Sunday, July 30, 2017
Saturday, July 15, 2017
*** အနတၱ လကၡဏ အခါေတာ္ေန႔ ဓမၼ ပူဇာ ***
<||><||><||><||><||><||><||><||><||><||>
သာသနာေတာ္တြင္း အခြင့္ အရး အေလးထားၾကရန္
______________________________________________
ျမတ္ဗုဒၶသည္ မဟာသကၠရာဇ္ - ၁၀၃ - ခုႏွစ္ ဝါဆို
လျပည့္ေန ့မွအစျပဳ ၍ ဓမၼစၾကာ တရားဦးကို ပဥၥဝဂၢီ( ၅ )
ဦးတို ့အားေဟာၾကား ေတာ္မူ သည္ မွ ဝါဆိုလျပည့္
ေက် ာ္( ၅ )ရက္ေန႔သို ့ေရာက္ရွိေသာအခါ "အနတၱလကၡ
ဏသုတၱန္ေဒသနာေတာ္"ကိုေဟာၾကားမူရာ ပဥၥဝဂၢီ( ၅ )
ဦးတို ့ အရဟတၱမဂ္ _ အရဟတၱဖိုလ္သို ့ဆိုက္ေရာက္
ေတာ္မူၾကသည့္ ေန ့ထူး _ ေန ့ျမတ္ကို ဓမၼပူဇာ ဤစာစု
ျဖင့္ ရုိေသေလးျမတ္ ဦးခိုက္အပ္ပါ၏ ။
အနတၱပုဒ္
အနတၱ ဆုိေသာ စကားအဓိပၸါယ္ကို ေရွဦးစြာ
အေျခပါဒကမွစ၍ တတ္သိလိမၼာရန္လိုအပ္၏။ အနတၱ
ဟူေသာပုဒ္သည္ မူလ ပုဒ္ရင္းပုဒ္မွန္မဟုတ္ ပုဒ္ျပန္
ျဖစ္သည္။အမွန္ေနရမည္မွာ န - အတၱ ဟုေနရမည္ ။
နအတၱ ကို ပုဒ္ခြဲေသာ္ န တစ္ပုဒ္| အတၱ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္
မည္။ န ပုဒ္သည္ "ပဋိေသဓ"ျမစ္ထားေသာပုဒ္။နဂုိ ရွိ
ရင္းစြဲ ကိုျမစ္ထားသည္။ဖ် က္ထားသည္ဟုဆိုလိုသည္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ရွိျခင္း အနက္ကို မရွိ _ မဟုတ္ ဟု
ျပဳ ထားသည္။ထို ့ေၾကာင့္ ………………………………
_ န ပုဒ္သည္ မဟုတ္ဟူေသာ အနက္ေဟာကို ရ၏ ။
_ အတၱ ပုဒ္သည္ ကိုယ္ဟူေသာ အနက္ေဟာကို ရ၏ ။
_ န ပုဒ္+ အတၱပုဒ္ ေပါင္း၍ အနက္ေပးေသာ္ နအတၱ ျဖစ္
ျဖစ္၏ ။
အတၱ = ကိုယ္သည္| န= မဟုတ္ ။အနတၱ=ကိုယ္
မဟုတ္။ဤသို ့ျဖစ္၏။ အနတၱ ကိုယ္မဟုတ္ဟု" သုခုစၥာ
ဒနတၱ" အရြတ္ အဆို လြယ္ကူေစျခင္းအက် ိဳ းငွာအနတၱ
ဟူ၍ " ပုဒ္ျပန္ " ျခင္းျဖစ္သည္။
ယံဒုကၡံ တဒနတၱာတိ ဝစနေတာ
ယံ=အၾကင္ ခႏၶာငါးပါး ဒုကၡတရားသည္| အတၳိ=ရွိ၏
တံ=ထိုတရားသည္| အနတၱာ=အနတၱ မည္ကုန္၏ ။
ဣတိ=ဤသို ့|ဝစနေတာ=ဘုရားေဟာေတာ္မူေသာ
ေၾကာင့္ _ ဒုကၡ တရား ခႏၶာငါးပါးသည္ပင္လွ် င္ အနတၱ
တရားမည္ပါ၏ ။
မိစၧာပရိကပၸ( ၆ )မ် ိဳ း
အတၱ အယူ ဝါဒ ကိုလည္း သိသင့္ပါ၏ _ ဘုရားရွင္
မပြင့္ထြန္းေတာ္မူ မီက ေလာကႀကီးသည္ _အမိုက္ေလာ
က _ အေမွာင္ေလာက _ အရမ္းေလာက အတိျဖစ္၏ ။
ယထာဘူတက် မွန္ကန္ေသာအသိဉာဏ္ မဲ႔ၾက၏။အတၱ
စြဲ _ အတၱဒိ႒ိ _ အတၱဝါဒုပါဒါန္ _ သကၠာယ ဒိ႒ိ စြဲ ျဖင့္
အတၱေလာက အတၱသမားတို ့သည္ ………………
၁။သာမိ အတၱ=ငါ ့ကိုယ္ ငါပိုင္သည္| ငါဆိုင္သည္ ဟူ
ေသာ ဝါဒ ။
၂။သယံ ဝသီအတၱ=ငါ ့ကိုယ္ျဖစ္၍ ငါ ့အလိုသို ့လိုက္
ႏိုင္၏။ငါကိုယ္တိုင္ သြားႏိုင္ လာႏိုင္၏။ထိုင္ႏိုင္ ထႏိုင္
၏ စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္အလိုဆႏၵ ကိုလိုက္ပါႏိုင္သည္ဟူ
ေသာဝါဒ ။
၃။နိဝသီ အတၱ=ငါပိုင္ေသာကိုယ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ
တစ္ပါးတို ့အလိုႏွင့္ မဆက္ဆံ သူတစ္ပါးတို ့ျပဳ စုမႈမခံ
သူတစ္ပါးတို ့အကူအညီမလို |ကိုယ့္လက္ ကိုယ့္ေျခ
ကိုယ့္မ် က္စိ _ နား _ နာေခါင္း _လွ် ာ _ ကိုယ္တို ့ႏွင့္
ေန ႏိုင္၏ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထံမွ ငွားရန္းရန္
မလို ကိုယ္အလိုအတိုင္း ေနႏိုင္သည္ဟူေသာဝါဒ ။
၄။ကာရက အတၱ=ခ် မ္းသာေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္သည္
ဆင္းရဲေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္သည္။သုခ _ဒုကၡ ႏွစ္မ် ိဳ း
စလုံး ကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ႏိုင္သည္ ဟူေသာဝါဒ ။
၅။ေဝဒကအတၱ=အတၱေကာင္ ရွိျခင္းေၾကာင့္ ခ် မ္းသာ
လည္း ခံစားႏိုင္၏ ဆငး္ရဲ ကိုလည္းခံစားႏိုင္၏ ဟူ
ေသာဝါဒ ။
၆။အဓိ႒ာယကအတၱ=စိတ္ထားၿမဲျမန္ ဓိ႒ာန္ေဆာက္
တည္ ေနႏိုင္သည္။မိမိ စိတ္ကို ထားခ် င္ရာ ထား ႏိုင္
သည္။မိမိ စိတ္ကို ၿငိမ္ၿငိမ္ ထားလည္ျဖစ္၏။လႊတ္
ထားလည္းျဖစ္၏ ဟူေသာဝါဒ ။
ျပဆိုခဲ႔ေသာ အခ် က္တို ့သည္ အညတိတၳိယမည္
ေသာ သာသနာ့ဗာဟိရက(သာသနာ့ အျပင္ပ) တိတၳိ
တို ့ၾကံဆ အပ္ေသာ အတၱ( ၆ )မ် ိဳ းတို ့တည္း။အနတၱ
တရား ထင္ရွားသည္ရွိေသာ္ ဤ အတၱ တသင္း ဖယ္
ရွင္းျခင္းသို ့ေရာက္ပါ၏ ။
လကၡဏတၱယ ၏ အေၾကာင္းျပ စီစစ္ခ် က္
___________________________________
အနိစၥ အရာ မွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ႏွစ္ခ် က္ ………
၁။ ခယေ႒န
၂။ဝယေ႒န
အနိစၥလကၡဏာတြင္ _ ခယေ႒န=ကုန္ခမ္းတတ္
ေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္းေကာင္း| ဝယေ႒န=ခ် ဳ ပ္
ေပ် ာက္ျပဳ န္းတီး ပ် က္စီးတတ္ေသာသေဘာေၾကာင့္
လည္္းေကာင္း အနိစၥမည္သည္ျဖစ္၏ ။
ဒုကၡအရာမွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ႏွစ္ ခ် က္…………
၁။ဘယေ႒န
၂။ပိဠနေ႒န
၁။ဒုကၡလကၡဏာတြင္_ ဘယေ႒န=ေၾကာက္ဖြယ္လိလိ
ေဘးအတိ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း|ပိဠနေ႒န
=အၿမဲမျပတ္ကပ္၍ ႏွိပ္စက္တတ္ေသာ သေဘာေၾကာင့္
လည္းေကာင္း ဒုကၡမည္သည္ ျဖစ္၏ ။
အနတၱအရာမွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ သုံး ခ် က္…………
၁။အသာရကေ႒န
၂။အနိႆ ရေ႒န
၃။အဝသ ဝတၱနေ႒န
အနတၱလကၡဏာတြင္ _ အသာရကေ႒န=အမာခံ
စစ္ စစ္ ခိုင္ၿမဲေသာ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ သေဘာ
ေၾကာင့္လည္းေကာင္း|အနိႆ ရေ႒န=အာဏာတန္ခိုး
အစိုးမရေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္းေကာင္း|အဝသ
ဝတၱနေ႒န=လိုရာ လိုရပ္သို ့ မလိုက္တတ္ေသာ သ
ေၾကာင့္လည္းေကာင္း အနတၱ မည္သည္ျဖစ္၏
အနတၱ လကၡဏာ၌ ျပဆိုအပ္ေသာ ဟိတ္သုံး
ခ် က္ အနက္ အနိႆ ရ႒ ႏွင့္ အဝသဝတၱန႒ ႏွစ္ပါးကို
နားလည္လြယ္၏ ခႏၶာငါးပါးတရားသည္ အာဏာတန္ခိုး
အစိုးမရပါတကား|မိမိ၏ အလိုဆႏၵ ကို ျပည့္ဝေအာင္ မ
လိုက္ပါလားဟု ထင္ျမင္ရိပ္စားမိႏိုင္ၾက၏ ။
အနိႆ ရန႒
အာဏာ တန္ခို အစိုးမရ | ကိုယ္ထားသလိုမေန|
ကိုယ္ခိုင္းသလိုမရ|သူျဖစ္ခ် င္သလို ျဖစ္ေန၏။မအို _မ
နာ _ မေသ ႏွင့္ ဆို၍မရ။ အို၏ _ နာ၏ _ ေသ၏ ။
အဝသဝတၱန႒
မိမိ၏ လိုရာ လိုရပ္သို ့ မလိုက္တတ္ မ် က္စိမ မႈန္
ခ် င္_ နားမထိုင္းခ် င္ _ ခါးမကိုင္းခ် င္ _ ဝဏၰသမၸတၱိ အ
ဆင္းသဏၭာန္ ၾကန္အင္လကၡဏာ တင့္တယ္ေစခ် င္၏
ဤသို ့မိမိ အလိုဆႏၵ တစ္ခုမွ် မလိုက္ေလ် ာပါ။သူသ
ေဘာအတိုင္းသာျဖစ္သည္။
အသာရကေ႒န
အမာခံစစ္ စစ္ ခိုင္ၿမဲေသာ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ သ
ေဘာကိုမူ အေဟာအေျပာ အျပအသ အလြန္နည္း၏။ထို ့ေၾကာင့္တတ္သိလိမၼာ သူလည္းနည္း၏ အလြန္
လည္းအသိခက္သည္။ အသိခက္ျခင္းေၾကာင့္လည္း
အနတၱ၏ ေရွ႕မွ အနိစၥ ႏွင့္ ဒုကၡ တရားထိုႏွစ္ပါးကို
သုတၱန္ ေဒသနာ နည္းျဖင့္ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။အဘိ
ဓမၼာနည္းအားျဖင့္သုံးပါးျပားရန္မရွိ အနတၱတစ္ပါးတည္း
ကိုသာ ဘုရာရွင္ေဟာေတာ္မူသည္။
အနိစၥ _ ဒုကၡ _ အနတၱ လကၡဏာေေရးသုံးပါး
တို ့တြင္ အနိစၥလကၡဏာ_ ဒုကၡလကၡဏာ ႏွစ္ပါးတို ့
သည္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးတို ့ပြင့္ေတာ္မူ၍
ေသာ္လည္းေကာင္း| မပြင့္ေတာ္မူ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း
သိလြယ္ _ ျမင္လြယ္ _ ထင္ရွားလြယ္ေသာ လကၡဏာ
တို ့ျဖစ္၍ "ပါကဋလကၡဏာ" မည္၏ ။
အနတၱလကၡဏာသည္ ေလာက၌ ဘုရားရွင္တို ့
ပြင့္ထြန္းဆဲ အခါ၌သာ ပြင့္ေပၚရေသာတရားျဖစ္၏။ အ
နိစၥ _ ဒုကၡ တရားကဲ႔သို ့မဟုတ္ အမိုက္တိုက္အလားျဖစ္
၍ သိႏိုင္ ခဲ_ ျမင္ႏိုင္ခဲ _ ထင္ရွားႏိုင္ခဲသည့္အတြက္
"အပါကဋ လကၡဏာ" မည္၏ ။ အနတၱသည္ အနိစၥ _
ဒုကၡ တရားႏွစ္ထက္လည္း အသိခက္ပါသည္။သို ့ေသာ္
မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိိုလ္ဉာဏ္ရျခင္းသည္ အနတၱလကၡဏာ ကို
သိျမင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။အနတၱလကၡဏာေက် ာ္၍
မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိုလ္ဉာဏ္ မရေကာင္းပါ။ေလာကတြင္ဘုရား
ရွင္ ပြင့္ထြန္းမွသာ အနတၱတရားသည္ လည္း ပြင့္ထြန္းပါ
သည္ ။ဘုရားမပြင့္ထြန္းလွ် င္ အနတၱတရားသည္လည္း
မပြင့္ထြန္း မထင္ရွားႏိုင္ပါ။ဘုရားရွင္ ႏွင့္ အနတၱတရား
သည္ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေနသည္။အနတၱတရားသည္
ဘုရားရွင္ႏွင့္ အတူေပၚလာေသာတရားျဖစ္၏ ဟုယူ
ေသာ္ရ၏။ထို ့အျပင္ ေလာကတြင္ ဘုရားရွင္ဆိတ္လွ် င္
အနတၱတရားဆိတ္၏ဟူ၍ လည္္းယူေသာ္ရ၏ ။
အနတၱလကၡဏံ ဝိနာ ဗုဒၶဳ ပၸါ နပညာယတိ
ဗုဒၶဳ ပၸါေဒေယဝ ပညာယတိ ။( ဝိဘင္းအ႒ကထာ)
အနတၱလကၡဏံ= အနတၱလကၡဏာသည္| ဗုဒၶဳ ပၸါဒါ= ဘု
ရားပြင့္ေသာအခါႏွင့္ | ဝိနာ=ကင္း၍ |နပညာယတိ= မ
ထင္ရွား|ဗုဒၶဳ ပၸါေဒေယဝ=ဘုရားပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ၌
သာလွ် င္ | ပညာယတိ= ထင္ရွား၏။ထို ့ေၾကာင့္ အနတၱ
တရားကို အခ် ိန္ အခါမေရြး နာၾကားႏိုင္ခြင့္ဆိုတာ မရ
ႏိုင္ၾကသည္ကို သတိျပဳ သင့္ၾကသည္။သာသနာေတာ္
ထင္ရွားရွိခိုက္ ၾကဳံ ဆုံခိုက္၌သာ နာၾကားခြင့္ သိခြင့္ရႏိုင္
ၾကသည္။သာသနာကြယ္လွ် င္ အနတၱတရားလည္း
ကြယ္သည္။သာသနာ ထင္ရွားရွိသည္ဆိုျခင္းမွာ အနတၱ
တရား ရွိျခင္း ကိုေခၚသည္။သာသနာကြယ္ပေသာကာ
လတြင္ အနတၱတရားေဟာၾကားသူမရွိ၍ မနာၾကားရပါ။
ယခုလူတို ့ သာသနာေတာ္ႏွင့္ၾကဳံ ဆုံရသျဖင့္ အနတၱတ
ရားကို နာၾကားခြင့္ ရေနၾက၏ ။ အလြန္ ့အလြန္ ရခဲလွ
ေသာ ဘဝမ် ိဳ း ကာလမ် ိဳ းကို မိမိ တို ့ပိုင္ဆိုင္ထားၾက
သည္ ကို သိၾက၍ တန္ဖိုး ထားၿပီး က် ိဳ းစား သင့္သည္
အခြင့္အခါ ကို သိ၍ ရေအာင္ ယူတတ္ၾကရန္လိုသည္။
သာသနာပ အခါတြင္ သရဘဂၤ _ နာရဒ အစရွိ
ေသာ ရေသ ့သူေတာ္စင္ႀကီးတို ့သည္ ေျမလွ် ိဳ း _ မိုးပ် ံ
တန္ခိုးဈ ာန္အဘိညာဥ္ႏွင့္ ဒိဗၺစကၡဳ အဘိညာဥ္ရၾက
ေသာေၾကာင့္ ေရွ းကမၻာေပါင္းေလးဆယ္ ေမွ် ာ္ေခၚျမင္
ႏိုင္စြမ္းရွိၾက၏။ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကည့္လွ် င္လည္း
ကမၻာေပါင္းေလးဆယ္အထိ ျမင္ႏိုင္ၾက၏။ထိုသူေတာ္
စင္ႀကီးတို ့သည္ အနိစၥတရား _ ဒုကၡတရား ထိုႏွစ္ပါးကို
ေကာင္းစြာသိၾက၏ ေဟာႏိုင္ ေျပာႏိုင္၏ အနတၱတရား
ကိုမူ နားမွ် ေလသံ မဆက္ဆံဘူးေသာေၾကာင့္ ေဟာ
ေျပာျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ေပ။မဟိဒၶိက မဟာႏုဘာဝ ျဖစ္ၾက
ကုန္ေသာ ကမၻာ အေက် ာ္အေမာ္ ဆရာႀကီးတို ့ေသာ္မွ
လည္္း အနတၱတရားကို မသိ မျမင္ၾကရကား တစ္မဂ္ _
တစ္ဖိုလ္ မွ် လည္းမရ| သံသရာဝဋ္မွ လည္းမကြ် တ္ မ
လြတ္ၾကဘဲ အသညသတ္ဘုံ စသည္တို ့၌ ေရာက္ၾက
ကုန္၏။ သာသနာေတာ္တြင္း အခါကာလတြင္မူ အဆိုပါ
ပုဂၢိဳ လ္ေက် ာ္ႀကီးေတြ မသိၾကေသာ အနတၱတရားကို ခု
ႏွစ္ ႏွစ္အရြယ္အလြန္ငယ္ကုန္ေသာ သတို ့သမီးတို ့ပင္
သိစြမ္းႏိုင္ၾက၏ ။ သာသနာ တြင္း သာသနာပ လူျဖစ္ရ
က် ိဳ းနပ္ ပုံျခင္း အလြန္ကြာျခားခ် က္ ကို ေထာက္ဆ ေရွး
ရႈ သတိျပဳ ႏိုင္ၾကပါ ရန္ ………………………………
ယံန ဒိဌံပူရာေဏဟိ တိတၳိကာ စရိေယဟိ တံ ဓမၼံ
သုကုမာရီဘိ သတၱဝႆ ာ ဒိေဝဒိတံ ……
ပူရာေဏဟိ တိတၳိကာ စရိေယဟိ=ေရွး၌ ထင္ေပၚကမၻာ
အေက် ာ္ အေမာ္ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ဆရာႀကီးတို ့ျဖစ္ၾက
ပါလွ် က္။ ယံ=အၾကင္ အနတၱတရားကို။နဒိ႒ံ=မျမင္စြမ္း
ႏိုင္ၾကေပ။ပနတထာပိ=ထိုကမၻာေက် ာ္ ဆရာႀကီးေတြ
မျမင္ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း။ဣဓ=ဤသာသနာေတာ္ျမတ္
အတြင္း၌ ။သတၱဝႆ ာဒိ= ခုႏွစ္ ႏွစ္အရြယ္ငယ္ေပကုန္
ေသာ။သုကုမာရီဘိ=မဟာဝိသာခါ _ စူဠဝိသာခါ အစ
ျဖာေသာ သတို ့သမီးေလးတို ့သည္။တံ=ထို အနတၱတ
ရားကို။ေဝဒိတံ=ပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္ သိၾကကုန္၏ ။
အမ် ိဳ းသားဘက္မွလည္း ခုႏွစ္ ႏွစ္သားအရြယ္
ငယ္ၾကကုန္ေသာ ပ႑ိတသာမေဏ_ သုခ သာမေဏ_
သုမန သာမေဏ စေသာ သတို ့သားငယ္တို ့သည္
အနတၱတရား ကို ထိုးထြင္းသိျမင္ၾကသျဖင့္ ေလးမဂ္ _
ေလးဖိုလ္ ရၾက၍ အာသေဝါကုန္ခန္း ရဟႏၲာ အထိျဖစ္
ၾကကုန္၏။အသက္ ခုႏွစ္ ႏွစ္ အရြယ္ငယ္သူ _ သတို ့သ
မီး __ သတို ့သားေလးတို ့ပင္ အနတၱတရားကို နာၾကား
ၾက၍ ေသာတာပန္ _ သကဒါဂါမ္ _ အနာဂါမ္ _ ရဟႏၲာ
ျဖစ္ၾကရသည္ ဆိုပါလွ် င္ ယခု လူတို ့ သာသနာေတာ္
ႀကီးႏွင့္ ၾကဳံ ဆဲ ၾကဳံ ခိုက္ သာသနာေတာ္ အတြင္း အခြင့္
အေရး အေလးထားသင့္ေၾကာင္း ႏွင့္ အနတၱတရား နာ
ၾကား သိျမင္ ဆင္ျခင္ ပြားမ် ားျခင္းျဖင့္ မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိုလ္
ဉာဏ္ အမွန္ပင္ရ ႏိုင္ၾကပါေစေသာဝ္ဟုဆုေတာင္မႈျဖင့္။
( သုခိတာ ေဟာထ ဒုကၡ မုဥၥ ထ)
<||><||><||><||><||><||><||><||><||><||>
သာသနာေတာ္တြင္း အခြင့္ အရး အေလးထားၾကရန္
______________________________________________
ျမတ္ဗုဒၶသည္ မဟာသကၠရာဇ္ - ၁၀၃ - ခုႏွစ္ ဝါဆို
လျပည့္ေန ့မွအစျပဳ ၍ ဓမၼစၾကာ တရားဦးကို ပဥၥဝဂၢီ( ၅ )
ဦးတို ့အားေဟာၾကား ေတာ္မူ သည္ မွ ဝါဆိုလျပည့္
ေက် ာ္( ၅ )ရက္ေန႔သို ့ေရာက္ရွိေသာအခါ "အနတၱလကၡ
ဏသုတၱန္ေဒသနာေတာ္"ကိုေဟာၾကားမူရာ ပဥၥဝဂၢီ( ၅ )
ဦးတို ့ အရဟတၱမဂ္ _ အရဟတၱဖိုလ္သို ့ဆိုက္ေရာက္
ေတာ္မူၾကသည့္ ေန ့ထူး _ ေန ့ျမတ္ကို ဓမၼပူဇာ ဤစာစု
ျဖင့္ ရုိေသေလးျမတ္ ဦးခိုက္အပ္ပါ၏ ။
အနတၱပုဒ္
အနတၱ ဆုိေသာ စကားအဓိပၸါယ္ကို ေရွဦးစြာ
အေျခပါဒကမွစ၍ တတ္သိလိမၼာရန္လိုအပ္၏။ အနတၱ
ဟူေသာပုဒ္သည္ မူလ ပုဒ္ရင္းပုဒ္မွန္မဟုတ္ ပုဒ္ျပန္
ျဖစ္သည္။အမွန္ေနရမည္မွာ န - အတၱ ဟုေနရမည္ ။
နအတၱ ကို ပုဒ္ခြဲေသာ္ န တစ္ပုဒ္| အတၱ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္
မည္။ န ပုဒ္သည္ "ပဋိေသဓ"ျမစ္ထားေသာပုဒ္။နဂုိ ရွိ
ရင္းစြဲ ကိုျမစ္ထားသည္။ဖ် က္ထားသည္ဟုဆိုလိုသည္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ရွိျခင္း အနက္ကို မရွိ _ မဟုတ္ ဟု
ျပဳ ထားသည္။ထို ့ေၾကာင့္ ………………………………
_ န ပုဒ္သည္ မဟုတ္ဟူေသာ အနက္ေဟာကို ရ၏ ။
_ အတၱ ပုဒ္သည္ ကိုယ္ဟူေသာ အနက္ေဟာကို ရ၏ ။
_ န ပုဒ္+ အတၱပုဒ္ ေပါင္း၍ အနက္ေပးေသာ္ နအတၱ ျဖစ္
ျဖစ္၏ ။
အတၱ = ကိုယ္သည္| န= မဟုတ္ ။အနတၱ=ကိုယ္
မဟုတ္။ဤသို ့ျဖစ္၏။ အနတၱ ကိုယ္မဟုတ္ဟု" သုခုစၥာ
ဒနတၱ" အရြတ္ အဆို လြယ္ကူေစျခင္းအက် ိဳ းငွာအနတၱ
ဟူ၍ " ပုဒ္ျပန္ " ျခင္းျဖစ္သည္။
ယံဒုကၡံ တဒနတၱာတိ ဝစနေတာ
ယံ=အၾကင္ ခႏၶာငါးပါး ဒုကၡတရားသည္| အတၳိ=ရွိ၏
တံ=ထိုတရားသည္| အနတၱာ=အနတၱ မည္ကုန္၏ ။
ဣတိ=ဤသို ့|ဝစနေတာ=ဘုရားေဟာေတာ္မူေသာ
ေၾကာင့္ _ ဒုကၡ တရား ခႏၶာငါးပါးသည္ပင္လွ် င္ အနတၱ
တရားမည္ပါ၏ ။
မိစၧာပရိကပၸ( ၆ )မ် ိဳ း
အတၱ အယူ ဝါဒ ကိုလည္း သိသင့္ပါ၏ _ ဘုရားရွင္
မပြင့္ထြန္းေတာ္မူ မီက ေလာကႀကီးသည္ _အမိုက္ေလာ
က _ အေမွာင္ေလာက _ အရမ္းေလာက အတိျဖစ္၏ ။
ယထာဘူတက် မွန္ကန္ေသာအသိဉာဏ္ မဲ႔ၾက၏။အတၱ
စြဲ _ အတၱဒိ႒ိ _ အတၱဝါဒုပါဒါန္ _ သကၠာယ ဒိ႒ိ စြဲ ျဖင့္
အတၱေလာက အတၱသမားတို ့သည္ ………………
၁။သာမိ အတၱ=ငါ ့ကိုယ္ ငါပိုင္သည္| ငါဆိုင္သည္ ဟူ
ေသာ ဝါဒ ။
၂။သယံ ဝသီအတၱ=ငါ ့ကိုယ္ျဖစ္၍ ငါ ့အလိုသို ့လိုက္
ႏိုင္၏။ငါကိုယ္တိုင္ သြားႏိုင္ လာႏိုင္၏။ထိုင္ႏိုင္ ထႏိုင္
၏ စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္အလိုဆႏၵ ကိုလိုက္ပါႏိုင္သည္ဟူ
ေသာဝါဒ ။
၃။နိဝသီ အတၱ=ငါပိုင္ေသာကိုယ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ
တစ္ပါးတို ့အလိုႏွင့္ မဆက္ဆံ သူတစ္ပါးတို ့ျပဳ စုမႈမခံ
သူတစ္ပါးတို ့အကူအညီမလို |ကိုယ့္လက္ ကိုယ့္ေျခ
ကိုယ့္မ် က္စိ _ နား _ နာေခါင္း _လွ် ာ _ ကိုယ္တို ့ႏွင့္
ေန ႏိုင္၏ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထံမွ ငွားရန္းရန္
မလို ကိုယ္အလိုအတိုင္း ေနႏိုင္သည္ဟူေသာဝါဒ ။
၄။ကာရက အတၱ=ခ် မ္းသာေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္သည္
ဆင္းရဲေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္သည္။သုခ _ဒုကၡ ႏွစ္မ် ိဳ း
စလုံး ကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ႏိုင္သည္ ဟူေသာဝါဒ ။
၅။ေဝဒကအတၱ=အတၱေကာင္ ရွိျခင္းေၾကာင့္ ခ် မ္းသာ
လည္း ခံစားႏိုင္၏ ဆငး္ရဲ ကိုလည္းခံစားႏိုင္၏ ဟူ
ေသာဝါဒ ။
၆။အဓိ႒ာယကအတၱ=စိတ္ထားၿမဲျမန္ ဓိ႒ာန္ေဆာက္
တည္ ေနႏိုင္သည္။မိမိ စိတ္ကို ထားခ် င္ရာ ထား ႏိုင္
သည္။မိမိ စိတ္ကို ၿငိမ္ၿငိမ္ ထားလည္ျဖစ္၏။လႊတ္
ထားလည္းျဖစ္၏ ဟူေသာဝါဒ ။
ျပဆိုခဲ႔ေသာ အခ် က္တို ့သည္ အညတိတၳိယမည္
ေသာ သာသနာ့ဗာဟိရက(သာသနာ့ အျပင္ပ) တိတၳိ
တို ့ၾကံဆ အပ္ေသာ အတၱ( ၆ )မ် ိဳ းတို ့တည္း။အနတၱ
တရား ထင္ရွားသည္ရွိေသာ္ ဤ အတၱ တသင္း ဖယ္
ရွင္းျခင္းသို ့ေရာက္ပါ၏ ။
လကၡဏတၱယ ၏ အေၾကာင္းျပ စီစစ္ခ် က္
___________________________________
အနိစၥ အရာ မွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ႏွစ္ခ် က္ ………
၁။ ခယေ႒န
၂။ဝယေ႒န
အနိစၥလကၡဏာတြင္ _ ခယေ႒န=ကုန္ခမ္းတတ္
ေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္းေကာင္း| ဝယေ႒န=ခ် ဳ ပ္
ေပ် ာက္ျပဳ န္းတီး ပ် က္စီးတတ္ေသာသေဘာေၾကာင့္
လည္္းေကာင္း အနိစၥမည္သည္ျဖစ္၏ ။
ဒုကၡအရာမွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ႏွစ္ ခ် က္…………
၁။ဘယေ႒န
၂။ပိဠနေ႒န
၁။ဒုကၡလကၡဏာတြင္_ ဘယေ႒န=ေၾကာက္ဖြယ္လိလိ
ေဘးအတိ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း|ပိဠနေ႒န
=အၿမဲမျပတ္ကပ္၍ ႏွိပ္စက္တတ္ေသာ သေဘာေၾကာင့္
လည္းေကာင္း ဒုကၡမည္သည္ ျဖစ္၏ ။
အနတၱအရာမွာ အေၾကာင္းျပခ် က္ သုံး ခ် က္…………
၁။အသာရကေ႒န
၂။အနိႆ ရေ႒န
၃။အဝသ ဝတၱနေ႒န
အနတၱလကၡဏာတြင္ _ အသာရကေ႒န=အမာခံ
စစ္ စစ္ ခိုင္ၿမဲေသာ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ သေဘာ
ေၾကာင့္လည္းေကာင္း|အနိႆ ရေ႒န=အာဏာတန္ခိုး
အစိုးမရေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္းေကာင္း|အဝသ
ဝတၱနေ႒န=လိုရာ လိုရပ္သို ့ မလိုက္တတ္ေသာ သ
ေၾကာင့္လည္းေကာင္း အနတၱ မည္သည္ျဖစ္၏
အနတၱ လကၡဏာ၌ ျပဆိုအပ္ေသာ ဟိတ္သုံး
ခ် က္ အနက္ အနိႆ ရ႒ ႏွင့္ အဝသဝတၱန႒ ႏွစ္ပါးကို
နားလည္လြယ္၏ ခႏၶာငါးပါးတရားသည္ အာဏာတန္ခိုး
အစိုးမရပါတကား|မိမိ၏ အလိုဆႏၵ ကို ျပည့္ဝေအာင္ မ
လိုက္ပါလားဟု ထင္ျမင္ရိပ္စားမိႏိုင္ၾက၏ ။
အနိႆ ရန႒
အာဏာ တန္ခို အစိုးမရ | ကိုယ္ထားသလိုမေန|
ကိုယ္ခိုင္းသလိုမရ|သူျဖစ္ခ် င္သလို ျဖစ္ေန၏။မအို _မ
နာ _ မေသ ႏွင့္ ဆို၍မရ။ အို၏ _ နာ၏ _ ေသ၏ ။
အဝသဝတၱန႒
မိမိ၏ လိုရာ လိုရပ္သို ့ မလိုက္တတ္ မ် က္စိမ မႈန္
ခ် င္_ နားမထိုင္းခ် င္ _ ခါးမကိုင္းခ် င္ _ ဝဏၰသမၸတၱိ အ
ဆင္းသဏၭာန္ ၾကန္အင္လကၡဏာ တင့္တယ္ေစခ် င္၏
ဤသို ့မိမိ အလိုဆႏၵ တစ္ခုမွ် မလိုက္ေလ် ာပါ။သူသ
ေဘာအတိုင္းသာျဖစ္သည္။
အသာရကေ႒န
အမာခံစစ္ စစ္ ခိုင္ၿမဲေသာ အႏွစ္သာရ မရွိေသာ သ
ေဘာကိုမူ အေဟာအေျပာ အျပအသ အလြန္နည္း၏။ထို ့ေၾကာင့္တတ္သိလိမၼာ သူလည္းနည္း၏ အလြန္
လည္းအသိခက္သည္။ အသိခက္ျခင္းေၾကာင့္လည္း
အနတၱ၏ ေရွ႕မွ အနိစၥ ႏွင့္ ဒုကၡ တရားထိုႏွစ္ပါးကို
သုတၱန္ ေဒသနာ နည္းျဖင့္ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။အဘိ
ဓမၼာနည္းအားျဖင့္သုံးပါးျပားရန္မရွိ အနတၱတစ္ပါးတည္း
ကိုသာ ဘုရာရွင္ေဟာေတာ္မူသည္။
အနိစၥ _ ဒုကၡ _ အနတၱ လကၡဏာေေရးသုံးပါး
တို ့တြင္ အနိစၥလကၡဏာ_ ဒုကၡလကၡဏာ ႏွစ္ပါးတို ့
သည္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးတို ့ပြင့္ေတာ္မူ၍
ေသာ္လည္းေကာင္း| မပြင့္ေတာ္မူ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း
သိလြယ္ _ ျမင္လြယ္ _ ထင္ရွားလြယ္ေသာ လကၡဏာ
တို ့ျဖစ္၍ "ပါကဋလကၡဏာ" မည္၏ ။
အနတၱလကၡဏာသည္ ေလာက၌ ဘုရားရွင္တို ့
ပြင့္ထြန္းဆဲ အခါ၌သာ ပြင့္ေပၚရေသာတရားျဖစ္၏။ အ
နိစၥ _ ဒုကၡ တရားကဲ႔သို ့မဟုတ္ အမိုက္တိုက္အလားျဖစ္
၍ သိႏိုင္ ခဲ_ ျမင္ႏိုင္ခဲ _ ထင္ရွားႏိုင္ခဲသည့္အတြက္
"အပါကဋ လကၡဏာ" မည္၏ ။ အနတၱသည္ အနိစၥ _
ဒုကၡ တရားႏွစ္ထက္လည္း အသိခက္ပါသည္။သို ့ေသာ္
မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိိုလ္ဉာဏ္ရျခင္းသည္ အနတၱလကၡဏာ ကို
သိျမင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။အနတၱလကၡဏာေက် ာ္၍
မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိုလ္ဉာဏ္ မရေကာင္းပါ။ေလာကတြင္ဘုရား
ရွင္ ပြင့္ထြန္းမွသာ အနတၱတရားသည္ လည္း ပြင့္ထြန္းပါ
သည္ ။ဘုရားမပြင့္ထြန္းလွ် င္ အနတၱတရားသည္လည္း
မပြင့္ထြန္း မထင္ရွားႏိုင္ပါ။ဘုရားရွင္ ႏွင့္ အနတၱတရား
သည္ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေနသည္။အနတၱတရားသည္
ဘုရားရွင္ႏွင့္ အတူေပၚလာေသာတရားျဖစ္၏ ဟုယူ
ေသာ္ရ၏။ထို ့အျပင္ ေလာကတြင္ ဘုရားရွင္ဆိတ္လွ် င္
အနတၱတရားဆိတ္၏ဟူ၍ လည္္းယူေသာ္ရ၏ ။
အနတၱလကၡဏံ ဝိနာ ဗုဒၶဳ ပၸါ နပညာယတိ
ဗုဒၶဳ ပၸါေဒေယဝ ပညာယတိ ။( ဝိဘင္းအ႒ကထာ)
အနတၱလကၡဏံ= အနတၱလကၡဏာသည္| ဗုဒၶဳ ပၸါဒါ= ဘု
ရားပြင့္ေသာအခါႏွင့္ | ဝိနာ=ကင္း၍ |နပညာယတိ= မ
ထင္ရွား|ဗုဒၶဳ ပၸါေဒေယဝ=ဘုရားပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ၌
သာလွ် င္ | ပညာယတိ= ထင္ရွား၏။ထို ့ေၾကာင့္ အနတၱ
တရားကို အခ် ိန္ အခါမေရြး နာၾကားႏိုင္ခြင့္ဆိုတာ မရ
ႏိုင္ၾကသည္ကို သတိျပဳ သင့္ၾကသည္။သာသနာေတာ္
ထင္ရွားရွိခိုက္ ၾကဳံ ဆုံခိုက္၌သာ နာၾကားခြင့္ သိခြင့္ရႏိုင္
ၾကသည္။သာသနာကြယ္လွ် င္ အနတၱတရားလည္း
ကြယ္သည္။သာသနာ ထင္ရွားရွိသည္ဆိုျခင္းမွာ အနတၱ
တရား ရွိျခင္း ကိုေခၚသည္။သာသနာကြယ္ပေသာကာ
လတြင္ အနတၱတရားေဟာၾကားသူမရွိ၍ မနာၾကားရပါ။
ယခုလူတို ့ သာသနာေတာ္ႏွင့္ၾကဳံ ဆုံရသျဖင့္ အနတၱတ
ရားကို နာၾကားခြင့္ ရေနၾက၏ ။ အလြန္ ့အလြန္ ရခဲလွ
ေသာ ဘဝမ် ိဳ း ကာလမ် ိဳ းကို မိမိ တို ့ပိုင္ဆိုင္ထားၾက
သည္ ကို သိၾက၍ တန္ဖိုး ထားၿပီး က် ိဳ းစား သင့္သည္
အခြင့္အခါ ကို သိ၍ ရေအာင္ ယူတတ္ၾကရန္လိုသည္။
သာသနာပ အခါတြင္ သရဘဂၤ _ နာရဒ အစရွိ
ေသာ ရေသ ့သူေတာ္စင္ႀကီးတို ့သည္ ေျမလွ် ိဳ း _ မိုးပ် ံ
တန္ခိုးဈ ာန္အဘိညာဥ္ႏွင့္ ဒိဗၺစကၡဳ အဘိညာဥ္ရၾက
ေသာေၾကာင့္ ေရွ းကမၻာေပါင္းေလးဆယ္ ေမွ် ာ္ေခၚျမင္
ႏိုင္စြမ္းရွိၾက၏။ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကည့္လွ် င္လည္း
ကမၻာေပါင္းေလးဆယ္အထိ ျမင္ႏိုင္ၾက၏။ထိုသူေတာ္
စင္ႀကီးတို ့သည္ အနိစၥတရား _ ဒုကၡတရား ထိုႏွစ္ပါးကို
ေကာင္းစြာသိၾက၏ ေဟာႏိုင္ ေျပာႏိုင္၏ အနတၱတရား
ကိုမူ နားမွ် ေလသံ မဆက္ဆံဘူးေသာေၾကာင့္ ေဟာ
ေျပာျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ေပ။မဟိဒၶိက မဟာႏုဘာဝ ျဖစ္ၾက
ကုန္ေသာ ကမၻာ အေက် ာ္အေမာ္ ဆရာႀကီးတို ့ေသာ္မွ
လည္္း အနတၱတရားကို မသိ မျမင္ၾကရကား တစ္မဂ္ _
တစ္ဖိုလ္ မွ် လည္းမရ| သံသရာဝဋ္မွ လည္းမကြ် တ္ မ
လြတ္ၾကဘဲ အသညသတ္ဘုံ စသည္တို ့၌ ေရာက္ၾက
ကုန္၏။ သာသနာေတာ္တြင္း အခါကာလတြင္မူ အဆိုပါ
ပုဂၢိဳ လ္ေက် ာ္ႀကီးေတြ မသိၾကေသာ အနတၱတရားကို ခု
ႏွစ္ ႏွစ္အရြယ္အလြန္ငယ္ကုန္ေသာ သတို ့သမီးတို ့ပင္
သိစြမ္းႏိုင္ၾက၏ ။ သာသနာ တြင္း သာသနာပ လူျဖစ္ရ
က် ိဳ းနပ္ ပုံျခင္း အလြန္ကြာျခားခ် က္ ကို ေထာက္ဆ ေရွး
ရႈ သတိျပဳ ႏိုင္ၾကပါ ရန္ ………………………………
ယံန ဒိဌံပူရာေဏဟိ တိတၳိကာ စရိေယဟိ တံ ဓမၼံ
သုကုမာရီဘိ သတၱဝႆ ာ ဒိေဝဒိတံ ……
ပူရာေဏဟိ တိတၳိကာ စရိေယဟိ=ေရွး၌ ထင္ေပၚကမၻာ
အေက် ာ္ အေမာ္ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ဆရာႀကီးတို ့ျဖစ္ၾက
ပါလွ် က္။ ယံ=အၾကင္ အနတၱတရားကို။နဒိ႒ံ=မျမင္စြမ္း
ႏိုင္ၾကေပ။ပနတထာပိ=ထိုကမၻာေက် ာ္ ဆရာႀကီးေတြ
မျမင္ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း။ဣဓ=ဤသာသနာေတာ္ျမတ္
အတြင္း၌ ။သတၱဝႆ ာဒိ= ခုႏွစ္ ႏွစ္အရြယ္ငယ္ေပကုန္
ေသာ။သုကုမာရီဘိ=မဟာဝိသာခါ _ စူဠဝိသာခါ အစ
ျဖာေသာ သတို ့သမီးေလးတို ့သည္။တံ=ထို အနတၱတ
ရားကို။ေဝဒိတံ=ပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္ သိၾကကုန္၏ ။
အမ် ိဳ းသားဘက္မွလည္း ခုႏွစ္ ႏွစ္သားအရြယ္
ငယ္ၾကကုန္ေသာ ပ႑ိတသာမေဏ_ သုခ သာမေဏ_
သုမန သာမေဏ စေသာ သတို ့သားငယ္တို ့သည္
အနတၱတရား ကို ထိုးထြင္းသိျမင္ၾကသျဖင့္ ေလးမဂ္ _
ေလးဖိုလ္ ရၾက၍ အာသေဝါကုန္ခန္း ရဟႏၲာ အထိျဖစ္
ၾကကုန္၏။အသက္ ခုႏွစ္ ႏွစ္ အရြယ္ငယ္သူ _ သတို ့သ
မီး __ သတို ့သားေလးတို ့ပင္ အနတၱတရားကို နာၾကား
ၾက၍ ေသာတာပန္ _ သကဒါဂါမ္ _ အနာဂါမ္ _ ရဟႏၲာ
ျဖစ္ၾကရသည္ ဆိုပါလွ် င္ ယခု လူတို ့ သာသနာေတာ္
ႀကီးႏွင့္ ၾကဳံ ဆဲ ၾကဳံ ခိုက္ သာသနာေတာ္ အတြင္း အခြင့္
အေရး အေလးထားသင့္ေၾကာင္း ႏွင့္ အနတၱတရား နာ
ၾကား သိျမင္ ဆင္ျခင္ ပြားမ် ားျခင္းျဖင့္ မဂ္ဉာဏ္ _ ဖိုလ္
ဉာဏ္ အမွန္ပင္ရ ႏိုင္ၾကပါေစေသာဝ္ဟုဆုေတာင္မႈျဖင့္။
( သုခိတာ ေဟာထ ဒုကၡ မုဥၥ ထ)
"ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရခ်င္ရင္ ငါးပါးသီလလံုျခံဳမွျဖစ္မယ္"
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
လူ႔ဘ၀ရယ္လို႔ရလာျပီဆိုရင္ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ အေရးကိစၥ ငါးပါးနဲ႔ မလြဲမေသြ ပတ္သက္ရပါမယ္။ လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါး လို႔ဆိုရင္မမွားပါဘူး။က်န္းမာေရး၊စီးပြားေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး ၊လူမွဳေရးနဲ႔ ပညာေရးတို႔ပါပဲ။
♠ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ပါဏတိပါတ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အနာေရာဂါမ်ားျပီး က်န္းမာေရးညံ႕ဖ်င္းတတ္ပါတယ္။
♠ စီးပြားေရးျပည္႔စံုတဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အဒိႏၷာဒါနသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။ အဒိႏၷဒါနသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ပစၥည္းဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ႔ျပီး စီးပြားေရးနိမ္႔က်တတ္ပါတယ္။
♠ အိမ္ေထာင္ေရးသာယာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကာေမသုမိစာၦစာရသ္ိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ကာေမသုမိစာၦစာရ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ျပႆနာရွဳတ္ေထြးျပီး အိမ္ေထာင္ေရးကံ ဆိုးတတ္ပါတယ္။
♠ လူမွဳေရးအဆင္ေျပတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။မုသာ၀ါဒသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း လူအယံုအၾကည္ ကင္းမဲ႔ျပီး လူမွုဆက္ဆံေရးလြဲေခ်ာ္တတ္ပါတယ္။
♠ ပညာေရးျမင္႔မားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။သုရာေမရယသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အသိဥာဏ္ထံုထိုင္းျပီး ပညာေရးေအာက္တန္းက်တတ္ပါတယ္။
လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါးလံုးမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်မျဖစ္ပဲ အထက္တန္းက်က် ၊ အဆင္႔အတန္းျမင္႔ျမင္႔ျဖစ္ေနဖို႔အတြက္ ငါးပါးသီလ သိကၡာပုဒ္ ၅ ခုကို အျဖဴစင္ဆံုး ၊ အသန္႔ရွင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္သင္႔ပါတယ္။
လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတိုင္း ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရျပီလို႔ မဆိုနိုင္ေသးပါဘူး။ ငါးပါးသီလ ေဖာက္ဖ်က္မွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထုဆစ္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ဘ၀ေကာင္းမဟုတ္ေသးပါဘူး။ငါးပါးသီလ လံုျခံဳမွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းလႊမ္းျခံဳေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကိုသာ အဖိုးတန္ဘ၀ေကာင္းလို႔ဆိုနိုင္ပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္ငါးပါးသီလေတြလံုခဲ႔တယ္ မလံုခဲ႔ဘူးဆိုတာကို သူ႕ရဲ႕အက်ိဳးေပးကိုၾကည္႔ျခင္းအားျဖင္႔ သိနိုင္ပါတယ္။
♠ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊သူတပါးအသက္ကိုသတ္ျဖတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း
မ်က္စိ၊နား၊နွာ ၊ အဂၤါ၊ေျခလက္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ စိုစိုျပည္ျပည္ မရိွပဲ
မြဲျပာေျခာက္ညိွဳးေနတတ္ပါတယ္။
အင္အားခ်ိဳ႕ယြင္းျပီး အားနည္းေနတတ္ပါတယ္။လ်င္ျမန္ဖ်တ္လတ္ျခင္းကင္းေ၀းျပီး တံု႔ေနွး တံု႔ေနွးျဖစ္ေန
တတ္ပါတယ္။
ေဘးရန္တစ္စံုတစ္ခုေပၚေပါက္လာရင္ အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးရဲ႕ အသတ္အျဖတ္ခံရတတ္သလို ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ အဆိပ္ေသာက္ ၊ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ျပီးလည္း
ေသရတတ္ပါတယ္။
အနာေရာဂါ မ်ားတတ္ပါတယ္၊
အေျခြအရံပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။
အသက္တိုတတ္ပါတယ္။
♠ အဒိႏၷဒါနသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
ပိုင္ရွင္မေပးပဲ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို မတရားယူတဲ႔သူဟာ
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္း ပစၥည္း ဥစၥာမြဲတတ္ပါတယ္။ လူဆင္းရဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။
အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ ေနရတတ္ပါတယ္။
အလိုရိွတာမရပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္ျခင္း ၊
သူတစ္ပါးလိမ္လည္ျခင္း စတဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ စီးပြားဥစၥာပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။
ေရ၊ မီး၊ သူခိုး ၊ အေမြခံသားသမီးဆိုး၊ မင္းဆိုးဆိုတဲ႔
ရန္သူမ်ိဳး ၅ပါးရဲ႕ ေနွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးမွဳေၾကာင္႔
ပိုင္ဆိုင္သမ်ွ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ လက္လႊတ္ဆံုးရံွဳးရတတ္ပါတယ္။
♠ ကာေမသုမိစာၦစာရပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
မိမိကာမပိုင္မဟုတ္သူနဲ႔ ေဖာက္ျပန္က်ဳးလြန္သူဟာ
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္းမွာ မလိုမုန္းထားသူေပါမ်ားတတ္ပါတယ္။ရန္သူလဲမ်ားတတ္ပါတယ္။
လာဘ္လာဘရွားပါ တိတ္ဆိတ္တတ္ပါတယ္။
ခ်မ္းသာမွဳ ကင္းဆိတ္တတ္ပါတယ္။
မိန္းမျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မိန္းမမဟုတ္ ၊ ေယာက်ၤားမဟုတ္ ပ႑ဳပ္
( မိန္းမလ်ာ ၊ ေယာက်္ားလ်ာ) ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
ေယာက်ၤားျဖစ္ျပန္ရင္လဲ တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေယာက်ာၤးေကာင္းတစ္ေယာက္မျဖစ္နိုင္ပါပဲ ၊
မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ သူတစ္ပါးအေပၚ
မေကာင္းျမင္ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္တတ္လြန္းတဲ႔
အထင္ၾကီးစရာလံုး၀မေကာင္းတဲ႔ ယုတ္ညံ႕တဲ႔
အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မ်က္နွာပ်က္ျပီးေတာ႔ အရွက္ကြဲရတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ဆင္းအဂၤါ လကၡဏာ တို႔ခ်ိဳ႕ယြင္းေသးသိမ္တတ္ပါတယ္။ စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမွဳအားၾကီး တတ္ပါတယ္။
ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ခြဲခြါေကြကြင္းရတတ္ပါတယ္။
♠ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
မဟုတ္မမွန္တဲ႔စကားကို လိမ္ညာလွည္႔ပတ္ ေျပာဆိုတတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း စကားပီပီသသ မေျပာတတ္တဲ႔သူျဖစ္ရပါတယ္။သြားေတြမညီမညြတ္ရိွတတ္ပါတယ္။
ခံတြင္း ပါးစပ္ပုတ္ညွီတတ္ပါတယ္။
ကိုယ္အသားအေရ စိုစိုဖတ္ဖတ္မရိွပဲ ေျခာက္ကပ္ပူရိွန္ေနတတ္ပါတယ္။ပံုဟန္သြင္ျပင္ မလွပပဲ ဆိုး
၀ါးေဖာက္ျပန္ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးအေပၚ ၾသဇာမေရာက္ ၊ အာဏာမတည္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။နွဳတ္ခမ္းေထာ္၊လ်ွာၾကမ္းျပီး အေျပာအဆို သရမ္းတတ္ပါတယ္။ စိတ္တည္ျငိမ္မွဳ လံုး၀မရိွပဲ လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီျပီး အထင္ၾကီးစရာေကာင္းနိုင္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျဖစ္လာနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
♠ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားတဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အေရးအခြင္႔
သင္႔မသင္႔ကို နားမလည္တတ္ ၊မသိတတ္ပါဘူး။
ပ်င္းရိတတ္ပါတယ္။
အရူးအနွမ္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးျပဳဖူးတဲ႔ ေက်းဇူးေတြကို မသိတတ္၊
မဆပ္တတ္ေတာ႔ပါဘူး။
ဟိရိၾသတၱပၸ လို႔ေခၚတဲ႔ အရွက္ အေၾကာက္ကင္းတတ္ပါတယ္။ ဘယ္အကုသိုလ္ကိုမွ မေရွာင္ပဲ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္ေတြအားလံုးကို အလြယ္တကူျပဳမိတတ္ပါတယ္။
ငါးပါးသီလနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားနိုင္ၾကရင္ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။
♦ ပါဏာတိပါတ္ ၊သူ႔သက္သတ္က
ခ်ိဳ႕တတ္အဂၤါ ၊ မြဲျပာရုပ္သြင္
အားအင္ခ်ိဳ႕ယြင္း ၊လ်င္ျခင္းလဲေ၀း
ေဘးကိုေၾကာက္တတ္ ၊ အသတ္ခံရာ
အနာမ်ားလ်ွက္ ၊ေျခြရံပ်က္၍
အသက္တိုလ် ၊ ျပစ္မ်ားစြာ႔သည္
ေရွာင္က အျပန္အက်ိဳးတည္း။
အဒိႏၷဒါ ၊ ခိုးမိပါမူ
ဥစၥာနည္းမြဲ ၊ ဆင္းရဲငတ္ဘိ
လိုရိွမရ ၊ ေဘာဂပ်က္စီး
ေရမီးသူခိုး ၊ ေမြခံဆိုးနွင္႔
မင္းဆိုးအျပား ၊ ရန္မ်ိဳးငါးေၾကာင္႔
ပ်က္ျပားဥစၥာ ၊ ျပစ္မ်ားစြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ မိစာၦစာရ ၊ က်ဴးလြန္ကလည္း
မုန္းၾကသူမ်ား ၊ရန္သူပြား၍
ရွားပါးလာဘ္တိတ္ ၊ ခ်မ္းသာဆိတ္၏
ဣတၳိပ႑ဳက္ ၊မ်ိဳးရုပ္ခါခါ
မ်က္နွာမလွ ၊ အရွက္ရလ်ွက္
လကၡဏဣေျႏၵ ၊ယြင္းေသြခ်ိဳ႕သိမ္
စိုးရိမ္မ်ားစြာ ၊ ခ်စ္သူကြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ မုသားစကား ၊ ေျပာဆိုျငားမူ
စကားမပီ ၊ သြားမညီတည္း
ပုတ္ညွီပါးစပ္ ၊ ေျခာက္ကပ္ကိုယ္ေရ
ဣေျႏၵေနာက္ ၊ ပံုယြင္းေဖာက္၏
မေရာက္ၾသဇာ ၊ နွဳတ္လ်ွာၾကမ္းေထာ္
လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီ ၊ စိတ္မတည္သည္
ေရွာင္ျပီအျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ ေသရည္ေသာက္လင္႔ ၊သင္႔မသင္႔၌
ေရးခြင္႔မသိ ၊ ပ်င္းရိေမ႕ရူး
ေက်းဇူးမဆပ္ ၊ဟိေရာတၱပ္ကင္း
ခမင္းမ်ားထို ၊ အကုသိုလ္ကို
မျငိဳလြယ္ရာ ၊ျပဳက်င္႔ရာသည္
ေရွာင္ခါအျပန္အက်ိဳးတည္း။
ငါးပါးသီလနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ႔ ဒီေဆာင္ပုဒ္ ငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားပါ။
ေဆာင္ပုဒ္မွာပါတဲ႔ အက်ိဳးအျပစ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္း စဥ္းစားဆင္ျခင္ပါ။ငါးပါးသီလ မလံုျခံဳျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔
ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ဟာ လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္တဲ႔ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္လို႔ အဲဒီလိုလူ႔ဘ၀မ်ိဳး
မေရာက္ရေလေအာင္ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးလို ျမဲျမံေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ ေရွာက္နိုင္ၾကပါေစ။
Credit
-【စာရုိက္ပူေဇာ္သူ - Admin Team of
Young Buddhist Association】
-【 အရွင္ဆႏၵာဓိက (ေရႊပါရမီေတာရ§ °)
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
လူ႔ဘ၀ရယ္လို႔ရလာျပီဆိုရင္ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ အေရးကိစၥ ငါးပါးနဲ႔ မလြဲမေသြ ပတ္သက္ရပါမယ္။ လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါး လို႔ဆိုရင္မမွားပါဘူး။က်န္းမာေရး၊စီးပြားေရး၊အိမ္ေထာင္ေရး ၊လူမွဳေရးနဲ႔ ပညာေရးတို႔ပါပဲ။
♠ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ပါဏတိပါတ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အနာေရာဂါမ်ားျပီး က်န္းမာေရးညံ႕ဖ်င္းတတ္ပါတယ္။
♠ စီးပြားေရးျပည္႔စံုတဲ႔သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အဒိႏၷာဒါနသိကၡာပုဒ္လံုျခံဳရပါတယ္။ အဒိႏၷဒါနသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ပစၥည္းဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ႔ျပီး စီးပြားေရးနိမ္႔က်တတ္ပါတယ္။
♠ အိမ္ေထာင္ေရးသာယာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကာေမသုမိစာၦစာရသ္ိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။ကာေမသုမိစာၦစာရ သမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း ျပႆနာရွဳတ္ေထြးျပီး အိမ္ေထာင္ေရးကံ ဆိုးတတ္ပါတယ္။
♠ လူမွဳေရးအဆင္ေျပတဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။မုသာ၀ါဒသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း လူအယံုအၾကည္ ကင္းမဲ႔ျပီး လူမွုဆက္ဆံေရးလြဲေခ်ာ္တတ္ပါတယ္။
♠ ပညာေရးျမင္႔မားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ လံုျခံဳရပါတယ္။သုရာေမရယသမားေတြဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အသိဥာဏ္ထံုထိုင္းျပီး ပညာေရးေအာက္တန္းက်တတ္ပါတယ္။
လူ႔တာ၀န္အေရးငါးပါးလံုးမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်မျဖစ္ပဲ အထက္တန္းက်က် ၊ အဆင္႔အတန္းျမင္႔ျမင္႔ျဖစ္ေနဖို႔အတြက္ ငါးပါးသီလ သိကၡာပုဒ္ ၅ ခုကို အျဖဴစင္ဆံုး ၊ အသန္႔ရွင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္သင္႔ပါတယ္။
လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတိုင္း ဘ၀ေကာင္းတစ္ခုရျပီလို႔ မဆိုနိုင္ေသးပါဘူး။ ငါးပါးသီလ ေဖာက္ဖ်က္မွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထုဆစ္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ဘ၀ေကာင္းမဟုတ္ေသးပါဘူး။ငါးပါးသီလ လံုျခံဳမွဳရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔ ထံုမႊမ္းလႊမ္းျခံဳေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကိုသာ အဖိုးတန္ဘ၀ေကာင္းလို႔ဆိုနိုင္ပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္ငါးပါးသီလေတြလံုခဲ႔တယ္ မလံုခဲ႔ဘူးဆိုတာကို သူ႕ရဲ႕အက်ိဳးေပးကိုၾကည္႔ျခင္းအားျဖင္႔ သိနိုင္ပါတယ္။
♠ ပါဏာတိပါတသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊သူတပါးအသက္ကိုသတ္ျဖတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း
မ်က္စိ၊နား၊နွာ ၊ အဂၤါ၊ေျခလက္ ခ်ိဳ႕ယြင္းတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ဆင္းသြင္ျပင္ စိုစိုျပည္ျပည္ မရိွပဲ
မြဲျပာေျခာက္ညိွဳးေနတတ္ပါတယ္။
အင္အားခ်ိဳ႕ယြင္းျပီး အားနည္းေနတတ္ပါတယ္။လ်င္ျမန္ဖ်တ္လတ္ျခင္းကင္းေ၀းျပီး တံု႔ေနွး တံု႔ေနွးျဖစ္ေန
တတ္ပါတယ္။
ေဘးရန္တစ္စံုတစ္ခုေပၚေပါက္လာရင္ အလြန္အမင္း ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးရဲ႕ အသတ္အျဖတ္ခံရတတ္သလို ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္ အဆိပ္ေသာက္ ၊ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ျပီးလည္း
ေသရတတ္ပါတယ္။
အနာေရာဂါ မ်ားတတ္ပါတယ္၊
အေျခြအရံပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။
အသက္တိုတတ္ပါတယ္။
♠ အဒိႏၷဒါနသိကၡာပုဒ္မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
ပိုင္ရွင္မေပးပဲ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို မတရားယူတဲ႔သူဟာ
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္း ပစၥည္း ဥစၥာမြဲတတ္ပါတယ္။ လူဆင္းရဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။
အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ ေနရတတ္ပါတယ္။
အလိုရိွတာမရပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
လုပ္ငန္းမကၽြမ္းက်င္ျခင္း ၊
သူတစ္ပါးလိမ္လည္ျခင္း စတဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ စီးပြားဥစၥာပ်က္စီးတတ္ပါတယ္။
ေရ၊ မီး၊ သူခိုး ၊ အေမြခံသားသမီးဆိုး၊ မင္းဆိုးဆိုတဲ႔
ရန္သူမ်ိဳး ၅ပါးရဲ႕ ေနွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးမွဳေၾကာင္႔
ပိုင္ဆိုင္သမ်ွ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ လက္လႊတ္ဆံုးရံွဳးရတတ္ပါတယ္။
♠ ကာေမသုမိစာၦစာရပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
မိမိကာမပိုင္မဟုတ္သူနဲ႔ ေဖာက္ျပန္က်ဳးလြန္သူဟာ
ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တိုင္းမွာ မလိုမုန္းထားသူေပါမ်ားတတ္ပါတယ္။ရန္သူလဲမ်ားတတ္ပါတယ္။
လာဘ္လာဘရွားပါ တိတ္ဆိတ္တတ္ပါတယ္။
ခ်မ္းသာမွဳ ကင္းဆိတ္တတ္ပါတယ္။
မိန္းမျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မိန္းမမဟုတ္ ၊ ေယာက်ၤားမဟုတ္ ပ႑ဳပ္
( မိန္းမလ်ာ ၊ ေယာက်္ားလ်ာ) ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
ေယာက်ၤားျဖစ္ျပန္ရင္လဲ တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေယာက်ာၤးေကာင္းတစ္ေယာက္မျဖစ္နိုင္ပါပဲ ၊
မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ သူတစ္ပါးအေပၚ
မေကာင္းျမင္ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္တတ္လြန္းတဲ႔
အထင္ၾကီးစရာလံုး၀မေကာင္းတဲ႔ ယုတ္ညံ႕တဲ႔
အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။
မ်က္နွာပ်က္ျပီးေတာ႔ အရွက္ကြဲရတတ္ပါတယ္။
ရုပ္ဆင္းအဂၤါ လကၡဏာ တို႔ခ်ိဳ႕ယြင္းေသးသိမ္တတ္ပါတယ္။ စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမွဳအားၾကီး တတ္ပါတယ္။
ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ခြဲခြါေကြကြင္းရတတ္ပါတယ္။
♠ မုသာ၀ါဒသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊
မဟုတ္မမွန္တဲ႔စကားကို လိမ္ညာလွည္႔ပတ္ ေျပာဆိုတတ္တဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း စကားပီပီသသ မေျပာတတ္တဲ႔သူျဖစ္ရပါတယ္။သြားေတြမညီမညြတ္ရိွတတ္ပါတယ္။
ခံတြင္း ပါးစပ္ပုတ္ညွီတတ္ပါတယ္။
ကိုယ္အသားအေရ စိုစိုဖတ္ဖတ္မရိွပဲ ေျခာက္ကပ္ပူရိွန္ေနတတ္ပါတယ္။ပံုဟန္သြင္ျပင္ မလွပပဲ ဆိုး
၀ါးေဖာက္ျပန္ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးအေပၚ ၾသဇာမေရာက္ ၊ အာဏာမတည္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။နွဳတ္ခမ္းေထာ္၊လ်ွာၾကမ္းျပီး အေျပာအဆို သရမ္းတတ္ပါတယ္။ စိတ္တည္ျငိမ္မွဳ လံုး၀မရိွပဲ လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီျပီး အထင္ၾကီးစရာေကာင္းနိုင္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျဖစ္လာနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
♠ သုရာေမရယသိကၡာပုဒ္ မလံုျခံဳတဲ႔သူ ၊ေသရည္ေသရက္ ေသာက္စားတဲ႔သူဟာ ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း အေရးအခြင္႔
သင္႔မသင္႔ကို နားမလည္တတ္ ၊မသိတတ္ပါဘူး။
ပ်င္းရိတတ္ပါတယ္။
အရူးအနွမ္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးျပဳဖူးတဲ႔ ေက်းဇူးေတြကို မသိတတ္၊
မဆပ္တတ္ေတာ႔ပါဘူး။
ဟိရိၾသတၱပၸ လို႔ေခၚတဲ႔ အရွက္ အေၾကာက္ကင္းတတ္ပါတယ္။ ဘယ္အကုသိုလ္ကိုမွ မေရွာင္ပဲ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္ေတြအားလံုးကို အလြယ္တကူျပဳမိတတ္ပါတယ္။
ငါးပါးသီလနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားနိုင္ၾကရင္ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။
♦ ပါဏာတိပါတ္ ၊သူ႔သက္သတ္က
ခ်ိဳ႕တတ္အဂၤါ ၊ မြဲျပာရုပ္သြင္
အားအင္ခ်ိဳ႕ယြင္း ၊လ်င္ျခင္းလဲေ၀း
ေဘးကိုေၾကာက္တတ္ ၊ အသတ္ခံရာ
အနာမ်ားလ်ွက္ ၊ေျခြရံပ်က္၍
အသက္တိုလ် ၊ ျပစ္မ်ားစြာ႔သည္
ေရွာင္က အျပန္အက်ိဳးတည္း။
အဒိႏၷဒါ ၊ ခိုးမိပါမူ
ဥစၥာနည္းမြဲ ၊ ဆင္းရဲငတ္ဘိ
လိုရိွမရ ၊ ေဘာဂပ်က္စီး
ေရမီးသူခိုး ၊ ေမြခံဆိုးနွင္႔
မင္းဆိုးအျပား ၊ ရန္မ်ိဳးငါးေၾကာင္႔
ပ်က္ျပားဥစၥာ ၊ ျပစ္မ်ားစြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ မိစာၦစာရ ၊ က်ဴးလြန္ကလည္း
မုန္းၾကသူမ်ား ၊ရန္သူပြား၍
ရွားပါးလာဘ္တိတ္ ၊ ခ်မ္းသာဆိတ္၏
ဣတၳိပ႑ဳက္ ၊မ်ိဳးရုပ္ခါခါ
မ်က္နွာမလွ ၊ အရွက္ရလ်ွက္
လကၡဏဣေျႏၵ ၊ယြင္းေသြခ်ိဳ႕သိမ္
စိုးရိမ္မ်ားစြာ ၊ ခ်စ္သူကြာသည္
ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ မုသားစကား ၊ ေျပာဆိုျငားမူ
စကားမပီ ၊ သြားမညီတည္း
ပုတ္ညွီပါးစပ္ ၊ ေျခာက္ကပ္ကိုယ္ေရ
ဣေျႏၵေနာက္ ၊ ပံုယြင္းေဖာက္၏
မေရာက္ၾသဇာ ၊ နွဳတ္လ်ွာၾကမ္းေထာ္
လ်ွပ္ေပၚေလာ္လီ ၊ စိတ္မတည္သည္
ေရွာင္ျပီအျပန္အက်ိဳးတည္း။
♦ ေသရည္ေသာက္လင္႔ ၊သင္႔မသင္႔၌
ေရးခြင္႔မသိ ၊ ပ်င္းရိေမ႕ရူး
ေက်းဇူးမဆပ္ ၊ဟိေရာတၱပ္ကင္း
ခမင္းမ်ားထို ၊ အကုသိုလ္ကို
မျငိဳလြယ္ရာ ၊ျပဳက်င္႔ရာသည္
ေရွာင္ခါအျပန္အက်ိဳးတည္း။
ငါးပါးသီလနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ႔ ဒီေဆာင္ပုဒ္ ငါးခုကို နွဳတ္တက္အလြတ္ရေအာင္က်က္ထားပါ။
ေဆာင္ပုဒ္မွာပါတဲ႔ အက်ိဳးအျပစ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္း စဥ္းစားဆင္ျခင္ပါ။ငါးပါးသီလ မလံုျခံဳျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ေတြနဲ႔
ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ဟာ လူျဖစ္ရက်ိဳးမနပ္တဲ႔ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္လို႔ အဲဒီလိုလူ႔ဘ၀မ်ိဳး
မေရာက္ရေလေအာင္ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးလို ျမဲျမံေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ ေရွာက္နိုင္ၾကပါေစ။
Credit
-【စာရုိက္ပူေဇာ္သူ - Admin Team of
Young Buddhist Association】
-【 အရွင္ဆႏၵာဓိက (ေရႊပါရမီေတာရ§ °)
✿ သရဏဂံုဆိုတာ ✿
════════════
သရဏဂံု တည္သူသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ ျဖစ္သည္။
သရဏဂံုအဓိပါယ္
══════════
ပါဠိဘာသာ သရဏဂမနကို ျမန္မာလို သရဏဂံု ဟုေခၚသည္။
သရဏ = ကိုးကြယ္ရာ၊ အားကိုးရာ၊ အားထားရာ။
ဂမန = ယံုၾကည္ဆည္းကပ္ျခင္း။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ အားကိုးရာ သရဏ။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္သည္ အားကိုးရာ သရဏ။
သံဃာေတာ္ အေပါင္းသည္ အားကိုးရာ သရဏ။
လူတို႔ အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ျခင္းသည္ ဂမန = ဂံု။
ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ ရတနာ သံုးပါးကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ျခင္းကို သရဏ ဂမန = သရဏဂံု သံုးပါး ဟု ေခၚသည္။
ျမတ္စြာဘုရားကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္လွ်င္ ဗုဒၶသရဏဂံု တည္သည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္လွ်င္ ဓမၼသရဏဂံု တည္သည္။
သံဃာေတာ္ အေပါင္းကို အားကိုးရာဟူ၍ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္လွ်င္ သံဃသရဏဂံု တည္သည္။
သရဏဂံု တည္သူသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ ျဖစ္သည္။
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ရတနာသံုးျဖာ၊ အားကိုးရာဟု၊ ဆည္းကပ္ျပဳ၊ ေခၚမႈ သရဏဂံု။
သရဏဂံု သံုးပါး၊ တည္သူမ်ား၊ ရၿငား ခ်မ္းသာစံု။
ရွိခိုးတိုင္း သရဏဂံု မျဖစ္
-------------------------------
မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ကို မဆို ရွိခိုးတိုင္း သရဏဂံု မျဖစ္၊ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္မႈ မဟုတ္။ သီလ သမာဓိ ပညာ ကိုယ္က်င့္တရားတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံု၍ ျမင့္ျမတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ျဖင့္ ရွိခိုးမွသာ သရဏဂံု ျဖစ္သည္။ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္မႈ ျဖစ္သည္။
ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၍ ရွိခိုးျခင္း
ေၾကာက္၍ ရွိခိုးျခင္း
ဆရာျဖစ္၍ ရွိခိုးျခင္း
ဤ ရွိခိုးျခင္းမ်ားသည္ သရဏဂံု မျဖစ္။ ျမတ္စြာဘုရားကိုပင္ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၍ ရွိခိုးလွ်င္ သရဏဂံု မျဖစ္ေပ။
(ဒီ-႒ ၁၊ ၂၀၇)
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ေဆြမ်ိဳးအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ေၾကာက္ရသူအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ဆရာအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ဟူ၊ ရွိခိုးမူ၊ ရယူ သရဏဂံု။
သရဏဂံု တည္က၊ ပါယ္ေလးဝ၊ လားရ မရွိကုန္။
ရွိခိုးေသာ္လည္း သရဏဂံုမပ်က္
--------------------------------------
ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ဆည္းကပ္သျဖင့္ သရဏဂံုတည္ေနေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တေယာက္သည္ တျခားဘာသာမွ ဘုရား ဆိုသူမ်ား၊ ဘုန္းႀကီး ဆိုသူမ်ားကို ေဆြမ်ိဳးျဖစ္ျခင္း၊ ဆရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ရွိခိုးေသာ္လည္း တည္ၿပီးသားသရဏဂံု မပ်က္။ ျမင့္ျမတ္ေသာပုဂၢိဳလ္ဟု ယူဆ၍ ရွိခိုးမွသာ သရဏဂံု ပ်က္သည္။
(ဒီ-႒ ၁၊ ၂၀၇)
သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္းျခင္း ၄ မ်ိဳး
════════════════
ရတနာသံုးပါး၏ ဂုဏ္ကို မသိလွ်င္ ျဖစ္ေစ
အသိမွားလွ်င္ ျဖစ္ေစ
ယံုမွား သံသယ ရွိလွ်င္ ျဖစ္ေစ
ရတနာ သံုးပါးကို မ႐ိုေသလွ်င္ ျဖစ္ေစ သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္း၏။ သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္းလွ်င္ ႀကီးက်ယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေသာ ေကာင္းက်ိဳးကို မရႏိုင္ေပ။
(ခုဒၵကပါ႒-႒၊ ၇)
ေဆာင္ပုဒ္
═══════
ဘာသာတပါး၊ ကိုးကြယ္ျငား၊ ပ်က္ျပား သရဏဂံု။
ေသဆံုးေလျငား၊ ထိုသူအား၊ ပ်က္ျပား သရဏဂံု။
သရဏဂံု မတည္ႏိုင္သူ
═════════════
သရဏဂံု တည္ေနသူသည္ တျခားဘာသာကို ေျပာင္းလဲ ကိုးကြယ္မႈမျပဳသမွ် မေသမခ်င္း သူ႕ သႏၲာန္၌ သရဏဂံု တည္ေန၏။ ေသလွ်င္ကား သရဏဂံု ပ်က္သြားေပၿပီ။ ေသၿပီးေနာက္ စိတ္မရွိေတာ့ေသာ ဥတုဇ ႐ုပ္အေလာင္း၌မူ သရဏဂံု မတည္ႏိုင္ေပ။ စိတ္သည္လည္း ဥတုဇ ႐ုပ္ၾကြင္းအနီး၌ မရွိေတာ့ပဲ ေနာက္ တဘဝ၌ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္အတိုင္း ျဖစ္လ်က္ ေနေလၿပီ။
သရဏဂံု ၂ မ်ိဳး
════════
ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ သႏၲာန္၌ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္မႈျဖင့္ တည္ေသာ ေလာကီသရဏဂံု၊ အရိယာတို႔၏ သႏၲာန္၌ မဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ အတူတကြျဖစ္သည္လာေသာ ေလာကုတၱရာ သရဏဂံု ဟု ၂ မ်ိဳး ရွိ၏။ ေလာကီ သရဏဂံုသည္ ညစ္လည္း ညစ္ႏြမ္း ႏိုင္၏။ ပ်က္လည္း ပ်က္စီးႏိုင္၏။ ေလာကုတၱရာ သရဏဂံု သည္ ညစ္လည္း မညစ္ႏြမ္း၊ ပ်က္လည္း မပ်က္စီးေပ။ (ခုဒၵကပါ႒-႒၊ ၇)
သရဏဂံု အက်ိဳး
═════════
သရဏဂံု တည္လွ်င္ ဘဝေကာင္း ဘဝမြန္ေတြကို ရျခင္း၊ စည္းစိမ္ ဥစၥာျပည့္စံုျခင္းမွ စ၍ ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ၿငိမ္းသည္အထိ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ရရွိႏိုင္၏။
နတ္ျဖစ္ရေသာ တံငါသည္
═══════════════
ေရွးက သီဟိုဠ္ကၽြန္း၌ မဓုအဂၤဏ ရြာတြင္ တမီလ္ လူမ်ိဳး တံငါသည္ တေယာက္ ရွိ၏။ သူသည္ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္တုိင္တိုင္ တံငါလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းၿပီးေနာက္ အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္ေသာအခါ ေရာဂါ ႏွိပ္စက္၍ အိပ္ရာထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနရ၏။
ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးသည္ ထို တံငါသည္ႏွင့္ သိကၽြမ္းသျဖင့္ ေသခါနီး တံငါသည္မွာ အနည္းငယ္ မွ်ပင္ ေထာက္တည္ရာ ရေစေတာ့ ဆိုေသာ သေဘာျဖင့္ သူ႕အိမ္သို႔ ၾကြသြား၏။ အိမ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ လူမမာ တံငါသည္ကို သရဏဂံု ေဆာက္တည္ ေစ၏။ တံငါသည္သည္ ေသေဘးကို ေၾကာက္သျဖင့္ သရဏဂံုကို လိုလိုလားလား ခံယူ ေဆာက္တည္၏။ ရဟန္းေတာ္က ဆက္လက္၍ ငါးပါးသီလ တိုင္ေပးေသာအခါ လူမမာမွာ ေမးခိုင္သြား၍ လိုက္မဆိုႏိုင္ေတာ့ေပ။
ရဟန္းေတာ္က သင့္ေလာက္ၿပီဟု ဆိုကာ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ၾကြသြား၏။ မၾကာမီပင္ တံငါသည္ ကြယ္လြန္၍ စတုမဟာရာဇ္ နတ္ျပည္၌ နတ္စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ခံစားရ၏။
ဤတံငါသည္ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ပါဏာတိပါတ ( အာစိဏၰကံ ) အကုသိုလ္ကို ေသခါနီးမွ ျပဳရေသာ ( အာသႏၷကံ ) သရဏဂံု ကုသိုလ္က တားျမစ္လိုက္ကာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ( အံ-႒ ၂၊ ၁၀၇ )
၇ ႏွစ္သား ရဟန္းကေလး
═══════════════
ဝိပႆီ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္အခါက ဆင္းရဲေသာ သူငယ္တေယာက္သည္ မ်က္မျမင္ မိဘ ႏွစ္ပါးကို ႐ိုေသစြာလုပ္ေကၽြး ျပဳစုလ်က္ ေန၏။ ဆင္းရဲလွသျဖင့္ ဒါန စေသာ ကုသိုလ္မ်ားကို မျပဳႏိုင္ပဲ အဂၢသာဝက တပါး ျဖစ္ေသာ နိသဘမေထရ္ ထံ၌ သရဏဂံုကိုသာ ခံယူေဆာက္တည္လ်က္ အသက္ထက္ဆံုး ေနထိုင္ခဲ့၏။ ထိုသူငယ္ ကြယ္လြန္ေသာအခါ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ရ၏။
ေနာက္ေနာက္ ဘဝမ်ားတြင္လည္း လူ႕ခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ တို႔ကိုသာ လွည့္လည္ ခံစားၿပီးေနာက္ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ၌ သာဝတၳိျပည္တြင္ သေဌးသား ျဖစ္လာ၏။ ပါရမီဓာတ္ခံ ျပည့္သူျဖစ္၍ အေဖာ္ကေလးမ်ားႏွင့္အတူ ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားရျခင္းကို အလြန္ ႏွစ္သက္၏။
ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီ တေန႔တြင္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားၾကရာ ရဟန္းေတာ္တပါးက ကေလးမ်ားကို သရဏဂံု ခံယူေဆာက္တည္ ေစ၏။ သရဏဂံု ေဆာက္တည္ၿပီးေနာက္ အဆိုပါ ကေလးငယ္သည္ ေရွးဘဝက မိမိ တသက္လံုး သရဏဂံု တည္ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ သတိရ ဆင္ျခင္မိ၍ ႏွစ္သက္ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ပီတိေတြ အတိုင္းမသိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။ ထိုပီတိကို ဝိပႆနာ ႐ႈေသာအခါ ခဏခ်င္းပင္ ဝိပႆနာ ဉာဏ္ေတြ ရင့္က်က္၍ အရဟတၱ မဂ္ဉာဏ္၊ အရဟတၱ ဖိုလ္ဉာဏ္အထိ ရရွိၿပီးလွ်င္ ရဟႏၲာ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ကာ ကိေလသာဆင္းရဲ လံုးဝ ၿငိမ္းစဲ ေလေတာ့၏။ (အပ-႒ ၂၊ ၃၉)
သာသနာေတာ္၌ အသက္ ၂၀ ျပည့္မွ ရဟန္းျပဳခြင့္ ရွိေသာ္လည္း ဤ ရဟႏၲာကေလးကိုမူ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အသက္ ၇ ႏွစ္မွာပင္ ရဟန္း ျပဳေပးေလသည္။
သရဏဂံုတည္ျခင္း၏ အက်ိဳးတရားကား ႀကီးမားလွ၏။
သရဏဂံု အမွားမ်ား
════════════
ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသံုးပါးမွ တပါး တျခားတရား တျခား အရာကို မိမိတို႔ ဆင္းရဲကို ၿငိမ္းေပးႏိုင္သည္ဟု ထင္မွတ္ကာ အားကိုးရာ အေနျဖင့္ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္လွ်င္ မွားယြင္းေသာ ယံုၾကည္ အားကိုးမႈ၊ မွားယြင္းေသာ ကိုကြယ္မႈသာ ျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုတရား ထိုအရာတို႔၌ ဆင္းရဲၿငိမ္းေၾကာင္း အက်င့္ေကာင္း အက်င့္မွန္ မရွိၾကေသာေၾကာင့္ပင္။
ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္ အခါက အဂၢိဒတၱ ရေသ့ႀကီးႏွင့္ တပည့္ တေသာင္းတို႔သည္ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္၊ သစ္သီး ဥယ်ာဥ္၊ ပန္း ဥယ်ာဥ္၊ နတ္ကြန္းေတြကို ကိုးကြယ္ေနၾက၏။
ျမတ္စြာဘုရားက သူတို႔ ကိုးကြယ္ေနၾကသည္မွာ မွားယြင္းေသာ ကိုးကြယ္မႈေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲကို မၿငိမ္းေစႏိုင္ေၾကာင္း၊ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္မွသာလွ်င္ အမွန္တရား ေလးပါးကို သိ၍ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစႏိုင္ေၾကာင္း ေဟာၾကားလ်က္ လမ္းမွန္ကို ျပေပးရ၏။ ထိုအခါမွ ပင္ အဂၢိဒတၱႏွင့္ တပည့္အားလံုး အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရကာ ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားၾက၏။ ( ဓမၼ-႒ ၂၊ ၁၅၉ )
အမွားအမွန္ ေဝဖန္နည္း ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ ၈၀ ျပည့္သည့္ည ပရိနိဗၺာန္ စံခါနီး၌ ကုသိနာ႐ံုျပည္ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္ႀကီး အတြင္းဝယ္ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာအယူဝါဒ အမွား အမွန္ ေဝဖန္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ရန္ သုဘဒၵပရိဗိုဇ္ အား ေအာက္ပါ သေဘာတရားကို ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့၏။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္ပါေသာ ဘာသာအယူဝါဒ သည္သာလွ်င္ ကိေလသာကို ၿငိမ္းေစ၏။ ကိေလသာ ၿငိမ္းမွ ဆင္းရဲၿငိမ္း၏။ ဆင္းရဲၿငိမ္းမွ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာအယူဝါဒ၊ မွန္ကန္ေသာ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္၏။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္မပါေသာ ဘာသာအယူဝါဒသည္ ကိေလသာကို မၿငိမ္းေစႏိုင္။ ထို႔ေၾကင့္ ဆင္းရဲကို မၿငိမ္းႏိုင္သျဖင့္ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာ အယူဝါဒ မဟုတ္၊ မွန္ကန္ေသာ ကိုးကြယ္ရာ မဟုတ္။
ထို႔ေၾကာင့္ မဂၢင္ရွစ္ပါးကို အားထားကိုးကြယ္ရာ သရဏ = ဘာသာအယူဝါဒ မွန္ မမွန္ ခြဲျခား ေဝဖန္ရန္ ဘာသာေရးစံ၊ သာသနာေရး မွတ္ေက်ာက္ အျဖစ္ မွတ္ယူ သင့္ေပသည္။
အက်င့္လမ္းမွန္ မဂၢင္ရွစ္တန္
════════════════
ပညာမဂၢင္ ၂ ပါး
----------------------
သမၼာဒိ႒ိ = မွန္စြာ သိျမင္မႈ
သမၼာသကၤပၸ = မွန္စြာ ႀကံစည္မႈ
သီလမဂၢင္ ၃ ပါး
--------------------
သမၼာဝါစာ = မွန္စြာ ေျပာဆိုမႈ
သမၼာကမၼႏၲ = မွန္စြာ ျပဳလုပ္မႈ
သမၼာအာဇီဝ = မွန္စြာ အသက္ေမြးမႈ
သမာဓိမဂၢင္ ၃ ပါး
----------------------
သမၼာဝါယာမ = မွန္စြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ
သမၼာသတိ = မွန္စြာ သတိရမႈ
သမၼာသမာဓိ = မွန္စြာ စူးစိုက္တည္ၿငိမ္မႈ
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ေရြးခ်ယ္ၾက
--------------
ဘာသာဝါဒ၊ ေရြးခ်ယ္ၾက၊ မွန္မွ က်ိဳးမ်ားသည္။
အယူဝါဒ၊ မွားယြင္းက၊ မုခ် က်ိဳးနည္းမည္။
အမွား အမွန္၊ ေရြးခ်ယ္ရန္၊ စံမွန္ ရွိရမည္။
မွတ္ေက်ာက္မွာတင္၊ စံမွာယွဥ္၊ ေရြးလွ်င္ မမွားၿပီ။
မွတ္ေက်ာက္ႏွင့္ စံ
----------------------
မဂၢင္ရွစ္တန္၊ စံေကာင္းမွန္၊ တင္ရန္ မွတ္ေက်ာက္ ျဖစ္ေပသည္။
ရွစ္ျဖာမဂၢင္၊ ေဘာင္မဝင္၊ က်င့္စဥ္ မွားလွသည္။
ရွစ္ျဖာမဂၢင္၊ ေဘာင္၌ဝင္၊ က်င့္စဥ္ မွန္လွသည္။
က်င့္စဥ္ မွန္မွ၊ ယူဝါဒ၊ ဒုကၡ ၿငိမ္းေစသည္။
ဒုကၡ ၿငိမ္းမွ၊ ထိုဝါဒ၊ မုခ် စစ္မွန္သည္။
ဆင္းရဲ ၿငိမ္းသူႏွင့္ မၿငိမ္းသူ
--------------------------------
မဂၢင္ရွစ္ေထြ၊ က်င့္သူေတြ၊ ကိေလ ၿငိမ္းၾကသည္။
ကိေလ ၿငိမ္းမွ၊ ဝဋ္ဒုကၡ၊ မုခ် ၿငိမ္းေပသည္။
မဂၢင္ရွစ္ေထြ၊ မက်င့္ေပ၊ ကိေလ မၿငိမ္းၿပီ။
ကိေလ မၿငိမ္း၊ ဆင္းရဲကိန္း၊ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းသာ မရွိၿပီ။
ခ်မ္းသာမေဆာင္၊ တရားေယာင္၊ ေဝးေအာင္ ေရွာင္ရမည္။
စစ္မွန္ေသာ ဘာသာဝါဒ
------------------------------
ဗုဒၶသာသနာ၊ မဂ္ရွစ္ျဖာ၊ ေသခ်ာ ရွိေပသည္။
ရွစ္မဂၢင္ပြါး၊ ကိေလမ်ား၊ ၿငိမ္းသြား ခ်မ္းသာသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶ၊ ယူဝါဒ၊ မုခ် စစ္မွန္သည္။
ႀကံဳႀကိဳက္ခဲစြာ၊ သာသနာ၊ ႀကံဳလာ ရေပသည္။
ႀကံဳလာေသာ္လဲ၊ သင္ယူလြဲ၊ သင္ပဲ ဆင္းရဲမည္။
မလြဲေစခ်င္၊ ရွစ္မဂၢင္၊ တြင္တြင္ ပြါးရမည္။
မဂၢင္ပြါးလွ်င္၊ ကိေလစင္၊ ေျပးဝင္ နိဗၺာန္ျပည္။
မဂၢင္ရွစ္ပါး
-------------
သိမွန္ ႀကံမွန္၊ ေျပာျပဳ မွန္ႏွင့္၊ ေကာင္းမွန္ သက္ေမြး၊ ျဖဴစင္ေဖြး၍၊ မွန္ေရး ႀကိဳးစား၊ မွန္ျငားသတိ၊ သမာဓိဟု၊ ဤသည့္ ရွစ္ျဖာ၊ က်င့္စဥ္ပါမူ၊ ဘာသာဝါဒ၊ ဝဋ္ဒုကၡ၊ မုခ် ၿငိမ္းေစသည္။
ဥပါသကာ ဥပါသိကာ
════════════
စစ္မွန္ေသာ အားကိုးရာ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္သည့္ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ေသာ အမ်ိဳးသားကို ဥပါသကာ၊ အမ်ိဳးသမီးကို ဥပါသိကာ ဟု ေခၚသည္။
ဥပါသကာ = ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္သူ အမ်ိဳးသား။
ဥပါသိကာ = ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္သူ အမ်ိဳးသမီး။
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ရတနာသံုးရပ္၊ ၿမဲဆည္းကပ္မူ၊ ထိုသည့္သူ၊ မွတ္ယူ ဥပါသကာ။
ဥပါသကာ၏ သီလ ဥပါသကာ ဥပါသိကာ တို႔သည္ ( ၁ ) လက္နက္၊ ( ၂ ) လူ၊ ( ၃ ) သားငါး၊ ( ၄ ) အရက္ေသစာ၊ ( ၅ ) အဆိပ္ တို႔ကို ေရာင္းဝယ္ ကုန္သြယ္ျခင္း မျပဳရ။ ဤငါးမ်ိဳးကုိ မိစၧာဝဏိဇၨာ = အျပစ္ မကင္းေသာ ကုန္သြယ္မႈ ဟု ေခၚသည္။
ဤ မိစၧာဝဏိဇၨာႏွင့္ ကာယ ဒုစရိုက္ ၃ ပါး၊ ဝစီ ဒုစရိုက္ ၄ ပါးကို ေရွာင္ၾကဥ္၍ အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳလွ်င္ ဥပါသက အာဇီဝ ျပည့္စံု စင္ၾကယ္ေတာ့သည္။
http://csvbooks.blogspot.com/ မွ ကူးယူေဖာ္ျပထားပါသည္။
___________________________________________________
❖ သရဏဂံုတစ္ခဏ နတ္ျပည္တစ္ဘဝ ❖
═══════════════════════
ေနက တျဖည္းျဖည္းျမင့္လာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္ကိုယ္မွာ ေခြၽးသံေတြတ႐ႊဲ႐ႊဲျဖစ္လို႔လာသည္။ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္မိုင္ေလာက္ေလ်ွာက္လိုက္လ်ွင္ေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ျမင္ေနရေသာ ေတာအုပ္ကို ေရာက္ေပလိမ့္မည္။ ထိုေတာအုပ္ေရာက္မွပဲ အေမာအပန္းေျဖကာ ပါလာေသာရိကၡာထုပ္ကိုစားေတာ့မည္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္အသြားႏႈန္းကို အနည္းငယ္ျမႇင့္တင္လိုက္မိသည္ ။
ကြၽႏု္ပ္၏ အမည္က ဆတၱ ၊ ဘာသာက ျဗာဟၼဏ (ဟိႏၵဴ) ဘာသာ ၊ ဇာတိက ေသတဗ်ၿမိဳ႕ ၊ ယခုသြားေနသည္က တကၠသိုလ္ျပည္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးထံ ပညာသင္ခ အသျပာတစ္ေထာင္ပူေဇာ္ရန္ ေတာအုပ္ေလးထဲေရာက္ခါနီး မုိင္ဝက္ေလာက္အလိုတြင္ လြင္တီးေခါင္၌ စၾကၤေလ်ွာက္ေနေသာ အသက္ႀကီးႀကီး ရဟန္းတစ္ပါးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။
ဘာသာခ်င္းမတူသည္မို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ဆက္ေလ်ွာက္သြားမည္ အျပဳတြင္ -
"ခ်စ္သား ဆတၱ ၊ အဘယ္အရပ္သို႔ ခရီးဆက္မလို႔ပါလဲ" ဟူေေသာ အကြၽႏ္ုပ္ရဲ႕အမည္ကို ေခၚၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေခတၱရပ္ၿပီး ျပန္လည္ေျဖၾကားရပါေတာ့တယ္။ ေတာအုပ္ထဲ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ စိတ္ကေတာ့ တိုခ်င္ခ်င္ပဲ။
"တကၠသိုလ္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးကို ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ကန္ေတာ့ရေအာင္ သြားမလို႔ပါ ရဟန္းႀကီး"
"သင္ - ခ်စ္သားအတြက္ အပန္းမႀကီးဘူးဆိုရင္ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္သြားပါလား"
ေၾသာ္ - လက္စသတ္ေတာ့ ေဂါတမဗုဒၶကိုယ္ေတာ္ ျဖစ္ေနပါလား ၊ ဘုရားဆိုရင္ ကုေဋမ်ားစြာတန္တဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးမွာ သူေဌးေတြ ဘုရင္ေတြရဲ႕ အကိုးအကြယ္ခံၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ္ထင္ေနတာ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ပါလား။
လူသူမရွိတဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲထိလာၿပီး သာသနာျပဳရွာပါလား ၊ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထင္ထားတာက သူ႔အယူဝါဒကိုလက္ခံတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြေလာက္သာ ေမတၱာကရုဏာ ထားမယ္ထင္တာ ၊ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဘာသာျခားျဖစ္တဲ့ ကြၽႏု္ပ္လိုသာမာန္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အေပၚမွာေတာင္ ေမတၱာကရုဏာထားၿပီး လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းတရားေဟာရွာပါလားဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ေလးစားရိုေသတဲ့စိတ္ေတြ အလိုလိုေပၚလာၿပီး ကြၽႏု္ပ္ေျခေထာက္ေတြ အလိုလိုဒူးေထာက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။
ဘာသာျခားျဖစ္ေတာ့ သရဏဂံုကို ခ်က္ခ်င္းမေဆာက္တည္ေသးဘဲ နည္းနည္းေတာ့ ေစာဒက တက္လိုက္မိေသးတယ္။
"အရွင္ေဂါတမ - အဲသလို သရဏဂံု တည္ေဆာက္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဘယ္လိုေကာင္းက်ိဳးေတြ ခံစားလာနိုင္ပါသလဲ"
"ခ်စ္သား ဆတၱ - ခ်စ္သားကို ငါဘုရား ျပန္ေမးပါ့မယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား သေဘာေပါက္သလို ေျဖႏိုင္ပါတယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား ဘယ္အသက္အ႐ြယ္မွာ ေသမယ္လို႔ ႀကိဳတင္သိပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ဘုရား"
"ဘယ္အနာေရာဂါနဲ႔ ေသရမယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"နံနက္ ၊ ေန႔လယ္ ၊ ည ဘယ္ကာလမွာ ေသမယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္သခ်ႋဳူင္းမွာ သ ျဂႋဳဟ္မယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳသိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္ဘံုေရာက္မယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ခ်စ္သားဆတၱ - ပုထုဇဥ္မွန္သမ်ွ အဲဒီအျခင္းအရာ ငါးမ်ိဳးကို ဘယ္သူမွ ႀကိဳတင္ၿပီးမသိႏိုင္ပါဘူး ၊ အကယ္၍ အသင္ခ်စ္သားအေနနဲ႔ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္ၿပီးလို႔ အဲဒီသရဏဂံုၿမဲသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေသေသ ပုထုဇဥ္တိုင္းေၾကာက္႐ြံတဲ့ အပါယ္ေလးဘံု မေရာက္ေတာ့ဘူး"
"အို - သရဏဂံုဆိုတာ သံသရာအတြက္ပါ အားကိုးရတဲ့ တရားႀကီးပါလား ၊ ကြၽႏု္ပ္သိပ္ၿပီးေတာ့ အားရဝမ္းသာျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိေရာက္ေအာင္ႂကြၿပီး ကြၽႏု္ပ္လို သာမန္
ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကို တရားေဟာတယ္ဆိုတာ ထူးျခားတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုရွိရမယ္ဆိုတာေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားလိုက္မိပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကြၽႏု္ပ္ဘုရားရွင္ထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါးကို ေလးေလးစားစား ေဆာက္တည္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ကိုခံယူလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အဆံုးအမစကားေလး တစ္ခုရွိတယ္ ၊ အဲဒီစကားေလးက -
"အလုပ္တစ္ခုကို အတၱဟိတလား ၊ ပရဟိတလားဆိုတာ ခဲြျခားသိခ်င္ရင္ အဲဒီအလုပ္အေပၚမွာ ေမတၱာေစတနာ ဘယ္ေလာက္ပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔ပဲတိုင္းတာရမယ္" တဲ့။
အခု ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကိုယ္တိုင္ ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိ ႂကြလာၿပီး တရားေဟာတယ္ဆိုကတည္းက ကြၽႏု္ပ္အေပၚမွာထားတဲ့ ေမတၱာေစတနာထုထည္ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကီးမားတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ဘာသာဝင္ဦးေရ တိုးပြားရံုသက္သက္ ကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ အသားက်ေနၿပီး ဆဲြေဆာင္လဲျဖစ္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္မွာထင္ေနတဲ့ ေမတၱာကရုဏာ ေစတနာဟာ ဘာသာလူမ်ိဳး မခဲြျခားဘူးဆိုတာ ကြၽႏ္ုပ္ရင္ထဲက အလိုလိုသိေနတယ္ေလ။ ၾကည္ညိဳသပၸာယ္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္ကို အားရပါးရ ဖူးေမ်ွာ္ကန္ေတာ့ၿပီး ကြၽႏု္ပ္ရဲ႕ေရွ႕ခရီးကို ဆက္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္လဲ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးတဲ့ ေဇတဝန္ေ႐ႊေက်ာင္းကို ျပန္ႂကြေတာ္မူခဲ့ၿပီေပါ့။
ကြၽႏု္ပ္နားဖို႔ရည္႐ြယ္ထားတဲ့ ေတာအုပ္အစပ္ကို ဝင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ကြၽႏု္ပ္ဆီကို ဘာေၾကာင့္ ႂကြလာရတယ္ဆိုတဲ့အေျဖကို ကြၽႏ္ုပ္သိလိုက္ရပါၿပီ။ တျခားဟုတ္ပါရိုးလား ၊ ကြၽႏ္ုပ္လာမယ့္သတင္းကို ႀကိဳရထားတဲ့ ခိုးသားဓားျပငါးရားတို႔ ကြၽႏု္ပ္ကိုျမင္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အဆိပ္လူးျမႇားေတြနဲ႔ ဝိုင္းျပစ္လိုက္ၾကတာ ။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
သံဃံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
လို႔ သရဏဂံုေဆာက္တည္ရင္းပဲ ကြၽႏ္ုပ္ဆတၱတစ္ေယာက္ ဝိညာဥ္စဲလို႔ ေသပဲြဝင္ခဲ့ရပါၿပီေကာ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽႏု္ပ္ဝမ္းမနည္းမိဘူး ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေငြတစ္က်ပ္ဆံုးရႈံးရေပမယ့္ ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္ရတဲ့လူတစ္ေယာက္လို လူ႔ဘဝကဆံုးရႈံးသြားရေပမယ့္ ေသခါနီးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္ေၾကာင့္ လူ႔သက္နဲ႔ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း သံုးကုေဋနဲ႔ အႏွစ္ေျခာက္သန္းအသက္ရွည္တဲ့ တာဝတႎသာနတ္ျပည္ကို ေရာက္ခဲ့ရလို႔ပဲ။ ကြၽႏု္ပ္လို ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေသခါနီးေလးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္က တာဝတႎသာနတ္ျပည္ထိ ပို႔ေပးႏိုင္ရင္ ေန႔တိုင္းသရဏဂံုေဆာက္တည္ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြကေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထက္သာလြန္တဲ့ နတ္ဘံုေတြကို ေရာက္မွာပဲလို႔ ခဏခဏေတြးၾကည့္ေနမိတာပါပဲ။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဝိမာနဝတၳဳအ႒ကထာ ၊ ဆတၱမာဏဝ ဝတၳဳကို မွီျငမ္းျပဳ ေရးဖဲြ႕ပါသည္။
BTNR မွ ဆရာေတာ္အရွင္ဇဝန ( ေမတၱာရွင္ - ေ႐ႊျပည္သာ ) ၏ သရဏဂံုအစြမ္းအံ့မခန္းျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။
http://bagoknowledge.blogspot.com/
════════════
သရဏဂံု တည္သူသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ ျဖစ္သည္။
သရဏဂံုအဓိပါယ္
══════════
ပါဠိဘာသာ သရဏဂမနကို ျမန္မာလို သရဏဂံု ဟုေခၚသည္။
သရဏ = ကိုးကြယ္ရာ၊ အားကိုးရာ၊ အားထားရာ။
ဂမန = ယံုၾကည္ဆည္းကပ္ျခင္း။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ အားကိုးရာ သရဏ။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္သည္ အားကိုးရာ သရဏ။
သံဃာေတာ္ အေပါင္းသည္ အားကိုးရာ သရဏ။
လူတို႔ အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ျခင္းသည္ ဂမန = ဂံု။
ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ ရတနာ သံုးပါးကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ျခင္းကို သရဏ ဂမန = သရဏဂံု သံုးပါး ဟု ေခၚသည္။
ျမတ္စြာဘုရားကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္လွ်င္ ဗုဒၶသရဏဂံု တည္သည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို အားကိုးရာ ဟူ၍ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္လွ်င္ ဓမၼသရဏဂံု တည္သည္။
သံဃာေတာ္ အေပါင္းကို အားကိုးရာဟူ၍ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္လွ်င္ သံဃသရဏဂံု တည္သည္။
သရဏဂံု တည္သူသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ ျဖစ္သည္။
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ရတနာသံုးျဖာ၊ အားကိုးရာဟု၊ ဆည္းကပ္ျပဳ၊ ေခၚမႈ သရဏဂံု။
သရဏဂံု သံုးပါး၊ တည္သူမ်ား၊ ရၿငား ခ်မ္းသာစံု။
ရွိခိုးတိုင္း သရဏဂံု မျဖစ္
-------------------------------
မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ကို မဆို ရွိခိုးတိုင္း သရဏဂံု မျဖစ္၊ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္မႈ မဟုတ္။ သီလ သမာဓိ ပညာ ကိုယ္က်င့္တရားတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံု၍ ျမင့္ျမတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ျဖင့္ ရွိခိုးမွသာ သရဏဂံု ျဖစ္သည္။ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္မႈ ျဖစ္သည္။
ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၍ ရွိခိုးျခင္း
ေၾကာက္၍ ရွိခိုးျခင္း
ဆရာျဖစ္၍ ရွိခိုးျခင္း
ဤ ရွိခိုးျခင္းမ်ားသည္ သရဏဂံု မျဖစ္။ ျမတ္စြာဘုရားကိုပင္ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၍ ရွိခိုးလွ်င္ သရဏဂံု မျဖစ္ေပ။
(ဒီ-႒ ၁၊ ၂၀၇)
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ေဆြမ်ိဳးအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ေၾကာက္ရသူအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ဆရာအျဖစ္၊ ရွိခိုးလစ္၊ မျဖစ္ သရဏဂံု။
ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ဟူ၊ ရွိခိုးမူ၊ ရယူ သရဏဂံု။
သရဏဂံု တည္က၊ ပါယ္ေလးဝ၊ လားရ မရွိကုန္။
ရွိခိုးေသာ္လည္း သရဏဂံုမပ်က္
--------------------------------------
ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ဆည္းကပ္သျဖင့္ သရဏဂံုတည္ေနေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တေယာက္သည္ တျခားဘာသာမွ ဘုရား ဆိုသူမ်ား၊ ဘုန္းႀကီး ဆိုသူမ်ားကို ေဆြမ်ိဳးျဖစ္ျခင္း၊ ဆရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ရွိခိုးေသာ္လည္း တည္ၿပီးသားသရဏဂံု မပ်က္။ ျမင့္ျမတ္ေသာပုဂၢိဳလ္ဟု ယူဆ၍ ရွိခိုးမွသာ သရဏဂံု ပ်က္သည္။
(ဒီ-႒ ၁၊ ၂၀၇)
သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္းျခင္း ၄ မ်ိဳး
════════════════
ရတနာသံုးပါး၏ ဂုဏ္ကို မသိလွ်င္ ျဖစ္ေစ
အသိမွားလွ်င္ ျဖစ္ေစ
ယံုမွား သံသယ ရွိလွ်င္ ျဖစ္ေစ
ရတနာ သံုးပါးကို မ႐ိုေသလွ်င္ ျဖစ္ေစ သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္း၏။ သရဏဂံု ညစ္ႏြမ္းလွ်င္ ႀကီးက်ယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေသာ ေကာင္းက်ိဳးကို မရႏိုင္ေပ။
(ခုဒၵကပါ႒-႒၊ ၇)
ေဆာင္ပုဒ္
═══════
ဘာသာတပါး၊ ကိုးကြယ္ျငား၊ ပ်က္ျပား သရဏဂံု။
ေသဆံုးေလျငား၊ ထိုသူအား၊ ပ်က္ျပား သရဏဂံု။
သရဏဂံု မတည္ႏိုင္သူ
═════════════
သရဏဂံု တည္ေနသူသည္ တျခားဘာသာကို ေျပာင္းလဲ ကိုးကြယ္မႈမျပဳသမွ် မေသမခ်င္း သူ႕ သႏၲာန္၌ သရဏဂံု တည္ေန၏။ ေသလွ်င္ကား သရဏဂံု ပ်က္သြားေပၿပီ။ ေသၿပီးေနာက္ စိတ္မရွိေတာ့ေသာ ဥတုဇ ႐ုပ္အေလာင္း၌မူ သရဏဂံု မတည္ႏိုင္ေပ။ စိတ္သည္လည္း ဥတုဇ ႐ုပ္ၾကြင္းအနီး၌ မရွိေတာ့ပဲ ေနာက္ တဘဝ၌ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္အတိုင္း ျဖစ္လ်က္ ေနေလၿပီ။
သရဏဂံု ၂ မ်ိဳး
════════
ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ သႏၲာန္၌ ယံုၾကည္ဆည္းကပ္မႈျဖင့္ တည္ေသာ ေလာကီသရဏဂံု၊ အရိယာတို႔၏ သႏၲာန္၌ မဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ အတူတကြျဖစ္သည္လာေသာ ေလာကုတၱရာ သရဏဂံု ဟု ၂ မ်ိဳး ရွိ၏။ ေလာကီ သရဏဂံုသည္ ညစ္လည္း ညစ္ႏြမ္း ႏိုင္၏။ ပ်က္လည္း ပ်က္စီးႏိုင္၏။ ေလာကုတၱရာ သရဏဂံု သည္ ညစ္လည္း မညစ္ႏြမ္း၊ ပ်က္လည္း မပ်က္စီးေပ။ (ခုဒၵကပါ႒-႒၊ ၇)
သရဏဂံု အက်ိဳး
═════════
သရဏဂံု တည္လွ်င္ ဘဝေကာင္း ဘဝမြန္ေတြကို ရျခင္း၊ စည္းစိမ္ ဥစၥာျပည့္စံုျခင္းမွ စ၍ ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ၿငိမ္းသည္အထိ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ရရွိႏိုင္၏။
နတ္ျဖစ္ရေသာ တံငါသည္
═══════════════
ေရွးက သီဟိုဠ္ကၽြန္း၌ မဓုအဂၤဏ ရြာတြင္ တမီလ္ လူမ်ိဳး တံငါသည္ တေယာက္ ရွိ၏။ သူသည္ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္တုိင္တိုင္ တံငါလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းၿပီးေနာက္ အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္ေသာအခါ ေရာဂါ ႏွိပ္စက္၍ အိပ္ရာထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနရ၏။
ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးသည္ ထို တံငါသည္ႏွင့္ သိကၽြမ္းသျဖင့္ ေသခါနီး တံငါသည္မွာ အနည္းငယ္ မွ်ပင္ ေထာက္တည္ရာ ရေစေတာ့ ဆိုေသာ သေဘာျဖင့္ သူ႕အိမ္သို႔ ၾကြသြား၏။ အိမ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ လူမမာ တံငါသည္ကို သရဏဂံု ေဆာက္တည္ ေစ၏။ တံငါသည္သည္ ေသေဘးကို ေၾကာက္သျဖင့္ သရဏဂံုကို လိုလိုလားလား ခံယူ ေဆာက္တည္၏။ ရဟန္းေတာ္က ဆက္လက္၍ ငါးပါးသီလ တိုင္ေပးေသာအခါ လူမမာမွာ ေမးခိုင္သြား၍ လိုက္မဆိုႏိုင္ေတာ့ေပ။
ရဟန္းေတာ္က သင့္ေလာက္ၿပီဟု ဆိုကာ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ၾကြသြား၏။ မၾကာမီပင္ တံငါသည္ ကြယ္လြန္၍ စတုမဟာရာဇ္ နတ္ျပည္၌ နတ္စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ခံစားရ၏။
ဤတံငါသည္ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ပါဏာတိပါတ ( အာစိဏၰကံ ) အကုသိုလ္ကို ေသခါနီးမွ ျပဳရေသာ ( အာသႏၷကံ ) သရဏဂံု ကုသိုလ္က တားျမစ္လိုက္ကာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ( အံ-႒ ၂၊ ၁၀၇ )
၇ ႏွစ္သား ရဟန္းကေလး
═══════════════
ဝိပႆီ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္အခါက ဆင္းရဲေသာ သူငယ္တေယာက္သည္ မ်က္မျမင္ မိဘ ႏွစ္ပါးကို ႐ိုေသစြာလုပ္ေကၽြး ျပဳစုလ်က္ ေန၏။ ဆင္းရဲလွသျဖင့္ ဒါန စေသာ ကုသိုလ္မ်ားကို မျပဳႏိုင္ပဲ အဂၢသာဝက တပါး ျဖစ္ေသာ နိသဘမေထရ္ ထံ၌ သရဏဂံုကိုသာ ခံယူေဆာက္တည္လ်က္ အသက္ထက္ဆံုး ေနထိုင္ခဲ့၏။ ထိုသူငယ္ ကြယ္လြန္ေသာအခါ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ရ၏။
ေနာက္ေနာက္ ဘဝမ်ားတြင္လည္း လူ႕ခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ တို႔ကိုသာ လွည့္လည္ ခံစားၿပီးေနာက္ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ၌ သာဝတၳိျပည္တြင္ သေဌးသား ျဖစ္လာ၏။ ပါရမီဓာတ္ခံ ျပည့္သူျဖစ္၍ အေဖာ္ကေလးမ်ားႏွင့္အတူ ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားရျခင္းကို အလြန္ ႏွစ္သက္၏။
ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီ တေန႔တြင္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားၾကရာ ရဟန္းေတာ္တပါးက ကေလးမ်ားကို သရဏဂံု ခံယူေဆာက္တည္ ေစ၏။ သရဏဂံု ေဆာက္တည္ၿပီးေနာက္ အဆိုပါ ကေလးငယ္သည္ ေရွးဘဝက မိမိ တသက္လံုး သရဏဂံု တည္ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ သတိရ ဆင္ျခင္မိ၍ ႏွစ္သက္ဝမ္းေျမာက္ျခင္း ပီတိေတြ အတိုင္းမသိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။ ထိုပီတိကို ဝိပႆနာ ႐ႈေသာအခါ ခဏခ်င္းပင္ ဝိပႆနာ ဉာဏ္ေတြ ရင့္က်က္၍ အရဟတၱ မဂ္ဉာဏ္၊ အရဟတၱ ဖိုလ္ဉာဏ္အထိ ရရွိၿပီးလွ်င္ ရဟႏၲာ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ကာ ကိေလသာဆင္းရဲ လံုးဝ ၿငိမ္းစဲ ေလေတာ့၏။ (အပ-႒ ၂၊ ၃၉)
သာသနာေတာ္၌ အသက္ ၂၀ ျပည့္မွ ရဟန္းျပဳခြင့္ ရွိေသာ္လည္း ဤ ရဟႏၲာကေလးကိုမူ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အသက္ ၇ ႏွစ္မွာပင္ ရဟန္း ျပဳေပးေလသည္။
သရဏဂံုတည္ျခင္း၏ အက်ိဳးတရားကား ႀကီးမားလွ၏။
သရဏဂံု အမွားမ်ား
════════════
ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသံုးပါးမွ တပါး တျခားတရား တျခား အရာကို မိမိတို႔ ဆင္းရဲကို ၿငိမ္းေပးႏိုင္သည္ဟု ထင္မွတ္ကာ အားကိုးရာ အေနျဖင့္ ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္လွ်င္ မွားယြင္းေသာ ယံုၾကည္ အားကိုးမႈ၊ မွားယြင္းေသာ ကိုကြယ္မႈသာ ျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုတရား ထိုအရာတို႔၌ ဆင္းရဲၿငိမ္းေၾကာင္း အက်င့္ေကာင္း အက်င့္မွန္ မရွိၾကေသာေၾကာင့္ပင္။
ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္ အခါက အဂၢိဒတၱ ရေသ့ႀကီးႏွင့္ တပည့္ တေသာင္းတို႔သည္ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္၊ သစ္သီး ဥယ်ာဥ္၊ ပန္း ဥယ်ာဥ္၊ နတ္ကြန္းေတြကို ကိုးကြယ္ေနၾက၏။
ျမတ္စြာဘုရားက သူတို႔ ကိုးကြယ္ေနၾကသည္မွာ မွားယြင္းေသာ ကိုးကြယ္မႈေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲကို မၿငိမ္းေစႏိုင္ေၾကာင္း၊ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္မွသာလွ်င္ အမွန္တရား ေလးပါးကို သိ၍ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစႏိုင္ေၾကာင္း ေဟာၾကားလ်က္ လမ္းမွန္ကို ျပေပးရ၏။ ထိုအခါမွ ပင္ အဂၢိဒတၱႏွင့္ တပည့္အားလံုး အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရကာ ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားၾက၏။ ( ဓမၼ-႒ ၂၊ ၁၅၉ )
အမွားအမွန္ ေဝဖန္နည္း ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ ၈၀ ျပည့္သည့္ည ပရိနိဗၺာန္ စံခါနီး၌ ကုသိနာ႐ံုျပည္ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္ႀကီး အတြင္းဝယ္ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာအယူဝါဒ အမွား အမွန္ ေဝဖန္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ရန္ သုဘဒၵပရိဗိုဇ္ အား ေအာက္ပါ သေဘာတရားကို ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့၏။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္ပါေသာ ဘာသာအယူဝါဒ သည္သာလွ်င္ ကိေလသာကို ၿငိမ္းေစ၏။ ကိေလသာ ၿငိမ္းမွ ဆင္းရဲၿငိမ္း၏။ ဆင္းရဲၿငိမ္းမွ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာအယူဝါဒ၊ မွန္ကန္ေသာ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္၏။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္စဥ္မပါေသာ ဘာသာအယူဝါဒသည္ ကိေလသာကို မၿငိမ္းေစႏိုင္။ ထို႔ေၾကင့္ ဆင္းရဲကို မၿငိမ္းႏိုင္သျဖင့္ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာ အယူဝါဒ မဟုတ္၊ မွန္ကန္ေသာ ကိုးကြယ္ရာ မဟုတ္။
ထို႔ေၾကာင့္ မဂၢင္ရွစ္ပါးကို အားထားကိုးကြယ္ရာ သရဏ = ဘာသာအယူဝါဒ မွန္ မမွန္ ခြဲျခား ေဝဖန္ရန္ ဘာသာေရးစံ၊ သာသနာေရး မွတ္ေက်ာက္ အျဖစ္ မွတ္ယူ သင့္ေပသည္။
အက်င့္လမ္းမွန္ မဂၢင္ရွစ္တန္
════════════════
ပညာမဂၢင္ ၂ ပါး
----------------------
သမၼာဒိ႒ိ = မွန္စြာ သိျမင္မႈ
သမၼာသကၤပၸ = မွန္စြာ ႀကံစည္မႈ
သီလမဂၢင္ ၃ ပါး
--------------------
သမၼာဝါစာ = မွန္စြာ ေျပာဆိုမႈ
သမၼာကမၼႏၲ = မွန္စြာ ျပဳလုပ္မႈ
သမၼာအာဇီဝ = မွန္စြာ အသက္ေမြးမႈ
သမာဓိမဂၢင္ ၃ ပါး
----------------------
သမၼာဝါယာမ = မွန္စြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ
သမၼာသတိ = မွန္စြာ သတိရမႈ
သမၼာသမာဓိ = မွန္စြာ စူးစိုက္တည္ၿငိမ္မႈ
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ေရြးခ်ယ္ၾက
--------------
ဘာသာဝါဒ၊ ေရြးခ်ယ္ၾက၊ မွန္မွ က်ိဳးမ်ားသည္။
အယူဝါဒ၊ မွားယြင္းက၊ မုခ် က်ိဳးနည္းမည္။
အမွား အမွန္၊ ေရြးခ်ယ္ရန္၊ စံမွန္ ရွိရမည္။
မွတ္ေက်ာက္မွာတင္၊ စံမွာယွဥ္၊ ေရြးလွ်င္ မမွားၿပီ။
မွတ္ေက်ာက္ႏွင့္ စံ
----------------------
မဂၢင္ရွစ္တန္၊ စံေကာင္းမွန္၊ တင္ရန္ မွတ္ေက်ာက္ ျဖစ္ေပသည္။
ရွစ္ျဖာမဂၢင္၊ ေဘာင္မဝင္၊ က်င့္စဥ္ မွားလွသည္။
ရွစ္ျဖာမဂၢင္၊ ေဘာင္၌ဝင္၊ က်င့္စဥ္ မွန္လွသည္။
က်င့္စဥ္ မွန္မွ၊ ယူဝါဒ၊ ဒုကၡ ၿငိမ္းေစသည္။
ဒုကၡ ၿငိမ္းမွ၊ ထိုဝါဒ၊ မုခ် စစ္မွန္သည္။
ဆင္းရဲ ၿငိမ္းသူႏွင့္ မၿငိမ္းသူ
--------------------------------
မဂၢင္ရွစ္ေထြ၊ က်င့္သူေတြ၊ ကိေလ ၿငိမ္းၾကသည္။
ကိေလ ၿငိမ္းမွ၊ ဝဋ္ဒုကၡ၊ မုခ် ၿငိမ္းေပသည္။
မဂၢင္ရွစ္ေထြ၊ မက်င့္ေပ၊ ကိေလ မၿငိမ္းၿပီ။
ကိေလ မၿငိမ္း၊ ဆင္းရဲကိန္း၊ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းသာ မရွိၿပီ။
ခ်မ္းသာမေဆာင္၊ တရားေယာင္၊ ေဝးေအာင္ ေရွာင္ရမည္။
စစ္မွန္ေသာ ဘာသာဝါဒ
------------------------------
ဗုဒၶသာသနာ၊ မဂ္ရွစ္ျဖာ၊ ေသခ်ာ ရွိေပသည္။
ရွစ္မဂၢင္ပြါး၊ ကိေလမ်ား၊ ၿငိမ္းသြား ခ်မ္းသာသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶ၊ ယူဝါဒ၊ မုခ် စစ္မွန္သည္။
ႀကံဳႀကိဳက္ခဲစြာ၊ သာသနာ၊ ႀကံဳလာ ရေပသည္။
ႀကံဳလာေသာ္လဲ၊ သင္ယူလြဲ၊ သင္ပဲ ဆင္းရဲမည္။
မလြဲေစခ်င္၊ ရွစ္မဂၢင္၊ တြင္တြင္ ပြါးရမည္။
မဂၢင္ပြါးလွ်င္၊ ကိေလစင္၊ ေျပးဝင္ နိဗၺာန္ျပည္။
မဂၢင္ရွစ္ပါး
-------------
သိမွန္ ႀကံမွန္၊ ေျပာျပဳ မွန္ႏွင့္၊ ေကာင္းမွန္ သက္ေမြး၊ ျဖဴစင္ေဖြး၍၊ မွန္ေရး ႀကိဳးစား၊ မွန္ျငားသတိ၊ သမာဓိဟု၊ ဤသည့္ ရွစ္ျဖာ၊ က်င့္စဥ္ပါမူ၊ ဘာသာဝါဒ၊ ဝဋ္ဒုကၡ၊ မုခ် ၿငိမ္းေစသည္။
ဥပါသကာ ဥပါသိကာ
════════════
စစ္မွန္ေသာ အားကိုးရာ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္သည့္ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္ေသာ အမ်ိဳးသားကို ဥပါသကာ၊ အမ်ိဳးသမီးကို ဥပါသိကာ ဟု ေခၚသည္။
ဥပါသကာ = ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္သူ အမ်ိဳးသား။
ဥပါသိကာ = ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ ဆည္းကပ္သူ အမ်ိဳးသမီး။
ေဆာင္ပုဒ္
══════
ရတနာသံုးရပ္၊ ၿမဲဆည္းကပ္မူ၊ ထိုသည့္သူ၊ မွတ္ယူ ဥပါသကာ။
ဥပါသကာ၏ သီလ ဥပါသကာ ဥပါသိကာ တို႔သည္ ( ၁ ) လက္နက္၊ ( ၂ ) လူ၊ ( ၃ ) သားငါး၊ ( ၄ ) အရက္ေသစာ၊ ( ၅ ) အဆိပ္ တို႔ကို ေရာင္းဝယ္ ကုန္သြယ္ျခင္း မျပဳရ။ ဤငါးမ်ိဳးကုိ မိစၧာဝဏိဇၨာ = အျပစ္ မကင္းေသာ ကုန္သြယ္မႈ ဟု ေခၚသည္။
ဤ မိစၧာဝဏိဇၨာႏွင့္ ကာယ ဒုစရိုက္ ၃ ပါး၊ ဝစီ ဒုစရိုက္ ၄ ပါးကို ေရွာင္ၾကဥ္၍ အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳလွ်င္ ဥပါသက အာဇီဝ ျပည့္စံု စင္ၾကယ္ေတာ့သည္။
http://csvbooks.blogspot.com/ မွ ကူးယူေဖာ္ျပထားပါသည္။
___________________________________________________
❖ သရဏဂံုတစ္ခဏ နတ္ျပည္တစ္ဘဝ ❖
═══════════════════════
ေနက တျဖည္းျဖည္းျမင့္လာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္ကိုယ္မွာ ေခြၽးသံေတြတ႐ႊဲ႐ႊဲျဖစ္လို႔လာသည္။ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္မိုင္ေလာက္ေလ်ွာက္လိုက္လ်ွင္ေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ျမင္ေနရေသာ ေတာအုပ္ကို ေရာက္ေပလိမ့္မည္။ ထိုေတာအုပ္ေရာက္မွပဲ အေမာအပန္းေျဖကာ ပါလာေသာရိကၡာထုပ္ကိုစားေတာ့မည္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္အသြားႏႈန္းကို အနည္းငယ္ျမႇင့္တင္လိုက္မိသည္ ။
ကြၽႏု္ပ္၏ အမည္က ဆတၱ ၊ ဘာသာက ျဗာဟၼဏ (ဟိႏၵဴ) ဘာသာ ၊ ဇာတိက ေသတဗ်ၿမိဳ႕ ၊ ယခုသြားေနသည္က တကၠသိုလ္ျပည္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးထံ ပညာသင္ခ အသျပာတစ္ေထာင္ပူေဇာ္ရန္ ေတာအုပ္ေလးထဲေရာက္ခါနီး မုိင္ဝက္ေလာက္အလိုတြင္ လြင္တီးေခါင္၌ စၾကၤေလ်ွာက္ေနေသာ အသက္ႀကီးႀကီး ရဟန္းတစ္ပါးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။
ဘာသာခ်င္းမတူသည္မို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ဆက္ေလ်ွာက္သြားမည္ အျပဳတြင္ -
"ခ်စ္သား ဆတၱ ၊ အဘယ္အရပ္သို႔ ခရီးဆက္မလို႔ပါလဲ" ဟူေေသာ အကြၽႏ္ုပ္ရဲ႕အမည္ကို ေခၚၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေခတၱရပ္ၿပီး ျပန္လည္ေျဖၾကားရပါေတာ့တယ္။ ေတာအုပ္ထဲ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ စိတ္ကေတာ့ တိုခ်င္ခ်င္ပဲ။
"တကၠသိုလ္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးကို ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ကန္ေတာ့ရေအာင္ သြားမလို႔ပါ ရဟန္းႀကီး"
"သင္ - ခ်စ္သားအတြက္ အပန္းမႀကီးဘူးဆိုရင္ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္သြားပါလား"
ေၾသာ္ - လက္စသတ္ေတာ့ ေဂါတမဗုဒၶကိုယ္ေတာ္ ျဖစ္ေနပါလား ၊ ဘုရားဆိုရင္ ကုေဋမ်ားစြာတန္တဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးမွာ သူေဌးေတြ ဘုရင္ေတြရဲ႕ အကိုးအကြယ္ခံၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ္ထင္ေနတာ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ပါလား။
လူသူမရွိတဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲထိလာၿပီး သာသနာျပဳရွာပါလား ၊ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထင္ထားတာက သူ႔အယူဝါဒကိုလက္ခံတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြေလာက္သာ ေမတၱာကရုဏာ ထားမယ္ထင္တာ ၊ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဘာသာျခားျဖစ္တဲ့ ကြၽႏု္ပ္လိုသာမာန္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အေပၚမွာေတာင္ ေမတၱာကရုဏာထားၿပီး လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းတရားေဟာရွာပါလားဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ေလးစားရိုေသတဲ့စိတ္ေတြ အလိုလိုေပၚလာၿပီး ကြၽႏု္ပ္ေျခေထာက္ေတြ အလိုလိုဒူးေထာက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။
ဘာသာျခားျဖစ္ေတာ့ သရဏဂံုကို ခ်က္ခ်င္းမေဆာက္တည္ေသးဘဲ နည္းနည္းေတာ့ ေစာဒက တက္လိုက္မိေသးတယ္။
"အရွင္ေဂါတမ - အဲသလို သရဏဂံု တည္ေဆာက္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဘယ္လိုေကာင္းက်ိဳးေတြ ခံစားလာနိုင္ပါသလဲ"
"ခ်စ္သား ဆတၱ - ခ်စ္သားကို ငါဘုရား ျပန္ေမးပါ့မယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား သေဘာေပါက္သလို ေျဖႏိုင္ပါတယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား ဘယ္အသက္အ႐ြယ္မွာ ေသမယ္လို႔ ႀကိဳတင္သိပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ဘုရား"
"ဘယ္အနာေရာဂါနဲ႔ ေသရမယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"နံနက္ ၊ ေန႔လယ္ ၊ ည ဘယ္ကာလမွာ ေသမယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္သခ်ႋဳူင္းမွာ သ ျဂႋဳဟ္မယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳသိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္ဘံုေရာက္မယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ခ်စ္သားဆတၱ - ပုထုဇဥ္မွန္သမ်ွ အဲဒီအျခင္းအရာ ငါးမ်ိဳးကို ဘယ္သူမွ ႀကိဳတင္ၿပီးမသိႏိုင္ပါဘူး ၊ အကယ္၍ အသင္ခ်စ္သားအေနနဲ႔ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္ၿပီးလို႔ အဲဒီသရဏဂံုၿမဲသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေသေသ ပုထုဇဥ္တိုင္းေၾကာက္႐ြံတဲ့ အပါယ္ေလးဘံု မေရာက္ေတာ့ဘူး"
"အို - သရဏဂံုဆိုတာ သံသရာအတြက္ပါ အားကိုးရတဲ့ တရားႀကီးပါလား ၊ ကြၽႏု္ပ္သိပ္ၿပီးေတာ့ အားရဝမ္းသာျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိေရာက္ေအာင္ႂကြၿပီး ကြၽႏု္ပ္လို သာမန္
ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကို တရားေဟာတယ္ဆိုတာ ထူးျခားတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုရွိရမယ္ဆိုတာေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားလိုက္မိပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကြၽႏု္ပ္ဘုရားရွင္ထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါးကို ေလးေလးစားစား ေဆာက္တည္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ကိုခံယူလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အဆံုးအမစကားေလး တစ္ခုရွိတယ္ ၊ အဲဒီစကားေလးက -
"အလုပ္တစ္ခုကို အတၱဟိတလား ၊ ပရဟိတလားဆိုတာ ခဲြျခားသိခ်င္ရင္ အဲဒီအလုပ္အေပၚမွာ ေမတၱာေစတနာ ဘယ္ေလာက္ပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔ပဲတိုင္းတာရမယ္" တဲ့။
အခု ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကိုယ္တိုင္ ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိ ႂကြလာၿပီး တရားေဟာတယ္ဆိုကတည္းက ကြၽႏု္ပ္အေပၚမွာထားတဲ့ ေမတၱာေစတနာထုထည္ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကီးမားတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ဘာသာဝင္ဦးေရ တိုးပြားရံုသက္သက္ ကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ အသားက်ေနၿပီး ဆဲြေဆာင္လဲျဖစ္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္မွာထင္ေနတဲ့ ေမတၱာကရုဏာ ေစတနာဟာ ဘာသာလူမ်ိဳး မခဲြျခားဘူးဆိုတာ ကြၽႏ္ုပ္ရင္ထဲက အလိုလိုသိေနတယ္ေလ။ ၾကည္ညိဳသပၸာယ္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္ကို အားရပါးရ ဖူးေမ်ွာ္ကန္ေတာ့ၿပီး ကြၽႏု္ပ္ရဲ႕ေရွ႕ခရီးကို ဆက္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္လဲ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးတဲ့ ေဇတဝန္ေ႐ႊေက်ာင္းကို ျပန္ႂကြေတာ္မူခဲ့ၿပီေပါ့။
ကြၽႏု္ပ္နားဖို႔ရည္႐ြယ္ထားတဲ့ ေတာအုပ္အစပ္ကို ဝင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ကြၽႏု္ပ္ဆီကို ဘာေၾကာင့္ ႂကြလာရတယ္ဆိုတဲ့အေျဖကို ကြၽႏ္ုပ္သိလိုက္ရပါၿပီ။ တျခားဟုတ္ပါရိုးလား ၊ ကြၽႏ္ုပ္လာမယ့္သတင္းကို ႀကိဳရထားတဲ့ ခိုးသားဓားျပငါးရားတို႔ ကြၽႏု္ပ္ကိုျမင္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အဆိပ္လူးျမႇားေတြနဲ႔ ဝိုင္းျပစ္လိုက္ၾကတာ ။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
သံဃံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
လို႔ သရဏဂံုေဆာက္တည္ရင္းပဲ ကြၽႏ္ုပ္ဆတၱတစ္ေယာက္ ဝိညာဥ္စဲလို႔ ေသပဲြဝင္ခဲ့ရပါၿပီေကာ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽႏု္ပ္ဝမ္းမနည္းမိဘူး ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေငြတစ္က်ပ္ဆံုးရႈံးရေပမယ့္ ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္ရတဲ့လူတစ္ေယာက္လို လူ႔ဘဝကဆံုးရႈံးသြားရေပမယ့္ ေသခါနီးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္ေၾကာင့္ လူ႔သက္နဲ႔ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း သံုးကုေဋနဲ႔ အႏွစ္ေျခာက္သန္းအသက္ရွည္တဲ့ တာဝတႎသာနတ္ျပည္ကို ေရာက္ခဲ့ရလို႔ပဲ။ ကြၽႏု္ပ္လို ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေသခါနီးေလးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္က တာဝတႎသာနတ္ျပည္ထိ ပို႔ေပးႏိုင္ရင္ ေန႔တိုင္းသရဏဂံုေဆာက္တည္ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြကေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထက္သာလြန္တဲ့ နတ္ဘံုေတြကို ေရာက္မွာပဲလို႔ ခဏခဏေတြးၾကည့္ေနမိတာပါပဲ။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဝိမာနဝတၳဳအ႒ကထာ ၊ ဆတၱမာဏဝ ဝတၳဳကို မွီျငမ္းျပဳ ေရးဖဲြ႕ပါသည္။
BTNR မွ ဆရာေတာ္အရွင္ဇဝန ( ေမတၱာရွင္ - ေ႐ႊျပည္သာ ) ၏ သရဏဂံုအစြမ္းအံ့မခန္းျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။
http://bagoknowledge.blogspot.com/
Tuesday, July 11, 2017
Saturday, July 8, 2017
Monday, July 3, 2017
Saturday, July 1, 2017
ဗုဒၶဝင္ ---အခန္း (၁) အ ေၾကာင္း သိ ေကာင္းဖြယ္ ရာ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဘုရာေလာင္းေတာ္ သည္မဟာကပ္ေပါင္း အသ ေခၤ်ယ်တို ့တြင္ တြက္ဆ မွတ္သားျခင္းငွာ မတတ္နိုင္
ေသာ ကပ္ ေပါင္းအသ ေခ်ၤယ် တို ့တြင္ ၁٭နႏၵ အသ ေခ်ၤ ။၂٭သုနႏၵ အသ ေခ်ၤ။၃٭ပထဝီ အသ ေခၽၤၤ။
၄٭မ႑ အသ ေခ်ၤ။၅٭ဓရဏီ အသ ေခ်ၤ။၆٭သာဂရ အသ ေခ်ၤ ။၇٭ပု႑ရီက အသ ေခၤ် တည္းဟူေသာ
ခုနွစ္အသ ေခ်ၤ အတြင္း၌ ပြင္ ့ေတာ္မူကုန္ ေသာ ''ျဗဟၼေဒဝ အစရွိ တစ္သိန္း နွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္
ကုန္ေသာ ဘုရားရွငိ တို ့ကို ဖူးျမင္ ေတြ ့ၾကံဳရသျဖငိ ့ ဓမၼ ေဒသနာကို ၾကားနာရ ေသာ အခါ ဘုရားျဖစ္
လိုေသာ ဆႏၵ စိတိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။
''ထိုသို ့ ဘုရားျဖစ္လို ေသာ စိတ္ဆႏၵ ရွိလွ၍ ဒသပါရမီ ငါးလီ ေသာ ပရိစာဂၢ တို ့ကို တစ္စ တစ္စ ျဖည္ ့
က်င္ ့ေတာ္ မူ ေလသည္။
ထိုေနာက္ ၁٭٭٭သဗၺဘဒၵ အသ ေခ်ၤ ၊၂٭٭٭သဗၺဖုလႅ အသ ေခ်ၤ၊ ၃٭٭٭သဗၺရတန အသ ေခ်ၤ၊၄٭٭ဥသဘ
ကၡႏၶ အသ ေခ်ၤ၊၅٭٭٭ခႏၱဳတၲမ အသ ေခ်ၤ ၊၆٭٭٭မာဏိတ အသ ေခ်ၤ ၊၇٭٭٭ဘဒၵ အသ ေခ်ၤ၊၈٭٭٭ပဒုမ
အသ ေခ်ၤ ၊၉٭٭٭သဗၺဘလႅ အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ ကိုးအသ ေခ်ၤ ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူ ၾကကုန္ေသာ
ေပါရဏသက် ေဂါတမ အစ ရွိကုန္ေသာ သုံးသိန္း ရွစ္ေသာင္း ခုနွစ္ေထာင္ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့နွင္ ့
ေတြ ့ၾကံဳျပန္လွ်င္ ထို ဘုရားရွင္ တို ့အား ပစၥည္းေလးပါးတို ့ျဖင္ ့ ေျမွာက္စားပူေဇာ္ကာ တရားေတာ္ကို
နာ၍ ေနာင္ ေသာအခါ ငါလည္း ထို ့သြင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားစင္ စစ္ျဖစ္ေစ ေသာ္''ဟု နႈတ္ေရာ
စိတ္ပါ ပတၲနာ၍ ပါရမီ ဆယ္ပါး အျပား ၃၀ ''ငါးသြယ္ေသာ ပရိစၥာဂ စရိယ တို ့ကို အားထုတ္ေတာ္မူသ
ျဖင္ ့ ပါရမီ ရင္ ့မာလာ၍ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္၌ သုေမဓာ အရွင္ ရ ေသ ့ဘဝ ရ
ေတာ္မူျပီး ထိုဘုရား ရွင္ ထံ ေရွ ့ေမွာက္ မွာ နိယတဗ်ာဒိတ္ ခံေတာ္မူခဲ ့ ေလသည္။
ထိုမွစ၍ ၁٭٭٭ေသလ အသ ေခ်ၤ ၂٭٭٭ဘာသ အသ ေခ်ၤ ၃٭٭٭ေဇယ် အသ ေခ်ၤ ၄٭٭٭ရုစိယ
အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ ေလးအသ ေခ်ၤ နွင္ ့ကမၻာ တစ္သိန္း ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူၾကကုန္ေသာ
နွစ္က်ိပ္ ခုနွစ္ဆူ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့တြင္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားမွ စ၍ နိယတဗ်ာဒိတ္ ကို ခံရ၍
ေဗာဓိ သမၻာရ အ ေပါင္းကို ျဖည္ ့ေတာ္မူကာ အစဥ္လာျဖင္ ့ ဤကမၻာဝယ္ မဟာ သမၼတမင္း တစ္ၾကိမ္
သုဒႆနဝရ မႏၶာတ္မင္း တစ္ၾကိမ္ မဃ ေဒဝ မင္း တစ္ၾကိမ္ ' ထိုမွ ေနမိမင္း ၊ေတမိမင္း ၊သိဝိရာဇ္ ..
စႏၵကုမာရ ၊မဟာေဂါဝိႏၵ ၊အကိတၲျဗာဟၼဏ၊သခၤ ျဗဟၼဏ၊ဓနဥၶယ၊ သသရာဇ၊ ဟတၳိ ပါလ ၊ဘူရိဒတၲ ၊
စ ေမၸယ် ၊စူဠေဗာဓိ ၊မဟိ ံသ၊ရုရုမိဂ ၊မာတဂၤ ၊ဓမၼာဓဇ ၊ဇယဒိသ ၊သခၤ ပါလ၊ ယုဓဥၶယ ၊ေသာမနႆ၊
အ ေဃာဃရ ၊ေသာဏဒႏၲ ၊ကပိ ရာဇ ၊သစၥယုဝ ၊ဝဋၬေပါတက ၊မစၧရာဇ ၊ကဏွဒီပါယန ၊မဟာသုတ
ေသာမ ၊ သုဝဏၰသာမ ၊ဧကရာဇ ၊မဟာ ေလာမဟံသ မွ တစ္ၾကိမ္စီအားျဖင္ ့ ၃၅ ဇာတ္ျဖစ္ေတာ္မူျပီး
ပါရမီ ရင္ ့မာ လာျပီး ထို ေနာက္ ''ေဝႆႏၲရာ မင္း'' အျဖစ္သို ့ေရာက္ေတာ္မူ ေလသည္။
ထို ေဝႆႏၲရာ မင္းမွ စုေတ ေသာအခါ တုသိတာ နတ္ျပည္ဝယ္ ''ေသတ ေကတု'' အမည္ ရွိ ေသာ
နတ္မင္း ျဖစ္၍ နတ္စည္းစိမ္ တို ့ကို ခံစား ေတာ္ မူခဲ ့ေလသည္။
နတ္တို ့၏ အ ေရတြက္ အားျဖင္ ့ အနွစ္ ေလးေထာင္ မွာ လူ တို ့၏ အ ေရတြက္ နဲ ့ တြက္ ရင္ ၅၇ ကုေဋ
၆ သန္းေစ ့ေအာင္ နတ္စည္းစိမ္ ကို ခံစား၍ ေန ေတာ္မူခဲ ့ေလသည္။
ထိုအခါ လူ ့ခြင္ လူ ့သက္တန္း ၁၀၀ ကပင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားျဖစ္လတၲ ံ ့ဟူေသာ ဗုဒၶေကာလာဟလ
ျဖစ္ ေလ ေသာ္ စၾကာဝဠာ တစ္ေသာင္း၌ ရွိၾကကုန္ေသာ သိၾကား ၊သုယာမ ၊သႏၲဳသိတ ၊သုနိမၼိတ၊
ဝသဝတၲိ ၊မဟာျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့သည္ ငံ ့ေမွ်ာ္ ရႈၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္း ''ေသတ ေကတု''
နတ္သားကို ျမင္ ေတြ ့၍ ဘုရားေလာင္းထံ ထက္ဝန္းက်င္ မွ လာၾကကုန္လွ်က္ ျဗဟၼာ နတ္ သိၾကား တို ့
က ''အ ေလာင္းေတာ္ နတ္သား ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္ တန္ပါျပီ လူ ့ျပည္သို ့ သြား၍ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူပါ။
သတၲဝါ အ ေပါင္းတို ့ကို ေကာင္းျမတ္ေသာ အျမိဳက္ေရ ေအးျဖင္ ့ တိုက္ေကြ်းေတာ္မူပါဟု နတ္ ျဗဟၼာမ်ား
လာေရာက္ ေတာင္းပန္ ၾက ေလသည္။
ထိုသို ့ေတာင္းပန္ ၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္းနတ္သား သည္ ေရွးဦး ဝန္ခံေတာ္မမူဘဲ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာကာလ 'ျဖစ္ ရာ ဒီပ '' ျဖစ္ ရာ အရပ္ ''ျဖစ္ ရအံ ့ေသာ အမ်ိဳးအႏြယ္ '' မယ္ေတာ္ ၏ အာယုပရိေစၦဒ
ၾကည္ ့ျခင္းၾကီး ငါးပါးတို ့ကို ၾကည္ ့ေတာ္မူ၏။
ၾကည့္ျခင္းငါးပါး မွာ -
၁٭٭٭٭٭လူတို ့အသက္ အသ ေခ်ၤ သက္တမ္းေနသည္မွ ၁ သိန္းတမ္း ၏ အထက္တိုင္ ေအာင္ သာ ကာ
လ သည္ ဇာတိ'ဇရာ'ဗ်ာဓိ 'မရဏ ပဋိသ ေႏၶ ေနျခင္း အိုျခင္း နာျခင္း ေသျခင္း တို ့ကာလ ေဝးကြာ၍
လကၡဏာေရးသုံးပါးမွ စပ္ေသာ တရားစကား ကို ေဟာျပ ျငားေသာိလည္း တရားကို မယုံၾကည္ေပရာ။
အက်ိဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလ ရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။ လူ တို ့အသက္
တစ္ေထာင္ ေနသည္မွ ဆုတ္ယုတ္လာ ေသာ္လည္း သတၲဝါ တို ့ကိ ေလသာ ျပန္ ့ေျပာ၍ ေလာဘ 'ေဒါသ
ေမာဟ တရား အၾကီးရကာ ဆုံးမ ေဟာၾကားေသာ တရားေဒသနာကို လိုက္နာ၍ မက်င္ ့လို ကုန္။
အကိ်ဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။
အသက္ တစ္သိန္းေနသည္မွ တစ္ ရာတမ္း(၁၀၀) တိုင္ ရုံသာ ကာလ သည္ သာလွ်င္ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာ အခါ ျဖစ္သည္။ယခုလည္း လူတို ့အသက္ ၁၀၀ ရွည္ေသာအခါ ျဖစ္၍ ဘုရားျဖစ္ျခင္းျငာသင္ ့ေပ
သည္ ဟု ပထမ ဆင္ ျခင္၏။
၂٭٭٭ျဖစ္ ရာဒီပ ကို လည္း ဝိတၲာရ အခ်င္းအားျဖင္ ့ ယူဇနာ တစ္သန္းနွစ္သိန္း သုံးေထာင္ ေလးရာ ငါးဆယ္
က်ယ္ေသာ စၾကာဝဠာ ၏ အတြင္း၌ သင္းပင္ ၅၀၀ ရာစီ ၅၀၀စီ ဝန္းရံ ေသာ ကြ်န္ငယ္နွင္ ့တကြ ၄ ရပ္
ေသာ ဒီပ တြင္ ျမင္ ့မိုရ္ေတာင္ မွ လက္ယာဝယ္ ယူဇနာ တစ္ေသာင္း ရွိေသာ ဇမၺဴဒိပ္ ကြ်န္း သည္သာ
ဘုရားျမတ္စြာတို ့ ပြင္ ့ရာ ဒီပ ျဖစ္၏။
၃٭٭٭ထိုကြ်န္းတြင္ မွလည္း ေတာေန သုံးေထာင္ ၊ေရ ေန ေလးေထာင္ လူ ေန သုးံေထာင္ ရွိသည္တြင္
လူေန သုံးေထာင္ ၏ အလယ္၌ ေတာင္ ေျမာက္ အလ်ားအားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၃၀၀ အ ေရွ ့ အ ေနာက္
အနံ အားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၂၅၀ အဝန္း ယူဇနာ ၉၀၀ ရွိေသာ အ ေရွ ့သို ့လားေသာ္ မဇဂၤလနိဂုံးရြာ ၊
အ ေရွ ့ေတာင္ သို ့လားေသာ္ သလႅာဝတီၲျမစ္ ေတာင္ သို ့လားေသာ္ ေသတကဏိၰက နိဂုံးရြာ
အ ေနာက္သို ့လားေသာ္ ''ထူဏ''မည္ေသာ ပုဏၰားရြာ ေျမာက္သို ့ လားေသာ ဥသီရဒၶဇ ေတာင္ ၊
ဤနိမိတ္ ငါးရပ္ တို ့ျဖင္ ့ သတ္မွတ္ အပ္ေသာ မဇၩိမ ေဒသ ဌာန သာလွ်င္ ဘုရားတကာတို ့ ပြင္ ့ရာ
အရပ္ မည္သည္။
၄٭٭٭လူမ်ိဳး ေလးပါးတြင္ အၾကင္မင္းမ်ိဳး ပုဏၰားမ်ိဳး တို ့သည္ လူ တို ့အျမတ္တနိုး ကိုးကြယ္ ရို ေသရာ
ျဖစ္၍ ဤ ဇာတ္ ၂ ပါး ၌သာ ဘုရားတကာ တို ့ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ထို အမ်ိဳး နွစ္စုတြင္ လည္း ယခုအခါ
မင္းမ်ိဳးသာလွ်င္ လြန္စြာ သင္ ့ျမတ္ ေခ်သည္။
၅٭٭٭ထို မင္းမ်ိဳးတြင္ မွ လည္း သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ ျပည္ကို အစိုးရ ေသာ သုေဒါၶဒန မင္းၾကီးသည္
မဟာ သမၼတ မင္းမွ စ၍ ၃၃၄၅၆၇ (သုံးသိန္း သုံးေသာင္း ေလးေထာင္ ငါးရာ ေျခာက္က်ိပ္ခုနွစ္)ပါးေသာ
ဥကၠာဝံသ မဟာဝံသ အသမိၻႏၷ ခတိၲယ အစစ္ ျဖစ္ေပသည္ ။
ထိုမင္း၏ မိဖုရားသည္လည္း ေလာ္လည္ျခင္း ၅ ပါး ။ရန္ မူျခင္း ကိုးပါး ၊ထိုအယုတ္ တရားတို ့မွ ကင္း
လွ်က္ မက်ိဳးမပ်က္ေသာ ပဥၥ သီလဓမၼ ရွိရကား ငါ အမိ ျဖစ္ျခင္းငွာ ထိုက္၏။ အာယု ပရိေစၦဒ လည္း
ဆယ္လ ၏ အထက္ ၌ ခုနွစ္ ရက္သာ ၾကြင္းေတာ ့သည္ ဟု ၾကည္ ့ရႈေတာ္ မူ၍ ျပည္ ့စံုစြာ ျမင္ ေလ
လွ်င္ ထက္ဝန္းက်င္ မွ ေတာင္းပန္ ၾက ေသာ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့အား ''ေကာင္းျပီဟု ''ဝန္ခံေတာ္
မူ၏။
ယင္းတို ့ဝန္ခံ ျပီးမွ နတ္ အ ေပါင္း ျခံရံ လွ်က္ ''နႏၵဝန္''အမည္ ရွိေသာ နတ္ ဥယ်ာဥ္ သို ့ဝင္ ၍ စုေတ
ခဲ ့ျပီးေသာ္ အဝန္း ၉၀၀ ရွိေသာ မဇၩမ ေဒသ အခ်က္ သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ျပည္ အာဒိစၥဝင္ မင္းမ်ိဳး
ျဖစ္ေသာ သီရိ သုေဒၶါဒန မင္းၾကီး၏ မိဖုရားေခါင္ ေတာင္ ညာေဒဝီ ျဖစ္ေသာ သီရိမဟာမာယာ မိဖုရား
ၾကီး၏ ဝမ္းဗိုက္၌ စြဲလမ္းသ ေႏၶ တည္ေန ေတာ္မူ၏။
ဘိုးေတာ္ အဥၨန မင္းၾကီး ၏ (၈၆၄၅)ခုေသာ သကၠရာဇ္ ကို ျဖိဳပစ္ျပီးေနာက္ //၆၇ ခု ဝါဆို လျပည္ ့
ၾကာသာပ ေတး ေန ့ ဥတၲရာသဠ္ နကၡတ္ နွင္ ့ လ နတ္ ယွဥ္စံ ေသာ သန္းေခါင္ ယံ အခ်ိန္တြင္ သ ေႏၶ
ယူေတာ္ မူသည္။
ဘုရားေလာင္း ပဋိသ ေႏၶ စံ ယူခ်ိန္မွာ -
၁٭٭٭ေျမ ေရ အ ေပါင္း တစ္ေသာင္းေသာ ေလာက ဓာတ္တို ့သည္ တစ္ျပိဳင္ နက္ ဆတ္ဆတ္ခါမွ်
တုန္လႈပ္ ကုန္သည္။
၂٭٭٭ပူျခင္း ခ်မ္းျခင္း ဟူေသာ ဥတု 'နွစ္'ဝ ကင္းျငိမ္းမွ်တသည္။
၃٭٭٭ေလာကဓါတ္ အလုံး ဆိတ္ညံလွ်က္ အသံမရွိ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္း ကုန္သည္။
၄٭٭٭ေလျပင္း မုန္တိုင္း မလာ ၊ ေလ သာ ေလျပည္ ျမဴးသည္ ။
၅٭٭٭ဂဂၤါ ယမုနာ စ ေသာ ျမစ္ခပင္း တို ့၌ ေရစီးျခင္း မရွိ ရပ္တန္ ့သည္။
၆٭٭ ٭ ေျမ အရပ္ ၌ ျမင္ ျမင္ သမွ် ေသာ ပန္း သစ္ပင္ အ ေပါင္းတို ့ နွာေမာင္းဆင္ ့ကာ ဆင္ ့ကာ
ပြင္ ့ကုန္ သီးကုန္သည္။
၇٭٭٭ေကာင္းကင္ ထက္ ကြန္ ့ျမဴးကာတည္ေသာ အာကာသ႒ရတနာ တို ့သည္ လြန္စြာ အ ေရာင္
ထြက္ကုန္သည္ ။
၈٭٭٭လူ ့ျပည္ နတ္ျပည္ ၌ ရွိကုန္ေသာ စည္ ေစာင္း ပတ္သာ တူရိယာ အသီးသီးတို ့သည္ မတီးမ
မႈတ္ဘဲ ျမည္ကုန္သည္။
၉٭٭٭နတ္ျပည္၌ ရွိေသာ ပန္းနံ ့သာ မိုးတို ့သည္ ျဖိဳးျဖိဳးျပည္ ့မွ် ရြာကုန္သည္။
၁၀٭٭٭စၾကာဝဠာ ေကာင္းကင္ ေျမျပင္ ရိုက္ဟည္းလွ်က္ ေတာ္ပဲ ့တင္ လည္းသည္။
၁၁٭٭٭၈ ထပ္ ေသာ ငရဲ ဘုံ၌ မီး အဟုန္ အပူျငိမ္းသည္။
၁၂٭٭٭မီးခိုး သူရိန္ ျမဴတိမ္ မိုးလွ်ံကင္းလ်က္ ေနမင္း၏ အ ေရာင္ ေတာက္ပသည္။
၁၃٭٭٭နကၡတ္တာရာ ၾကယ္တကာတို ့ ေန ့အခါ ၌ ညည္ ့မွာကဲ ့သို ့ ျမင္ ရသည္။
၁၄٭٭٭ေျမညစ္ေၾကးကို ေဆးေလွ်ာ္သည္ ့ပမာ မိုးမရြာဘဲပင္ ေရယဥ္ျဖိဳင္ ျဖိဳင္ စီးသည္။
၁၅٭٭٭တာရာအ ေပါင္း ေသာၾကာ ဗုဒၶဟူး စ ေသာ ျဂိဳလ္ ၾကယ္ဘုံေဆာင္ တို ့ အ ေရာင္ အလြန္ထြန္းပ
သည္။
၁၆٭٭٭သတၲဗီသနကၡတ္ ကို ျပတ္သားစြာ ထင္ ျမင္ သည္။
၁၇٭٭٭ေငြစင္ စႏၵာသည္ ဝိသာခါ နကၡတ္ နွင္ ့ယွဥ္သည္။
၁၈٭٭٭တြင္း ဂူ လ္ိုဏ္ေခါင္း ေျမ ေအာင္းသတၲဝါ တို ့ထြက္ကုန္သည္။
၁၉٭٭٭လူ ခပ္သိမ္းတို ့ေရာင္ ့ရဲ လြယ္ကုန္သည္။
၂၀٭٭٭၉၆ ျဖာ ေဝဒနာ ရွိသူတို ့ က်န္းခံ ့သည္။
၂၁٭٭ ٭မြတ္သိပ္ဆာေလာင္ ျခင္း ျငိမ္းသည္။
၂၂٭٭٭ျပိတၲာအ ေပါင္းတို ့ ဝ ေျပာသည္ ။
၂၃٭٭٭ေလာဘ ေဒါသ မာန ထန္သူတို ့အလြန္ ေခါင္းပါးကုန္သည္။
၂၄٭٭٭အပါယ္ ေလးရြာ ၌ ၂၅ ျဖာေသာ ေဘးအ ေပါင္းကင္းသည္။
၂၅٭٭٭ေရမႈန္ ျမဴညက္ တို ့ တက္လြင္ ့ျခငး မရွိ စင္ ၾကယ္သည္။
၂၆٭٭٭္မ ေကာင္းရနံ ့ ေပ်ာက္သည္ ။
၂၇٭٭٭နတ္ ၏ ရနံ ့သာ လိႈင္ သည္ ။
၂၈٭٭٭အရူပ ၄ ရပ္ ကို ထား၍ ၆ ပါးေသာ နတ္ ရြာ ျဗဟၼာ ၁၆ ဘံုကို ျမင္ ရသည္။
၂၉٭٭٭ငရဲ '၈'ဝဝယ္ ခံရ ေသာ သူအ ေပါင္းတို ့ကို ျမင္ ရကုန္၏။
၃၀٭٭٭တိုက္ နံရံ တံခါး ေတာင္ ဖ်ား တိမ္တိုက္ တို ့ မကြယ္မကာ ဟင္းလင္းသာ ျဖစ္ကုန္သည္။
၃၁٭٭٭သတၲဝါ တို ့ခႏၶ ပ်က္ေၾကြ ေသလြန္ ရျခင္း မရွိကုန္။
၃၂٭٭٭သ ေႏၶယူျခင္း ဖြားျမင္ ျခင္း မရွိကုန္ ဤသို ့ ၃၂ ပါးေသာ ပုဗၺနိမိတ္တို ့ ထင္ ကုန္သည္။
မယ္ေတာ္မာယာ ၌ ၾကီးစြာေသာ အိပ္မက္ ျမင္ မက္သည္မွာ ''စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးပါးတို ့
သည္ မိဖုရား အား အိပ္ယာ သလြန္မွ ခ်ီ၍ ဟိမဝႏၲာ သို ့ေဆာင္ ျပီးလွ်င္ ယူဇနာ ၆၀ ရွိေသာ ---
ေဆးဒန္းျမင္းသီလာ ေက်ာက္ဖ်ာ၏ အျပင္ အင္ ၾကင္းပင္ ၾကီး၏ ေအာက္၌ ခ်ထား၏။
ထိုအခါ နတ္ မိဖုရား ေလးဦး တို ့က သီတာနဝတတ္ေရတို ့ကို ခ်ိဳးေစျပီးလွ်င္ နတ္ တို ့၏ ပန္း နံ ့သာ
တန္ဆာ ကို ဆင္ ယင္ လွ်က္ ေငြေတာင္ ထြတ္ထက္ ရွိေသာ ေရႊဗိမာန္သို ့ေဆာင္ ၍ အိပ္ေစျပန္၏။
ထိုအခါ ေငြသာ ခြာေတာင္ ကဲ ့သို ့ ဆင္ ေျပာင္ ရတနာသည္ ေျမာက္ အရပ္ မွ လာ၍ မာယာမိဖုရား
၏ လက္ယာနံပါးကို လွစ္၍ ဝင္ သည္ ဟု ျမင္ မက္ေတာ္မူ၏။
ထိုသို ့သ ေႏၶယူေသာအခါ မွ စ၍ ဤစၾကာဝဠာ မွ စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးဦးတို ့သန္လ်က္
လက္စြဲကုန္လ်က္ ေရႊနန္းက်က္သ ေရ တိုက္၌ ေစာင္ ့လာကုန္သည္။ထက္ဝန္းက်င္ ေသာ စၾကာဝဠာ
တစ္ေသာင္းမွ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္း တို ့သည္ ေကာင္းစြာ ေစာင္ ့ေရွာက္ လာကုန္သည္။
ယင္းသို ့ သ ေႏၶ တည္ေန မွ စ၍ မယ္ေတာ္ မိဖုရားသည္ ေယာက်္ား တို ့၌ ညြတ္တြယ္ကပ္ညိွေသာ
ရာဂ ရမၼက္ ျဖင္ ့ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္းလြတ္၏။အျမိဳက္ အတိျဖင္ ့ ဝလွ်က္ နွစ္သက္အပ္ေသာ မင္းစည္း
စိမ္ ကို ခံစား၍ ေျခြရံသင္းပင္းနွင္ ့သာလွ်င္ သန္ ့ရွင္းစြာ စံေတာ္မူ၏။
ဆက္ပါဦးမည္။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဘုရာေလာင္းေတာ္ သည္မဟာကပ္ေပါင္း အသ ေခၤ်ယ်တို ့တြင္ တြက္ဆ မွတ္သားျခင္းငွာ မတတ္နိုင္
ေသာ ကပ္ ေပါင္းအသ ေခ်ၤယ် တို ့တြင္ ၁٭နႏၵ အသ ေခ်ၤ ။၂٭သုနႏၵ အသ ေခ်ၤ။၃٭ပထဝီ အသ ေခၽၤၤ။
၄٭မ႑ အသ ေခ်ၤ။၅٭ဓရဏီ အသ ေခ်ၤ။၆٭သာဂရ အသ ေခ်ၤ ။၇٭ပု႑ရီက အသ ေခၤ် တည္းဟူေသာ
ခုနွစ္အသ ေခ်ၤ အတြင္း၌ ပြင္ ့ေတာ္မူကုန္ ေသာ ''ျဗဟၼေဒဝ အစရွိ တစ္သိန္း နွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္
ကုန္ေသာ ဘုရားရွငိ တို ့ကို ဖူးျမင္ ေတြ ့ၾကံဳရသျဖငိ ့ ဓမၼ ေဒသနာကို ၾကားနာရ ေသာ အခါ ဘုရားျဖစ္
လိုေသာ ဆႏၵ စိတိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။
''ထိုသို ့ ဘုရားျဖစ္လို ေသာ စိတ္ဆႏၵ ရွိလွ၍ ဒသပါရမီ ငါးလီ ေသာ ပရိစာဂၢ တို ့ကို တစ္စ တစ္စ ျဖည္ ့
က်င္ ့ေတာ္ မူ ေလသည္။
ထိုေနာက္ ၁٭٭٭သဗၺဘဒၵ အသ ေခ်ၤ ၊၂٭٭٭သဗၺဖုလႅ အသ ေခ်ၤ၊ ၃٭٭٭သဗၺရတန အသ ေခ်ၤ၊၄٭٭ဥသဘ
ကၡႏၶ အသ ေခ်ၤ၊၅٭٭٭ခႏၱဳတၲမ အသ ေခ်ၤ ၊၆٭٭٭မာဏိတ အသ ေခ်ၤ ၊၇٭٭٭ဘဒၵ အသ ေခ်ၤ၊၈٭٭٭ပဒုမ
အသ ေခ်ၤ ၊၉٭٭٭သဗၺဘလႅ အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ ကိုးအသ ေခ်ၤ ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူ ၾကကုန္ေသာ
ေပါရဏသက် ေဂါတမ အစ ရွိကုန္ေသာ သုံးသိန္း ရွစ္ေသာင္း ခုနွစ္ေထာင္ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့နွင္ ့
ေတြ ့ၾကံဳျပန္လွ်င္ ထို ဘုရားရွင္ တို ့အား ပစၥည္းေလးပါးတို ့ျဖင္ ့ ေျမွာက္စားပူေဇာ္ကာ တရားေတာ္ကို
နာ၍ ေနာင္ ေသာအခါ ငါလည္း ထို ့သြင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားစင္ စစ္ျဖစ္ေစ ေသာ္''ဟု နႈတ္ေရာ
စိတ္ပါ ပတၲနာ၍ ပါရမီ ဆယ္ပါး အျပား ၃၀ ''ငါးသြယ္ေသာ ပရိစၥာဂ စရိယ တို ့ကို အားထုတ္ေတာ္မူသ
ျဖင္ ့ ပါရမီ ရင္ ့မာလာ၍ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္၌ သုေမဓာ အရွင္ ရ ေသ ့ဘဝ ရ
ေတာ္မူျပီး ထိုဘုရား ရွင္ ထံ ေရွ ့ေမွာက္ မွာ နိယတဗ်ာဒိတ္ ခံေတာ္မူခဲ ့ ေလသည္။
ထိုမွစ၍ ၁٭٭٭ေသလ အသ ေခ်ၤ ၂٭٭٭ဘာသ အသ ေခ်ၤ ၃٭٭٭ေဇယ် အသ ေခ်ၤ ၄٭٭٭ရုစိယ
အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ ေလးအသ ေခ်ၤ နွင္ ့ကမၻာ တစ္သိန္း ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူၾကကုန္ေသာ
နွစ္က်ိပ္ ခုနွစ္ဆူ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့တြင္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားမွ စ၍ နိယတဗ်ာဒိတ္ ကို ခံရ၍
ေဗာဓိ သမၻာရ အ ေပါင္းကို ျဖည္ ့ေတာ္မူကာ အစဥ္လာျဖင္ ့ ဤကမၻာဝယ္ မဟာ သမၼတမင္း တစ္ၾကိမ္
သုဒႆနဝရ မႏၶာတ္မင္း တစ္ၾကိမ္ မဃ ေဒဝ မင္း တစ္ၾကိမ္ ' ထိုမွ ေနမိမင္း ၊ေတမိမင္း ၊သိဝိရာဇ္ ..
စႏၵကုမာရ ၊မဟာေဂါဝိႏၵ ၊အကိတၲျဗာဟၼဏ၊သခၤ ျဗဟၼဏ၊ဓနဥၶယ၊ သသရာဇ၊ ဟတၳိ ပါလ ၊ဘူရိဒတၲ ၊
စ ေမၸယ် ၊စူဠေဗာဓိ ၊မဟိ ံသ၊ရုရုမိဂ ၊မာတဂၤ ၊ဓမၼာဓဇ ၊ဇယဒိသ ၊သခၤ ပါလ၊ ယုဓဥၶယ ၊ေသာမနႆ၊
အ ေဃာဃရ ၊ေသာဏဒႏၲ ၊ကပိ ရာဇ ၊သစၥယုဝ ၊ဝဋၬေပါတက ၊မစၧရာဇ ၊ကဏွဒီပါယန ၊မဟာသုတ
ေသာမ ၊ သုဝဏၰသာမ ၊ဧကရာဇ ၊မဟာ ေလာမဟံသ မွ တစ္ၾကိမ္စီအားျဖင္ ့ ၃၅ ဇာတ္ျဖစ္ေတာ္မူျပီး
ပါရမီ ရင္ ့မာ လာျပီး ထို ေနာက္ ''ေဝႆႏၲရာ မင္း'' အျဖစ္သို ့ေရာက္ေတာ္မူ ေလသည္။
ထို ေဝႆႏၲရာ မင္းမွ စုေတ ေသာအခါ တုသိတာ နတ္ျပည္ဝယ္ ''ေသတ ေကတု'' အမည္ ရွိ ေသာ
နတ္မင္း ျဖစ္၍ နတ္စည္းစိမ္ တို ့ကို ခံစား ေတာ္ မူခဲ ့ေလသည္။
နတ္တို ့၏ အ ေရတြက္ အားျဖင္ ့ အနွစ္ ေလးေထာင္ မွာ လူ တို ့၏ အ ေရတြက္ နဲ ့ တြက္ ရင္ ၅၇ ကုေဋ
၆ သန္းေစ ့ေအာင္ နတ္စည္းစိမ္ ကို ခံစား၍ ေန ေတာ္မူခဲ ့ေလသည္။
ထိုအခါ လူ ့ခြင္ လူ ့သက္တန္း ၁၀၀ ကပင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားျဖစ္လတၲ ံ ့ဟူေသာ ဗုဒၶေကာလာဟလ
ျဖစ္ ေလ ေသာ္ စၾကာဝဠာ တစ္ေသာင္း၌ ရွိၾကကုန္ေသာ သိၾကား ၊သုယာမ ၊သႏၲဳသိတ ၊သုနိမၼိတ၊
ဝသဝတၲိ ၊မဟာျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့သည္ ငံ ့ေမွ်ာ္ ရႈၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္း ''ေသတ ေကတု''
နတ္သားကို ျမင္ ေတြ ့၍ ဘုရားေလာင္းထံ ထက္ဝန္းက်င္ မွ လာၾကကုန္လွ်က္ ျဗဟၼာ နတ္ သိၾကား တို ့
က ''အ ေလာင္းေတာ္ နတ္သား ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္ တန္ပါျပီ လူ ့ျပည္သို ့ သြား၍ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူပါ။
သတၲဝါ အ ေပါင္းတို ့ကို ေကာင္းျမတ္ေသာ အျမိဳက္ေရ ေအးျဖင္ ့ တိုက္ေကြ်းေတာ္မူပါဟု နတ္ ျဗဟၼာမ်ား
လာေရာက္ ေတာင္းပန္ ၾက ေလသည္။
ထိုသို ့ေတာင္းပန္ ၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္းနတ္သား သည္ ေရွးဦး ဝန္ခံေတာ္မမူဘဲ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာကာလ 'ျဖစ္ ရာ ဒီပ '' ျဖစ္ ရာ အရပ္ ''ျဖစ္ ရအံ ့ေသာ အမ်ိဳးအႏြယ္ '' မယ္ေတာ္ ၏ အာယုပရိေစၦဒ
ၾကည္ ့ျခင္းၾကီး ငါးပါးတို ့ကို ၾကည္ ့ေတာ္မူ၏။
ၾကည့္ျခင္းငါးပါး မွာ -
၁٭٭٭٭٭လူတို ့အသက္ အသ ေခ်ၤ သက္တမ္းေနသည္မွ ၁ သိန္းတမ္း ၏ အထက္တိုင္ ေအာင္ သာ ကာ
လ သည္ ဇာတိ'ဇရာ'ဗ်ာဓိ 'မရဏ ပဋိသ ေႏၶ ေနျခင္း အိုျခင္း နာျခင္း ေသျခင္း တို ့ကာလ ေဝးကြာ၍
လကၡဏာေရးသုံးပါးမွ စပ္ေသာ တရားစကား ကို ေဟာျပ ျငားေသာိလည္း တရားကို မယုံၾကည္ေပရာ။
အက်ိဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလ ရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။ လူ တို ့အသက္
တစ္ေထာင္ ေနသည္မွ ဆုတ္ယုတ္လာ ေသာ္လည္း သတၲဝါ တို ့ကိ ေလသာ ျပန္ ့ေျပာ၍ ေလာဘ 'ေဒါသ
ေမာဟ တရား အၾကီးရကာ ဆုံးမ ေဟာၾကားေသာ တရားေဒသနာကို လိုက္နာ၍ မက်င္ ့လို ကုန္။
အကိ်ဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။
အသက္ တစ္သိန္းေနသည္မွ တစ္ ရာတမ္း(၁၀၀) တိုင္ ရုံသာ ကာလ သည္ သာလွ်င္ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာ အခါ ျဖစ္သည္။ယခုလည္း လူတို ့အသက္ ၁၀၀ ရွည္ေသာအခါ ျဖစ္၍ ဘုရားျဖစ္ျခင္းျငာသင္ ့ေပ
သည္ ဟု ပထမ ဆင္ ျခင္၏။
၂٭٭٭ျဖစ္ ရာဒီပ ကို လည္း ဝိတၲာရ အခ်င္းအားျဖင္ ့ ယူဇနာ တစ္သန္းနွစ္သိန္း သုံးေထာင္ ေလးရာ ငါးဆယ္
က်ယ္ေသာ စၾကာဝဠာ ၏ အတြင္း၌ သင္းပင္ ၅၀၀ ရာစီ ၅၀၀စီ ဝန္းရံ ေသာ ကြ်န္ငယ္နွင္ ့တကြ ၄ ရပ္
ေသာ ဒီပ တြင္ ျမင္ ့မိုရ္ေတာင္ မွ လက္ယာဝယ္ ယူဇနာ တစ္ေသာင္း ရွိေသာ ဇမၺဴဒိပ္ ကြ်န္း သည္သာ
ဘုရားျမတ္စြာတို ့ ပြင္ ့ရာ ဒီပ ျဖစ္၏။
၃٭٭٭ထိုကြ်န္းတြင္ မွလည္း ေတာေန သုံးေထာင္ ၊ေရ ေန ေလးေထာင္ လူ ေန သုးံေထာင္ ရွိသည္တြင္
လူေန သုံးေထာင္ ၏ အလယ္၌ ေတာင္ ေျမာက္ အလ်ားအားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၃၀၀ အ ေရွ ့ အ ေနာက္
အနံ အားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၂၅၀ အဝန္း ယူဇနာ ၉၀၀ ရွိေသာ အ ေရွ ့သို ့လားေသာ္ မဇဂၤလနိဂုံးရြာ ၊
အ ေရွ ့ေတာင္ သို ့လားေသာ္ သလႅာဝတီၲျမစ္ ေတာင္ သို ့လားေသာ္ ေသတကဏိၰက နိဂုံးရြာ
အ ေနာက္သို ့လားေသာ္ ''ထူဏ''မည္ေသာ ပုဏၰားရြာ ေျမာက္သို ့ လားေသာ ဥသီရဒၶဇ ေတာင္ ၊
ဤနိမိတ္ ငါးရပ္ တို ့ျဖင္ ့ သတ္မွတ္ အပ္ေသာ မဇၩိမ ေဒသ ဌာန သာလွ်င္ ဘုရားတကာတို ့ ပြင္ ့ရာ
အရပ္ မည္သည္။
၄٭٭٭လူမ်ိဳး ေလးပါးတြင္ အၾကင္မင္းမ်ိဳး ပုဏၰားမ်ိဳး တို ့သည္ လူ တို ့အျမတ္တနိုး ကိုးကြယ္ ရို ေသရာ
ျဖစ္၍ ဤ ဇာတ္ ၂ ပါး ၌သာ ဘုရားတကာ တို ့ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ထို အမ်ိဳး နွစ္စုတြင္ လည္း ယခုအခါ
မင္းမ်ိဳးသာလွ်င္ လြန္စြာ သင္ ့ျမတ္ ေခ်သည္။
၅٭٭٭ထို မင္းမ်ိဳးတြင္ မွ လည္း သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ ျပည္ကို အစိုးရ ေသာ သုေဒါၶဒန မင္းၾကီးသည္
မဟာ သမၼတ မင္းမွ စ၍ ၃၃၄၅၆၇ (သုံးသိန္း သုံးေသာင္း ေလးေထာင္ ငါးရာ ေျခာက္က်ိပ္ခုနွစ္)ပါးေသာ
ဥကၠာဝံသ မဟာဝံသ အသမိၻႏၷ ခတိၲယ အစစ္ ျဖစ္ေပသည္ ။
ထိုမင္း၏ မိဖုရားသည္လည္း ေလာ္လည္ျခင္း ၅ ပါး ။ရန္ မူျခင္း ကိုးပါး ၊ထိုအယုတ္ တရားတို ့မွ ကင္း
လွ်က္ မက်ိဳးမပ်က္ေသာ ပဥၥ သီလဓမၼ ရွိရကား ငါ အမိ ျဖစ္ျခင္းငွာ ထိုက္၏။ အာယု ပရိေစၦဒ လည္း
ဆယ္လ ၏ အထက္ ၌ ခုနွစ္ ရက္သာ ၾကြင္းေတာ ့သည္ ဟု ၾကည္ ့ရႈေတာ္ မူ၍ ျပည္ ့စံုစြာ ျမင္ ေလ
လွ်င္ ထက္ဝန္းက်င္ မွ ေတာင္းပန္ ၾက ေသာ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့အား ''ေကာင္းျပီဟု ''ဝန္ခံေတာ္
မူ၏။
ယင္းတို ့ဝန္ခံ ျပီးမွ နတ္ အ ေပါင္း ျခံရံ လွ်က္ ''နႏၵဝန္''အမည္ ရွိေသာ နတ္ ဥယ်ာဥ္ သို ့ဝင္ ၍ စုေတ
ခဲ ့ျပီးေသာ္ အဝန္း ၉၀၀ ရွိေသာ မဇၩမ ေဒသ အခ်က္ သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ျပည္ အာဒိစၥဝင္ မင္းမ်ိဳး
ျဖစ္ေသာ သီရိ သုေဒၶါဒန မင္းၾကီး၏ မိဖုရားေခါင္ ေတာင္ ညာေဒဝီ ျဖစ္ေသာ သီရိမဟာမာယာ မိဖုရား
ၾကီး၏ ဝမ္းဗိုက္၌ စြဲလမ္းသ ေႏၶ တည္ေန ေတာ္မူ၏။
ဘိုးေတာ္ အဥၨန မင္းၾကီး ၏ (၈၆၄၅)ခုေသာ သကၠရာဇ္ ကို ျဖိဳပစ္ျပီးေနာက္ //၆၇ ခု ဝါဆို လျပည္ ့
ၾကာသာပ ေတး ေန ့ ဥတၲရာသဠ္ နကၡတ္ နွင္ ့ လ နတ္ ယွဥ္စံ ေသာ သန္းေခါင္ ယံ အခ်ိန္တြင္ သ ေႏၶ
ယူေတာ္ မူသည္။
ဘုရားေလာင္း ပဋိသ ေႏၶ စံ ယူခ်ိန္မွာ -
၁٭٭٭ေျမ ေရ အ ေပါင္း တစ္ေသာင္းေသာ ေလာက ဓာတ္တို ့သည္ တစ္ျပိဳင္ နက္ ဆတ္ဆတ္ခါမွ်
တုန္လႈပ္ ကုန္သည္။
၂٭٭٭ပူျခင္း ခ်မ္းျခင္း ဟူေသာ ဥတု 'နွစ္'ဝ ကင္းျငိမ္းမွ်တသည္။
၃٭٭٭ေလာကဓါတ္ အလုံး ဆိတ္ညံလွ်က္ အသံမရွိ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္း ကုန္သည္။
၄٭٭٭ေလျပင္း မုန္တိုင္း မလာ ၊ ေလ သာ ေလျပည္ ျမဴးသည္ ။
၅٭٭٭ဂဂၤါ ယမုနာ စ ေသာ ျမစ္ခပင္း တို ့၌ ေရစီးျခင္း မရွိ ရပ္တန္ ့သည္။
၆٭٭ ٭ ေျမ အရပ္ ၌ ျမင္ ျမင္ သမွ် ေသာ ပန္း သစ္ပင္ အ ေပါင္းတို ့ နွာေမာင္းဆင္ ့ကာ ဆင္ ့ကာ
ပြင္ ့ကုန္ သီးကုန္သည္။
၇٭٭٭ေကာင္းကင္ ထက္ ကြန္ ့ျမဴးကာတည္ေသာ အာကာသ႒ရတနာ တို ့သည္ လြန္စြာ အ ေရာင္
ထြက္ကုန္သည္ ။
၈٭٭٭လူ ့ျပည္ နတ္ျပည္ ၌ ရွိကုန္ေသာ စည္ ေစာင္း ပတ္သာ တူရိယာ အသီးသီးတို ့သည္ မတီးမ
မႈတ္ဘဲ ျမည္ကုန္သည္။
၉٭٭٭နတ္ျပည္၌ ရွိေသာ ပန္းနံ ့သာ မိုးတို ့သည္ ျဖိဳးျဖိဳးျပည္ ့မွ် ရြာကုန္သည္။
၁၀٭٭٭စၾကာဝဠာ ေကာင္းကင္ ေျမျပင္ ရိုက္ဟည္းလွ်က္ ေတာ္ပဲ ့တင္ လည္းသည္။
၁၁٭٭٭၈ ထပ္ ေသာ ငရဲ ဘုံ၌ မီး အဟုန္ အပူျငိမ္းသည္။
၁၂٭٭٭မီးခိုး သူရိန္ ျမဴတိမ္ မိုးလွ်ံကင္းလ်က္ ေနမင္း၏ အ ေရာင္ ေတာက္ပသည္။
၁၃٭٭٭နကၡတ္တာရာ ၾကယ္တကာတို ့ ေန ့အခါ ၌ ညည္ ့မွာကဲ ့သို ့ ျမင္ ရသည္။
၁၄٭٭٭ေျမညစ္ေၾကးကို ေဆးေလွ်ာ္သည္ ့ပမာ မိုးမရြာဘဲပင္ ေရယဥ္ျဖိဳင္ ျဖိဳင္ စီးသည္။
၁၅٭٭٭တာရာအ ေပါင္း ေသာၾကာ ဗုဒၶဟူး စ ေသာ ျဂိဳလ္ ၾကယ္ဘုံေဆာင္ တို ့ အ ေရာင္ အလြန္ထြန္းပ
သည္။
၁၆٭٭٭သတၲဗီသနကၡတ္ ကို ျပတ္သားစြာ ထင္ ျမင္ သည္။
၁၇٭٭٭ေငြစင္ စႏၵာသည္ ဝိသာခါ နကၡတ္ နွင္ ့ယွဥ္သည္။
၁၈٭٭٭တြင္း ဂူ လ္ိုဏ္ေခါင္း ေျမ ေအာင္းသတၲဝါ တို ့ထြက္ကုန္သည္။
၁၉٭٭٭လူ ခပ္သိမ္းတို ့ေရာင္ ့ရဲ လြယ္ကုန္သည္။
၂၀٭٭٭၉၆ ျဖာ ေဝဒနာ ရွိသူတို ့ က်န္းခံ ့သည္။
၂၁٭٭ ٭မြတ္သိပ္ဆာေလာင္ ျခင္း ျငိမ္းသည္။
၂၂٭٭٭ျပိတၲာအ ေပါင္းတို ့ ဝ ေျပာသည္ ။
၂၃٭٭٭ေလာဘ ေဒါသ မာန ထန္သူတို ့အလြန္ ေခါင္းပါးကုန္သည္။
၂၄٭٭٭အပါယ္ ေလးရြာ ၌ ၂၅ ျဖာေသာ ေဘးအ ေပါင္းကင္းသည္။
၂၅٭٭٭ေရမႈန္ ျမဴညက္ တို ့ တက္လြင္ ့ျခငး မရွိ စင္ ၾကယ္သည္။
၂၆٭٭٭္မ ေကာင္းရနံ ့ ေပ်ာက္သည္ ။
၂၇٭٭٭နတ္ ၏ ရနံ ့သာ လိႈင္ သည္ ။
၂၈٭٭٭အရူပ ၄ ရပ္ ကို ထား၍ ၆ ပါးေသာ နတ္ ရြာ ျဗဟၼာ ၁၆ ဘံုကို ျမင္ ရသည္။
၂၉٭٭٭ငရဲ '၈'ဝဝယ္ ခံရ ေသာ သူအ ေပါင္းတို ့ကို ျမင္ ရကုန္၏။
၃၀٭٭٭တိုက္ နံရံ တံခါး ေတာင္ ဖ်ား တိမ္တိုက္ တို ့ မကြယ္မကာ ဟင္းလင္းသာ ျဖစ္ကုန္သည္။
၃၁٭٭٭သတၲဝါ တို ့ခႏၶ ပ်က္ေၾကြ ေသလြန္ ရျခင္း မရွိကုန္။
၃၂٭٭٭သ ေႏၶယူျခင္း ဖြားျမင္ ျခင္း မရွိကုန္ ဤသို ့ ၃၂ ပါးေသာ ပုဗၺနိမိတ္တို ့ ထင္ ကုန္သည္။
မယ္ေတာ္မာယာ ၌ ၾကီးစြာေသာ အိပ္မက္ ျမင္ မက္သည္မွာ ''စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးပါးတို ့
သည္ မိဖုရား အား အိပ္ယာ သလြန္မွ ခ်ီ၍ ဟိမဝႏၲာ သို ့ေဆာင္ ျပီးလွ်င္ ယူဇနာ ၆၀ ရွိေသာ ---
ေဆးဒန္းျမင္းသီလာ ေက်ာက္ဖ်ာ၏ အျပင္ အင္ ၾကင္းပင္ ၾကီး၏ ေအာက္၌ ခ်ထား၏။
ထိုအခါ နတ္ မိဖုရား ေလးဦး တို ့က သီတာနဝတတ္ေရတို ့ကို ခ်ိဳးေစျပီးလွ်င္ နတ္ တို ့၏ ပန္း နံ ့သာ
တန္ဆာ ကို ဆင္ ယင္ လွ်က္ ေငြေတာင္ ထြတ္ထက္ ရွိေသာ ေရႊဗိမာန္သို ့ေဆာင္ ၍ အိပ္ေစျပန္၏။
ထိုအခါ ေငြသာ ခြာေတာင္ ကဲ ့သို ့ ဆင္ ေျပာင္ ရတနာသည္ ေျမာက္ အရပ္ မွ လာ၍ မာယာမိဖုရား
၏ လက္ယာနံပါးကို လွစ္၍ ဝင္ သည္ ဟု ျမင္ မက္ေတာ္မူ၏။
ထိုသို ့သ ေႏၶယူေသာအခါ မွ စ၍ ဤစၾကာဝဠာ မွ စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးဦးတို ့သန္လ်က္
လက္စြဲကုန္လ်က္ ေရႊနန္းက်က္သ ေရ တိုက္၌ ေစာင္ ့လာကုန္သည္။ထက္ဝန္းက်င္ ေသာ စၾကာဝဠာ
တစ္ေသာင္းမွ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္း တို ့သည္ ေကာင္းစြာ ေစာင္ ့ေရွာက္ လာကုန္သည္။
ယင္းသို ့ သ ေႏၶ တည္ေန မွ စ၍ မယ္ေတာ္ မိဖုရားသည္ ေယာက်္ား တို ့၌ ညြတ္တြယ္ကပ္ညိွေသာ
ရာဂ ရမၼက္ ျဖင္ ့ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္းလြတ္၏။အျမိဳက္ အတိျဖင္ ့ ဝလွ်က္ နွစ္သက္အပ္ေသာ မင္းစည္း
စိမ္ ကို ခံစား၍ ေျခြရံသင္းပင္းနွင္ ့သာလွ်င္ သန္ ့ရွင္းစြာ စံေတာ္မူ၏။
ဆက္ပါဦးမည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)