••••••••••••• မုနိ ျဖစ္ပါေစ ••••••••••••• တစ္ခါတုန္းက သာဝတၳိျပည္မွာ သူေဌး သမီးေလးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အိမ္ေအာက္ထပ္က ရက္ကန္း႐ံု ရွိရာကို ဆင္းခဲ့ပါတယ္။ ရက္ကန္း႐ံု ေရာက္ေတာ့ အလုပ္သမား အမ်ဳိးသမီးေလးေတြ ကိုယ္စီ ရက္ေဖါက္ ေယာက္ေနၾကတာကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေျဖာင့္တန္းေနတဲ့ ရက္ေဖါက္ကို အာ႐ံု နိမိတ္ယူလိုက္ပါတယ္။ ယူထားတဲ့ အာ႐ံုနိမိတ္ကို အေတြးထဲက မလႊတ္ေတာ့ဘဲ အေတြးတစ္ခုကို ဆင္ျခင္ လိုက္ပါတယ္။ “လူသားအားလုံးဟာ ကိုယ္ ႏႈတ္ ႏွလုံး ေကာက္က်စ္မႈကို ပယ္ၿပီး ရက္ေဖါက္လို ေျဖာင့္မတ္တဲ့စိတ္ ျဖစ္ၾကရင္ေကာင္းမွာပဲ” လို႔ ဆင္ျခင္ အေတြးနိမိတ္ကို သက္မဲ့ ရက္ေဖာက္နဲ႔ ယွဥ္ေတြးလိုက္ပါတယ္။ သူေဌးသမီးေလးက အိမ္ေပၚကို ျပန္တက္တဲ့ အခါမွာလည္း ဒီအေတြးကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေတြးရင္း တက္သြားပါတယ္။ အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့လည္း ရက္ေဖါက္ အေတြးကို ေတြးရင္း ေတြးရင္း ဆင္ျခင္ ေနမိပါတယ္။ ဆင္ျခင္ရင္း ဆင္ျခင္ရင္းနဲ႔ အနိစၥလကၡဏာ ထင္ရွားလာပါတယ္။ ေနာက္ ဒုကၡလကၡဏာ ထင္ရွားလာျပန္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သူေဌးသမီးေလး ဒီလို ဆင္ျခင္ေနတာကို သိေတာ္မူေတာ့ ဂႏၶကုဋီတိုက္ေတာ္က ထိုင္ေတာ္မူလ်က္ပဲ သူေဌးသမီးေလးရွိရာကို ေရာင္ျခည္ေတာ္ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ သူေဌးသမီးေလးက ေရာင္ျခည္ေတာ္ကို “ဘာပါလိမ့္” ဆိုၿပီး ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ အနားမွာ ထိုင္ေနသလို ျမင္ရလို႔ ထၿပီးလက္အုပ္ခ်ီ အရိုအေသျပဳ ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သူေဌးသမီးေလးနဲ႔ သပၺါယ သင့္တဲ့ တရားတစ္ပုဒ္ကို ေဟာျပပါတယ္။ ေယာ ေဝ ဌိတေတၱာ တသရံဝ ဥဇၨဳ ဇိဂုစၧတိ ကေမၼဟိ ပါပေကဟိ။ ဝီမံသမာေနာ ဝိသမံ သမဥၥ တံ ဝါပိ ဓီရာ မုနိ ေဝဒယႏၲိ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တည္ၾကည္တဲ့စိတ္ ရွိတယ္။ ရက္ေဖါက္လုံးလို ေျဖာင့္စင္းတယ္။ အကုသိုလ္ေတြကို စက္ဆုပ္တယ္။ မွ်တမႈ မမွ်တမႈကို စုံစမ္းဆင္ျခင္တယ္။ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ကို ပညာရွိေတြက မုနိလို႔ ေခၚၾကတယ္။ သူေဌးသမီးေလးလည္း ဝိပႆနာကို အားထုတ္ရင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂါထာ အဆုံးမွာေတာ့ ေသာတာပန္ တည္သြားပါ ေတာ့တယ္။ ( မုနိသုတ္၊ သုတၱနိပါတ္ အ႒ကထာ ဒု-တြဲ ႏွာ-၂၅၃) သူေဌးသမီးေလး တရားရသြားပုံေလးက အံ့ၾသစရာေကာ အတုခိုးစရာေကာ တြဲစပ္ ေနပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ တရားရသြားၾကတာေလးေတြက မေက်နပ္တဲ့ အာ႐ုံတစ္ခုကို ေတြ႔ၿပီး အဲဒီ မေက်နပ္တဲ့အာ႐ံုကိုပဲ ဆင္ျခင္ရင္း ဝိပႆနာတရားကို အားထုတ္ျဖစ္သြားတာပါ။ သူေဌးသမီးေလးက်ေတာ့ ေတြ႔ေနက် အာ႐ုံေတြျဖစ္တဲ့ အလုပ္ေတြကိုပဲ ဆင္ျခင္မႈတစ္ခုခံၿပီး တရားအားထုတ္သြားတာေလးက အံ့ၾသစရာေကာ အတုခိုးစရာေကာ ေရာႁပြမ္းေနတာပါ။ အထူးသျဖင့္ လူတကာေတြ႔ေနက် အာ႐ံုေလး ကို ၾကည့္ၿပီး တရားအားထုတ္သြားတာပါ။ စာေရးသူတို႔ကေတာ့ အဲဒီလိုတရားရဖို႔ အတြက္ ဘဝေတြ သိန္းခ်ီ သန္းခ်ီ ကုေဋခ်ီပဲ ေစာင့္ရဦးမလား မသိပါဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေတြ႔ေနက် အာရုံေတြကို သူေဌးသမီးေလးလို အာ႐ံုနိမိတ္ယူၿပီး ဆင္ျခင္မႈကတဆင့္ တရားအားထုတ္လို႔ ရတယ္ ဆိုတာေလးကေတာ့ အျမတ္ထဲက အျမတ္တစ္ခုပါပဲ။ ဒါဆို သူမ်ားေတြ ဘာေတြပဲ လုပ္ေနလုပ္ေန ကိုယ္က ဆင္ျခင္တတ္သလို ဆင္ျခင္ၿပီး တရားအားထုတ္လို႔ ရတဲ့သေဘာပါ။ သူမ်ားေတြ အလုပ္လုပ္ေနတာ သြားလာေနတာ စကားေျပာေနတာ ဖုန္းေျပာေနတာ တီဗြီၾကည့္ေနတာ ငိုေနတာ ရယ္ေနတာ စသည္ေတြဟာ ကိုယ့္ အတြက္ ဆင္ျခင္ၿပီး တရားအားထုတ္လို႔ ရတာခ်ည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အဆန္းေတာ့ အဆန္းပါပဲ။ အဆန္းကို စမ္းေတာ့ စမ္းၾကည့္သင့္ပါတယ္။ မရႏိုင္စရာေတာ့ အေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ တရားထူးသာ မရခ်င္ ေနမယ္။ စမ္းၾကည့္လို႔ေတာ့ ရတဲ့က်င့္စဥ္ေလးပါ။ တစ္ခု ထူးျခားတာက ေတြ႔တဲ့ အာ႐ံုကို ေတြ႔တဲ့အတိုုင္း မ႐ႈေသးဘဲ ၾကားထဲမွာ တရားသေဘာနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ဆင္ျခင္မႈတစ္ခုကို ဆင္ျခင္လိုက္ပါတယ္။ ဆင္ျခင္ၿပီးမွ ဝိပႆနာ အားထုတ္မႈ အပိုင္းကို ကူးသြားတာပါ။ ဝိပႆနာသေဘာအရ ဆိုရင္ အရွိကို အရွိအတိုင္းပဲ ႐ႈရမွာပါ။ ႐ုပ္ထင္ရွားရင္ ႐ုပ္ကို ႐ႈရပါမယ္။ နာမ္ထင္ရွားရင္ နာမ္ကို ႐ႈရပါမယ္။ ျဖစ္ေနဆဲ ႐ုပ္နာမ္ကို ျဖစ္ေနဆဲ ပကတိ အေျခအေနအတိုင္း သိေအာင္ ႐ႈတာ ဝိပႆနာပါ။ ဥပမာ… ရက္ေဖာက္ေယာက္သံ ၾကားရင္ “ၾကားတယ္ ၾကားတယ္”လို႔ မွတ္ရမွာျဖစ္သလို ျမင္ရင္လည္း “ျမင္တယ္ ျမင္တယ္” လို႔ မွတ္ရ မွာပါ။ သူေဌးသမီးေလးက်ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း မ႐ႈေသးဘဲ ၾကားထဲမွာ ဆင္ျခင္လိုက္ပါတယ္။ ဆင္ျခင္တာကိုလည္း စာထဲကအတိုင္းဆို ပုနပၺဳနံ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ ထပ္ခါထပ္ခါ ဆင္ျခင္ေနတာပါ။ ဆင္ျခင္တာကေတာ့ လူတိုင္းအတြက္ သိပ္ မခက္လွပါဘူး။ ကိုယ္ ဆင္ျခင္တတ္သလိုု ဆင္ျခင္႐ံုပါပဲ။ ဆင္ျခင္ပုံျခင္းကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တူႏိုင္မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ေလ့လာထားသေလာက္နဲ႔ ကိုယ့္ ခံစားခ်က္ကို အေျခခံၿပီး ဆင္ျခင္ျဖစ္မွာပါ။ အဓိကကေတာ့ တရားသေဘာနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ဆင္ျခင္ရမွာပါ။ ပုံစံတစ္မ်ဳိးနဲ႔ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဝိပႆနာကို ကူးဖို႔အတြက္ ဆင္ျခင္ျခင္း တံတားေလးကို ထိုးလိုက္တာပါ။ တံတားေပၚကေနတဆင့္ ကူးသြားတဲ့ သေဘာပါ။ တံတားေတာ့ ထိုးပါရဲ႕ တံတားေပၚမွာပဲ ရပ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မျပည့္စုံေသးပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ ဆင္ျခင္ေတာ့ ဆင္ျခင္ပါရဲ႕ ဝိပႆနာဘက္ကို မကူးႏိုင္ေသးဘူးဆိုရင္ လည္း က်င့္စဥ္တစ္ခုက မျပည့္စုံေသးပါဘူး။ သူေဌးသမီးေလးလိုပဲ ဆင္ျခင္ၿပီး အားထုတ္မႈ အပိုင္းကို ကူးသြားရမွာပါ။ တရားထူးရတာ မရတာက တစ္ပိုင္းပါ။ ဒီေနရာမွာ ဆင္ျခင္ေတာ့ ဆင္ျခင္ပါရဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ ဆင္ျခင္မႈက သူတပါးကို ထိခိုက္ေစတဲ့ သူတပါးကို အျပစ္တင္ေစတဲ့ ဆင္ျခင္မႈမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ အကုသိုလ္ တံတားပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။ အကုသိုလ္တံတား ထိုးမိရင္ေတာ့ ဝဋ္ေတြ ဒုဂၢတိေတြဆီကို ဦးတည္ေနေတာ့မွာပါ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အာ႐ံုေတြ ေတြ႔တိုင္း သံေဝဂပါတဲ့ တရားသေဘာပါတဲ့ ဆင္ျခင္မႈေတြေတာ့ အၿမဲဆင္ျခင္ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဝိပႆနာဘက္ကို မကူးႏိုင္ေတာ့ ပန္းတိုင္ဆီ မေရာက္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ တရားထူးရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထိ အေျခအေနအရ မထားႏိုင္ေသးေပမယ့္ ဆင္ျခင္တာကေနတဆင့္ အားထုတ္မႈ အပိုင္းဘက္ ကူးသြားတာေလးကိုေတာ့ အထုံ အေလ့အက်င့္တစ္ခုအေနနဲ႔ လုပ္လုပ္သြားရမွာပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ သူေဌးသမီးေလးက အတိတ္ပါရမီပါခဲ့ တာရယ္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေရာင္ျခည္ေတာ္ လႊတ္ၿပီး တရားေဟာေပးတာရယ္ကလည္း… တရားရဖို႔အတြက္ အဓိက အေထာက္အပံ့ေတြ ျဖစ္သြားတာပါ။ ကိုယ္က တရားထူးမရဦးေတာ့ က်င့္စဥ္တစ္ခု အေနနဲ႔ေတာ့ အတုခိုးသင့္တဲ့ က်င့္စဥ္ေလးပါပဲ။ သူေဌးသမီးေလးရဲ႕ ဝတၳဳေလးက မုနိ သုတၱန္ထဲက အ႒ကထာဖြင့္ ဝတၳဳေလးပါ။ မုနိသုတ္ ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မုနိလို႔ ေခၚထိုက္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ဂါထာမ်ားစြာနဲ႔ ေဟာျပထားတဲ့ သုတ္ပါ။ သူေဌးသမီးေလး ဝတၳဳမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ဆင္ျခင္မႈနဲ႔ယွဥ္ၿပီး … လူတစ္ေယာက္ဟာ … တည္ၾကည္တဲ့စိတ္ရွိမယ္။ ရက္ေဖါက္လို စိတ္ေျဖာင့္စင္းမယ္။ အကုသိုလ္ေတြကို စက္ဆုတ္မယ္။ မွ်တမႈ မမွ်တမႈကို စုံစမ္း ဆင္ျခင္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ကို မုနိလို႔ ေခၚရတဲ့ အေၾကာင္း ေဟာျပထားပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း တရားက်င့္ေနတဲ့လူ အက်င့္သီလနဲ႔ ျပည့္စုံသူ တည္ၾကည္တဲ့ စိတ္ရွိသူ ေလာကဓံကိုခံႏိုင္သူ စြဲလမ္းမႈကင္းၿပီး ဣေႁႏၵရွိသူ သူတစ္ပါးေတြရဲ႕ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္းကို မခံရသူ သူတစ္ပါးကို မခ်ဳပ္ခ်ယ္သူ ခ်ီးမြမ္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ျခင္း မျပဳသူ အေႏွာင္အဖြဲ႔မွ လြတ္ေျမာက္သူ စသည့္ ပုဂၢဳိလ္ေတြကိုလည္း မုနိလို႔ ေခၚေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေဟာျပထားပါတယ္။ စကားလုံးေတြက အားလုံး ၾကားဖူးၿပီးသား စကားလုံးေတြ ျဖစ္သလို … ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း က်င့္ၿပီး က်င့္ဆဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။ စာမွာ မုနိ (၆) မ်ဳိးကို ျပထားပါတယ္။ ၁။ အဂါရမုနိ လူ႔ဘဝနဲ႔ တစ္မဂ္တစ္ဖိုလ္ ရသူ ၂။ အနဂါရမုနိ ရဟန္းဘဝနဲ႔ တစ္မဂ္တစ္ဖိုလ္ ရသူ ၃။ ေသခမုနိ ေသာတာပတၱိ မဂၢဌာန္အစ အရဟတၱ မဂၢဌာန္ အဆုံးရွိေသာ ေသကၡပုဂၢဳိလ္ (၇) ေယာက္ ၄။ အေသခမုနိ ရဟႏၲာ ၅။ ပေစၥကမုနိ ပေစၥကဗုဒၶါ ၆။ မုနိမုနိ ျမတ္စြာဘုရား၊ အရင္ကေတာ့ မုနိဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ တစ္ပါးကိုပဲ ေခၚတယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာပါ။ မုနိ (၆) မ်ဳိးရယ္ မုနိသုတ္ရယ္ ယွဥ္ဖတ္ လိုက္မွ တျခားသူေတြကိုလည္း မုနိလို႔ ေခၚလို႔ရတယ္ ဆိုတာ သိရတာပါ။ ဒါဆို ဘုရားနဲ႔ ပေစၥကဗုဒၶါ ဆုပန္မထားလည္း တျခားမုနိေတြေတာ့ ျဖစ္ခြင့္ရွိေနပါတယ္။ ဆိုလိုတာက လူ႔ဘဝနဲ႔လည္း မုနိျဖစ္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အမ်ဳိးသားေကာ အမ်ဳိးသမီး ေကာ မုနိျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ မုနိျဖစ္ခ်င္တဲ့သူဟာ မုနိအက်င့္ကို က်င့္ရပါမယ္။ ဥပမာ အကုသိုလ္ မျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ႏႈတ္ စိတ္ကို ေစာင့္ထိန္းလိုက္တာဟာ မုနိ အက်င့္ကို က်င့္လိုက္တာပါ။ ဘုရားေရွ႕မွာ တရားအားထုတ္ဖို႔ ထိုင္လိုက္ တာလည္း မုနိအက်င့္ကို က်င့္လိုက္တာပါ။ မုနိအက်င့္ကို က်င့္ေနရင္ မုနိေလာင္းလ်ာလို႔ ေခၚလို႔ ရသလို မုနိအက်င့္ကို က်င့္တဲ့အတြက္ မုနိခ်စ္သူလို႔လည္း ေခၚလို႔ရပါတယ္။ ေန႔စဥ္ တရားထုိင္တာ ေန႔စဥ္ပ႒ာန္းရြတ္တာ ေန႔စဥ္ဘုရားရွိခိုးတာ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာ ေမတၱာပြားတာ စသည္ျဖင့္ အားလုံး အားလုံးဟာ မုနိအက်င့္ကို က်င့္ ေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ မုနိခ်စ္သူေတြပါ။ မုနိေလာင္းလ်ာေလးေတြပါ။ ဒါမွမဟုတ္ အာ႐ံုတစ္ခုခုကို ေတြ႔ၿပီး ကိုယ္ဆင္ျခင္တတ္သလို ဆင္ျခင္လိုက္မယ္။ ဆင္ျခင္ၿပီးတာနဲ႔ တရားအားထုတ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္လည္း မုနိခ်စ္သူ မုနိေလာင္းလ်ာ ျဖစ္ သြားတဲ့သေဘာပါပဲ။ မုနိခ်စ္သူဟာ တစ္ေန႔ေသာ အခါမွာေတာ့ မုနိတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွာ ဧကန္မုခ်ပါ။ မုနိ ျမန္ျမန္ျဖစ္သြားတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ လူေတြမွာ အပူကိုယ္စီနဲ႔ပါ၊ တကယ္ေတာ့ လူေတြမွာတင္ အပူရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြမွာမရွိတဲ့ အပူ ဘုန္းႀကီးမွာ ရွိခ်င္ ရွိေနတာပါ။ တခါတေလ လူေတြမွာ မရွိတဲ့ အပူေတြ ဝင္လာရင္ မ်က္စိေတြလည္ၿပီး ေနာက္ဘဝ ဘာဆုေတာင္းရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ လူ႔ဘဝမွာလည္း အပူ ကိုယ္စီနဲ႔ ဘုန္းႀကီးဘဝက်ျပန္ေတာ့လည္း မေနတတ္ရင္ ဘုန္းႀကီး အပူနဲ႔ တိရိစၧာန္ဘဝ ေရာက္သြားရင္လည္း က်ားဆိုရင္ သူမ်ားအသက္ သတ္စားၿပီး ဘဝရပ္တည္ရဦးမယ္။ ႏြားျမင္း ဆိုရင္လည္း လူေတြဆီမွာ တစ္သက္လုံး ကၽြန္ခံရဦးမယ္။ နတ္ျဗဟၼာဆိုတာလည္း အခ်ိန္ေစ့ေတာ့ ေအာက္ျပန္ေရာက္ရဦးမယ္။ တခါတေလမ်ား ေနာက္ဘဝအတြက္ ဘယ္ဘဝကို ဆုေတာင္းရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အပူေတြ ၾကားထဲက တဒဂၤ ေအးၿငိမ္းမႈေလးကို ရွာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မုနိအက်င့္ေလးကို မိနစ္ (၂၀) ေလာက္ ေလး က်င့္လိုက္တာနဲ႔ တဒဂၤေအးခ်မ္းမႈေလး ရေနပါၿပီ။ တကယ့္ လက္ေတြ႔အက်ဳိးရွိတဲ့ အားကိုးရာ က်င့္စဥ္ေလး တစ္ခုပါ။ တကယ္ ျဖစ္သင့္တာက ဘုရားေရွ႕မွာ သုံးေပ ေလးေပေလာက္ ရွိတဲ့ ေကာ္ေဇာ ေလးခင္း ျပီးေတာ့ ေအာက္ခံနဲ႔ ေဘးသားကို ေယာဂီေရာင္ အလယ္ကိုေတာ့ ကိုယ္ ႏွစ္သက္ရာ အေရာင္ေလးထည့္ၿပီး ႏွစ္ေပခြဲ ပတ္လည္ ေလးေထာင့္က်က် ထိုင္ခင္းေလး ခ်ဳပ္ၿပီး ႏွစ္ထပ္တြဲ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပိတ္စထိုင္ခင္းေလးကို ခင္းထားလိုက္ပါ။ ျမင္လိုက္တာနဲ႔တင္ ထိုင္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ထိုင္လိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အပူေတြကို ေမ့ၿပီး စိတ္ေအးခ်မ္းမႈက တန္းဝင္လာေတာ့တာပါ။ တကယ့္ လက္ေတြ႔အက်ဳိးပါပဲ။ အဲဒီ ေကာ္ေဇာနဲ႔ ေယာဂီေရာင္ ထိုင္ခင္း ေနရာေလးကို ကိုယ့္ရဲ႕ ေအးၿငိမ္းရာေလးလို႔ ခံယူထားရမွာပါ။ အပူေတြ ႀကဳံလာတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႕ ေအးၿငိမ္းရာေလးဆီကို သြားလိုက္႐ံုပါပဲ။ အပူရွိမွရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔စဥ္ ေအးၿငိမ္း ရာေလးတစ္ခု ခံစားတဲ့သေဘာနဲ႔လည္း ေကာ္ေဇာထိုင္ခင္းေလးေပၚမွာ ထိုင္ရမွာပါ။ တရားပဲထိုင္ထိုင္ ပ႒ာန္းပဲ ရြတ္ရြတ္ပါ။ မေအာင္ျမင္ခင္က ပုထုဇဥ္ပီပီ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္။ ေအာင္ျမင္ေတာ့ မေအာင္ျမင္တဲ့ဘဝေလး တစ္ခု လူမသိတဲ့ ဘဝေလးတစ္ခုကို ျပန္လို ခ်င္ျပန္ပါတယ္။ ဒါ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ စိတ္သဘာဝတစ္ခုပါပဲ။ ဘဝေတြကို ျဖတ္သန္းရင္း ျဖတ္သန္းရင္းနဲ႔ ဘဝမွာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ပဲ ေတြးမိရင္း ေတြးမိ ေနပါတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ခမ္းနားမႈေတြ ပိုက္ဆံ ရွိမႈေတြက တကယ့္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို မေပးႏိုင္ပါဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္ျခင္း မေအာင္ျမင္ျခင္းနဲ႔လည္း မဆိုင္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံရွိျခင္း မရွိျခင္းနဲ႔လည္း မဆိုင္ပါဘူး။ ေအာင္ျမင္ျခင္းေတြ ပိုက္ဆံ ရွိျခင္းေတြ မရွိေပမယ့္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာေနတဲ့ လူေတြကေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေနတာပါပဲ။ လူ႔ဘဝ သက္တမ္းတိုတိုေလးအတြင္းမွာ အပူေတြ မခံစားခ်င္ပါဘူး။ ဘဝကို စိတ္ခ်မ္းသာမႈေလးေတြနဲ႔ ျဖတ္သန္းသြားတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ပဲ ေရြးခ်ယ္ရမွာပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ မုနိအက်င့္ကို တဒဂၤေလး က်င့္လိုက္တာနဲ႔ တဒဂၤစိတ္ခ်မ္းသာမႈေလး ရသြားတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း မုနိျဖစ္ဖို႔ပါပဲေလ။ ရေဝႏြယ္ (အင္းမ) Credit - Paral Lel