Thursday, November 7, 2019
တာထြက္ခ်ိန္ခ်င္းမတူၾကပါ အိုဘားမားက အသက္၅၅ႏွစ္မွာ အနားယူတယ္။ ေဒၚနယ္ထရမ့္ပ္က အသက္၇၀မွာ စတင္တာဝန္ထမ္းေဆာင္တယ္။ ဘန္ေကာက္က စင္ကာပူထက္ တစ္နာရီပိုေစာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ⏩ဘန္ေကာက္တစ္ေန႔တာနဲ႔ ⏩စင္ကာပူတစ္ေန႔တာဟာ ၾကာခ်ိန္ခ်င္းေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ဘန္ေကာက္က ပို..........မျမန္သလို စင္ကာပူက ပို..........မေႏွးပါဘူး။ တခ်ိဳ့က အသက္၂၂ႏွစ္မွာ ဘြဲ႕ရၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘဝအာမခံခ်က္ရွိတဲ့အလုပ္မ်ိဳးရဖို့ ၅ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူေနရတယ္။ တခ်ိဳ့က အသက္၂၅ႏွစ္ေလာက္နဲ႔ CEOျဖစ္လာတယ္။ အသက္၅၀ေလာက္က်ေတာ့ အနိစၥေရာက္ေရာ။ တခ်ိဳ့က်ေတာ့ အသက္၅၀က်မွ CEOေနရာေရာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အသက္၉၀ေလာက္ထိ ေနသြားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကမၻာေပၚကလူတစ္ဦးခ်င္းစီဟာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္Time Zoneကိုအေျခခံၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကတာပါ။ ဥပမာ- ကၽြန္ေတာ္အခု ဒီစာကိုေရးေနတဲ့အခ်ိန္က ေသာၾကာေန႔ ေန႔လယ္၁၁နာရီဝန္းက်င္။ ကၽြန္ေတာ္႐ုံးတက္ေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္က ႐ုံးဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ၾကာသပေတးေန႔ ည၁၀နာရီဝန္းက်င္။ သူဘီယာေသာက္ရင္ေသာက္ေနမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို့အေနနဲ႔ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ကိုတစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္ရင္ လူတခ်ိဳ့က ကၽြန္ေတာ္တို့ထက္ ေရွ႕ေရာက္ေနတယ္။ တခ်ိဳ့ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ေနာက္မွာက်န္ခဲ့တယ္ဆိုတာမ်ိဳး ခံစားရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းေတာ့ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီဟာ သူတို့ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ေျပးလမ္းအတိုင္း ေျပးေနၾကတာပါ။ #တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေျပးလမ္းခ်င္းမတူၾကဘူး။ ပိုအေရးႀကီး တာက တာထြက္ ခ်ိန္. ခ်င္း မ တူ ၾက တာ ပဲ တစ္စုံတစ္ေယာက္ဟာ အျမင္အားျဖင့္ ⏩ကၽြန္ေတာ္တို့ေရွ႕ကိုေရာက္ေနသည္ပဲျဖစ္ေစ ⏩ေနာက္မွာက်န္ခဲ့သည္ပဲျဖစ္ေစ မနာလိုစရာ / ဝမ္းနည္းစရာ မလိုအပ္ပါဘူး ။ သူ....... ⏩ဘယ္ေနရာကစၿပီးတာထြက္တယ္ ⏩ဘယ္ေနရာမွာပန္းဝင္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို့သိနိုင္ၾကလို့လား။ သူတို့က သူတို့Time Zoneကိုအေျခခံၿပီး အလုပ္လုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့က ကၽြန္ေတာ္တို့Time Zoneကိုအေျခခံၿပီး အလုပ္လုပ္တယ္။ အေရးႀကီးတာက # ကိုယ့္အတိုင္းအဆနဲ႔ကိုယ္ပုံမွန္ႀကိဳးစားေနဖို့ပါပဲ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ပန္းတိုင္ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္ေအးေအးထားပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ႀကိဳေရာက္မေနပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေနာက္က်မေနပါဘူး။ " ရပ္ မ ေန ဖို့ ပဲ လို အပ္ ပါ တယ္။ " Credit : Original writer
ကမာၻေပၚမွာ အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္တဲ့ ဘီလ္ဂိတ္ကို “ကမာၻေပၚမွာ သင့္ထက္ ပိုၿပီးခ်မ္းသာတဲ့သူ ရွိသလား” လို႔ လူတစ္ဦးက ေမးတယ္။ “ရွိတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုၿပီး ခ်မ္းသာတဲ့ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး ရွိပါတယ္။” လို႔ ဘီလ္ဂိတ္က ျပန္ေျဖပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဘီလ္ဂိတ္က သူေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို အခုလို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ - ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက မခ်မ္းသာေသးပါဘူး။ လူသိလည္း မမ်ားေသးပါဘူး။ တစ္ေန႔ နယူးေယာက္ ေလဆိပ္မွာ သတင္းစာေရာင္းသူ တစ္ဦးနဲ႔ ဆံုခဲ့ပါတယ္။ - ကၽြန္ေတာ္ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို ဝယ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံအေၾကြမရွိမွန္း ေငြေပးခါနီးမွ သိခဲ့ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဝယ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵကို မ်ိဳသိပ္ၿပီး အဲဒီသတင္းစာကို ေရာင္းတဲ့သူဆီ ျပန္ေပးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွ အေၾကြမပါေၾကာင္း သူ႔ကို ေျပာျပပါတယ္။ ဒါနဲ႔ “ဒီစာေစာင္ကို အလကားေပးပါတယ္၊ ယူပါ” လို႔ သတင္းစာေရာင္းသူက ေျပာပါတယ္။ သူက မရမက ဇြတ္အတင္းေပးတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီသတင္းစာကို ယူသြားလိုက္ပါတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ၊ ရက္သတၱပတ္ ႏွစ္ပတ္၊ သံုးပတ္ေလာက္အၾကာမွာ အဲဒီေလဆိပ္မွာ ျပန္ဆိုက္ခဲ့ပါတယ္။ သတင္းစာ ဝယ္ဖို႔ အေၾကြမပါဘူး။ သတင္းစာ ေရာင္းသူက သတင္းစာ တစ္ေစာင္ အလကား ေပးျပန္ပါတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔လည္း အေၾကြ မပါျပန္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီသတင္းစာကို မယူႏိုင္ပါဘူး” လို႔ ျငင္းဆန္လိုက္ပါတယ္။ “သင္ ယူသြားလိုက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အျမတ္ေငြေလးရွိလို႔ သင့္ကို အလကားေပးႏုိင္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ မ႐ႈံးပါဘူး။ ဒီေန႔ ေရာင္းေကာင္းပါတယ္” လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီသတင္းစာကို ယူသြားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္၊ ၁၉ ႏွစ္အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူသိမ်ားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ ေက်ာ္ၾကားတဲ့သူ တစ္ဦး ျဖစ္လာပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ဆိုသလို၊ သတင္းစာေရာင္းသူကို ကၽြန္ေတာ္ သတိရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီေန႔က စၿပီး သူ႔ကို ရွာပံုေတာ္ ထြက္ပါေတာ့တယ္။ တစ္လခြဲေလာက္ ရွာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ “ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပါသလား” လုိ႔ သူ႔ကို ေမးလိုက္ပါတယ္။ “သိပါတယ္၊ သင္ဟာ ဘီလ္ဂိတ္ပဲ” လို႔ သူက ျပန္ေျဖပါတယ္။ “ဟို အရင္တစ္ေခါက္က၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို သတင္းစာ တစ္ေစာင္ အလကားေပးခဲ့တာ မွတ္မိေသးလား” လို႔ သူ႔ကို ျပန္ေမးပါတယ္။ “ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိတာေပါ့။ သင့္ကို ႏွစ္ၾကိမ္ အလကားေပးခဲ့တယ္ေလ။” လို႔ သတင္းစာ ေရာင္းသူက ျပန္ေျဖပါတယ္။ “အဲဒီတုန္းက၊ သင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ခ်င္ပါတယ္။ သင့္ဘဝမွာ လိုအပ္တာရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါ။ ျဖည့္ဆည္းေပးပါ့မယ္”လို႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကုိ ေျပာပါတယ္။ “ဆရာရယ္၊ သင္က အဲလို ေက်းဇူးျပဳလိုက္လို႔ အဲဒီ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီခဲ့တဲ့အရာကို ျပန္ဆပ္ႏိုင္မယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔”လို႔ သတင္းစာေရာင္းသူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ “ဘာျဖစ္လို႔လဲ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ “ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆင္းရဲတဲ့ သတင္းစာေရာင္းသူ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သင့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ကူညီခဲ့တယ္။ သင္ဟာ အခု ကမာၻေပၚမွာ အခ်မ္းသာဆံုးသူ ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကို ကူညီခ်င္ေနတာ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်းဇူးကို ဘယ္လိုလို႔ ျပန္ဆပ္ႏိုင္မွာလဲ” လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။ “အဲဒီေန႔က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အသိတစ္ခု ရခဲ့ပါတယ္။ သတင္းစာေရာင္းသူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုၿပီးခ်မ္းသာတဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူဟာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ကူညီဖို႔ သူ ခ်မ္းသာတဲ့အထိ မေစာင့္ခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္တယ္။” အမွန္တကယ္ ခ်မ္းသာတဲ့သူဆိုတာ ေငြေၾကးအေျမာက္အမ်ား ခ်မ္းသာတာထက္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝတဲ့ ႏွလံုးသားကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ ဒါကို လူတိုင္း နားလည္သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အဲလို ခ်မ္းသာတဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး ရွိေနဖို႔ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။ #GreatPeople,GreatThoughts# 16.9.2019 Monday
Subscribe to:
Posts (Atom)




