡ ႏွင့္ သံသရာ၏ ဝဠ္ဆင္းရဲ၌က်ေရာက္ခံစားေနရသည္ကုိ ဘုရား႐ွင္သည္ သူဘာလုပ္ရမည္နည္း ။
ကယ္ဆယ္ေရးမွ တစ္ပါး အျခားဟဴသည္ ဘာမ်ွမ႐ွိေတာ့ၿပီ....
ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းဆိုသည္မွာ ဘုရားျဖစ္ရန္အားထုတ္ျခင္း ႏွင့္ ဒုကၠရစရိယာ က်င္႔ျခင္းတို႔ ပါဝင္၏ ။
ပါရမီ ျဖည့္ျခင္းႏွင့္ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ျခင္းဆိုသည္မွာ မိမိခ်စ္ရေသာ.ေလာကအတြက္ အနစ္နာခံျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဓမၼတာ အားျဖင့္အနစ္နာခံႏိုင္ေလ အခ်စ္၏ ျမင့္ျမတ္မႈ ထင္႐ွားေလျဖစ္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္သည္ ေလာကအေပၚသူ၏ ေမတၱာ ႏွင့္ ဂ႐ုဏာ
မည္မ်ွနက္႐ိႈင္းသည္ကုိ အနစ္နာခံျခင္း အားျဖင္ သူ၏
ပါရမီ ေတာ္မ်ားျဖည့္ျခင္းျဖင့္ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ပါရမီ ေတာ္မ်ားကုိ မည္မ််ျဖည့္က်င့္ရမည္နည္း.......????????
ေမတၱာ က႐ုုဏာ တို႔ နက္႐ိႈင္းမႈေၾကာင့္ မသည္းမညဴ ျဖည့္မည္သာျဖစ္၏
ဒုကၠရစရိယာ ကုိမည္သုိ႔ က်င့္မည္နည္း............??????..
ေမတၱာ ဂ႐ုဏာ တို႔နက္႐ွိဳင္းမႈေၾကာင့္ မညည္းမညဴသာ က်င့္မည္ျဖစ္၏ ။........................
္
ေလာသကသားတို႔၏ အႏိႈင္းမ့ဲ ေက်းဇူးရွင္
Credit:ခင္ေလးသီ
ျဖဴစင္ေသာေမတၱာျဖင့္ 🙏🙏🙏
အိန္ဂ်ယ္ မင္းသမီး
-----------------------------
ေလာကတြင္ခ်စ္စရာအေကာင္းဆုံးမွာ
မိမိသာလ်ွင္ျဖစ္သည္ဟူ၍ ယုံၾကည္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က ထိုသုိ႔မဟုတ္ပါ။ ေလာကတြင္ခ်စ္စရာအေကာင္းဆုံးမွာ သတၱဝါအားလုံးျဖစ္သည္ဟူ၍ ယုံၾကည္သူျဖစ္ပါသည္။
သူခ်စ္ေသာေလာက ၊ သူၾကင္နာေသာေလာကသည္ ဆင္းရဲေနမွန္းသိရေသာ ေလာကအတြက္ အနစ္နာခံျခင္းျဖစ္သည္။ အနစ္နာခံျခင္း၌လည္း
ႏွစ္သက္ဖြယ္ -- ရသကုိေတြ႔ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။
အမွန္အားျဖင့္ မည္သူမဆို မိမိခ်စ္ရသူအတြက္
အနစ္နာခံရလ်ွင္ ထိုကဲ႔သုိအနစ္နာခံျခင္းတို႔ကုိ ႏွစ္သက္ဖြယ္အျဖစ္ျမင္၏ ။
စက္ဆုပ္ဖြယ္အျဖစ္ မျမင္ ။
ျမတ္ႏိုးမႈအျဖစ္ ျမင္၏ ။
ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အျဖစ္ မျမင္။.
အကယ္၍ လုပ္ငန္းတစ္ခုကုိ လုပ္ရာ၌ ႏွစ္သက္ဖြယ္အျဖစ္မျမင္ဘဲ စက္ဆုပ္ဖြယ္အျဖစ္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အျဖစ္ျမင္လာမည္ဆိုလ်ွင္
ယင္းလုပ္ငန္းသည္ မိမိခ်စ္ရသူအတြက္
အက်ိဳးမရွိဟူ၍ ျမင္လာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေလာကကုိ တကယ္ပင္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါသည္။ ေလာကကုိတကယ္ပင္ၾကင္နာသနားသူျဖစ္ပါသည္။ ေလာကသည္သံသရာ၌ တကယ္ပင္ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနသည္ကုိလည္း သိပါ၏ ။
ထိုေၾကာင့္ မိမိခ်စ္ရေသာေလာက အေပၚမ်ားစြာပင္ ဂ႐ုဏာသက္မိျခင္းျဖစ္လာသည္။ ဂ႐ုဏာသက္မိျခင္းႏွင့္မေက်နပ္ေတာ့ဘဲ ကယ္ဆယ္ရန္ ေတြးေတာၾကံစည္လာေတာ့သည္။
အမွန္အားျဖင့္ မိမိမ်က္စိေအာက္၌ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနေသာ မိမိခ်စ္ရသူကုိ မိမိကုိယ္တိုင္ေတြ႔ျမင္ခ့ဲပါလ်ွင္ ခ်စ္တတ္သူမ်ားအေနႏွင့္ ကယ္ဆယ္ရန္ အားထုတ္သည္မွာ ဓမၼတာ ျဖစ္၏ ။ ကယ္ဆယယ္ရန္အားမထုတ္ခ့ဲပါလ်ွင္ တကယ္မခ်စ္၍သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းတစ္ပါးဟူ၍ မ႐ွိ
ေလာကႀကီးႏွင့္သတၱဝါေတြအေပၚတြင္ ဒုကၡ ႏွင့္ သံသရာ၏ ဝဠ္ဆင္းရဲ၌က်ေရာက္ခံစားေနရသည္ကုိ ဘုရား႐ွင္သည္ သူဘာလုပ္ရမည္နည္း ။
ကယ္ဆယ္ေရးမွ တစ္ပါး အျခားဟဴသည္ ဘာမ်ွမ႐ွိေတာ့ၿပီ....
ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းဆိုသည္မွာ ဘုရားျဖစ္ရန္အားထုတ္ျခင္း ႏွင့္ ဒုကၠရစရိယာ က်င္႔ျခင္းတို႔ ပါဝင္၏ ။
ပါရမီ ျဖည့္ျခင္းႏွင့္ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ျခင္းဆိုသည္မွာ မိမိခ်စ္ရေသာ.ေလာကအတြက္ အနစ္နာခံျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဓမၼတာ အားျဖင့္အနစ္နာခံႏိုင္ေလ အခ်စ္၏ ျမင့္ျမတ္မႈ ထင္႐ွားေလျဖစ္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္သည္ ေလာကအေပၚသူ၏ ေမတၱာ ႏွင့္ ဂ႐ုဏာ
မည္မ်ွနက္႐ိႈင္းသည္ကုိ အနစ္နာခံျခင္း အားျဖင္ သူ၏
ပါရမီ ေတာ္မ်ားျဖည့္ျခင္းျဖင့္ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ပါရမီ ေတာ္မ်ားကုိ မည္မ််ျဖည့္က်င့္ရမည္နည္း.......????????
ေမတၱာ က႐ုုဏာ တို႔ နက္႐ိႈင္းမႈေၾကာင့္ မသည္းမညဴ ျဖည့္မည္သာျဖစ္၏
ဒုကၠရစရိယာ ကုိမည္သုိ႔ က်င့္မည္နည္း............??????..
ေမတၱာ ဂ႐ုဏာ တို႔နက္႐ွိဳင္းမႈေၾကာင့္ မညည္းမညဴသာ က်င့္မည္ျဖစ္၏ ။........................
္
ေလာသကသားတို႔၏ အႏိႈင္းမ့ဲ ေက်းဇူးရွင္
Credit:ခင္ေလးသီ
ျဖဴစင္ေသာေမတၱာျဖင့္ 🙏🙏🙏
အိန္ဂ်ယ္ မင္းသမီး
Thursday, April 27, 2017
ဒီဘဒၵကမာၻကေန ေနာက္ျပန္ေရတြက္ရင္ ၂၀ သေခၤ်နဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္းမွာ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူတယ္။ ဒီပကၤရာ ၂ ဆူရွိတယ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀သေခၤ်နဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္းကပြင့္ခဲ့တဲ့ ဒီပကၤရာက အရင္ပြင့္လို႔ ေပါရာဏဒီပကၤရာလို႔ေခၚၾကတယ္။
အဲဒီေပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားရွင္လက္ထက္မွာ ရဟန္းငယ္တပါးက ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်ာင္းေဆာင္ေတာ္မွာ ညဖက္ဆီမီးပူေဇာ္ဖို႔အတြက္ ၿမိဳ႕ေတာ္ထဲမွာ ဆီအလႉခံတယ္။ အဲဒါကို ေပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားရဲ႕ ညီမေတာ္လည္းျဖစ္၊ ဘုရင့္သမီးေတာ္လည္းျဖစ္တဲ့ မင္းသမီးက ျမင္သြားေတာ့ ရဟန္းငယ္ကို လွမ္းပင့္ၿပီး လိုအပ္တဲ့ မုန္ညွင္းဆီေတြကို သပိတ္အျပည့္လႉလိုက္တယ္။ လႉလည္းၿပီးေရာ မင္းသမီးက ဘုရားျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ဆုပန္တယ္။
သပိတ္အျပည့္အလႉခံရထားေတာ့ ညဖက္ဆီမီးပူေဇာ္တဲ့အခါ ေက်ာင္းေဆာင္ေတာ္ႀကီးက ဆီမီးေတြနဲ႔ၿမိဳင္ေနေရာ။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္က ဆီမီးထြန္းတဲ့ ရဟန္းငယ္ကိုေခၚေမးတယ္။ ရဟန္းငယ္ကလည္း အရွင္ဘုရားရဲ႕ညီမေတာ္က လႉလိုက္တာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘုရားျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ဆုေတာင္းေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္တယ္။ အဲဒီအခါ ဘုရားရွင္က မိန္းကေလးဘဝနဲ႔ ဘုရားဆုပန္လို႔မရဘူး၊ ေယာက်္ားဘဝရမွ ဘုရားဆုပန္လို႔ရမယ္၊ ဒီေတာ့ ေယာက်္ားဘဝရဖို႔ အရင္ဆုပန္ခိုင္းပါလို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ရဟန္းငယ္က သူလည္းဘုရားျဖစ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဘုရားဆုပန္တယ္။ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္ကို အားက်တာကတစ္ေၾကာင္း၊ သူက ဆီမီးပူေဇာ္တဲ့ရဟန္းျဖစ္လို႔ (ဒီပင္ ဆိုတာ ဆီမီး၊ ကေရာတိ ဆိုတာ ပူေဇာ္ျခင္း) တိုက္ဆိုင္တာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီပကၤရာဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ေတာ္နဲ႔ပဲ ဘုရားျဖစ္ခ်င္ေၾကာင္း ဆုပန္တယ္။ ဒီေတာ့ ပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားရွင္က အဘိဉာဥ္တန္ခိုးနဲ႔ ၾကည့္ေတာ္မူၿပီး ရဟန္းငယ္ကို ေနာင္ ၁၆ သေခၤ်ၾကာတဲ့အခါ ဒီပကၤရာဘြဲ႕ေတာ္နဲ႔ပဲ ဘုရားျဖစ္မယ္လို႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ေပးတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔ ရဟန္းငယ္က ထံုးစံအတိုင္း ဆီအလႉခံထြက္ရင္း မင္းသမီးဆီေရာက္တဲ့အခါ ျမတ္စြာဘုရားမွာလိုက္တဲ့အတိုင္း မိန္းမဘဝနဲ႔ ဘုရားဆုပန္လို႔မရေၾကာင္း၊ ေယာက်္ားဘဝရေအာင္ အရင္ဆုပန္ခိုင္းေၾကာင္း ျပန္မိန္႔တယ္။ မင္းသမီးကလည္း မုန္ညွင္းဆီေတြ သပိတ္အျပည့္လႉတယ္၊ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း ေန႔စဥ္သပိတ္အျပည့္လႉဖို႔ ကတိခံၿပီး ဒီလိုလႉရတဲ့အက်ိဳးအားေၾကာင့္ ေနာက္ဘဝမွာ ေယာက်္ားဘဝရပါလို၏ ဆိုၿပီး ဆုေတာင္းတယ္။ ဆုလည္းေတာင္းတယ္ ေယာက်္ားဘဝရေစမယ့္ အက်င့္အၾကံေတြကိုလည္း တကယ္က်င့္ၾကံအားထုတ္ေတာ့ ေနာက္ဘဝမွာ ေယာက်ာ္းျဖစ္သြားတယ္။
အဲဒီေယာက်္ားဘဝကေနစၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဘုရားျဖစ္ခ်င္စိတ္အထံုေၾကာင့္ ပါးစပ္ကထုတ္မေျပာေပမယ့္ စိတ္ထဲကေန ဘုရားဆုပန္တာ ၇ သေခၤ်ၾကာတယ္။ အဲဒီ ၇ သေခၤ်အတြင္းမွာ ဘုရားေပါင္း ၁၂၅၀၀၀ ဆူ ပြင့္ေတာ္မူခဲ့တယ္။
ေနာက္ပိုင္းဘဝေတြက်ေတာ့ ဘုရားျဖစ္ခ်င္တဲ့ အထံုအစြဲႀကီးလြန္းလာတာရယ္ေၾကာင့္ စိတ္ထဲကတင္မကေတာ့ပဲ ႏႈတ္ကပါ ဘုရားဆုပန္တယ္။ အဲဒီလို ႏႈတ္ကေန ဘုရားဆုပန္တာ ၉ သေခၤ်ရွိတယ္။ အဲဒီ ၉ သေခၤ်ကာလအတြင္း ဘုရားေပါင္း ၃၈၇၀၀၀ ဆူ ပြင့္ခဲ့တယ္။
မိန္းမဘဝအၿပီး ေယာက်ာ္းဘဝကို စရတဲ့ အခ်ိန္ကေန စိတ္နဲ႔ဘုရားဆုပန္တဲ့ ၇ သေခၤ်ရယ္ ႏႈတ္နဲ႔ဘုရားဆုပန္တဲ့ ၉ သေခၤ်ရယ္ ေပါင္း ၁၆ သေခၤ်အတြင္းမွာ ဘုရားေပါင္း ၅၁၂၀၀၀ ပြင့္ေတာ္မူတယ္။
၁၆ သေခၤ်ၾကာတဲ့အခါဆိုေတာ့ ေပါရာဏဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားဆီက ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရထားတဲ့ရဟန္းငယ္ေလးက ဒီပကၤရာဆိုတဲ့ဘြဲ႕ေတာ္နဲ႔ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူတယ္။
ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားၾကြလာတဲ့လမ္းမွာ တံတားခင္းတာ အခ်ိန္မမီတဲ့အတြက္ သုေမဓာရေသ့က ကိုယ္ကိုတံတားခင္းၿပီးလႉတယ္။ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္က ၾကည့္ေတာ္မူတဲ့အခါ သုေမဓာရေသ့က ေပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားလက္ထက္ သူရဟန္းငယ္ဘဝနဲ႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရတဲ့ဘဝတုန္းက သူ႕ကို မုန္ညွင္းဆီလႉတဲ့ မင္းသမီးျဖစ္ေနတာကိုျမင္တယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရားရွင္က မင္းသမီးေလးဘဝျဖစ္စဥ္ကို ျပန္ေျပာင္းေဟာျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာင္ ၄ သေခၤ်နဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္း ၾကာတဲ့အခါ ဘုရားျဖစ္မယ္လို႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ေပးတယ္။ မုန္ညွင္းဆီလႉခဲ့တဲ့အက်ိဳးေၾကာင့္ လူျဖစ္တဲ့ ေနာက္ဆံုးဘဝနာမည္က သိဒၶတၳမင္းသားျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ေဟာေတာ္မူတယ္။ (သိဒၶတၳ ဆိုတာ မုန္ညွင္း၊ ေတလ ဆိုတာ ဆီ၊ သိဒၶတၳေတလ ဆိုတာ မုန္ညွင္းဆီ)
သုေမဓာရေသ့ဘဝနဲ႔ ဒီပကၤရာဘုရားဆီက ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရတဲ့အခ်ိန္ကေန ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပြင့္ေတာ္မူတဲ့အခ်ိန္အထိ ၾကားကာလ ၄ သေခၤ်နဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္းအတြင္းမွာ ပြင့္ခဲ့တဲ့ ဘုရားေပါင္းက ၂၈ ဆူရွိတယ္။
အဲဒီေတာ့ စိတ္နဲ႔ဆုပန္တဲ့ကာလရယ္၊ ႏႈတ္နဲ႔ဆုပန္တဲ့ကာလရယ္၊ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရတဲ့အခ်ိန္ကေန ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ အခ်ိန္အထိရယ္ အတြင္းမွာ ဘုရားေပါင္း ၅၁၂၀၂၈ ဆူ ပြင့္ေတာ္မူတယ္။
သမၺဳေဒၶ အ႒၀ီသဥၥ၊ ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက၊ ပဥၥသတ သဟႆာနိ၊ နမာမိ သိရသာ မဟံ။ အပၸကာ ၀ါဠဳကာ ဂဂၤါ၊ အနႏၲာ နိဗၺဴတာ ဇိနာ၊ ေတသံ ဓမၼဥၥ သံဃဥၥ၊ အာဒေရန နမာမဟံ။ နမကၠာရာ ႏုဘာေ၀န၊ ဟိတြာ သေဗၺ ဥပဒၵေ၀၊ အေနက အႏၲရာယာပိ၊ ၀ိနာႆႏၲဳ အေသသေတာ။
အ႒ ဆိုတာ ၈
ဝီသဥၥ ဆိုတာ ၂၀
အ႒ဝီသဥၥ ဆိုေတာ့ ၂၈
ဒြါဒႆ ဆိုတာ ၁၂
သဟႆ ဆိုတာ ၁၀၀၀
ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက ဆိုေတာ့ ၁၂x၁၀၀၀ = ၁၂၀၀၀
ပဥၥ ဆိုတာ ၅
တသ ဆိုတာ ၁၀၀
ပဥၥတသ ဆိုေတာ့ ၅x၁၀၀ = ၅၀၀
သဟႆ ဆိုတာ ၁၀၀၀
ပဥၥတသ သဟႆနိ ဆိုေတာ့ ၅၀၀x၁၀၀၀ = ၅၀၀၀၀၀
သမၺဳေဒၶ အ႒ဝီသဥၥ၊ ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက၊ ပဥၥႆတ သဟႆာနိ၊ ဆိုတာ ၅၁၂၀၂၈ ဆူေသာ သမၼာသဗုဒၶဘုရားရွင္တို႔ကို
နမာမိ - ရွိခိုးျခင္း
သိရသာ - ဦးေခါင္းျဖင့္
အဟံ - ကၽြန္ုပ္သည္
နမာမိ သိရသာ မဟံ - ကၽြန္ုပ္သည္ ဦးေခါင္းျဖင့္ ရွိခိုးပါ၏
ဦးေခါင္းျဖင့္ရွိခိုးတယ္ဆိုတာ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ေခါင္းေပၚတင္ထားတာကိုေခၚတယ္။ နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြက အဲဒီလိုပဲ ရွိခိုးၾကတယ္။ သာမန္ရွိခိုးတာက ကိုယ္ေရွ႕မွာ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ဦးညြတ္ထားတာမ်ိဳး။
အပၸကာ - နည္းေသး၏
ဝါဠဳကာ - သဲ
ဂဂၤါ - ဂဂၤါျမစ္
အပၸကာ ဝါဠဳကာ ဂဂၤါ - ဂဂၤါျမစ္အတြင္းရွိ သဲတို႔သည္ပင္ နည္းေသး၏
အနႏၲာ - မေရမတြက္နိုင္ေအာင္မ်ားေသာ
နိဗၺဴတာ - နိဗၺာန္ဝင္ျခင္း
ဇိနာ - မာန္ငါးပါးကို ေအာင္ျမင္ေသာ ဘုရားရွင္
အနႏၲာ နိဗၺဴတာ ဇိနာ - မာန္ငါးပါးကို ေအာင္ျမင္၍ နိဗၺာန္စံဝင္ေတာ္မူၿပီးေသာ ဘုရားရွင္တို႔သည္ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ မ်ားလွၿပီ
ေတသံ - ထိုဘုရားရွင္တို႔၏
ဓမၼဥၥ - တရားဓမၼတို႔ကို
သံဃဥၥ - သံဃာေတာ္တို႔ကို
အာဒေရန - ႐ိုေသစြာ
နမာမိ - ရွိခိုးပါ၏
အဟံ - ကၽြနု္ပ္သည္
အာဒေရန နမာမဟံ - ကၽြနု္ပ္သည္ ႐ိုေသစြာ ရွိခိုးပါ၏
နမကၠာရာ - ဤသို႔ရွိခိုးရေသာ
နုဘာေဝန - အက်ိဳးအားေၾကာင့္
ဟိတြာ - ပယ္ေပ်ာက္ျခင္း
သေဗၺ - ခပ္သိမ္းေသာ
ဥပဒၵေဝ - ေဘးရန္တို႔သည္
ဟိတြာ သေဗၺ ဥပဒၵေဝ - ခပ္သိမ္းေသာေဘးရန္တို႔ ပယ္ေပ်ာက္ပါေစ
အေနကာ အႏၲရာယာပိ - တစ္ခုမကေသာ အႏၲရာယ္တို႔သည္
ဝိနႆႏၲဳ - ေပ်ာက္ကြယ္ပါေစ
အေသသေတာ - အၾကြင္းမရွိ
အေနကာ အႏၲရာယာပိ ဝိနႆႏၲဳ အေသသေတာ - တစ္ခုမကေသာအႏၲရာယ္တို႔သည္ အၾကြင္းမရွိ ေပ်ာက္ကြယ္ပါေစ
သမၺဳေဒၶ အ႒၀ီသဥၥ၊ ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက၊ ပဥၥသတ သဟႆာနိ၊ နမာမိ သိရသာ မဟံ။
၅၁၂၀၂၈ ဆူေသာ သမၼာသဗုဒၶဘုရားရွင္တို႔ကို ကၽြန္ုပ္သည္ ဦးေခါင္းျဖင့္ ရွိခိုးပါ၏။
အပၸကာ ၀ါဠဳကာ ဂဂၤါ၊ အနႏၲာ နိဗၺဴတာ ဇိနာ၊ ေတသံ ဓမၼဥၥ သံဃဥၥ၊ အာဒေရန နမာမဟံ။
ဂဂၤါျမစ္အတြင္းရွိသဲတို႔သည္ပင္ နည္းေသး၏၊ မာန္ငါးပါးကိုေအာင္ျမင္ၿပီး နိဗၺာန္စံဝင္ေတာ္မူၿပီးေသာ ဘုရားရွင္တို႔သည္ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္မ်ားလွၿပီ။ ထိုဘုရားရွင္တို႔ႏွင့္ ထိုဘုရားတို႔၏ တရားဓမၼတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္တို႔ကိုလည္းေကာင္း ကၽြန္ုပ္သည္ ႐ိုေသစြာရွိခိုးပါ၏။
နမကၠာရာ ႏုဘာေ၀န၊ ဟိတြာ သေဗၺ ဥပဒၵေ၀၊ အေနက အႏၲရာယာပိ၊ ၀ိနာႆႏၲဳ အေသသေတာ။
ဤသို႔ရွိခိုးရေသာ အက်ိဳးအားေၾကာင့္ ခပ္သိမ္းေသာေဘးရန္တို႔ ပယ္ေပ်ာက္ပါေစ၊ တစ္ခုမကေသာအႏၲရာယ္တို႔သည္လည္း အၾကြင္းမရွိေပ်ာက္ကြယ္ပါေစ။
(ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ တရားေတာ္ႏွင့္ သာသနာေရးဦးစီးဌာနထုတ္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေကာင္းတစ္ေယာက္စာအုပ္တို႔မွ ထုတ္ႏႈတ္၍ ျပန္ေရးထားျခင္းျဖစ္ပါသည္)#ရဲေခါင္
အဲဒီေပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားရွင္လက္ထက္မွာ ရဟန္းငယ္တပါးက ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်ာင္းေဆာင္ေတာ္မွာ ညဖက္ဆီမီးပူေဇာ္ဖို႔အတြက္ ၿမိဳ႕ေတာ္ထဲမွာ ဆီအလႉခံတယ္။ အဲဒါကို ေပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားရဲ႕ ညီမေတာ္လည္းျဖစ္၊ ဘုရင့္သမီးေတာ္လည္းျဖစ္တဲ့ မင္းသမီးက ျမင္သြားေတာ့ ရဟန္းငယ္ကို လွမ္းပင့္ၿပီး လိုအပ္တဲ့ မုန္ညွင္းဆီေတြကို သပိတ္အျပည့္လႉလိုက္တယ္။ လႉလည္းၿပီးေရာ မင္းသမီးက ဘုရားျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ဆုပန္တယ္။
သပိတ္အျပည့္အလႉခံရထားေတာ့ ညဖက္ဆီမီးပူေဇာ္တဲ့အခါ ေက်ာင္းေဆာင္ေတာ္ႀကီးက ဆီမီးေတြနဲ႔ၿမိဳင္ေနေရာ။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္က ဆီမီးထြန္းတဲ့ ရဟန္းငယ္ကိုေခၚေမးတယ္။ ရဟန္းငယ္ကလည္း အရွင္ဘုရားရဲ႕ညီမေတာ္က လႉလိုက္တာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘုရားျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ဆုေတာင္းေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္တယ္။ အဲဒီအခါ ဘုရားရွင္က မိန္းကေလးဘဝနဲ႔ ဘုရားဆုပန္လို႔မရဘူး၊ ေယာက်္ားဘဝရမွ ဘုရားဆုပန္လို႔ရမယ္၊ ဒီေတာ့ ေယာက်္ားဘဝရဖို႔ အရင္ဆုပန္ခိုင္းပါလို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ရဟန္းငယ္က သူလည္းဘုရားျဖစ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဘုရားဆုပန္တယ္။ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္ကို အားက်တာကတစ္ေၾကာင္း၊ သူက ဆီမီးပူေဇာ္တဲ့ရဟန္းျဖစ္လို႔ (ဒီပင္ ဆိုတာ ဆီမီး၊ ကေရာတိ ဆိုတာ ပူေဇာ္ျခင္း) တိုက္ဆိုင္တာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီပကၤရာဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ေတာ္နဲ႔ပဲ ဘုရားျဖစ္ခ်င္ေၾကာင္း ဆုပန္တယ္။ ဒီေတာ့ ပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားရွင္က အဘိဉာဥ္တန္ခိုးနဲ႔ ၾကည့္ေတာ္မူၿပီး ရဟန္းငယ္ကို ေနာင္ ၁၆ သေခၤ်ၾကာတဲ့အခါ ဒီပကၤရာဘြဲ႕ေတာ္နဲ႔ပဲ ဘုရားျဖစ္မယ္လို႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ေပးတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔ ရဟန္းငယ္က ထံုးစံအတိုင္း ဆီအလႉခံထြက္ရင္း မင္းသမီးဆီေရာက္တဲ့အခါ ျမတ္စြာဘုရားမွာလိုက္တဲ့အတိုင္း မိန္းမဘဝနဲ႔ ဘုရားဆုပန္လို႔မရေၾကာင္း၊ ေယာက်္ားဘဝရေအာင္ အရင္ဆုပန္ခိုင္းေၾကာင္း ျပန္မိန္႔တယ္။ မင္းသမီးကလည္း မုန္ညွင္းဆီေတြ သပိတ္အျပည့္လႉတယ္၊ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း ေန႔စဥ္သပိတ္အျပည့္လႉဖို႔ ကတိခံၿပီး ဒီလိုလႉရတဲ့အက်ိဳးအားေၾကာင့္ ေနာက္ဘဝမွာ ေယာက်္ားဘဝရပါလို၏ ဆိုၿပီး ဆုေတာင္းတယ္။ ဆုလည္းေတာင္းတယ္ ေယာက်္ားဘဝရေစမယ့္ အက်င့္အၾကံေတြကိုလည္း တကယ္က်င့္ၾကံအားထုတ္ေတာ့ ေနာက္ဘဝမွာ ေယာက်ာ္းျဖစ္သြားတယ္။
အဲဒီေယာက်္ားဘဝကေနစၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဘုရားျဖစ္ခ်င္စိတ္အထံုေၾကာင့္ ပါးစပ္ကထုတ္မေျပာေပမယ့္ စိတ္ထဲကေန ဘုရားဆုပန္တာ ၇ သေခၤ်ၾကာတယ္။ အဲဒီ ၇ သေခၤ်အတြင္းမွာ ဘုရားေပါင္း ၁၂၅၀၀၀ ဆူ ပြင့္ေတာ္မူခဲ့တယ္။
ေနာက္ပိုင္းဘဝေတြက်ေတာ့ ဘုရားျဖစ္ခ်င္တဲ့ အထံုအစြဲႀကီးလြန္းလာတာရယ္ေၾကာင့္ စိတ္ထဲကတင္မကေတာ့ပဲ ႏႈတ္ကပါ ဘုရားဆုပန္တယ္။ အဲဒီလို ႏႈတ္ကေန ဘုရားဆုပန္တာ ၉ သေခၤ်ရွိတယ္။ အဲဒီ ၉ သေခၤ်ကာလအတြင္း ဘုရားေပါင္း ၃၈၇၀၀၀ ဆူ ပြင့္ခဲ့တယ္။
မိန္းမဘဝအၿပီး ေယာက်ာ္းဘဝကို စရတဲ့ အခ်ိန္ကေန စိတ္နဲ႔ဘုရားဆုပန္တဲ့ ၇ သေခၤ်ရယ္ ႏႈတ္နဲ႔ဘုရားဆုပန္တဲ့ ၉ သေခၤ်ရယ္ ေပါင္း ၁၆ သေခၤ်အတြင္းမွာ ဘုရားေပါင္း ၅၁၂၀၀၀ ပြင့္ေတာ္မူတယ္။
၁၆ သေခၤ်ၾကာတဲ့အခါဆိုေတာ့ ေပါရာဏဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားဆီက ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရထားတဲ့ရဟန္းငယ္ေလးက ဒီပကၤရာဆိုတဲ့ဘြဲ႕ေတာ္နဲ႔ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူတယ္။
ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားၾကြလာတဲ့လမ္းမွာ တံတားခင္းတာ အခ်ိန္မမီတဲ့အတြက္ သုေမဓာရေသ့က ကိုယ္ကိုတံတားခင္းၿပီးလႉတယ္။ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္က ၾကည့္ေတာ္မူတဲ့အခါ သုေမဓာရေသ့က ေပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားလက္ထက္ သူရဟန္းငယ္ဘဝနဲ႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရတဲ့ဘဝတုန္းက သူ႕ကို မုန္ညွင္းဆီလႉတဲ့ မင္းသမီးျဖစ္ေနတာကိုျမင္တယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရားရွင္က မင္းသမီးေလးဘဝျဖစ္စဥ္ကို ျပန္ေျပာင္းေဟာျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာင္ ၄ သေခၤ်နဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္း ၾကာတဲ့အခါ ဘုရားျဖစ္မယ္လို႔ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ေပးတယ္။ မုန္ညွင္းဆီလႉခဲ့တဲ့အက်ိဳးေၾကာင့္ လူျဖစ္တဲ့ ေနာက္ဆံုးဘဝနာမည္က သိဒၶတၳမင္းသားျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ေဟာေတာ္မူတယ္။ (သိဒၶတၳ ဆိုတာ မုန္ညွင္း၊ ေတလ ဆိုတာ ဆီ၊ သိဒၶတၳေတလ ဆိုတာ မုန္ညွင္းဆီ)
သုေမဓာရေသ့ဘဝနဲ႔ ဒီပကၤရာဘုရားဆီက ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရတဲ့အခ်ိန္ကေန ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပြင့္ေတာ္မူတဲ့အခ်ိန္အထိ ၾကားကာလ ၄ သေခၤ်နဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္းအတြင္းမွာ ပြင့္ခဲ့တဲ့ ဘုရားေပါင္းက ၂၈ ဆူရွိတယ္။
အဲဒီေတာ့ စိတ္နဲ႔ဆုပန္တဲ့ကာလရယ္၊ ႏႈတ္နဲ႔ဆုပန္တဲ့ကာလရယ္၊ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရတဲ့အခ်ိန္ကေန ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ အခ်ိန္အထိရယ္ အတြင္းမွာ ဘုရားေပါင္း ၅၁၂၀၂၈ ဆူ ပြင့္ေတာ္မူတယ္။
သမၺဳေဒၶ အ႒၀ီသဥၥ၊ ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက၊ ပဥၥသတ သဟႆာနိ၊ နမာမိ သိရသာ မဟံ။ အပၸကာ ၀ါဠဳကာ ဂဂၤါ၊ အနႏၲာ နိဗၺဴတာ ဇိနာ၊ ေတသံ ဓမၼဥၥ သံဃဥၥ၊ အာဒေရန နမာမဟံ။ နမကၠာရာ ႏုဘာေ၀န၊ ဟိတြာ သေဗၺ ဥပဒၵေ၀၊ အေနက အႏၲရာယာပိ၊ ၀ိနာႆႏၲဳ အေသသေတာ။
အ႒ ဆိုတာ ၈
ဝီသဥၥ ဆိုတာ ၂၀
အ႒ဝီသဥၥ ဆိုေတာ့ ၂၈
ဒြါဒႆ ဆိုတာ ၁၂
သဟႆ ဆိုတာ ၁၀၀၀
ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက ဆိုေတာ့ ၁၂x၁၀၀၀ = ၁၂၀၀၀
ပဥၥ ဆိုတာ ၅
တသ ဆိုတာ ၁၀၀
ပဥၥတသ ဆိုေတာ့ ၅x၁၀၀ = ၅၀၀
သဟႆ ဆိုတာ ၁၀၀၀
ပဥၥတသ သဟႆနိ ဆိုေတာ့ ၅၀၀x၁၀၀၀ = ၅၀၀၀၀၀
သမၺဳေဒၶ အ႒ဝီသဥၥ၊ ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက၊ ပဥၥႆတ သဟႆာနိ၊ ဆိုတာ ၅၁၂၀၂၈ ဆူေသာ သမၼာသဗုဒၶဘုရားရွင္တို႔ကို
နမာမိ - ရွိခိုးျခင္း
သိရသာ - ဦးေခါင္းျဖင့္
အဟံ - ကၽြန္ုပ္သည္
နမာမိ သိရသာ မဟံ - ကၽြန္ုပ္သည္ ဦးေခါင္းျဖင့္ ရွိခိုးပါ၏
ဦးေခါင္းျဖင့္ရွိခိုးတယ္ဆိုတာ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ေခါင္းေပၚတင္ထားတာကိုေခၚတယ္။ နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြက အဲဒီလိုပဲ ရွိခိုးၾကတယ္။ သာမန္ရွိခိုးတာက ကိုယ္ေရွ႕မွာ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ဦးညြတ္ထားတာမ်ိဳး။
အပၸကာ - နည္းေသး၏
ဝါဠဳကာ - သဲ
ဂဂၤါ - ဂဂၤါျမစ္
အပၸကာ ဝါဠဳကာ ဂဂၤါ - ဂဂၤါျမစ္အတြင္းရွိ သဲတို႔သည္ပင္ နည္းေသး၏
အနႏၲာ - မေရမတြက္နိုင္ေအာင္မ်ားေသာ
နိဗၺဴတာ - နိဗၺာန္ဝင္ျခင္း
ဇိနာ - မာန္ငါးပါးကို ေအာင္ျမင္ေသာ ဘုရားရွင္
အနႏၲာ နိဗၺဴတာ ဇိနာ - မာန္ငါးပါးကို ေအာင္ျမင္၍ နိဗၺာန္စံဝင္ေတာ္မူၿပီးေသာ ဘုရားရွင္တို႔သည္ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ မ်ားလွၿပီ
ေတသံ - ထိုဘုရားရွင္တို႔၏
ဓမၼဥၥ - တရားဓမၼတို႔ကို
သံဃဥၥ - သံဃာေတာ္တို႔ကို
အာဒေရန - ႐ိုေသစြာ
နမာမိ - ရွိခိုးပါ၏
အဟံ - ကၽြနု္ပ္သည္
အာဒေရန နမာမဟံ - ကၽြနု္ပ္သည္ ႐ိုေသစြာ ရွိခိုးပါ၏
နမကၠာရာ - ဤသို႔ရွိခိုးရေသာ
နုဘာေဝန - အက်ိဳးအားေၾကာင့္
ဟိတြာ - ပယ္ေပ်ာက္ျခင္း
သေဗၺ - ခပ္သိမ္းေသာ
ဥပဒၵေဝ - ေဘးရန္တို႔သည္
ဟိတြာ သေဗၺ ဥပဒၵေဝ - ခပ္သိမ္းေသာေဘးရန္တို႔ ပယ္ေပ်ာက္ပါေစ
အေနကာ အႏၲရာယာပိ - တစ္ခုမကေသာ အႏၲရာယ္တို႔သည္
ဝိနႆႏၲဳ - ေပ်ာက္ကြယ္ပါေစ
အေသသေတာ - အၾကြင္းမရွိ
အေနကာ အႏၲရာယာပိ ဝိနႆႏၲဳ အေသသေတာ - တစ္ခုမကေသာအႏၲရာယ္တို႔သည္ အၾကြင္းမရွိ ေပ်ာက္ကြယ္ပါေစ
သမၺဳေဒၶ အ႒၀ီသဥၥ၊ ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက၊ ပဥၥသတ သဟႆာနိ၊ နမာမိ သိရသာ မဟံ။
၅၁၂၀၂၈ ဆူေသာ သမၼာသဗုဒၶဘုရားရွင္တို႔ကို ကၽြန္ုပ္သည္ ဦးေခါင္းျဖင့္ ရွိခိုးပါ၏။
အပၸကာ ၀ါဠဳကာ ဂဂၤါ၊ အနႏၲာ နိဗၺဴတာ ဇိနာ၊ ေတသံ ဓမၼဥၥ သံဃဥၥ၊ အာဒေရန နမာမဟံ။
ဂဂၤါျမစ္အတြင္းရွိသဲတို႔သည္ပင္ နည္းေသး၏၊ မာန္ငါးပါးကိုေအာင္ျမင္ၿပီး နိဗၺာန္စံဝင္ေတာ္မူၿပီးေသာ ဘုရားရွင္တို႔သည္ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္မ်ားလွၿပီ။ ထိုဘုရားရွင္တို႔ႏွင့္ ထိုဘုရားတို႔၏ တရားဓမၼတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္တို႔ကိုလည္းေကာင္း ကၽြန္ုပ္သည္ ႐ိုေသစြာရွိခိုးပါ၏။
နမကၠာရာ ႏုဘာေ၀န၊ ဟိတြာ သေဗၺ ဥပဒၵေ၀၊ အေနက အႏၲရာယာပိ၊ ၀ိနာႆႏၲဳ အေသသေတာ။
ဤသို႔ရွိခိုးရေသာ အက်ိဳးအားေၾကာင့္ ခပ္သိမ္းေသာေဘးရန္တို႔ ပယ္ေပ်ာက္ပါေစ၊ တစ္ခုမကေသာအႏၲရာယ္တို႔သည္လည္း အၾကြင္းမရွိေပ်ာက္ကြယ္ပါေစ။
(ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ တရားေတာ္ႏွင့္ သာသနာေရးဦးစီးဌာနထုတ္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေကာင္းတစ္ေယာက္စာအုပ္တို႔မွ ထုတ္ႏႈတ္၍ ျပန္ေရးထားျခင္းျဖစ္ပါသည္)#ရဲေခါင္
