ဘုရားပြင့္ဖို႔ရန္ "ကိုယ့္အေသ ကိုယ္ၾကည့္"
✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿✿
“သူမ်ား အေသ အသုဘကို ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးၾကမည္
ကိုယ့္အေသ အသုဘကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေလာ ရႈ႕ေလာ့”
“ဝိပႆနာ အားထုတ္တာ တရားက်င့္ေနတာမဟုတ္ဘူး။
ကိုယ့္အေသကိုယ္ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေနတာ”
“မိမိရဲ႕ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို ကိုယ္တိုင္ျဖတ္ႏိုင္မွ ေဝဒနာ နိေယာဓာ တဏွာနိေယာေဓာ တဏွာေသမည္ တဏွာနိေယာေဓာ နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာရမည္”
သံုးပါး ေဝဒနာ အလွည့္က်ျဖင့္ ငါတို႔အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာ.
သုခေဝဒနာ ျဖစ္ပ်က္မျမင္ ေလာဘမေသ
ဒုကၡေဝဒနာ ျဖစ္ပ်က္မျမင္ ေဒါသမေသ
ဥေပကၡာေဝဒနာ ျဖစ္ပ်က္မျမင္ ေမာဟမေသ
ဆက္ေပအံုးမယ္ တဏွာဆီ..
ဓမၼမိတ္ေဆြတို႔..
သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ စကားသည္ ဓမၼမည္၍ ဓမၼ၏
ပိုင္ရွင္သည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ျဖစ္ေပ၏ ။
ထို႔ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းစကားသည္ ဘုရား၏စကား အဆံုးအမသာျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရား၏
အဆံုးအမကို မိမိ၏ သႏၲာန္ဝမ္းတြင္းသို႔
ေရာက္ေအာင္သြင္းႏိုင္ျခင္းသည္ မိမိ၏ ဝမ္းအတြင္း
ဘုရားပြင့္ျခင္း၏ အေၾကာင္းမည္၏။
ေလာကတြင္ ဘုရားပြင့္ျခင္းထက္ မိမိ၏ဝမ္းတြင္း
ဘုရားပြင့္မွသာလ်င္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို ေရာက္ေတာ့မည္ျဖစ္၏။
ထို႔ေၾကာင့္ မိမိဝမ္းတြင္း ဘုရားပြင့္ဖို႔ရန္ ဘုရား၏အဆံုးအမ
မ်ားကို ေ႔ရွသြားျဖစ္ဖို႔ရန္လိုသည္။
မိမိ ဝမ္းတြင္း ဘုရားပြင့္ရန္ နည္းလမ္းမွာ ဝိပႆနာမွတစ္ပါး
အျခားမရွိေပ။ ေလာကတြင္ ခႏၶာရရွိထားေသာ
သတၱဝါမွန္သမွ်သည္ သံုးပါးေဝဒနာ အလွည့္က်ျဖင့္ အသက္ရွင္ေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
(၁) သုခေဝဒနာ (၂) ဒုကၡေဝဒနာ (၃) ဥေပကၡာေဝဒနာ
သုခေဝဒနာကို ျဖစ္ပ်က္မျမင္ သမွ် ေလာဘမေသ
ဒုကၡေဝဒနာကို ျဖစ္ပ်က္မျမင္သမွ် ေဒါသမေသ
ဥေပကၡာေဝဒနာကို ျဖစ္ပ်က္မျမင္သမွ် ေမာဟမေသ ဟု
ေရွးေရွးဘုရား မ်ားလည္းမေဟာၾကားခဲ့
ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ရွင္လည္း မေဟာၾကားခဲ့ေပ။
ထိုေဝဒနာ သံုးပါး မေသ သေရြ႕ နိဗၺာန္သည္ လည္းမရႏိုင္။
ဓမၼမိတ္ေဆြတို႔ !! ေလာကမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြသည္
ဤေဝဒနာ သံုးပါးျဖင့္သာ အသက္ရွင္ေနသည္
ဆုိသည္မွာ ဉာဏ္ႏွင့္ၾကည့္လ်င္ ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း
ျမင္ႏိုင္ေပသည္။
က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနခိုက္တြင္မွာ အသက္ရွင္သည္
သုချဖင့္၊ မနာမက်န္း ျဖစ္ေနစဥ္တြင္ အသက္ရွင္သည္
ဒုကၡျဖင့္၊ က်န္းမာ သေယာင္ မက်န္းမာသေယာင္
ေရႊတလွည့္ ေငြတလွည့္ ျဖစ္ေနခိုက္မွာ အသက္ရွင္သည္
ဥေပကၡာျဖင့္၊ စားေသာက္တိုင္း ေနထိုင္တိုင္း သားေရး
သမီးေရး စီးပြားေရး လုပ္ေနတိုင္း ဤေဝဒနာသံုးပါး အား အခြန္ဆပ္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။
ေကာင္းေကာင္း ေနရေသာ အခါဝယ္ သုခေဝဒနာကို
အခြန္ဆပ္ေနရၿပီ။ ဆင္းရဲ ဒုကၡႀကံဳေတြ႔ရေသာခါဝယ္
ဒုကၡေဝဒနာအား အခြန္ဆပ္ရၿပီ။ ခ်မ္းသာသာ
ဆင္းရဲရဲ ျဖစ္သလိုေနေသာ အခါဥေပကၡာေဝဒနာအား
အခြန္ဆပ္ေနရၿပီ။ တစ္ပါးေဝဒနာ ရႈ႕၍သည္ပင္
နိဗၺာန္ မရႏိုင္ေပ။ သံုးပါးေဝဒနာ ေပၚလာကို ျဖစ္ပ်က္ရႈ႕
သတ္မွသာလ်င္ ေဝဒနာ နိေယာဓာ တဏွာနိေယာေဓာ တဏွာေသျခင္းမည္၏။ တဏွာနိေယာေဓာ
နိဗၺာန္ျဖစ္ေတာ့ေပမည္။ ဝိပႆနာ ေ႔ရွသြားတင္၍ ဉာဏ္ျဖင့္
လိုက္မွသာလ်ွင္ မဂ္ဉာဏ္ကို ရရွိေပမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း
မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးမွ ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ျမင္ေအာင္ေဟာၾကားထားေပသည္ ဓမၼမိတ္ေဆြတို႔ ။
ထို႔အတူပင္ ကနဦးတြင္ ေရးသားခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ
သူေတာ္ေကာင္းစကားသည္ ဘုရားအဆံုးအမ မည္၏ ။
ဘုရားအဆံုးအမကုိ ေ႔ရွသြား မိမိဝမ္းတြင္းေရာင္ေအာင္
သြင္းမွသာလ်င္ ဘုရားပြင့္မည္ျဖစ္၏။ သူေတာ္ေကာင္းစကား ကိုနာၾကားယံုႏွင့္ မိမိ ဝမ္းတြင္း ဘုရားအဆံုးအမ
မေရာက္ေသးေပ။
အဘယ္ေၾကာင့္နည္း မိမိသည္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း
ပညာကို မသင္ၾကားဘဲ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း လုပ္ဖို႔ရန္ လမ္းစမေပၚသကဲ့သို႔ ပညာသင္ၾကားၿပီး လက္ေတြ႔
လုပ္ငန္းခြင္တြင္ အသံုးခ်မွသာလ်င္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း
ျဖစ္ျခင္းမည္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္း
စကားနာၾကားျခင္းသည္ ဉာဏ္မ်က္လံုး
ပညာကိုရယူျခင္းမည္၏။ ထိုဉာဏ္မ်က္လံုးျဖင့္ မိမိတို႔၏
ေဝဒနာကို အၿမဲမပ်က္ျဖစ္ပ်က္ ရႈ႕မွသာလ်င္ ဝိပႆနာ လုပ္ေဆာင္ေနျခင္းမည္၏။ ေလာကတြင္ လူတိုင္းသည္
ရသေလာက္ႏွင့္ မေရာင့္ရဲႏိုင္ လိုခ်င္ျဖစ္ခ်င္ေနတာ
ေတြခ်ီျဖစ္၏ ထို႔ေၾကာင့္ ေဝဒနာသတိပ႒ာန္ကို
အသားေပးတင္ဆက္ ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ထို႔သို႔ အၿမဲမျပတ္ရႈ႕ပြားႏိုင္မွသာလ်င္ ေဝဒနာ၏ ျဖစ္ပ်က္ကို ျမင္ တနည္းဆုိေသာ္ ကိုယ့္အေသကို ကိုယ္ျမင္ျခင္း မည္၏ ။
ေဝဒနာ၏ ျဖစ္ပ်က္ကို မုန္း ဆိုေသာ ကိုယ့္အေသကို ကိုယ္မုန္းတီးရြ႔ံရွာလာမည္။
ထိုအခါတြင္ မိမိ၏ ဝမ္းတြင္း ဘုရားအဆံုးအမ
ေရာက္ျခင္းမည္၏။ ကိုယ့္အေသကိုကိုယ္ မုန္းတီးလာၿပီး
ျဖစ္ပ်က္ ဆံုးေသာ ဤခႏၶာ မလိုခ်င္မႈ႕ ဆိုသည့္
မဂ္ဉာဏ္ ျဖစ္လာမွသာလ်င္ မိမိ၏ ဝမ္းတြင္း
ဘုရားပြင့္ျခင္းမည္ၿပီ။
ထိုအခါ ဒုကၡခ်ဳပ္ၿငိမ္း ျမတ္နိဗၺာန္ကို ပိုင္ဆိုင္ေရာက္ရွိၿပီး
ခႏၶာတို႔၏ သြားရာ အပါယ္၊ ေဝဒနာတို႔၏ အခြန္ဆပ္သျခင္းမွ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာ ေအးျမေရႊျပည္ ျမတ္နိဗၺာန္သို႔ ရရွိၿပီဟု မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး မွ အရိယာ မ်က္လံုးတပ္ဆင္ေပး လိုက္ၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ တရားေတာ္မွ
မိမိဉာဏ္မွီသေလာက္ ေရးသားမွ်ေဝၿပီး ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္တကြ
အားလံုးေသာ ေဝေနယ် သတၱဝါ အေပါင္းတို႔
ဝိပႆနာ အားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ကိုယ့္အေသကိုယ္ ျမင္၊
ကိုယ့္အေသကိုယ္မုန္း၊ ကိုယ့္အေသ ကိုယ္မလို ခ်င္တဲ့
သူမ်ားအျဖစ္ မိမိတို႔၏
ဝမ္းတြင္းမွာ ဘုရားပြင့္၍ ကိုယ့္ကိစၥ ကိုယ္အဆံုး
သတ္ႏိုင္ ၿပီး ျမတ္နိဗၺာန္သို႔ သြားေရာက္ႏိုင္ေအာင္
က်င့္ႀကံအားထုတ္ ႏိုင္ၾကပါေစလို႔.......ဆႏၵျပဳလ်က္...
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ရဲ မင္း ဦး (ဓမၼဒါန)
Thursday, January 26, 2017
🔛 ေက်းဇူးေတာ္႐ွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အမရပူရၿမိဳ႕
ဓမၼာရံု၌ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ.....
⏩ လူ႔သံေယာဇဥ္စြန္႔မွ နိဗၺာန္ေရာက္ ⏪
⏩ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ ⏪
⏩ { ၂၄ _ ၇ _ ၁၉၆၂ } ⏪ ⏩ အပိုင္း { ၁ } ⏪⏩
🔴 " သူမ်ားအေရးထက္ ၊ ကိုယ့္အေရး ႀကီးပါ " ။
⏩ အားလံုးတရားနာလာၾကတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြ " သူမ်ားအေရးထက္ ကိယ့္အေရး ႀကီးပါ " ဆိုတဲ့ဥစၥာ သတိေပးလိုက္တယ္ ။
⏩ ေဩာ္...ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္ သူမ်ားအေရးထက္ ကိုယ့္အေရးႀကီးရသတံုး လို႔ေမးတဲ့အခါက်ေတာ့ ...ကိုယ့္အေရးက
ဝမ္းထဲမွာေပၚတဲ့ စိတ္ေတြက ၊ ပထမေ႐ွးဦး အာရံုတစ္ခုကို သြားျမင္
လိုက္တယ္ဆို ...ျမင္စိတ္ကေလးေပၚတယ္ေနာ္ ...( မွန္ပါ ) ။
ျမင္စိတ္ကေလး ျမင္တယ္ဆိုရင္ ဒကာ ဒကာမေတြက ...ဒီသားကေလးကို ျမင္သည္နဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း " ခင္တယ္ " ဆိုတာေနာက္ကလိုက္လာတယ္ ...( မွန္ပါ ) ။
⏩ ခင္တယ္ဆိုလို႔ရိွရင္ သာမည ခင္တာလား ...ေဩာ္...မျမင္ရမေန
ႏုိင္ေအာင္ စြဲစြဲျမဲျမဲခင္တာလား လို႔ ေမးလိုက္ရင္ ၊ ဘယ့္ႏွယ္ေျဖမလဲ
( စြဲစြဲ ျမဲျမဲ ခင္တာပါ ) ။ ဒါျဖင့္ " တဏွာ " ခင္တာနည္းတယ္ ၊
" ဥပါဒါန္ " ကခင္တာ စြဲလမ္းတာ မ်ားတယ္...( မွန္ပါ ) ။
⏩ အဲဒီေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြ က ဒါေတြဟာ တို႔ ဝဋ္တရားပဲလို႔
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၾက ...( မွန္ပါ ) ။
တဏွာ ၊ ဥပါဒါန္က " ကိေလသာဝဋ္ " ။ ကာယကံ ဝစီကံနဲ႔ ေျပာလား ၊ ဆိုလား ၊ ေပြ႔လား ၊ ခ်ီလား ၊ ပို႔လား ၊ ယူလား ဆိုတာေတြက " ကံ " ၏
အလုပ္ေတြ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ " ကမၼဝဋ္ " ၊ သေဘာပါပလား ...
( ပါ ပါၿပီဘုရား ) ။
⏩ ဒီကမၼဝဋ္ လာရင္ ျဖင့္ စုေတမေန ၊ ေသလြန္သြားတဲ့ အခါက်ေတာ့
" ဇာတိ " ဆိုတဲ့ " ဝိပါကဝဋ္ " မလာေပဘူးလား ...( လာပါတယ္ဘုရား ) ။ ဝိပါကဝဋ္ လာေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြမွာ ေဩာ္...ကိုယ့္အေရး
ထက္ သူမ်ားအေရးႀကီးလို႔ ဝဋ္သင့္ေပါ့ ဆိုရင္ လြဲပါ့မလား ...( မလြဲပါ )။
⏩ ဇာတိက အပါယ္ပဋိသေႏၶ ၊ ငရဲဇာတိ ဆိုရင္ ငရဲေကာင္ႀကီး သြား
ျဖစ္တယ္ ၊ တိရစၧာန္ ဇာတိဆိုရင္ ေခြးျဖင့္လည္း ေခြးဝမ္းထဲ သြားၿပီး
ပဋိသေႏၶ ေနလိုက္ ၊ ေၾကာင္ျဖင့္ ေၾကာင္ဝမ္းထဲသြားၿပီး ပဋိသေႏၶ ေနလိုက္ ဆိုေတာ့ ဇာတိဟာ ေကာင္းေသးရဲ႕လား ...( မေကာင္းပါ ) ။
ဒါျဖင့္ ဒါဟာ ဝဋ္သင့္တာ ဆိုရင္ လြဲသလား...( မလြဲပါဘူး ) ။
⏩ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ပါ ဒကာ ဒကာမေတြ ၊ ကိုယ့္အေရးထက္
သူမ်ားအေရးႀကီး မိတာနဲ႔ ဝဋ္သင့္တာ ...( မွန္ပါ ) ။
⏩ ဝဋ္သင့္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ေျပာလိုက္ပါတယ္ ဒကာ ဒကာမေတြ
ဥပမာ...အပါယ္က်တယ္ ၊ တိရစၧာန္ ဝမ္းထဲ ပဋိသေႏၶ ေနတယ္ ၊
သားေတြ သမီးေတြက တို႔အေမ အေဖဟာ ေဟ့ ...တို႔ကို အင္မတန္
ေၾကာင့္ၾကတယ္ ၊ တို႔ကို အင္မတန္ ခင္႐ွာတယ္ ၊ အဲဒီေတာ့ ....
တို႔ ဆြမ္းကေလး ဘာကေလး ေကြၽးၿပီး အမ်ွကေလး ဘာကေလး
ေဝၾကဦးစို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ သူတို႔က ဝဋ္သင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေႂကြးဆပ္တာေပါ့ဗ်ာ ....
⏩ ဝဋ္သင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေႂကြးဆပ္ေတာ့ တိရစၧာန္ ေရာက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္က
သာဓု မေခၚႏုိင္ဘူး ၊ ငရဲေရာက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေကာ ...( မေခၚႏုိင္ပါ ဘူး ) ။ ဒါျဖင့္ သူတို႔ေႂကြးဆပ္တာေကာ ခံစားရရဲ႕လား လို႔ ေမးရင္
ဘယ့္ႏွယ္ေျဖမလဲ ....( မခံစားရပါဘူး ) ။
⏩ ဒါ ျဖင့္ ဒကာ ဒကာမေတြ ...ကိုယ့္အေရးထက္ သူမ်ားအေရးႀကီးမိတာနဲ႔ အမ်ွေဝလို႔ မရတဲ့ ေနရာ ႒ာနေတာင္ ေရာက္
ေပါ့ ...မနာဘူးလား ...( နာပါတယ္ ) ။ အင္မတန္နာတယ္ဆိုတာ ....
ဒကာ ဒကာမေတြ ေပၚၾကပလား ...( ေပၚပါၿပီ ) ။
🔴 ဆရာသမားဆိုေတာ့ အကုန္ဆံုးမရမယ္ ။
⏩ မင္းတို႔က အလကားေနရင္း သားေၾကာင့္ျပံဳး ၊ သမီးေၾကာင့္ျပံဳး ၊
ပစၥည္းေၾကာင့္ျပံဳး ၊ အေၾကာင္းကေလး ညီၫြတ္လာရင္ ...ကံကေလး
ေထာက္မေသးလို႔ ေတာ္ပဲ ေတာ္ေသးရဲ႕ကြာ...လို႔လုပ္မေနနဲ႔ ။
ဝိပႆနာ မလုပ္ရေသးရင္ ဘာမွ အရင္းမပါေသးဘူးလို႔မွတ္ ....။
⏩ ေဩာ္ ...တို႔ ေက်ာင္းလည္း ေဆာက္ရ ၊ ဘုရားလည္း တည္ရ ၊
ေရႊခ်ရနဲ႔မို႔ ...ဟုတ္လွၿပီလို႔မ်ား လုပ္မေနၾကနဲ႔ ဦးေနာ္ ။ ဒါေလာက္
မဟုတ္ေသးဘူး ၊ ဝမ္းထဲမွာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ကျပတ္ရဲ႕လား ...
( မျပတ္ပါဘူး ) ။ " မဂ္ " မပါရင္ ျပတ္ႏုိင္ပါ့မလား ..( မျပတ္ႏုိင္ပါဘူး ) ။
⏩ အဲဒီေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြ အေရးႀကီးတာက ပဋိစၥသမုပၸါဒ္
ျပတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္ ၊ ႐ွင္းပလား ....( ႐ွင္းပါၿပီ ) ။
⏩ အဲဒီေတာ့ ဒါကို အေရးတႀကီးထားၿပီး ...ျပတ္ဆိုတာကလည္း
ဝိပႆနာ ႐ႈမွ ျပတ္ပါတယ္ ။ ဝိပႆနာ မ႐ႈရင္ ...( မျပတ္ပါဘူး ) ။
⏩ အဲဒါေၾကာင့္ ဒကာ ဒကာမေတြ ၊ ဘိကၡေဝ= ခ်စ္သားတို႔ ၊
စ်ာယထ = ဝိပႆနာ ႐ႈၾကပါတဲ့ ။ ယခုေျပာတဲ့ စကားက ၁၇၉၂ ႀကိ္မ္
ေနာ္ ။ မာပမာဒတၳ = သားေရး ၊ သမီးေရး ၊ စီးပြားေရးေၾကာင့္ ေမ့မေန
ၾကပါနဲ႔ .....( မွန္ပါ ) ။ ပစၧာ = ေသရာေညာင္ေစာင္း ေလ်ာင္းစက္တဲ့
အခါ ကာလ၌ ၊ ဝိပၸဋိသာရိေနာ = ေဩာ္ ...ငါေနျခင္းဆိုး ေနခဲ့လို႔ ေသျခင္းဆိုး ျဖင့္ၾကံဳေပါ့လို႔ ႏွလံုး မသာယာ ျခင္း ရိွၾကကုန္သည္ ၊
မာအဟုဝတၳ = မျဖစ္ၾကကုန္လင့္တဲ့ ....(.မွန္ပါဘုရား ) ။
ဧဝံ = ဤသို႔မွာျခင္းသည္ ၊ ေဝါတုမာကံ = သင္ခ်စ္သားတို႔အား ၊
အမွာကံ =.ငါဘုရားတို႔၏ ၊ အႏုသာသနီ = ဆံုးမ မွာၾကားျခင္းပါေပတည္း ဆိုတဲ့ ဥစၥာ ေဟာေတာ္မူတယ္ ...( မွန္ပါ ) ။
ေပၚၾကပလား ....( ေပၚပါၿပီ ) ။
⏩ ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတို႔ ဘာအေရးႀကီးပါလိမ့္ ...( ကိုယ့္ ..အေရးႀကီးပါတယ္ ) ၊ အေရးႀကီးေတာ့ ဘာလုပ္ရမလဲ .....
( ဝိပႆနာ အလုပ္ ၊ လုပ္ရပါ့မယ္ ) ...........။
⏩ အပို္င္း { ၂ } တြင္ ဆက္လက္ နာၾကားၾကပါရန္ ⏩⏩
💟 ေစတနာ ေမတၱာမ်ားစြာျဖင့္ 💟
*** ဦး ၾကည္ စံ ***
ဓမၼာရံု၌ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ.....
⏩ လူ႔သံေယာဇဥ္စြန္႔မွ နိဗၺာန္ေရာက္ ⏪
⏩ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ ⏪
⏩ { ၂၄ _ ၇ _ ၁၉၆၂ } ⏪ ⏩ အပိုင္း { ၁ } ⏪⏩
🔴 " သူမ်ားအေရးထက္ ၊ ကိုယ့္အေရး ႀကီးပါ " ။
⏩ အားလံုးတရားနာလာၾကတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြ " သူမ်ားအေရးထက္ ကိယ့္အေရး ႀကီးပါ " ဆိုတဲ့ဥစၥာ သတိေပးလိုက္တယ္ ။
⏩ ေဩာ္...ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္ သူမ်ားအေရးထက္ ကိုယ့္အေရးႀကီးရသတံုး လို႔ေမးတဲ့အခါက်ေတာ့ ...ကိုယ့္အေရးက
ဝမ္းထဲမွာေပၚတဲ့ စိတ္ေတြက ၊ ပထမေ႐ွးဦး အာရံုတစ္ခုကို သြားျမင္
လိုက္တယ္ဆို ...ျမင္စိတ္ကေလးေပၚတယ္ေနာ္ ...( မွန္ပါ ) ။
ျမင္စိတ္ကေလး ျမင္တယ္ဆိုရင္ ဒကာ ဒကာမေတြက ...ဒီသားကေလးကို ျမင္သည္နဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း " ခင္တယ္ " ဆိုတာေနာက္ကလိုက္လာတယ္ ...( မွန္ပါ ) ။
⏩ ခင္တယ္ဆိုလို႔ရိွရင္ သာမည ခင္တာလား ...ေဩာ္...မျမင္ရမေန
ႏုိင္ေအာင္ စြဲစြဲျမဲျမဲခင္တာလား လို႔ ေမးလိုက္ရင္ ၊ ဘယ့္ႏွယ္ေျဖမလဲ
( စြဲစြဲ ျမဲျမဲ ခင္တာပါ ) ။ ဒါျဖင့္ " တဏွာ " ခင္တာနည္းတယ္ ၊
" ဥပါဒါန္ " ကခင္တာ စြဲလမ္းတာ မ်ားတယ္...( မွန္ပါ ) ။
⏩ အဲဒီေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြ က ဒါေတြဟာ တို႔ ဝဋ္တရားပဲလို႔
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၾက ...( မွန္ပါ ) ။
တဏွာ ၊ ဥပါဒါန္က " ကိေလသာဝဋ္ " ။ ကာယကံ ဝစီကံနဲ႔ ေျပာလား ၊ ဆိုလား ၊ ေပြ႔လား ၊ ခ်ီလား ၊ ပို႔လား ၊ ယူလား ဆိုတာေတြက " ကံ " ၏
အလုပ္ေတြ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ " ကမၼဝဋ္ " ၊ သေဘာပါပလား ...
( ပါ ပါၿပီဘုရား ) ။
⏩ ဒီကမၼဝဋ္ လာရင္ ျဖင့္ စုေတမေန ၊ ေသလြန္သြားတဲ့ အခါက်ေတာ့
" ဇာတိ " ဆိုတဲ့ " ဝိပါကဝဋ္ " မလာေပဘူးလား ...( လာပါတယ္ဘုရား ) ။ ဝိပါကဝဋ္ လာေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြမွာ ေဩာ္...ကိုယ့္အေရး
ထက္ သူမ်ားအေရးႀကီးလို႔ ဝဋ္သင့္ေပါ့ ဆိုရင္ လြဲပါ့မလား ...( မလြဲပါ )။
⏩ ဇာတိက အပါယ္ပဋိသေႏၶ ၊ ငရဲဇာတိ ဆိုရင္ ငရဲေကာင္ႀကီး သြား
ျဖစ္တယ္ ၊ တိရစၧာန္ ဇာတိဆိုရင္ ေခြးျဖင့္လည္း ေခြးဝမ္းထဲ သြားၿပီး
ပဋိသေႏၶ ေနလိုက္ ၊ ေၾကာင္ျဖင့္ ေၾကာင္ဝမ္းထဲသြားၿပီး ပဋိသေႏၶ ေနလိုက္ ဆိုေတာ့ ဇာတိဟာ ေကာင္းေသးရဲ႕လား ...( မေကာင္းပါ ) ။
ဒါျဖင့္ ဒါဟာ ဝဋ္သင့္တာ ဆိုရင္ လြဲသလား...( မလြဲပါဘူး ) ။
⏩ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ပါ ဒကာ ဒကာမေတြ ၊ ကိုယ့္အေရးထက္
သူမ်ားအေရးႀကီး မိတာနဲ႔ ဝဋ္သင့္တာ ...( မွန္ပါ ) ။
⏩ ဝဋ္သင့္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ေျပာလိုက္ပါတယ္ ဒကာ ဒကာမေတြ
ဥပမာ...အပါယ္က်တယ္ ၊ တိရစၧာန္ ဝမ္းထဲ ပဋိသေႏၶ ေနတယ္ ၊
သားေတြ သမီးေတြက တို႔အေမ အေဖဟာ ေဟ့ ...တို႔ကို အင္မတန္
ေၾကာင့္ၾကတယ္ ၊ တို႔ကို အင္မတန္ ခင္႐ွာတယ္ ၊ အဲဒီေတာ့ ....
တို႔ ဆြမ္းကေလး ဘာကေလး ေကြၽးၿပီး အမ်ွကေလး ဘာကေလး
ေဝၾကဦးစို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ သူတို႔က ဝဋ္သင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေႂကြးဆပ္တာေပါ့ဗ်ာ ....
⏩ ဝဋ္သင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေႂကြးဆပ္ေတာ့ တိရစၧာန္ ေရာက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္က
သာဓု မေခၚႏုိင္ဘူး ၊ ငရဲေရာက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေကာ ...( မေခၚႏုိင္ပါ ဘူး ) ။ ဒါျဖင့္ သူတို႔ေႂကြးဆပ္တာေကာ ခံစားရရဲ႕လား လို႔ ေမးရင္
ဘယ့္ႏွယ္ေျဖမလဲ ....( မခံစားရပါဘူး ) ။
⏩ ဒါ ျဖင့္ ဒကာ ဒကာမေတြ ...ကိုယ့္အေရးထက္ သူမ်ားအေရးႀကီးမိတာနဲ႔ အမ်ွေဝလို႔ မရတဲ့ ေနရာ ႒ာနေတာင္ ေရာက္
ေပါ့ ...မနာဘူးလား ...( နာပါတယ္ ) ။ အင္မတန္နာတယ္ဆိုတာ ....
ဒကာ ဒကာမေတြ ေပၚၾကပလား ...( ေပၚပါၿပီ ) ။
🔴 ဆရာသမားဆိုေတာ့ အကုန္ဆံုးမရမယ္ ။
⏩ မင္းတို႔က အလကားေနရင္း သားေၾကာင့္ျပံဳး ၊ သမီးေၾကာင့္ျပံဳး ၊
ပစၥည္းေၾကာင့္ျပံဳး ၊ အေၾကာင္းကေလး ညီၫြတ္လာရင္ ...ကံကေလး
ေထာက္မေသးလို႔ ေတာ္ပဲ ေတာ္ေသးရဲ႕ကြာ...လို႔လုပ္မေနနဲ႔ ။
ဝိပႆနာ မလုပ္ရေသးရင္ ဘာမွ အရင္းမပါေသးဘူးလို႔မွတ္ ....။
⏩ ေဩာ္ ...တို႔ ေက်ာင္းလည္း ေဆာက္ရ ၊ ဘုရားလည္း တည္ရ ၊
ေရႊခ်ရနဲ႔မို႔ ...ဟုတ္လွၿပီလို႔မ်ား လုပ္မေနၾကနဲ႔ ဦးေနာ္ ။ ဒါေလာက္
မဟုတ္ေသးဘူး ၊ ဝမ္းထဲမွာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ကျပတ္ရဲ႕လား ...
( မျပတ္ပါဘူး ) ။ " မဂ္ " မပါရင္ ျပတ္ႏုိင္ပါ့မလား ..( မျပတ္ႏုိင္ပါဘူး ) ။
⏩ အဲဒီေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြ အေရးႀကီးတာက ပဋိစၥသမုပၸါဒ္
ျပတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္ ၊ ႐ွင္းပလား ....( ႐ွင္းပါၿပီ ) ။
⏩ အဲဒီေတာ့ ဒါကို အေရးတႀကီးထားၿပီး ...ျပတ္ဆိုတာကလည္း
ဝိပႆနာ ႐ႈမွ ျပတ္ပါတယ္ ။ ဝိပႆနာ မ႐ႈရင္ ...( မျပတ္ပါဘူး ) ။
⏩ အဲဒါေၾကာင့္ ဒကာ ဒကာမေတြ ၊ ဘိကၡေဝ= ခ်စ္သားတို႔ ၊
စ်ာယထ = ဝိပႆနာ ႐ႈၾကပါတဲ့ ။ ယခုေျပာတဲ့ စကားက ၁၇၉၂ ႀကိ္မ္
ေနာ္ ။ မာပမာဒတၳ = သားေရး ၊ သမီးေရး ၊ စီးပြားေရးေၾကာင့္ ေမ့မေန
ၾကပါနဲ႔ .....( မွန္ပါ ) ။ ပစၧာ = ေသရာေညာင္ေစာင္း ေလ်ာင္းစက္တဲ့
အခါ ကာလ၌ ၊ ဝိပၸဋိသာရိေနာ = ေဩာ္ ...ငါေနျခင္းဆိုး ေနခဲ့လို႔ ေသျခင္းဆိုး ျဖင့္ၾကံဳေပါ့လို႔ ႏွလံုး မသာယာ ျခင္း ရိွၾကကုန္သည္ ၊
မာအဟုဝတၳ = မျဖစ္ၾကကုန္လင့္တဲ့ ....(.မွန္ပါဘုရား ) ။
ဧဝံ = ဤသို႔မွာျခင္းသည္ ၊ ေဝါတုမာကံ = သင္ခ်စ္သားတို႔အား ၊
အမွာကံ =.ငါဘုရားတို႔၏ ၊ အႏုသာသနီ = ဆံုးမ မွာၾကားျခင္းပါေပတည္း ဆိုတဲ့ ဥစၥာ ေဟာေတာ္မူတယ္ ...( မွန္ပါ ) ။
ေပၚၾကပလား ....( ေပၚပါၿပီ ) ။
⏩ ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတို႔ ဘာအေရးႀကီးပါလိမ့္ ...( ကိုယ့္ ..အေရးႀကီးပါတယ္ ) ၊ အေရးႀကီးေတာ့ ဘာလုပ္ရမလဲ .....
( ဝိပႆနာ အလုပ္ ၊ လုပ္ရပါ့မယ္ ) ...........။
⏩ အပို္င္း { ၂ } တြင္ ဆက္လက္ နာၾကားၾကပါရန္ ⏩⏩
💟 ေစတနာ ေမတၱာမ်ားစြာျဖင့္ 💟
*** ဦး ၾကည္ စံ ***
- #ဘုရား ဘယ္ေနရာျဖစ္သတုံး#
>>>>>>>>>>> * <<<<<<<<<<<
ေဗာဓိပင္နဲ႔ ေ႐ႊပလႅင္မွာ ဘုရားျဖစ္သလား
ေဝဒနာနဲ႔တဏွာၾကားမွာ ဘုရားျဖစ္သလား
ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားမွာ ဝိပႆနာမဂ္;
ေလာကုတၱရာ မဂ္အျပည့္အစုံေပၚလို႔သာလွ်င္
ဘုရားျဖစ္သြားတယ္ဆိုေတာ့ အဓိပၸါယ္ဟာ
ဘာမွ လင္းပါးဖြယ္မလို႔ဘူးI ရွင္းျပီလား?
ေဗာဓိပင္နဲ႔ ေ႐ႊပလႅင္မွာ ဘုရားျဖစ္တယ္
ဆိုတာက ပညတ္သမားက ေျပာတာI ပရမတ္သမား
ကေျပာေတာ့ ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားမွာ
ဘုရားျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။
ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားမွာ အာသေဝါကုန္
သြားတယ္I သေဘာပါျပီလားI ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာ
ၾကားမွာ အာသေဝါကုန္တာ မကုန္တာ
ဘုန္းႀကီးရွင္းျပေတာ့မွ ဒကာ; ဒကာမေတြ
ပိုမို ရွင္းလင္းပါလိမ့္မယ္ဆိုေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ရွဳေန
တယ္ဆိုကထဲက အဝိဇၨာ အာသဝကုန္သြားတယ္။
ျဖစ္ပ်က္ ရွဳလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့
ဟိုဘက္က တဏွာI ဥပါဒါန္ေတြ လာေသးရဲ႕လား
(မလာပါဘုရား)
အဲဒီထဲမွာ ကာမသဝI ဘဝါသဝI ဒိ႒ာသဝက
ဟိုဘက္ကကုန္သြားတယ္I အာသေဝါေလးပါး
ကုန္သြားတယ္I ရိပ္မိျပီလား။
ဒါျဖင့္ အာသဝကုန္လို႔ ဘုရားျဖစ္တာ
သေဘာပါျပီလား။
ဒါျဖင့္ ဒီ ဒကာ; ဒကာမေတြမွာလည္း
ေသာတာပန္တည္ခ်င္လည္း ဒီၾကားမဂ္သြင္း
ရမယ္I သကဒါဂါမ္တည္ခ်င္I အနာဂါမ္ တည္
ခ်င္လည္း ရဟႏၲာျဖစ္ခ်င္ရင္ ဒီၾကားထဲေဝဒနာနဲ႔
တဏွာၾကားဘဲ မဂ္သြင္းရမယ္I နိဗၺာန္သြားတဲ့
ပုဂၢိဳလ္အေပါင္း အာသေဝါကုန္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္
အေပါင္းဟာ ဒီေနရာမွာ မူတည္ၾကတာခ်ည့္ပဲ။
ေဗာဓိပင္နဲ႔ေရႊပလႅင္အေပၚမွာ ဘုရား
ျဖစ္တယ္လို႔ မယူပါနဲ႔တဲ့I ခႏၶာပဋိစၥသမုပၸါဒ္ၾကား
ထဲမွာ ဘုရားျဖစ္တာI ခႏၶာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ေနာက္
မဆက္ဘူးရွင္းျပီလား။ ခႏၶာပဋိစၥသမုပၸါဒ္
ေနာက္က တဏွာ ဥပါဒါန္ မဆက္ဘူးI ေဒါသ
ေသာက မဆက္လို႔ ဘုရားျဖစ္သြားတာဆိုေတာ့
ေၾသာ္ ဘုရားျဖစ္တဲ့ေနရာလည္း သိျပီလား
မေပၚေသးဘူးလား။
ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားစိတ္ရွဳေတာ့
စိတ္ေပၚမွာ ဒိ႒ိကို ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားေပၚမွာ
ရွဳတဲ့ မဂ္က သတ္ျပစ္လိုက္တယ္။
ငါ့စိတ္ဟုတ္လားI ငါျမင္တယ္I ငါၾကား
တယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ကို စဲြေနတာI စိတ္ကၾကား
တာကိုးဗ်I ငါျမင္တယ္I ငါၾကားတယ္I ငါလွဴတယ္I
ငါစားတယ္I ငါယားတယ္I ငါနာတယ္I ငါသိတယ္I
လုပ္ေနတယ္I ဟုတ္လား ငါေမတၱာပို႔ေနတယ္I
အစရွိသည္ဟာ ဒါစိတ္ေပၚမွာ စြဲတဲ့ ဒိ႒ိေတြကို
စိတ္ေပၚတိုင္း ျဖစ္ပ်က္လိုက္ေတာ့ စိတ္ေပၚမွာ
ဒိ႒ိေနႏိုင္ေသးရဲ႕လား။
မေနႏိုင္ေတာ့ ပထမမဂ္သည္ ဒိ႒ိသတ္
တာပဲဆိုတာ မေသခ်ာဘူးလားI ဒါျဖင့္ ပထမမဂ္က
ဒိ႒ိသတ္တဲ့အတြက္ ဒီဒကာ; ဒကာမေတြမွာတဲ့
ေသတာပန္တည္ခ်င္လည္း ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကား
မွာ မဂ္ေပၚေအာင္လုပ္ေပေတာ့I စိတ္ရွဳေပးေနာ္
ရွင္းၾကရဲ႕လား။
(မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)
ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ဒုကၡျမင္မွနိဗၺာန္ရပုံ
တရားေတာ္မ်ား
* * * * * * * * * *
ေမတၱာျဖင့္<>မွ်ေဝသူ<>ေအာင္ဝင္း
(copy) အျဖူေရာင္အမဲေရာင္
>>>>>>>>>>> * <<<<<<<<<<<
ေဗာဓိပင္နဲ႔ ေ႐ႊပလႅင္မွာ ဘုရားျဖစ္သလား
ေဝဒနာနဲ႔တဏွာၾကားမွာ ဘုရားျဖစ္သလား
ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားမွာ ဝိပႆနာမဂ္;
ေလာကုတၱရာ မဂ္အျပည့္အစုံေပၚလို႔သာလွ်င္
ဘုရားျဖစ္သြားတယ္ဆိုေတာ့ အဓိပၸါယ္ဟာ
ဘာမွ လင္းပါးဖြယ္မလို႔ဘူးI ရွင္းျပီလား?
ေဗာဓိပင္နဲ႔ ေ႐ႊပလႅင္မွာ ဘုရားျဖစ္တယ္
ဆိုတာက ပညတ္သမားက ေျပာတာI ပရမတ္သမား
ကေျပာေတာ့ ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားမွာ
ဘုရားျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။
ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားမွာ အာသေဝါကုန္
သြားတယ္I သေဘာပါျပီလားI ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာ
ၾကားမွာ အာသေဝါကုန္တာ မကုန္တာ
ဘုန္းႀကီးရွင္းျပေတာ့မွ ဒကာ; ဒကာမေတြ
ပိုမို ရွင္းလင္းပါလိမ့္မယ္ဆိုေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ရွဳေန
တယ္ဆိုကထဲက အဝိဇၨာ အာသဝကုန္သြားတယ္။
ျဖစ္ပ်က္ ရွဳလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့
ဟိုဘက္က တဏွာI ဥပါဒါန္ေတြ လာေသးရဲ႕လား
(မလာပါဘုရား)
အဲဒီထဲမွာ ကာမသဝI ဘဝါသဝI ဒိ႒ာသဝက
ဟိုဘက္ကကုန္သြားတယ္I အာသေဝါေလးပါး
ကုန္သြားတယ္I ရိပ္မိျပီလား။
ဒါျဖင့္ အာသဝကုန္လို႔ ဘုရားျဖစ္တာ
သေဘာပါျပီလား။
ဒါျဖင့္ ဒီ ဒကာ; ဒကာမေတြမွာလည္း
ေသာတာပန္တည္ခ်င္လည္း ဒီၾကားမဂ္သြင္း
ရမယ္I သကဒါဂါမ္တည္ခ်င္I အနာဂါမ္ တည္
ခ်င္လည္း ရဟႏၲာျဖစ္ခ်င္ရင္ ဒီၾကားထဲေဝဒနာနဲ႔
တဏွာၾကားဘဲ မဂ္သြင္းရမယ္I နိဗၺာန္သြားတဲ့
ပုဂၢိဳလ္အေပါင္း အာသေဝါကုန္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္
အေပါင္းဟာ ဒီေနရာမွာ မူတည္ၾကတာခ်ည့္ပဲ။
ေဗာဓိပင္နဲ႔ေရႊပလႅင္အေပၚမွာ ဘုရား
ျဖစ္တယ္လို႔ မယူပါနဲ႔တဲ့I ခႏၶာပဋိစၥသမုပၸါဒ္ၾကား
ထဲမွာ ဘုရားျဖစ္တာI ခႏၶာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ေနာက္
မဆက္ဘူးရွင္းျပီလား။ ခႏၶာပဋိစၥသမုပၸါဒ္
ေနာက္က တဏွာ ဥပါဒါန္ မဆက္ဘူးI ေဒါသ
ေသာက မဆက္လို႔ ဘုရားျဖစ္သြားတာဆိုေတာ့
ေၾသာ္ ဘုရားျဖစ္တဲ့ေနရာလည္း သိျပီလား
မေပၚေသးဘူးလား။
ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားစိတ္ရွဳေတာ့
စိတ္ေပၚမွာ ဒိ႒ိကို ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကားေပၚမွာ
ရွဳတဲ့ မဂ္က သတ္ျပစ္လိုက္တယ္။
ငါ့စိတ္ဟုတ္လားI ငါျမင္တယ္I ငါၾကား
တယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ကို စဲြေနတာI စိတ္ကၾကား
တာကိုးဗ်I ငါျမင္တယ္I ငါၾကားတယ္I ငါလွဴတယ္I
ငါစားတယ္I ငါယားတယ္I ငါနာတယ္I ငါသိတယ္I
လုပ္ေနတယ္I ဟုတ္လား ငါေမတၱာပို႔ေနတယ္I
အစရွိသည္ဟာ ဒါစိတ္ေပၚမွာ စြဲတဲ့ ဒိ႒ိေတြကို
စိတ္ေပၚတိုင္း ျဖစ္ပ်က္လိုက္ေတာ့ စိတ္ေပၚမွာ
ဒိ႒ိေနႏိုင္ေသးရဲ႕လား။
မေနႏိုင္ေတာ့ ပထမမဂ္သည္ ဒိ႒ိသတ္
တာပဲဆိုတာ မေသခ်ာဘူးလားI ဒါျဖင့္ ပထမမဂ္က
ဒိ႒ိသတ္တဲ့အတြက္ ဒီဒကာ; ဒကာမေတြမွာတဲ့
ေသတာပန္တည္ခ်င္လည္း ေဝဒနာနဲ႔ တဏွာၾကား
မွာ မဂ္ေပၚေအာင္လုပ္ေပေတာ့I စိတ္ရွဳေပးေနာ္
ရွင္းၾကရဲ႕လား။
(မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)
ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ဒုကၡျမင္မွနိဗၺာန္ရပုံ
တရားေတာ္မ်ား
* * * * * * * * * *
ေမတၱာျဖင့္<>မွ်ေဝသူ<>ေအာင္ဝင္း
(copy) အျဖူေရာင္အမဲေရာင္
#မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေဟာၾကား
#ခ်ီးၿမွင့္ေသာ_ဥာဏ္စဥ္_၁၆_ပါးတရားေတာ္
ဆိတ္ၿငိမ္ရာသည္ေတာၿဖစ္၏ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ေနရာမွာထိုင္ပါ။
ဆိတ္ၿငိမ္ၿပီး အေႏွာင့္အယွက္မၿဖစ္တဲ့ေနရာဟာေတာပါပဲ။ လွဴထားပါ ဘုရားရွိခိုးကန္ေတာ့၊ တရားမထိုင္မီ မိမိခႏၶာကိုယ္ကုိဘုရား လွဴထားပါ။
ခႏၶာကိုယ္ကို ၾကာၾကာထိုင္ႏိုင္ေအာင္ တည့္တည့္မတ္မတ္ထို္င္ပါ။
မေစာင္းေစနဲ့ ဘယ္ဘက္မွမေစာင္းပါေစႏွင့္။ ေရွ့လည္းမငိုက္ပ ါေစႏွင့္။
ကိုယ္လည္းဖိမထိုင္ဘဲ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ထိုင္ပါ။ ေတာင့္မထားပါႏွင့္။
သမာဓိအစ ၀င္သက္ထြက္သက္ အာနာပါနကို စိတ္တည္ၿငိမ္ၿပီ း သမာဓိရေအာင္အားထုတ္ပါ။၀င္ေလလည္းသိ ထြက္ေလလည္းသိၿပီးငါစြဲ မစြဲေစႏွင္ ့။အဲဒီလိုသတိကို လက္မလြတ္ေစဘဲ ထြက္ေလနဲ့၀င္ေလကို သိသိေနတာၾကာရင္သမာဓိအားေကာင္းလာမယ္။ သဒၶါနဲ့၀ီရိယ ၊ သတိနဲ့ပညာ အဲဒီသမာဓိ အားေကာင္းလာတဲ့အခ်ိန္ ၀ီရိယကို အေလ်ာ့မေပးဘဲသတိႏွင့္ပညာကို ကပ္ၿပီးလိုက္ပါ။ ေဖာက္ၿပန္ေသာရုပ္၏ၿဖစ္ပ်က္ တရားထိုင္တာၾကာေတာ့ ရုပ္ေတြက ေဖာက္ၿပန္လာၿပီး ေ၀ဒနာေပၚလာတယ္။ေတာင့္လာတာ ေညာင္းလာတာကိုဥာဏ္ကသိလာတယ္။ ေညာင္းတာရယ္ေညာင္းမွန္းသိတာရယ္ သည္ႏွစ္ခုတို့ကိုၿဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတာပဲလို့သိလိုက္ပါ။
ေၿပာင္း၍ေၿပာင္း၍သိ အဲဒီလိုသိလိုက္တဲ့စိတ္တစ္ခ်က္မွာေညာင္းတဲ့ရုပ္၊ ေညာင္းတဲ့စိတ္မရွိေတာ့ၿပီ၊ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားကုန္ၿပီလို့ ေနာက္ကဥာဏ္ကသိလိုက္ပါ။
ေညာင္းတာေတာင့္တာ ၿပဳၿပင္ၿပီးမေပးသမွ် ေညာင္းတာေတြဟာ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၿဖစ္ၿပီးပ်က္ေနဥ ီးမွာမို့ ဒူးကေလးဆန့္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ေၿပာင္းေရႊ႕ခ်င္တဲ့စိတ္ ေပၚလာလိမ့္မယ္။
မရွိတာကို သည္လိုသိ ဒီတစ္ခါ မိမိတို့ဥာဏ္က
ဆန္႕က်င္ေကြးခ်င ္ၿပန္သတဲ့၊ ေၿပာင္းခ်င္
ေရႊ႕ခ်င္ၿပန္သတဲ ့လို့သိလိုက္ပါ။
သိလိုက္တဲ့တစ္ခ်က္ထဲမွာထိုဆန့္ခ်င္ေကြးခ်င္ ေၿပာင္းခ်င္တဲ့ရုပ္နာမ္ေတြ မရွိေတာ့ၿပီရယ္လ ို့ ထပ္္သိလိုက္ပါ။ အသိလိုက္ေၿပာင္းရန္လိုအပ္ အဲဒီလိုသိေနတုန္းၾကားထဲၿဖတ္ၿပီး
အသံတစ္ခုၾကားလိုက္က ၾကားၿပန္ၿပီလို့သိလို္က္ပါ။
ဒီလိုခႏၶာငါးပါး တစ္ခုခုေပၚလာတိုင္းေပၚလာတိုင္း သိၿပီး ၿဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားေပ်ာက္သြားပါကလားလို့ သိရမယ္။ အသိက်ဲက်ဲမွအသိစိပ္စိပ္ အဲသည္လို အသိတရားေတြက်ဲေနရာက စိပ္သည္ထက္စိပ္ၿပီးလာတာေတြကို ဥာဏ္နဲ့မွတ္။ တၿဖည္းၿဖည္းရုပ္နာမ္တရားေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၿဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတာကိုသတိႏွင့္စိုက္ၾကည့္ေနက ေတြ႕လိမ့္မယ္။ ပါးစပ္ကမရြတ္နဲ့ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ပါဠိလိုရြတ္မေနန ဲ့ၿဖစ္ၿပီးပ်က္သြားပါကလားလို့။တစ္ခုတည္းသာသတိနဲ့စိုက္ၿပီး ၾကည့္ေနရင္ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ၊ အစိုးမရတဲ့သေဘာကိုသာ ပိုထင္ၿမင္လာလိမ့္မယ္။ မုန္းစိတ္ မုန္းဥာဏ္ ဒီလို မိမိတို့ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ၿဖစ္ပ်က္ေတြကိုရွုၾကည့္ဖန္မ်ား လာက မိမိရဲ့ခႏၶာကိုယ ္ကို ရြံမုန္းလာေတာ့တာပဲ။ အဲဒီအခါမွာမိမိတို့ခႏၶာကိုယ္ကို စြန့္လႊတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ၿဖစ္လာမယ္။
ေသေဘးႏွင့္အတူရွိေနသူ ခႏၶာကိုယ္ရွိရင္ ဤလုိၿဖစ္ပ်က္ဒုကၡႏွင့္မကင္းနိုင္ဘဲ အိုနာေသ ဆိုတဲ့ ဒုကၡသစၥာႏွင့္ေတြ႕ၾကံဳရဦးမွာ မို့ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီးမိမိခႏၶာကိုယ္ကိ ုပဲ ရြံမုန္းလာမယ္။ ၿဖစ္ပ်က္ကိုမုန္းေနလွ်င္ ၿဖစ္ပ်က္ဆံုးေတာ့မည္
ၿဖစ္ပ်က္ရွုဖန္မ ်ားလာရင္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ (၃) ပါးစလံုး တၿဖည္းၿဖည္းေခါင္းပါး လာၿပီး ေနာက္ဆံုးလြင့္ေပ်ာက္ခန္းေၿခာက္
သြားေအာင္ ၿဖစ္ပ်က္ဆံုးေအာင္ ပြားမ်ားအားထုတ္ဖန္မ်ားက ယခုဘ၀မွာပင္မဂ္ဖိုလ္ကိုရႏိုင္တယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁) နာမရူပပဋိေစၦဒဥာဏ္-
ဒါေၾကာင့္ၾကိဳးစားၿပီးမိမိတို့ ခႏၶာကိုယ္ကို ၿဖစ္ပ်က္ ရွုၾကေပေတာ့၊ ၿဖစ္ၿပီးပ်က္တဲ့ သေဘာမွ တစ္ပါး ဘာမွ်မရွိဘူးဆိုတာေတြ႕လိမ့္မယ္။
အဲဒီလို ရွုဖန္မ်ားရရင္ဤကားရုပ္၊ ဤကားနာမ္လို့ ပိုင္းၿခားၿပီးသိလာေတာ့နာမ ရူပပဋိေစၦဒဥာဏ္ ရလာတယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၂) ပစၥယ ပရိဂၢဟဥာဏ္-
ေနာက္ ရုပ္နာမ္တို့၏ ၿဖစ္ေပၚရင္းအေၾက ာင္း တရားတို့ကို ဆင္ၿခင္ၿပီး ဒီရုပ္နာမ္ဟာအ၀ိဇၨာတဏွာ ဥပါဒါန္ ကံဆိုတဲ့အေၾကာင္းတရားေလးပါးေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ အက်ိဳးတရားပါကလား။ အေၾကာင္းလည္းၿဖစ္ပ်က္၊
အက်ိဳးလည္းၿဖစ္ပ်က္ပဲလို့ ေရွးအတိတတ္ဘ၀က
အ၀ိဇၨာတဏွာဥပါဒါန္ကံ တို့ကိုရွာမွီးသိမ္းဆည္းႏိုင္ေသာ ပစၥယ ပရိဂၢဟဥာဏ္ရလာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၃) သမၼသနဥာဏ္-
ေနာက္ရုပ္နာမ္တို့၏ ၿဖစ္ဆဲၿဖစ္ၿပီးၿဖစ္လတၱံတို့ကို အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ကာလသံုးပါးပိုင္းၿခား၍အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဟူေသာ လကၡဏာေရးသံုးပါးၿဖင့္
ဆင္ၿခင္သံုးသပ္ၿခင္းဟူေသာ
သမၼသနဥာဏ္အဆင့္ကိုေရာက္လာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၄) ဥဒယဗၺယဥာဏ္-
ေနာက္ ယခုၿဖစ္ဆဲ ပစၥဳပၸန္ၿဖစ္ေသာ ရုပ္နာမ္တို့၏ ခဏမစဲတသဲသဲၿဖစ္ေနမွုက ိုရွုၾကည့္ေသာ
ဥဒယဗၺဥာဏ္ၿဖစ္ေပၚ၍လာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၅) ဘဂၤဥာဏ္-
ေနာက္ ရွုဖန္မ်ားလာရင္ အပ်က္ကိုသာသိၿမင္လာတဲ့ ဘဂၤဥာဏ္ၿဖစ္ေပၚ၍လာတယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၆) ဘယဥာဏ္-
ဤကဲ့သို့ရွုဖန္မ်ားလာလွ်င္ နာမ္ရုပ္တို့၏ ပ်က္မွု၊ ခ်ဳပ္မွုကိုသာၿမင္သၿဖင့္ ေၾကာက္ဖြယ္ေဘးၾကီး ဟုထင္လာေသာဘယဥာဏ္ေပၚေပါက္လာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၈) နိဗၺိႏၵဥာဏ္-
ေနာက္ ရုပ္နာမ္တို့၏ ခ်ဳပ္ပ်က္မွု စေသာအၿဖစ္ေတြကို ထင္ၿမင္လာေသာအာဒီန၀ဥာဏ္ရလာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၉) မုဥိၥတုကမ်တာဥာဏ္- မိမိခႏၶာကိုယ္တည္းဟူေသာရုပ္နာမ္ဓမၼသခါၤရတို့မွ
လြတ္ၿခင္းငွာအလိုရွိတဲ့ မုဥၥိတုကမ်တာဥာဏ ္ ေရာက္လာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၀) ပဋိသခါၤဥာဏ္-
ငွင္းမွတဆင့္ ရုပ္နာမ္တို့၏ မၿမဲမွု၊ ဆင္းရဲမွု၊ အစိုးမရမွုေတြကိ ုအၿပင္းအထန္အားထုတ္မွုေၾကာင့္ အလြန္ထင္ၿမင္လာတဲ့ပဋိသခါၤဥာဏ္ေရာက္လာေရာ။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၁) သခါၤရရုေပကၡာဥာဏ္- ေနာက္ရုပ္နာမ္သခါၤရတို့ကို မခ်စ္မမုန္းဘဲ လ်စ္လ်ဴရွုေသာသခါၤရုေပကၡာဥာဏ္ ေပၚလာတယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၂) အနုေလာမဥာဏ္- ေနာက္ၿပီးေရွ႕ဥာဏ္ေနာက္ဥာဏ္ကို လကၡဏာေရသံုးပါးၿဖင့္အႏုလံု ပဋိလံု ရွုပြားတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ဥာဏ္လံုးနဲ့ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့အႏုေလာမဥာဏ္ ၿဖစ္ေပၚလာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၃) ေဂါၾတဘူဥာဏ္- ေနာက္ပုထုဇဥ္တို့အႏြယ္ကိုၿဖတ္၍ အရိယာတို့အႏြယ္ၿဖစ္ေစေသာေဂါၾတဘူတဥာဏ္ ၿဖစ္ေပၚလာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၄) မဂ္ဥာဏ္-
ေနာက္ သဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္ကိုသိၿမင္ေသာ မဂ္ဥာဏ္ႏွင့္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၅) ဖိုလ္ဥာဏ္-
မေရွးမေႏွာင္းသဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္အရသာ၊ နိဗၺာန္၏
အက်ိဳးကိုခံစားေသာ ဖိုလ္ဥာဏ္ေပၚလာတယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၆) ပစၥေ၀ကၡဏာဥာဏ္-
ေနာက္.....,
(၁) မဂ္ဥာဏ္ကိုဆင္ၿခင္ၿခင္း၊
(၂) ဖိုလ္ဥာဏ္ကိုဆင္ၿခင္ၿခင္း၊
(၃) နိဗၺာန္ကိုဆင္ၿခင္ၿခင္း၊
(၄) ပယ္ၿပီးေသာကိေလသာကိုဆင္ၿခင္ၿခင္း။
(၅) မပယ္ရေသးေသာကိေလသာကို ဆင္ၿခင္ၿခင္းဆိုတဲ့
ဥာဏ္ငါးပါးကို ဆင္ၿခင္ၿခင္းၿဖစ္ေသာ
ပစၥေ၀ကၡဏဥာဏ္ေရာက္လာလိမ့္မယ္ ။
Posted by phyo zaw at 9:03
#ခ်ီးၿမွင့္ေသာ_ဥာဏ္စဥ္_၁၆_ပါးတရားေတာ္
ဆိတ္ၿငိမ္ရာသည္ေတာၿဖစ္၏ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ေနရာမွာထိုင္ပါ။
ဆိတ္ၿငိမ္ၿပီး အေႏွာင့္အယွက္မၿဖစ္တဲ့ေနရာဟာေတာပါပဲ။ လွဴထားပါ ဘုရားရွိခိုးကန္ေတာ့၊ တရားမထိုင္မီ မိမိခႏၶာကိုယ္ကုိဘုရား လွဴထားပါ။
ခႏၶာကိုယ္ကို ၾကာၾကာထိုင္ႏိုင္ေအာင္ တည့္တည့္မတ္မတ္ထို္င္ပါ။
မေစာင္းေစနဲ့ ဘယ္ဘက္မွမေစာင္းပါေစႏွင့္။ ေရွ့လည္းမငိုက္ပ ါေစႏွင့္။
ကိုယ္လည္းဖိမထိုင္ဘဲ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ထိုင္ပါ။ ေတာင့္မထားပါႏွင့္။
သမာဓိအစ ၀င္သက္ထြက္သက္ အာနာပါနကို စိတ္တည္ၿငိမ္ၿပီ း သမာဓိရေအာင္အားထုတ္ပါ။၀င္ေလလည္းသိ ထြက္ေလလည္းသိၿပီးငါစြဲ မစြဲေစႏွင္ ့။အဲဒီလိုသတိကို လက္မလြတ္ေစဘဲ ထြက္ေလနဲ့၀င္ေလကို သိသိေနတာၾကာရင္သမာဓိအားေကာင္းလာမယ္။ သဒၶါနဲ့၀ီရိယ ၊ သတိနဲ့ပညာ အဲဒီသမာဓိ အားေကာင္းလာတဲ့အခ်ိန္ ၀ီရိယကို အေလ်ာ့မေပးဘဲသတိႏွင့္ပညာကို ကပ္ၿပီးလိုက္ပါ။ ေဖာက္ၿပန္ေသာရုပ္၏ၿဖစ္ပ်က္ တရားထိုင္တာၾကာေတာ့ ရုပ္ေတြက ေဖာက္ၿပန္လာၿပီး ေ၀ဒနာေပၚလာတယ္။ေတာင့္လာတာ ေညာင္းလာတာကိုဥာဏ္ကသိလာတယ္။ ေညာင္းတာရယ္ေညာင္းမွန္းသိတာရယ္ သည္ႏွစ္ခုတို့ကိုၿဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတာပဲလို့သိလိုက္ပါ။
ေၿပာင္း၍ေၿပာင္း၍သိ အဲဒီလိုသိလိုက္တဲ့စိတ္တစ္ခ်က္မွာေညာင္းတဲ့ရုပ္၊ ေညာင္းတဲ့စိတ္မရွိေတာ့ၿပီ၊ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္သြားကုန္ၿပီလို့ ေနာက္ကဥာဏ္ကသိလိုက္ပါ။
ေညာင္းတာေတာင့္တာ ၿပဳၿပင္ၿပီးမေပးသမွ် ေညာင္းတာေတြဟာ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၿဖစ္ၿပီးပ်က္ေနဥ ီးမွာမို့ ဒူးကေလးဆန့္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ေၿပာင္းေရႊ႕ခ်င္တဲ့စိတ္ ေပၚလာလိမ့္မယ္။
မရွိတာကို သည္လိုသိ ဒီတစ္ခါ မိမိတို့ဥာဏ္က
ဆန္႕က်င္ေကြးခ်င ္ၿပန္သတဲ့၊ ေၿပာင္းခ်င္
ေရႊ႕ခ်င္ၿပန္သတဲ ့လို့သိလိုက္ပါ။
သိလိုက္တဲ့တစ္ခ်က္ထဲမွာထိုဆန့္ခ်င္ေကြးခ်င္ ေၿပာင္းခ်င္တဲ့ရုပ္နာမ္ေတြ မရွိေတာ့ၿပီရယ္လ ို့ ထပ္္သိလိုက္ပါ။ အသိလိုက္ေၿပာင္းရန္လိုအပ္ အဲဒီလိုသိေနတုန္းၾကားထဲၿဖတ္ၿပီး
အသံတစ္ခုၾကားလိုက္က ၾကားၿပန္ၿပီလို့သိလို္က္ပါ။
ဒီလိုခႏၶာငါးပါး တစ္ခုခုေပၚလာတိုင္းေပၚလာတိုင္း သိၿပီး ၿဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားေပ်ာက္သြားပါကလားလို့ သိရမယ္။ အသိက်ဲက်ဲမွအသိစိပ္စိပ္ အဲသည္လို အသိတရားေတြက်ဲေနရာက စိပ္သည္ထက္စိပ္ၿပီးလာတာေတြကို ဥာဏ္နဲ့မွတ္။ တၿဖည္းၿဖည္းရုပ္နာမ္တရားေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၿဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတာကိုသတိႏွင့္စိုက္ၾကည့္ေနက ေတြ႕လိမ့္မယ္။ ပါးစပ္ကမရြတ္နဲ့ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ပါဠိလိုရြတ္မေနန ဲ့ၿဖစ္ၿပီးပ်က္သြားပါကလားလို့။တစ္ခုတည္းသာသတိနဲ့စိုက္ၿပီး ၾကည့္ေနရင္ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ၊ အစိုးမရတဲ့သေဘာကိုသာ ပိုထင္ၿမင္လာလိမ့္မယ္။ မုန္းစိတ္ မုန္းဥာဏ္ ဒီလို မိမိတို့ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ၿဖစ္ပ်က္ေတြကိုရွုၾကည့္ဖန္မ်ား လာက မိမိရဲ့ခႏၶာကိုယ ္ကို ရြံမုန္းလာေတာ့တာပဲ။ အဲဒီအခါမွာမိမိတို့ခႏၶာကိုယ္ကို စြန့္လႊတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ၿဖစ္လာမယ္။
ေသေဘးႏွင့္အတူရွိေနသူ ခႏၶာကိုယ္ရွိရင္ ဤလုိၿဖစ္ပ်က္ဒုကၡႏွင့္မကင္းနိုင္ဘဲ အိုနာေသ ဆိုတဲ့ ဒုကၡသစၥာႏွင့္ေတြ႕ၾကံဳရဦးမွာ မို့ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီးမိမိခႏၶာကိုယ္ကိ ုပဲ ရြံမုန္းလာမယ္။ ၿဖစ္ပ်က္ကိုမုန္းေနလွ်င္ ၿဖစ္ပ်က္ဆံုးေတာ့မည္
ၿဖစ္ပ်က္ရွုဖန္မ ်ားလာရင္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ (၃) ပါးစလံုး တၿဖည္းၿဖည္းေခါင္းပါး လာၿပီး ေနာက္ဆံုးလြင့္ေပ်ာက္ခန္းေၿခာက္
သြားေအာင္ ၿဖစ္ပ်က္ဆံုးေအာင္ ပြားမ်ားအားထုတ္ဖန္မ်ားက ယခုဘ၀မွာပင္မဂ္ဖိုလ္ကိုရႏိုင္တယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁) နာမရူပပဋိေစၦဒဥာဏ္-
ဒါေၾကာင့္ၾကိဳးစားၿပီးမိမိတို့ ခႏၶာကိုယ္ကို ၿဖစ္ပ်က္ ရွုၾကေပေတာ့၊ ၿဖစ္ၿပီးပ်က္တဲ့ သေဘာမွ တစ္ပါး ဘာမွ်မရွိဘူးဆိုတာေတြ႕လိမ့္မယ္။
အဲဒီလို ရွုဖန္မ်ားရရင္ဤကားရုပ္၊ ဤကားနာမ္လို့ ပိုင္းၿခားၿပီးသိလာေတာ့နာမ ရူပပဋိေစၦဒဥာဏ္ ရလာတယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၂) ပစၥယ ပရိဂၢဟဥာဏ္-
ေနာက္ ရုပ္နာမ္တို့၏ ၿဖစ္ေပၚရင္းအေၾက ာင္း တရားတို့ကို ဆင္ၿခင္ၿပီး ဒီရုပ္နာမ္ဟာအ၀ိဇၨာတဏွာ ဥပါဒါန္ ကံဆိုတဲ့အေၾကာင္းတရားေလးပါးေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ အက်ိဳးတရားပါကလား။ အေၾကာင္းလည္းၿဖစ္ပ်က္၊
အက်ိဳးလည္းၿဖစ္ပ်က္ပဲလို့ ေရွးအတိတတ္ဘ၀က
အ၀ိဇၨာတဏွာဥပါဒါန္ကံ တို့ကိုရွာမွီးသိမ္းဆည္းႏိုင္ေသာ ပစၥယ ပရိဂၢဟဥာဏ္ရလာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၃) သမၼသနဥာဏ္-
ေနာက္ရုပ္နာမ္တို့၏ ၿဖစ္ဆဲၿဖစ္ၿပီးၿဖစ္လတၱံတို့ကို အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ကာလသံုးပါးပိုင္းၿခား၍အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဟူေသာ လကၡဏာေရးသံုးပါးၿဖင့္
ဆင္ၿခင္သံုးသပ္ၿခင္းဟူေသာ
သမၼသနဥာဏ္အဆင့္ကိုေရာက္လာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၄) ဥဒယဗၺယဥာဏ္-
ေနာက္ ယခုၿဖစ္ဆဲ ပစၥဳပၸန္ၿဖစ္ေသာ ရုပ္နာမ္တို့၏ ခဏမစဲတသဲသဲၿဖစ္ေနမွုက ိုရွုၾကည့္ေသာ
ဥဒယဗၺဥာဏ္ၿဖစ္ေပၚ၍လာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၅) ဘဂၤဥာဏ္-
ေနာက္ ရွုဖန္မ်ားလာရင္ အပ်က္ကိုသာသိၿမင္လာတဲ့ ဘဂၤဥာဏ္ၿဖစ္ေပၚ၍လာတယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၆) ဘယဥာဏ္-
ဤကဲ့သို့ရွုဖန္မ်ားလာလွ်င္ နာမ္ရုပ္တို့၏ ပ်က္မွု၊ ခ်ဳပ္မွုကိုသာၿမင္သၿဖင့္ ေၾကာက္ဖြယ္ေဘးၾကီး ဟုထင္လာေသာဘယဥာဏ္ေပၚေပါက္လာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၈) နိဗၺိႏၵဥာဏ္-
ေနာက္ ရုပ္နာမ္တို့၏ ခ်ဳပ္ပ်က္မွု စေသာအၿဖစ္ေတြကို ထင္ၿမင္လာေသာအာဒီန၀ဥာဏ္ရလာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၉) မုဥိၥတုကမ်တာဥာဏ္- မိမိခႏၶာကိုယ္တည္းဟူေသာရုပ္နာမ္ဓမၼသခါၤရတို့မွ
လြတ္ၿခင္းငွာအလိုရွိတဲ့ မုဥၥိတုကမ်တာဥာဏ ္ ေရာက္လာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၀) ပဋိသခါၤဥာဏ္-
ငွင္းမွတဆင့္ ရုပ္နာမ္တို့၏ မၿမဲမွု၊ ဆင္းရဲမွု၊ အစိုးမရမွုေတြကိ ုအၿပင္းအထန္အားထုတ္မွုေၾကာင့္ အလြန္ထင္ၿမင္လာတဲ့ပဋိသခါၤဥာဏ္ေရာက္လာေရာ။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၁) သခါၤရရုေပကၡာဥာဏ္- ေနာက္ရုပ္နာမ္သခါၤရတို့ကို မခ်စ္မမုန္းဘဲ လ်စ္လ်ဴရွုေသာသခါၤရုေပကၡာဥာဏ္ ေပၚလာတယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၂) အနုေလာမဥာဏ္- ေနာက္ၿပီးေရွ႕ဥာဏ္ေနာက္ဥာဏ္ကို လကၡဏာေရသံုးပါးၿဖင့္အႏုလံု ပဋိလံု ရွုပြားတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ဥာဏ္လံုးနဲ့ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့အႏုေလာမဥာဏ္ ၿဖစ္ေပၚလာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၃) ေဂါၾတဘူဥာဏ္- ေနာက္ပုထုဇဥ္တို့အႏြယ္ကိုၿဖတ္၍ အရိယာတို့အႏြယ္ၿဖစ္ေစေသာေဂါၾတဘူတဥာဏ္ ၿဖစ္ေပၚလာမယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၄) မဂ္ဥာဏ္-
ေနာက္ သဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္ကိုသိၿမင္ေသာ မဂ္ဥာဏ္ႏွင့္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၅) ဖိုလ္ဥာဏ္-
မေရွးမေႏွာင္းသဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္အရသာ၊ နိဗၺာန္၏
အက်ိဳးကိုခံစားေသာ ဖိုလ္ဥာဏ္ေပၚလာတယ္။
ဥာဏ္စဥ္ (၁၆) ပစၥေ၀ကၡဏာဥာဏ္-
ေနာက္.....,
(၁) မဂ္ဥာဏ္ကိုဆင္ၿခင္ၿခင္း၊
(၂) ဖိုလ္ဥာဏ္ကိုဆင္ၿခင္ၿခင္း၊
(၃) နိဗၺာန္ကိုဆင္ၿခင္ၿခင္း၊
(၄) ပယ္ၿပီးေသာကိေလသာကိုဆင္ၿခင္ၿခင္း။
(၅) မပယ္ရေသးေသာကိေလသာကို ဆင္ၿခင္ၿခင္းဆိုတဲ့
ဥာဏ္ငါးပါးကို ဆင္ၿခင္ၿခင္းၿဖစ္ေသာ
ပစၥေ၀ကၡဏဥာဏ္ေရာက္လာလိမ့္မယ္ ။
Posted by phyo zaw at 9:03
Wednesday, January 25, 2017
မင္းဟာ ဘာမွမဟုတ္ဘူး
==============
တစ္ခါက စာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ဦးရွိပါတယ္။ အဲဒီ ေက်ာင္းသားဟာ စာေတာ္ေပမဲ့ ရြယ္တူေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြၾကားမွာ သူဟာ VIP ကြ၊ သူဟာစာအရမ္းေတာ္တဲ့သူ၊ သူ႔ကို အားလံုးကအေရးေပးရမယ္၊ သူဘာလုပ္လုပ္ အားလံုးက ေခါင္းငံု႔ေနရမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဝံ့ၾကြားၿပီးေနတာေပါ႔ေနာ္။ ၾကာေတာ့ လူအျမင္ကပ္ေလာက္စရာအထိျဖစ္လာခဲ့တယ္။
.................
ဒါကိုသိေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ဆရာက သူ႔ကို ေနာက္ေန႔ ဆရာ႔အိမ္လာခဲ့ပါလို႔ေခၚလိုက္သတဲ့။
.............
ဆရာ့အိမ္ေရာက္တဲ့အခါမွာ ဆရာက ကမၻာ့ေျမပံုႀကီးကိုထုတ္ျပၿပီး၊ မင္းေနတဲ့တိုင္းျပည္က ဘယ္ေနရမွာလဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားက ေအးေအးေဆးေဆးပဲ၊ ဒါေလးမ်ားဆိုၿပီး သူေနတဲ့တိုင္းျပည္ကို ေထာက္ျပတယ္။ ဆရာက ဘာမွမေျပာေသးဘဲ အဲ့ဒီေက်ာင္းသားေနတဲ့ တိုင္းျပည္ရွိတဲ့ တိုက္ႀကီး (ဥေရာပတိုက္) ေျမပံုကိုထပ္ထုတ္ျပတယ္။ ကဲ ...
ဒီတခါေတာ့ မင္းေနတဲ့ တိုင္းျပည္ထဲမွာရွိတဲ့ မင္းရဲ႕ၿမိဳ႕ကိုျပစမ္းပါဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားက ေအးေဆးေလးပါပဲ၊ ေလးေထာင့္ကြက္ေလးရွိတဲ့ေနရာကို ျပလိုက္ပါေရာ၊ အဲ့ဒီမွာ ဆရာက ဒါဆို မင္းအိမ္ကိုျပစမ္းပါ ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားက ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူးျဖစ္သြားတယ္။
....................
အဲဒီမွာပဲ ဆရာက "ေတြ႕လား ခ်စ္တပည့္၊ စၾကၤာဝဋာႀကီးထဲမွာ ကမၻာႀကီးရွိတယ္။ ကမၻာႀကီးထဲမွာ မင္းႏိုင္ငံတည္ရွိတဲ့ တိုက္ႀကီးရွိတယ္။ အဲ့ဒီတိုက္ႀကီးထဲမွာ မင္းႏိုင္ငံတည္ရွိတယ္။ မင္းႏိုင္ငံထဲမွာမွ မင္းေနတဲ့ ၿမိဳ႕၊ ျပည္နယ္ရွိတယ္။ အဲ့ဒီျပည္နယ္ထဲမွာမွ မင္းအိမ္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ကမၻာေလာကႀကီးနဲ႔ယွဥ္ရင္ မင္းဟာ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာႀကီးအတြက္ မင္းတစ္ေယာက္တည္းသာ အေရးပါတဲ့လူသားမဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာႀကီးဟာ မင္းမရွိေတာ့ရင္လည္း ပံုမွန္အလုပ္လုပ္ေနမွာပါပဲ။
မင္းကိုယ္မင္း ငါသာလွ်င္ အရမ္းအေရးပါေနတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့စိတ္ဟာ မင္းကိုျပန္ၿပီးဒုကၡေပးလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္း၊ ပညာ၊ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ့္အတြက္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘဲ အမ်ားအတြက္ပါ ထည့္စဥ္းစားၿပီး ေန႔စဥ္ဘဝမွာေနပါ။ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ေကာင္းက်ိဳးျပဳပါ။ ကိုယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာရပ္ေတြနဲ႔ လူသားေတြကိုအက်ိဳးျပဳၿပီး၊ လူသားအားလံုးနဲ႔ ခ်စ္ခင္စြာေနပါ၊" လို႔ ဆံုးမလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ..
Credit. ဘဝေအာင္ျမင္ေရးသင္တန္း
ျပန္လည္မွ်ေဝပါသည္။ ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္
==============
တစ္ခါက စာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ဦးရွိပါတယ္။ အဲဒီ ေက်ာင္းသားဟာ စာေတာ္ေပမဲ့ ရြယ္တူေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြၾကားမွာ သူဟာ VIP ကြ၊ သူဟာစာအရမ္းေတာ္တဲ့သူ၊ သူ႔ကို အားလံုးကအေရးေပးရမယ္၊ သူဘာလုပ္လုပ္ အားလံုးက ေခါင္းငံု႔ေနရမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဝံ့ၾကြားၿပီးေနတာေပါ႔ေနာ္။ ၾကာေတာ့ လူအျမင္ကပ္ေလာက္စရာအထိျဖစ္လာခဲ့တယ္။
.................
ဒါကိုသိေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ဆရာက သူ႔ကို ေနာက္ေန႔ ဆရာ႔အိမ္လာခဲ့ပါလို႔ေခၚလိုက္သတဲ့။
.............
ဆရာ့အိမ္ေရာက္တဲ့အခါမွာ ဆရာက ကမၻာ့ေျမပံုႀကီးကိုထုတ္ျပၿပီး၊ မင္းေနတဲ့တိုင္းျပည္က ဘယ္ေနရမွာလဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားက ေအးေအးေဆးေဆးပဲ၊ ဒါေလးမ်ားဆိုၿပီး သူေနတဲ့တိုင္းျပည္ကို ေထာက္ျပတယ္။ ဆရာက ဘာမွမေျပာေသးဘဲ အဲ့ဒီေက်ာင္းသားေနတဲ့ တိုင္းျပည္ရွိတဲ့ တိုက္ႀကီး (ဥေရာပတိုက္) ေျမပံုကိုထပ္ထုတ္ျပတယ္။ ကဲ ...
ဒီတခါေတာ့ မင္းေနတဲ့ တိုင္းျပည္ထဲမွာရွိတဲ့ မင္းရဲ႕ၿမိဳ႕ကိုျပစမ္းပါဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားက ေအးေဆးေလးပါပဲ၊ ေလးေထာင့္ကြက္ေလးရွိတဲ့ေနရာကို ျပလိုက္ပါေရာ၊ အဲ့ဒီမွာ ဆရာက ဒါဆို မင္းအိမ္ကိုျပစမ္းပါ ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားက ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူးျဖစ္သြားတယ္။
....................
အဲဒီမွာပဲ ဆရာက "ေတြ႕လား ခ်စ္တပည့္၊ စၾကၤာဝဋာႀကီးထဲမွာ ကမၻာႀကီးရွိတယ္။ ကမၻာႀကီးထဲမွာ မင္းႏိုင္ငံတည္ရွိတဲ့ တိုက္ႀကီးရွိတယ္။ အဲ့ဒီတိုက္ႀကီးထဲမွာ မင္းႏိုင္ငံတည္ရွိတယ္။ မင္းႏိုင္ငံထဲမွာမွ မင္းေနတဲ့ ၿမိဳ႕၊ ျပည္နယ္ရွိတယ္။ အဲ့ဒီျပည္နယ္ထဲမွာမွ မင္းအိမ္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ကမၻာေလာကႀကီးနဲ႔ယွဥ္ရင္ မင္းဟာ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာႀကီးအတြက္ မင္းတစ္ေယာက္တည္းသာ အေရးပါတဲ့လူသားမဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာႀကီးဟာ မင္းမရွိေတာ့ရင္လည္း ပံုမွန္အလုပ္လုပ္ေနမွာပါပဲ။
မင္းကိုယ္မင္း ငါသာလွ်င္ အရမ္းအေရးပါေနတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့စိတ္ဟာ မင္းကိုျပန္ၿပီးဒုကၡေပးလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္း၊ ပညာ၊ ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ့္အတြက္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘဲ အမ်ားအတြက္ပါ ထည့္စဥ္းစားၿပီး ေန႔စဥ္ဘဝမွာေနပါ။ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ပါတ္ဝန္းက်င္ကို ေကာင္းက်ိဳးျပဳပါ။ ကိုယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာရပ္ေတြနဲ႔ လူသားေတြကိုအက်ိဳးျပဳၿပီး၊ လူသားအားလံုးနဲ႔ ခ်စ္ခင္စြာေနပါ၊" လို႔ ဆံုးမလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ..
Credit. ဘဝေအာင္ျမင္ေရးသင္တန္း
ျပန္လည္မွ်ေဝပါသည္။ ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္
Saturday, January 21, 2017
''မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ မိုးကုတ္၀ိပႆနာ ရႈ ့နည္း''
★★★★★★★★★★★★★★★★★
ေမာင္ေက်ာ္သိန္း မင္း တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေတာ္ၿပီ၊
အေသက ဦးသြားမယ္၊
ငါသည္ ရခဲေသာ လူ႕ဘ၀ ႀကံဳႀကိဳက္ခဲလွေသာ ဘုရားသာသနာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ႀကဳံေနခ်ိန္မွာ၊
အုိ နာ ေသ မဲြ ကဲြ ဆုိတဲ့ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္
၀ိပႆနာအက်င့္ျမတ္ကုိအားထုတ္ေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ပါ။
ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ႕ အေရာင္းအ၀ယ္အလုပ္ဆီကုိ လုံး၀စိတ္မေရာက္ရဘူး။
ပစၥည္း ဥစၥာ သားမယားကုိ တခါတည္း ဉာဏ္နဲ႔ စြန္႔ပစ္ထားပါ။
အဓိပတိ ၃-ပါးကုိ အားထားၿပီး မင္း တရားအားထုတ္ရမယ္။
အဓိပတိ ၃-ပါးဆုိတာက
အတၱာဓိပတိ၊ ေလာကာဓိပတိ၊ ဓမၼာဓိပတိလုိ႔ ၃-မ်ဳိးရွိတယ္။
(၁) မိမိကုိယ္ကုိ အားထားၿပီး တရားအားထုတ္ရမယ္။
ငါဟာ စားစရာ ေနထုိင္စရာမရွိလုိ႔ အားထုတ္တာမဟုတ္ဘူး။
အုိေဘး၊ နာေဘး၊ ေသေဘး မဲြကဲြတည္းဟူေသာ
သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲတုိ႔မွ လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ေအာင္လုိ႔
တရားအားထုတ္ျခင္းျဖစ္တယ္။
အဲဒါ #အတၱာဓိပတိလုိ႔ ေခၚတယ္။
(၂) ေလာကႀကီးကုိလဲ အဓိပတိထားၿပီး အားထုတ္ရမယ္။
ငါသည္ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔အမည္ခံၿပီး တရားအားထုတ္ခ်ိန္မွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတရားေတြ ဖုံးလႊမ္းၿပီး
အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥေတြ စဥ္းစား ေတြးေတာမေနနဲ႔၊
ထိနမိဒၶလဲမျဖစ္နဲ႔၊ ပ်င္းလဲမဖ်င္းနဲ႔၊ အိပ္လဲမေနနဲ႔၊
စိတ္ကလဲ ေလလြင့္မေနနဲ႔၊
မေတာ္တာေတြလုပ္ေနရင္ ကုိယ္ေစာင့္နတ္ႏွင့္ သမၼာေဒ၀နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္မ်ားကလဲ သိတယ္။
အဘိညာဥ္ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကလဲ သိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးကုိ ရွက္ေၾကာက္ၿပီး အားထုတ္ရမယ္။
အဲဒါ ေလာကကုိ အဓိပတိထားၿပီး အားထုတ္လုိ
#႔ေလာကာဓိပတိလုိ႔ ေခၚတယ္။
(၃) တရားေတာ္ကုိလဲ အဓိပတိထားၿပီး
႐ုိေသေလးစားၿပီး တရားအားထုတ္ရမယ္။
တရားေတာ္ကုိ ၀ိပႆနာဉာဏ္နဲ႔ မျမင္ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရမယ္။
တရားမျမင္ တရားမေပါက္တာဟာ တရားကမရွိလုိ႔မဟုတ္ဘူး။
ငါက တရားေတာ္ကုိ မေလးစားလုိ႔ မျမင္တာလုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး
တရားေတာ္ကုိ အဓိပတိထားၿပီး အားထုတ္ရမယ္။
အဲဒါကုိ #ဓမၼာဓိပတိလုိ႔ေခၚတယ္။
ၿပီးေတာ့ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ
သဒၶါ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ၀ိရိယ၊ ပညာနဲ႔ ႀကိဳးစားၿပီးလုပ္ရမယ္။
တရားအားထုတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္
ရွစ္ပါးသီလကုိ အၿမဲေဆာက္တည္ရမယ္။
ၿပီးေတာ့ ယုံၾကည္က်န္းမာ၊ စိတ္ေျဖာင့္စြာျဖင့္၊
လြန္စြာအားထုတ္၊ နာမ္ႏွင့္႐ုပ္ကုိ၊ ျဖစ္ခ်ဳပ္ဉာဏ္ျမင္၊
ဤငါးအင္၊ မွန္ပင္မဂ္ရေၾကာင္း ဆုိတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကုိ
အရက်က္မွတ္ထားၿပီး အဲဒီအတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးရမယ္။
တရားအားထုတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္
ပုဗၺကိစၥ ၅-ပါး (ဦးစြာလုပ္ေဆာင္ရမဲ့ကိစၥ ၅-ပါး)ကုိ လုပ္ေဆာင္ရမယ္။
(၁) တရားအားထုတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ
မိမိ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ဘုရားမွာ လွဴထား၊
(၂) ဆရာမိဘပုဂၢိဳလ္ျမတ္တုိ႔ကုိ ကံသုံးပါးျဖင့္ ျပစ္မွားမိက ထုိအျပစ္တုိ႔မွ ေပ်ာက္ပါေစျခင္းငွာ
ေတာင္းပန္၀န္ခ် ကန္ေတာ့ ပါ၏လုိ႔-ဆုိ၊
(၃)ကုိယ္ေစာင့္နတ္ အိမ္ေစာင့္နတ္၊ ၿမိဳ႕ေစာင့္နတ္၊
သာသနာေစာင့္နတ္နဲ႔တကြ သတၱ၀ါအားလုံး ေဘးရန္ကင္း၍ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစလုိ႔ ေမတၱာစိတ္ကုိ ပြားမ်ားေပးရမယ္။
(၄) ေရွးဘ၀ ယခုဘ၀ ငါျပဳသမွ်ေသာ
ဒါနစတဲ့ကုသိုလ္တုိ႔သည္ ငါအလုိရွိေသာ
မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ကုိ ေရာက္ေစျခင္းငွာ
လ်င္ျမန္စြာ ေက်းဇူးျပဳပါေစသတည္းလုိ႔ -ဆုိ၊
(၅) မရဏာႏုႆတိ= ငါသည္ ဘ၀မ်ားစြာက ေသခဲ့တာမ်ားလွၿပီ၊
ယခုဘ၀ မေသခင္မွာ တရားအားထုတ္မွပဲလုိ႔ ေသျခင္းတရားကုိ ပြားမ်ားၿပီး အားထုတ္မႈအရွိန္ ျပင္းထန္ေအာင္ မိမိကုိယ္ကုိ တုိက္တြန္းပါ။
#တရားအားထုတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ေရွးဦးစြာ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ခဲြတတ္ရမယ္။
ငါေျပာျပမယ္။
မင္း ျမင္စရာအဆင္းနဲ႔ ျမင္တဲ့မ်က္စိက ႐ုပ္ပဲ။
သိမႈက နာမ္လုိ႔ ေခၚတယ္။
အာ႐ုံ ၆-ပါးမွာ အဲဒီလုိ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ဟာ အၿမဲတဲြေနတာပဲ။
ၿပီးေတာ့ တရားအားထုတ္ရာမွာ ပရိညာ ၃-ပါးနဲ႔ သိ-သိသြားရမယ္။
(၁) ဉာတပရိညာ= ျဖစ္ဆဲ႐ုပ္နာမ္ကုိ ဒီဟာက ႐ုပ္၊ဒီဟာကနာမ္ဆုိတာ ခဲြျခားၿပီး သိ-သိသြားရမယ္၊
(၂) တီရဏပရိညာ= ျဖစ္ဆဲ႐ုပ္နာမ္တုိ႔၏“ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ” သေဘာကုိ ပုိင္းျခားၿပီးသိရမယ္။
(၃) ပဟာနပရိညာ= ႐ုပ္နာမ္တုိ႔ အေပၚမွာငါ့႐ုပ္ဆုိတဲ့ တဏွာစဲြ၊
႐ုပ္ဟာငါပဲဆုိတဲ့ မာနစဲြ
ဒီ႐ုပ္ဟာ ငါ့ကုိယ္ဆုိတဲ့ ဒိ႒ိစဲြ၊
ဒီအစဲြ ၃-ပါးကုိ မင္းသိေအာင္လုပ္ၿပီး ျပဳတ္ေအာင္ ျဖဳတ္ရမယ္။
တရားအားထုတ္ရာမွာ မင္း ႐ုပ္နာမ္ကုိ ပုိင္းျခားသိရမယ္။
ၿပီးေတာ့ စ်ာန္လမ္းေခၚတဲ့ သမထလမ္းကုိ မလုိက္ပဲ၊
သမာဓိရ႐ုံေလာက္သာ သမထကုိအားထုတ္ၿပီး၊
သမာဓိရလာတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ၀ိပႆနာကုိ ေျပာင္းၿပီးလုပ္ရမယ္။
၀ိပႆနာကုိ ေျပာင္းတယ္ဆုိတာ
မီးရထားေခါင္းတဲြ လမ္းလႊဲလုိက္သလုိ၊
သမထ(သမာဓိ)လမ္းက ၀ိပႆနာ(ပညာ)လမ္းကုိ စိတ္လႊတ္ၿပီး ႐ုပ္နာမ္တုိ႔ရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့လကၡဏာကုိ ဆင္ျခင္တာပါပဲ။
အဲဒါ ဉာဏ္က ဦးစီးတယ္လုိ႔မွတ္၊
အဲဒီေတာ့ မင္း အာနပါနဆုိတာ
၀င္ေလ ထြက္ေလ (၀င္သက္ထြက္သက္)ကုိ ေခၚတယ္။
ဒီ ၀င္ေလ ထြက္ေလကုိ ႐ွဴရာမွာ
ေလကုိ၀ေအာင္႐ွဴ၊ ေလွ်ာ့ၿပီးလည္း မရွဴရဘူး၊
သိပ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္လည္း မရွဴရဘူး၊
မွန္မွန္ပဲ ရွဴရမယ္၊ ႐ႈိက္ရမယ္။
ၿပီးေတာ့ မင္းစိတ္ကုိ ႏွာသီးဖ်ား, အထက္ႏႈတ္ခမ္း,
ရင္ၫြန္႔ဆုိတဲ့ သုံးေနရာတြင္ ႀကိဳက္ရာတေနရာမွာထားပါ။
သတိနဲ႔ကပ္ထားရမယ္။
မလစ္ေစရဘူး။
၀င္ေလထြက္ေလ႐ွဴရွဴိက္တဲ့အခါမွာ
ႏွာသီးဖ်ားမွာ ထိတာကုိ သိရမယ္။
သူ႔သေဘာအတုိင္း မွန္မွန္ေလး (၀င္သက္ထြက္သက္)ကုိ
သိေနတဲ့ အာ႐ုံမွတပါး
တျခားဘယ္ကုိမွ မေရာက္ရဘူး၊ အာ႐ုံမျပဳရဘူး။
အာနာပါနလုပ္ၿပီး သမာဓိအားေကာင္းလာတဲ့ ေယာဂီဟာ
႐ုပ္နာမ္ ၂-ပါးကုိ ပုိင္းျခားသိၿပီး ခႏၶာငါးပါးဆုိတာလည္း ပုိင္းျခားသိရမယ္။
(၁) ႐ုပ္က ႐ူပကၡႏၶာ၊
(၂) သိစိတ္က ၀ိညာဏကၡႏၶာ၊
(၃) ခံစားမႈ=ေ၀ဒနာက ေ၀ဒနာကၡႏၶာ၊
(၄) မွတ္သားမႈ=သညာက သညာကၡႏၶာ၊
(၅) ဖႆေစတနာစတဲ့ က်န္ေစတသိက္ ၅၀ က သခၤါရကၡႏၶာလုိ႔ သိမွတ္ရမယ္။
ဒါေတြ သိၿပီးတဲ့ေနာက္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္နည္းနဲ႔လဲ
အေၾကာင္းအက်ဳိးခဲြၿပီး ဒိ႒ိခြာရဦးမယ္။
ဒီလုိသိမႈကုိ အရင္ေပးၿပီးမွ အလုပ္ကုိေပးလုိ႔ျဖစ္မယ္။
ဒီေတာ့ ခႏၶာငါးပါးကုိ ပုိင္းျခားၿပီး သိျမင္ၿပီးရင္
႐ုပ္နာမ္ခႏၶာကုိ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ ေရွးကျဖစ္ၿပီးခဲ့တဲ့
အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ သခၤါရတုိ႔ဟာ အေၾကာင္းတရား၊
ဒီ႐ုပ္ နာမ္ ခႏၶာတုိ႔ဟာ အက်ဳိးတရားလုိ႔
အၾကမ္းအားျဖင့္ မင္း သိျမင္ရမယ္။
ကဲ...... မင္း တရားအားထုတ္ဖုိ႔ ကမၼ႒ာန္းေတာင္း လုိက္ဆုိ၊
ကမၼ႒ာနံ ေမ ဘေႏၲ ေဒထ၊
သံသာရ၀႗ဒုကၡေတာ ေမာစနတၳာယ။
ဘေႏၲ၊ အရွင္ဘုရား။ ေမ၊ တပည့္ေတာ္အား။
သံသာရ၀႗ဒုကၡေတာ၊ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ။
ေမာစနတၳာယ၊ ကၽြတ္လြတ္ ထြက္ေျမာက္ပါေစျခင္း အက်ဳိးငွာ။
ကမၼ႒ာနံ၊ မဂ္ ဖုိလ္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အေကာင္းဆုံးျဖစ္တဲ့ ကမၼ႒ာန္းကုိ။
ေဒထ၊ က႐ုဏာေရွ႕ထား ေပးသနားေတာ္မူပါဘုရား။ အဲဒါ ၃-ေခါက္ဆုိပါ။
ကဲ ငါေျပာသလုိ “အာနာပါန”ကုိ သြားအားထုတ္ေခ်ေတာ့။
(ေနာက္ တနာရီေလာက္ အားထုတ္ၿပီး ျပန္လာေတာ့)
မင္း အာနာပါနကုိ အားထုတ္တာ
တနာရီေလာက္ သမာဓိရတယ္ဆုိတာဟာ ၀ိရိယရွိလုိ႔ေပါ့။
အဲဒါ သမၼာ၀ါယာမလုိ႔ ေခၚတယ္။
မင္းစိတ္က ေလကုိ႐ွဴတုိင္း ရွဴတုိင္း
ရင္ၫြန္႔ကုိ ေရာက္တုိင္း ေရာက္တုိင္း သိရဲ႕လား၊ (သိပါတယ္ဘုရား)။
ေအး.... မင္း အဲဒါကုိ သိေနတယ္ဆုိတာ
သတိကုိ လက္မလႊတ္လုိ႔ သိတာ၊
အဲဒါ သမၼာသတိလုိ႔ ေခၚတယ္။
မင္း အာနာပါနကုိ အားထုတ္ေနတုန္း၊
မင္းစိတ္ဟာ ထားတဲ့ရင္ၫြန္႔မွာပဲ ရွိေနၿပီး
တျခားအာ႐ုံသုိ႔ ေရာက္မသြားတာကုိ
သမၼာသမာဓိ လုိ႔ေခၚတယ္။
စိတ္က ကုိယ္ထားတဲ့ေနရာမွာ တည္ေနတာေပါ့။
ေအး..... မင္း သမာဓိေတာ့ရပါၿပီ။
ဒါေပမယ့္ ဒါထက္ သမာဓိေကာင္းေကာင္းႀကီးရဖုိ႔
အားထုတ္ရန္လုိေနေသးတယ္။
၀င္ေလထြက္ေလရွဴတဲ့အခါ ႏွာေခါင္းထဲက ရွဴရမယ္။
ပါးစပ္က မရွဴရဘူး။
ႏွာေခါင္းကရွဴလည္း ဘယ္ဘက္က ရွဴတယ္
ညာဘက္ကရွဴတယ္ ဆုိတာေတြ လုိက္ေနဖုိ႔မလုိဘူး။
သမာဓိရဖုိ႔ပဲ အေရးႀကီးတယ္။
ႏွာေခါင္းက ရွဴရင္ ရွဴတာသိရမယ္။
ရွဳိက္ရင္ ရွဳိက္တာသိရမယ္။
မင္းကို ပထမ အာနာပါန အားထုတ္ခုိင္းစဥ္က
စိတ္ကုိ ရင္ၫြန္႔မွာ အကပ္ခုိင္းတယ္။
အခုတစ္ခါ အားထုတ္ရမွာက
(ႏွာသီးဖ်ား, ရင္ၫြန္႔, ခ်က္) ေရာက္တုိင္း ေရာက္တုိင္း
၀င္ေလရွဴလုိက္တဲ့အခါ
ႏွာသီးဖ်ားကအစ၊
ရင္ၫြန္႔အလယ္၊
ခ်က္အဆုံး ၀င္တာကုိသိရမယ္။
ေလထုတ္လုိက္တဲ့အခါမွာလဲ
ခ်က္အစ၊ ရင္ၫြန္႔အလယ္၊ ႏွာသီးဖ်ားအဆုံး
ထြက္တာကုိ သိလုိက္ရမယ္။
ဒီလုိအားထုတ္ၿပီး အသိလုိက္သြားရင္
အာ႐ုံတျခားထြက္မသြားပဲ၊
သမာဓိေကာင္းေကာင္းႀကီး ရႏုိင္တယ္။
ေနာက္ အေလ့အက်င့္ေကာင္းေကာင္းရသြားရင္
၁၅ မိနစ္ေလာက္နဲ႔ သမာဓိထူေထာင္ႏုိင္တယ္။
မင္း သိဖုိ႔ရာ မင္း အခု ရွဴရွဳိက္ေနတာက႐ုပ္၊
ဒီ ရွဴရွဳိက္ေနတာကုိ သိတာက နာမ္၊
အဲဒီ ႐ုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါး ပုိင္းျခားသိတဲ့အခါ
နာမ႐ူပပရိေစၧဒဉာဏ္။ ၀ိသုဒၶိလုိ ေျပာရင္
ဒိ႒ိ၀ိသုဒၶိ တစ္ေပါင္းတည္း ျဖစ္လာတယ္။
ၿမဲၿမဲမွတ္ထားေနာ္၊
မင္း ကမၼ႒ာန္းအလုပ္၀င္တဲ့အခါ သိဖုိ႔ရာက
(၁) အာ႐ုံနဲ႔ သိမွတ္တဲ့စိတ္လုိ႔ ၂-မ်ဳိးမွတ္ထားရမယ္။
(၂) အာ႐ုံနဲ႔ သိမွတ္တဲ့စိတ္ဟာ တည့္တည့္ေနေအာင္ ရွဴရမယ္။
(၃) အာ႐ုံထဲက စိတ္ထြက္မသြားေအာင္ သတိျပဳရမယ္။
(၄) ကမၼ႒ာန္း အလုပ္၀င္တဲ့အခါ စိတ္က ဘာတခုမွမစဥ္းစားနဲ႔။
ဘာအာ႐ုံမွ ၀င္မလာေစနဲ႔၊
မင္းဟာ စိတ္တစ္လုံးကုိႏုိင္ေအာင္ ဆုံးမႏုိင္ရင္
ကိေလသာႏူနာအျမစ္ျပတ္ႏုိင္တယ္။
စိတ္တစ္လုံးကို မႏိုင္ရင္ေတာ့ ေလာကီအလုိလည္း
မင္းခ်မ္းသာရာရမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေလာကုတၱရာအလုိလည္း
ေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာႏူနာ
အျမစ္ျပတ္မွာမဟုတ္ဘူး။
မင္း စိတ္ကုိႏုိင္ေအာင္ ဒီလုိဆုံးမ။
ငါ ဥပမာေလးျပမယ္။
(၁) ႏြားေက်ာင္းသားဟာ ႏြား႐ုိင္းကုိ ဆုံးမခ်င္ရင္
ခ်ည္တုိင္ကုိ ခုိင္ခုိင္စုိက္၊ ႏြား႐ုိင္းကို နဖားႀကိဳးထုိး၊
ခ်ည္တုိင္မွာ ႀကိဳးနဲ႔ ၿမဲၿမဲခ်ည္ၿပီး ဆုံးမသလုိပဲ၊
ခ်ည္တုိင္နဲ႔တူတဲ့ ကမၼ႒ာန္း အာ႐ုံမွာ
ႏြား႐ုိင္းနဲ႔တူတဲ့ စိတ္ကုိ ႀကိဳးနဲ႔တူတဲ့
သတိ တရားျဖင့္ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ခ်ည္ၿပီး ဆုံးမရမယ္။
မင္းစိတ္ကုိ ဒီအတုိင္းဆုံးမ။
(၂) ကဲကြာ..... မင္းကုိ ေနာက္တစ္မ်ဳိးထပ္ေျပာအုံးမယ္။
အေပါက္ ၆-ေပါက္ရွိတဲ့ ေတာင္ပုိ႔ႀကီးထဲမွာရွိေနတဲ့
ဖြတ္တစ္ေကာင္ကုိ အမိဖမ္းခ်င္ရင္
အေပါက္ငါးေပါက္ကုိ လုံေအာင္ပိတ္၊
က်န္တဲ့အေပါက္ကေနၿပီး ေစာင့္ဖမ္းရင္
ဒီဖြတ္ကုိမိသလုိ မင္းရဲ႕ မ်က္စိ, နား, ႏွာေခါင္း, လွ်ာ, ကုိယ္ဆုိတဲ့
ဒြါရ ငါးေပါက္ကုိပိတ္ၿပီး က်န္တဲ့
မေနာဆုိတဲ့အေပါက္က ေစာင့္ဖမ္းရင္
မင္းရဲ႕ ဖြတ္နဲ႔တူတဲ့စိတ္ကုိ မိေရာေပါ့။
ကဲ... ကဲ.... မင္း သမာဓိကုိ
ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ထပ္ၿပီး အားထုတ္ေခ်ဦး။
(ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့)
မင္း မေန႔က သမာဓိေကာင္းေကာင္းရရဲ႕လား။
(ထိနမိဒၶ၀င္လုိ႔ သမာဓိခပ္က်ဲက်ဲပဲ ရတယ္ဘုရား)။
တယ္....ေရွာ္တာကုိး။
အဲဒါ မင္း ၀ီရိယလြန္လုိ႔ပဲ၊
၀ီရိယလြန္ေတာ့လဲ ထိနမိဒၶ၀င္တာပဲ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ မင္းထုိင္တဲ့ ဣရိယာပုတ္ကုိဖ်က္ၿပီး
လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အားထုတ္ရတယ္။
မင္း ၿမဲၿမဲမွတ္ထား၊ သတိသာလြန္တယ္လုိ႔မရွိတာ။
သဒၶါ၊ ပညာ၊ သမာဓိ၊ ၀ီရိယဆုိတာကုိ
ညီတူတၿပိဳင္တည္းလႊတ္ရတယ္။
တၿပိဳင္တည္း တညီတည္းျဖစ္ေအာင္
အားမထုတ္ႏုိင္ရင္
ဥဒၶစၥ(စိတ္ပ်ံ႕လြင့္မႈ)ျဖစ္ျဖစ္၊
ထိနမိဒၶ(စိတ္ထုိင္းမႈိင္းမႈ)ျဖစ္ျဖစ္ တခုခုေတာ့၀င္မွာပဲ။
(အခုအားထုတ္ခုိင္းတာက)
သမထသက္သက္ သမာဓိရ႐ုံခုိင္းတာ။
၀ိပႆနာ မေရာေစနဲ႔ဦး။
သဒၶါ၊ ပညာ၊ သမာဓိ၊ ၀ီရိယတုိ႔ကုိအပုိအလုိမရွိ၊
မေလ်ာ့မတင္း ေစာင္းႀကိဳးၫွင္းဆုိသလုိ အားထုတ္ရမယ္။
မင္းက တခါမွ အားမထုတ္ဘူးလုိ႔
ငါက ဒါေလာက္ အခ်ိန္အကုန္ခံၿပီး ေျပာျပေနရတာ၊
ဒီ အာနာပါန ၀င္ေလထြက္ေလ ရွဴရွဳိက္ၿပီး
အားထုတ္တာ ဘာခက္တာလုိက္လုိ႔၊
ကဲ အက်င့္ရေအာင္သြားအားထုတ္စမ္း၊
သမာဓိေကာင္းေကာင္းရမွ ငါ့ဆီလာခဲ့။
(၂-နာရီေလာက္ အားထုတ္ၿပီးလာေတာ့)
မင္း သမာဓိေကာင္းေကာင္းရၿပီလား၊ (ရပါၿပီဘုရား)။
မင္းက သမာဓိေကာင္းေကာင္းရတယ္တာေျပာတာ၊
မင္းရဲ႕ ႐ုပ္လကၡဏာက သမာဓိေကာင္းေကာင္းရတဲ့
လကၡဏာမဟုတ္ေသးဘူး။
သမာဓိရတဲ့ လကၡဏာက
သမာဓိေကာင္းေကာင္းရတဲ့
လကၡဏာနဲ႔ မရေသးတဲ့ လကၡဏာဟာ
အပုံႀကီးျခားနားတယ္ ဆုိတာ ေနာက္ေတာ့ ငါေျပာျပမယ္။
မင္း အခု ထမင္းစား ေရခ်ဳိး ေနာက္
ခႏၶာ၀န္ကုိ ျပည့္စုံေအာင္ ေဆာင္႐ြက္၊
တရားထုိင္ခ်ိန္က်မွ အခင္းႀကီး, အခင္းေလးေတြ မေပၚေစနဲ႔၊
ဒီကိစၥေတြဟာ အမ်ားႀကီး အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တယ္။
ကဲ ဒါေတြျပည့္စုံေအာင္လုပ္ၿပီးအားထုတ္ေခ်။
(၂-နာရီေလာက္ အားထုတ္ၿပီး ျပန္လာေတာ့)
မင္း သမာဓိ ေကာင္းေကာင္းရၿပီလား၊ (ရပါၿပီဘုရား)၊
ေအး... ဒါေလာက္ဆုိရင္ ေတာ္ေလာက္ၿပီ၊
ဒီတစ္ခါ ၀ိပႆနာ႐ႈရမယ္။
ေရွးဦးစြာ သမာဓိေကာင္းေကာင္း ထူေထာင္ရမယ္။
ေနာက္ ၀ိပႆနာဘက္ေျပာင္းၿပီး႐ႈရမယ္။
၀ိပႆနာဆုိတာက ပညာလမ္းကုိ စိတ္ၫြတ္ၿပီး
႐ုပ္နာမ္လကၡဏာ ျဖစ္ေပၚလာတာေတြကုိ ဆင္ျခင္တာပါပဲ။
ယခုလက္ရွိ ခႏၶာႀကီးဟာ ပဋိသေႏၶကစၿပီး
ေသသည့္တုိင္ေအာင္ မျပတ္မစဲ,
ထပ္တလဲလဲ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတယ္။
အနိစၥ, ဒုကၡ, အနတၱ၊ လကၡဏာေရး ၃-ပါးတုိ႔သာ
မုခ်ဧကန္ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကပါတကားလုိ႔ သိျမင္ရတယ္။
႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးတုိ႔ကား မၿမဲ, ဆင္းရဲ, ငါလဲမဟုတ္။
႐ုပ္နာမ္ေတြဟာ “အနတၱ”ဟု ထင္ျမင္မႈ မ်ားလာတဲ့အခါ
ျဖစ္လုိက္ခ်ဳပ္လုိက္နဲ႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ျမင္တဲ့အခါ၊
ဥဒယဗၺယဉာဏ္ ေရာက္တယ္လုိ႔ သိရမယ္။
နားလည္ၿပီလား။
တရားမထုိင္ခင္က အသိဉာဏ္နဲ႔
ဒီလုိမရွင္းရင္ ခရီးေရာက္မွာမဟုတ္ဘူး။
အဲဒီေတာ့ ဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၧာကုိ ထပ္ၿပီးပယ္ေပးရဦးမယ္။
မင္း ေသာတာပန္ျဖစ္ခ်င္ရင္ “ဒိ႒ိ၀ိစိကိစၧာ”ကုိ အရင္ပယ္ရမယ္။
(မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ၾသ၀ါဒတရားမ်ားမွ
(၁၃၁၉-ခု ေတာ္သလင္းလ၌ “ေထ႐ုပၸတၱိႏွင့္ က်င့္စဥ္”ေရးသူ
ဦးေက်ာ္သိန္း အား ေဟာၾကားေသာ တရား ၃-ပုဒ္မွ))
Post by , သစၥာတရားမ်ား
★★★★★★★★★★★★★★★★★
ေမာင္ေက်ာ္သိန္း မင္း တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေတာ္ၿပီ၊
အေသက ဦးသြားမယ္၊
ငါသည္ ရခဲေသာ လူ႕ဘ၀ ႀကံဳႀကိဳက္ခဲလွေသာ ဘုရားသာသနာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ႀကဳံေနခ်ိန္မွာ၊
အုိ နာ ေသ မဲြ ကဲြ ဆုိတဲ့ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္
၀ိပႆနာအက်င့္ျမတ္ကုိအားထုတ္ေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ပါ။
ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ႕ အေရာင္းအ၀ယ္အလုပ္ဆီကုိ လုံး၀စိတ္မေရာက္ရဘူး။
ပစၥည္း ဥစၥာ သားမယားကုိ တခါတည္း ဉာဏ္နဲ႔ စြန္႔ပစ္ထားပါ။
အဓိပတိ ၃-ပါးကုိ အားထားၿပီး မင္း တရားအားထုတ္ရမယ္။
အဓိပတိ ၃-ပါးဆုိတာက
အတၱာဓိပတိ၊ ေလာကာဓိပတိ၊ ဓမၼာဓိပတိလုိ႔ ၃-မ်ဳိးရွိတယ္။
(၁) မိမိကုိယ္ကုိ အားထားၿပီး တရားအားထုတ္ရမယ္။
ငါဟာ စားစရာ ေနထုိင္စရာမရွိလုိ႔ အားထုတ္တာမဟုတ္ဘူး။
အုိေဘး၊ နာေဘး၊ ေသေဘး မဲြကဲြတည္းဟူေသာ
သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲတုိ႔မွ လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ေအာင္လုိ႔
တရားအားထုတ္ျခင္းျဖစ္တယ္။
အဲဒါ #အတၱာဓိပတိလုိ႔ ေခၚတယ္။
(၂) ေလာကႀကီးကုိလဲ အဓိပတိထားၿပီး အားထုတ္ရမယ္။
ငါသည္ တရားအားထုတ္တယ္လုိ႔အမည္ခံၿပီး တရားအားထုတ္ခ်ိန္မွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတရားေတြ ဖုံးလႊမ္းၿပီး
အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥေတြ စဥ္းစား ေတြးေတာမေနနဲ႔၊
ထိနမိဒၶလဲမျဖစ္နဲ႔၊ ပ်င္းလဲမဖ်င္းနဲ႔၊ အိပ္လဲမေနနဲ႔၊
စိတ္ကလဲ ေလလြင့္မေနနဲ႔၊
မေတာ္တာေတြလုပ္ေနရင္ ကုိယ္ေစာင့္နတ္ႏွင့္ သမၼာေဒ၀နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္မ်ားကလဲ သိတယ္။
အဘိညာဥ္ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကလဲ သိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးကုိ ရွက္ေၾကာက္ၿပီး အားထုတ္ရမယ္။
အဲဒါ ေလာကကုိ အဓိပတိထားၿပီး အားထုတ္လုိ
#႔ေလာကာဓိပတိလုိ႔ ေခၚတယ္။
(၃) တရားေတာ္ကုိလဲ အဓိပတိထားၿပီး
႐ုိေသေလးစားၿပီး တရားအားထုတ္ရမယ္။
တရားေတာ္ကုိ ၀ိပႆနာဉာဏ္နဲ႔ မျမင္ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရမယ္။
တရားမျမင္ တရားမေပါက္တာဟာ တရားကမရွိလုိ႔မဟုတ္ဘူး။
ငါက တရားေတာ္ကုိ မေလးစားလုိ႔ မျမင္တာလုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး
တရားေတာ္ကုိ အဓိပတိထားၿပီး အားထုတ္ရမယ္။
အဲဒါကုိ #ဓမၼာဓိပတိလုိ႔ေခၚတယ္။
ၿပီးေတာ့ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ
သဒၶါ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ၀ိရိယ၊ ပညာနဲ႔ ႀကိဳးစားၿပီးလုပ္ရမယ္။
တရားအားထုတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္
ရွစ္ပါးသီလကုိ အၿမဲေဆာက္တည္ရမယ္။
ၿပီးေတာ့ ယုံၾကည္က်န္းမာ၊ စိတ္ေျဖာင့္စြာျဖင့္၊
လြန္စြာအားထုတ္၊ နာမ္ႏွင့္႐ုပ္ကုိ၊ ျဖစ္ခ်ဳပ္ဉာဏ္ျမင္၊
ဤငါးအင္၊ မွန္ပင္မဂ္ရေၾကာင္း ဆုိတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကုိ
အရက်က္မွတ္ထားၿပီး အဲဒီအတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးရမယ္။
တရားအားထုတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္
ပုဗၺကိစၥ ၅-ပါး (ဦးစြာလုပ္ေဆာင္ရမဲ့ကိစၥ ၅-ပါး)ကုိ လုပ္ေဆာင္ရမယ္။
(၁) တရားအားထုတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ
မိမိ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ဘုရားမွာ လွဴထား၊
(၂) ဆရာမိဘပုဂၢိဳလ္ျမတ္တုိ႔ကုိ ကံသုံးပါးျဖင့္ ျပစ္မွားမိက ထုိအျပစ္တုိ႔မွ ေပ်ာက္ပါေစျခင္းငွာ
ေတာင္းပန္၀န္ခ် ကန္ေတာ့ ပါ၏လုိ႔-ဆုိ၊
(၃)ကုိယ္ေစာင့္နတ္ အိမ္ေစာင့္နတ္၊ ၿမိဳ႕ေစာင့္နတ္၊
သာသနာေစာင့္နတ္နဲ႔တကြ သတၱ၀ါအားလုံး ေဘးရန္ကင္း၍ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစလုိ႔ ေမတၱာစိတ္ကုိ ပြားမ်ားေပးရမယ္။
(၄) ေရွးဘ၀ ယခုဘ၀ ငါျပဳသမွ်ေသာ
ဒါနစတဲ့ကုသိုလ္တုိ႔သည္ ငါအလုိရွိေသာ
မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ကုိ ေရာက္ေစျခင္းငွာ
လ်င္ျမန္စြာ ေက်းဇူးျပဳပါေစသတည္းလုိ႔ -ဆုိ၊
(၅) မရဏာႏုႆတိ= ငါသည္ ဘ၀မ်ားစြာက ေသခဲ့တာမ်ားလွၿပီ၊
ယခုဘ၀ မေသခင္မွာ တရားအားထုတ္မွပဲလုိ႔ ေသျခင္းတရားကုိ ပြားမ်ားၿပီး အားထုတ္မႈအရွိန္ ျပင္းထန္ေအာင္ မိမိကုိယ္ကုိ တုိက္တြန္းပါ။
#တရားအားထုတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ေရွးဦးစြာ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ခဲြတတ္ရမယ္။
ငါေျပာျပမယ္။
မင္း ျမင္စရာအဆင္းနဲ႔ ျမင္တဲ့မ်က္စိက ႐ုပ္ပဲ။
သိမႈက နာမ္လုိ႔ ေခၚတယ္။
အာ႐ုံ ၆-ပါးမွာ အဲဒီလုိ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ဟာ အၿမဲတဲြေနတာပဲ။
ၿပီးေတာ့ တရားအားထုတ္ရာမွာ ပရိညာ ၃-ပါးနဲ႔ သိ-သိသြားရမယ္။
(၁) ဉာတပရိညာ= ျဖစ္ဆဲ႐ုပ္နာမ္ကုိ ဒီဟာက ႐ုပ္၊ဒီဟာကနာမ္ဆုိတာ ခဲြျခားၿပီး သိ-သိသြားရမယ္၊
(၂) တီရဏပရိညာ= ျဖစ္ဆဲ႐ုပ္နာမ္တုိ႔၏“ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ” သေဘာကုိ ပုိင္းျခားၿပီးသိရမယ္။
(၃) ပဟာနပရိညာ= ႐ုပ္နာမ္တုိ႔ အေပၚမွာငါ့႐ုပ္ဆုိတဲ့ တဏွာစဲြ၊
႐ုပ္ဟာငါပဲဆုိတဲ့ မာနစဲြ
ဒီ႐ုပ္ဟာ ငါ့ကုိယ္ဆုိတဲ့ ဒိ႒ိစဲြ၊
ဒီအစဲြ ၃-ပါးကုိ မင္းသိေအာင္လုပ္ၿပီး ျပဳတ္ေအာင္ ျဖဳတ္ရမယ္။
တရားအားထုတ္ရာမွာ မင္း ႐ုပ္နာမ္ကုိ ပုိင္းျခားသိရမယ္။
ၿပီးေတာ့ စ်ာန္လမ္းေခၚတဲ့ သမထလမ္းကုိ မလုိက္ပဲ၊
သမာဓိရ႐ုံေလာက္သာ သမထကုိအားထုတ္ၿပီး၊
သမာဓိရလာတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ၀ိပႆနာကုိ ေျပာင္းၿပီးလုပ္ရမယ္။
၀ိပႆနာကုိ ေျပာင္းတယ္ဆုိတာ
မီးရထားေခါင္းတဲြ လမ္းလႊဲလုိက္သလုိ၊
သမထ(သမာဓိ)လမ္းက ၀ိပႆနာ(ပညာ)လမ္းကုိ စိတ္လႊတ္ၿပီး ႐ုပ္နာမ္တုိ႔ရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့လကၡဏာကုိ ဆင္ျခင္တာပါပဲ။
အဲဒါ ဉာဏ္က ဦးစီးတယ္လုိ႔မွတ္၊
အဲဒီေတာ့ မင္း အာနပါနဆုိတာ
၀င္ေလ ထြက္ေလ (၀င္သက္ထြက္သက္)ကုိ ေခၚတယ္။
ဒီ ၀င္ေလ ထြက္ေလကုိ ႐ွဴရာမွာ
ေလကုိ၀ေအာင္႐ွဴ၊ ေလွ်ာ့ၿပီးလည္း မရွဴရဘူး၊
သိပ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္လည္း မရွဴရဘူး၊
မွန္မွန္ပဲ ရွဴရမယ္၊ ႐ႈိက္ရမယ္။
ၿပီးေတာ့ မင္းစိတ္ကုိ ႏွာသီးဖ်ား, အထက္ႏႈတ္ခမ္း,
ရင္ၫြန္႔ဆုိတဲ့ သုံးေနရာတြင္ ႀကိဳက္ရာတေနရာမွာထားပါ။
သတိနဲ႔ကပ္ထားရမယ္။
မလစ္ေစရဘူး။
၀င္ေလထြက္ေလ႐ွဴရွဴိက္တဲ့အခါမွာ
ႏွာသီးဖ်ားမွာ ထိတာကုိ သိရမယ္။
သူ႔သေဘာအတုိင္း မွန္မွန္ေလး (၀င္သက္ထြက္သက္)ကုိ
သိေနတဲ့ အာ႐ုံမွတပါး
တျခားဘယ္ကုိမွ မေရာက္ရဘူး၊ အာ႐ုံမျပဳရဘူး။
အာနာပါနလုပ္ၿပီး သမာဓိအားေကာင္းလာတဲ့ ေယာဂီဟာ
႐ုပ္နာမ္ ၂-ပါးကုိ ပုိင္းျခားသိၿပီး ခႏၶာငါးပါးဆုိတာလည္း ပုိင္းျခားသိရမယ္။
(၁) ႐ုပ္က ႐ူပကၡႏၶာ၊
(၂) သိစိတ္က ၀ိညာဏကၡႏၶာ၊
(၃) ခံစားမႈ=ေ၀ဒနာက ေ၀ဒနာကၡႏၶာ၊
(၄) မွတ္သားမႈ=သညာက သညာကၡႏၶာ၊
(၅) ဖႆေစတနာစတဲ့ က်န္ေစတသိက္ ၅၀ က သခၤါရကၡႏၶာလုိ႔ သိမွတ္ရမယ္။
ဒါေတြ သိၿပီးတဲ့ေနာက္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္နည္းနဲ႔လဲ
အေၾကာင္းအက်ဳိးခဲြၿပီး ဒိ႒ိခြာရဦးမယ္။
ဒီလုိသိမႈကုိ အရင္ေပးၿပီးမွ အလုပ္ကုိေပးလုိ႔ျဖစ္မယ္။
ဒီေတာ့ ခႏၶာငါးပါးကုိ ပုိင္းျခားၿပီး သိျမင္ၿပီးရင္
႐ုပ္နာမ္ခႏၶာကုိ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ ေရွးကျဖစ္ၿပီးခဲ့တဲ့
အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ သခၤါရတုိ႔ဟာ အေၾကာင္းတရား၊
ဒီ႐ုပ္ နာမ္ ခႏၶာတုိ႔ဟာ အက်ဳိးတရားလုိ႔
အၾကမ္းအားျဖင့္ မင္း သိျမင္ရမယ္။
ကဲ...... မင္း တရားအားထုတ္ဖုိ႔ ကမၼ႒ာန္းေတာင္း လုိက္ဆုိ၊
ကမၼ႒ာနံ ေမ ဘေႏၲ ေဒထ၊
သံသာရ၀႗ဒုကၡေတာ ေမာစနတၳာယ။
ဘေႏၲ၊ အရွင္ဘုရား။ ေမ၊ တပည့္ေတာ္အား။
သံသာရ၀႗ဒုကၡေတာ၊ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ။
ေမာစနတၳာယ၊ ကၽြတ္လြတ္ ထြက္ေျမာက္ပါေစျခင္း အက်ဳိးငွာ။
ကမၼ႒ာနံ၊ မဂ္ ဖုိလ္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အေကာင္းဆုံးျဖစ္တဲ့ ကမၼ႒ာန္းကုိ။
ေဒထ၊ က႐ုဏာေရွ႕ထား ေပးသနားေတာ္မူပါဘုရား။ အဲဒါ ၃-ေခါက္ဆုိပါ။
ကဲ ငါေျပာသလုိ “အာနာပါန”ကုိ သြားအားထုတ္ေခ်ေတာ့။
(ေနာက္ တနာရီေလာက္ အားထုတ္ၿပီး ျပန္လာေတာ့)
မင္း အာနာပါနကုိ အားထုတ္တာ
တနာရီေလာက္ သမာဓိရတယ္ဆုိတာဟာ ၀ိရိယရွိလုိ႔ေပါ့။
အဲဒါ သမၼာ၀ါယာမလုိ႔ ေခၚတယ္။
မင္းစိတ္က ေလကုိ႐ွဴတုိင္း ရွဴတုိင္း
ရင္ၫြန္႔ကုိ ေရာက္တုိင္း ေရာက္တုိင္း သိရဲ႕လား၊ (သိပါတယ္ဘုရား)။
ေအး.... မင္း အဲဒါကုိ သိေနတယ္ဆုိတာ
သတိကုိ လက္မလႊတ္လုိ႔ သိတာ၊
အဲဒါ သမၼာသတိလုိ႔ ေခၚတယ္။
မင္း အာနာပါနကုိ အားထုတ္ေနတုန္း၊
မင္းစိတ္ဟာ ထားတဲ့ရင္ၫြန္႔မွာပဲ ရွိေနၿပီး
တျခားအာ႐ုံသုိ႔ ေရာက္မသြားတာကုိ
သမၼာသမာဓိ လုိ႔ေခၚတယ္။
စိတ္က ကုိယ္ထားတဲ့ေနရာမွာ တည္ေနတာေပါ့။
ေအး..... မင္း သမာဓိေတာ့ရပါၿပီ။
ဒါေပမယ့္ ဒါထက္ သမာဓိေကာင္းေကာင္းႀကီးရဖုိ႔
အားထုတ္ရန္လုိေနေသးတယ္။
၀င္ေလထြက္ေလရွဴတဲ့အခါ ႏွာေခါင္းထဲက ရွဴရမယ္။
ပါးစပ္က မရွဴရဘူး။
ႏွာေခါင္းကရွဴလည္း ဘယ္ဘက္က ရွဴတယ္
ညာဘက္ကရွဴတယ္ ဆုိတာေတြ လုိက္ေနဖုိ႔မလုိဘူး။
သမာဓိရဖုိ႔ပဲ အေရးႀကီးတယ္။
ႏွာေခါင္းက ရွဴရင္ ရွဴတာသိရမယ္။
ရွဳိက္ရင္ ရွဳိက္တာသိရမယ္။
မင္းကို ပထမ အာနာပါန အားထုတ္ခုိင္းစဥ္က
စိတ္ကုိ ရင္ၫြန္႔မွာ အကပ္ခုိင္းတယ္။
အခုတစ္ခါ အားထုတ္ရမွာက
(ႏွာသီးဖ်ား, ရင္ၫြန္႔, ခ်က္) ေရာက္တုိင္း ေရာက္တုိင္း
၀င္ေလရွဴလုိက္တဲ့အခါ
ႏွာသီးဖ်ားကအစ၊
ရင္ၫြန္႔အလယ္၊
ခ်က္အဆုံး ၀င္တာကုိသိရမယ္။
ေလထုတ္လုိက္တဲ့အခါမွာလဲ
ခ်က္အစ၊ ရင္ၫြန္႔အလယ္၊ ႏွာသီးဖ်ားအဆုံး
ထြက္တာကုိ သိလုိက္ရမယ္။
ဒီလုိအားထုတ္ၿပီး အသိလုိက္သြားရင္
အာ႐ုံတျခားထြက္မသြားပဲ၊
သမာဓိေကာင္းေကာင္းႀကီး ရႏုိင္တယ္။
ေနာက္ အေလ့အက်င့္ေကာင္းေကာင္းရသြားရင္
၁၅ မိနစ္ေလာက္နဲ႔ သမာဓိထူေထာင္ႏုိင္တယ္။
မင္း သိဖုိ႔ရာ မင္း အခု ရွဴရွဳိက္ေနတာက႐ုပ္၊
ဒီ ရွဴရွဳိက္ေနတာကုိ သိတာက နာမ္၊
အဲဒီ ႐ုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါး ပုိင္းျခားသိတဲ့အခါ
နာမ႐ူပပရိေစၧဒဉာဏ္။ ၀ိသုဒၶိလုိ ေျပာရင္
ဒိ႒ိ၀ိသုဒၶိ တစ္ေပါင္းတည္း ျဖစ္လာတယ္။
ၿမဲၿမဲမွတ္ထားေနာ္၊
မင္း ကမၼ႒ာန္းအလုပ္၀င္တဲ့အခါ သိဖုိ႔ရာက
(၁) အာ႐ုံနဲ႔ သိမွတ္တဲ့စိတ္လုိ႔ ၂-မ်ဳိးမွတ္ထားရမယ္။
(၂) အာ႐ုံနဲ႔ သိမွတ္တဲ့စိတ္ဟာ တည့္တည့္ေနေအာင္ ရွဴရမယ္။
(၃) အာ႐ုံထဲက စိတ္ထြက္မသြားေအာင္ သတိျပဳရမယ္။
(၄) ကမၼ႒ာန္း အလုပ္၀င္တဲ့အခါ စိတ္က ဘာတခုမွမစဥ္းစားနဲ႔။
ဘာအာ႐ုံမွ ၀င္မလာေစနဲ႔၊
မင္းဟာ စိတ္တစ္လုံးကုိႏုိင္ေအာင္ ဆုံးမႏုိင္ရင္
ကိေလသာႏူနာအျမစ္ျပတ္ႏုိင္တယ္။
စိတ္တစ္လုံးကို မႏိုင္ရင္ေတာ့ ေလာကီအလုိလည္း
မင္းခ်မ္းသာရာရမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေလာကုတၱရာအလုိလည္း
ေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာႏူနာ
အျမစ္ျပတ္မွာမဟုတ္ဘူး။
မင္း စိတ္ကုိႏုိင္ေအာင္ ဒီလုိဆုံးမ။
ငါ ဥပမာေလးျပမယ္။
(၁) ႏြားေက်ာင္းသားဟာ ႏြား႐ုိင္းကုိ ဆုံးမခ်င္ရင္
ခ်ည္တုိင္ကုိ ခုိင္ခုိင္စုိက္၊ ႏြား႐ုိင္းကို နဖားႀကိဳးထုိး၊
ခ်ည္တုိင္မွာ ႀကိဳးနဲ႔ ၿမဲၿမဲခ်ည္ၿပီး ဆုံးမသလုိပဲ၊
ခ်ည္တုိင္နဲ႔တူတဲ့ ကမၼ႒ာန္း အာ႐ုံမွာ
ႏြား႐ုိင္းနဲ႔တူတဲ့ စိတ္ကုိ ႀကိဳးနဲ႔တူတဲ့
သတိ တရားျဖင့္ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ခ်ည္ၿပီး ဆုံးမရမယ္။
မင္းစိတ္ကုိ ဒီအတုိင္းဆုံးမ။
(၂) ကဲကြာ..... မင္းကုိ ေနာက္တစ္မ်ဳိးထပ္ေျပာအုံးမယ္။
အေပါက္ ၆-ေပါက္ရွိတဲ့ ေတာင္ပုိ႔ႀကီးထဲမွာရွိေနတဲ့
ဖြတ္တစ္ေကာင္ကုိ အမိဖမ္းခ်င္ရင္
အေပါက္ငါးေပါက္ကုိ လုံေအာင္ပိတ္၊
က်န္တဲ့အေပါက္ကေနၿပီး ေစာင့္ဖမ္းရင္
ဒီဖြတ္ကုိမိသလုိ မင္းရဲ႕ မ်က္စိ, နား, ႏွာေခါင္း, လွ်ာ, ကုိယ္ဆုိတဲ့
ဒြါရ ငါးေပါက္ကုိပိတ္ၿပီး က်န္တဲ့
မေနာဆုိတဲ့အေပါက္က ေစာင့္ဖမ္းရင္
မင္းရဲ႕ ဖြတ္နဲ႔တူတဲ့စိတ္ကုိ မိေရာေပါ့။
ကဲ... ကဲ.... မင္း သမာဓိကုိ
ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ထပ္ၿပီး အားထုတ္ေခ်ဦး။
(ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့)
မင္း မေန႔က သမာဓိေကာင္းေကာင္းရရဲ႕လား။
(ထိနမိဒၶ၀င္လုိ႔ သမာဓိခပ္က်ဲက်ဲပဲ ရတယ္ဘုရား)။
တယ္....ေရွာ္တာကုိး။
အဲဒါ မင္း ၀ီရိယလြန္လုိ႔ပဲ၊
၀ီရိယလြန္ေတာ့လဲ ထိနမိဒၶ၀င္တာပဲ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ မင္းထုိင္တဲ့ ဣရိယာပုတ္ကုိဖ်က္ၿပီး
လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အားထုတ္ရတယ္။
မင္း ၿမဲၿမဲမွတ္ထား၊ သတိသာလြန္တယ္လုိ႔မရွိတာ။
သဒၶါ၊ ပညာ၊ သမာဓိ၊ ၀ီရိယဆုိတာကုိ
ညီတူတၿပိဳင္တည္းလႊတ္ရတယ္။
တၿပိဳင္တည္း တညီတည္းျဖစ္ေအာင္
အားမထုတ္ႏုိင္ရင္
ဥဒၶစၥ(စိတ္ပ်ံ႕လြင့္မႈ)ျဖစ္ျဖစ္၊
ထိနမိဒၶ(စိတ္ထုိင္းမႈိင္းမႈ)ျဖစ္ျဖစ္ တခုခုေတာ့၀င္မွာပဲ။
(အခုအားထုတ္ခုိင္းတာက)
သမထသက္သက္ သမာဓိရ႐ုံခုိင္းတာ။
၀ိပႆနာ မေရာေစနဲ႔ဦး။
သဒၶါ၊ ပညာ၊ သမာဓိ၊ ၀ီရိယတုိ႔ကုိအပုိအလုိမရွိ၊
မေလ်ာ့မတင္း ေစာင္းႀကိဳးၫွင္းဆုိသလုိ အားထုတ္ရမယ္။
မင္းက တခါမွ အားမထုတ္ဘူးလုိ႔
ငါက ဒါေလာက္ အခ်ိန္အကုန္ခံၿပီး ေျပာျပေနရတာ၊
ဒီ အာနာပါန ၀င္ေလထြက္ေလ ရွဴရွဳိက္ၿပီး
အားထုတ္တာ ဘာခက္တာလုိက္လုိ႔၊
ကဲ အက်င့္ရေအာင္သြားအားထုတ္စမ္း၊
သမာဓိေကာင္းေကာင္းရမွ ငါ့ဆီလာခဲ့။
(၂-နာရီေလာက္ အားထုတ္ၿပီးလာေတာ့)
မင္း သမာဓိေကာင္းေကာင္းရၿပီလား၊ (ရပါၿပီဘုရား)။
မင္းက သမာဓိေကာင္းေကာင္းရတယ္တာေျပာတာ၊
မင္းရဲ႕ ႐ုပ္လကၡဏာက သမာဓိေကာင္းေကာင္းရတဲ့
လကၡဏာမဟုတ္ေသးဘူး။
သမာဓိရတဲ့ လကၡဏာက
သမာဓိေကာင္းေကာင္းရတဲ့
လကၡဏာနဲ႔ မရေသးတဲ့ လကၡဏာဟာ
အပုံႀကီးျခားနားတယ္ ဆုိတာ ေနာက္ေတာ့ ငါေျပာျပမယ္။
မင္း အခု ထမင္းစား ေရခ်ဳိး ေနာက္
ခႏၶာ၀န္ကုိ ျပည့္စုံေအာင္ ေဆာင္႐ြက္၊
တရားထုိင္ခ်ိန္က်မွ အခင္းႀကီး, အခင္းေလးေတြ မေပၚေစနဲ႔၊
ဒီကိစၥေတြဟာ အမ်ားႀကီး အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တယ္။
ကဲ ဒါေတြျပည့္စုံေအာင္လုပ္ၿပီးအားထုတ္ေခ်။
(၂-နာရီေလာက္ အားထုတ္ၿပီး ျပန္လာေတာ့)
မင္း သမာဓိ ေကာင္းေကာင္းရၿပီလား၊ (ရပါၿပီဘုရား)၊
ေအး... ဒါေလာက္ဆုိရင္ ေတာ္ေလာက္ၿပီ၊
ဒီတစ္ခါ ၀ိပႆနာ႐ႈရမယ္။
ေရွးဦးစြာ သမာဓိေကာင္းေကာင္း ထူေထာင္ရမယ္။
ေနာက္ ၀ိပႆနာဘက္ေျပာင္းၿပီး႐ႈရမယ္။
၀ိပႆနာဆုိတာက ပညာလမ္းကုိ စိတ္ၫြတ္ၿပီး
႐ုပ္နာမ္လကၡဏာ ျဖစ္ေပၚလာတာေတြကုိ ဆင္ျခင္တာပါပဲ။
ယခုလက္ရွိ ခႏၶာႀကီးဟာ ပဋိသေႏၶကစၿပီး
ေသသည့္တုိင္ေအာင္ မျပတ္မစဲ,
ထပ္တလဲလဲ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတယ္။
အနိစၥ, ဒုကၡ, အနတၱ၊ လကၡဏာေရး ၃-ပါးတုိ႔သာ
မုခ်ဧကန္ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကပါတကားလုိ႔ သိျမင္ရတယ္။
႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးတုိ႔ကား မၿမဲ, ဆင္းရဲ, ငါလဲမဟုတ္။
႐ုပ္နာမ္ေတြဟာ “အနတၱ”ဟု ထင္ျမင္မႈ မ်ားလာတဲ့အခါ
ျဖစ္လုိက္ခ်ဳပ္လုိက္နဲ႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ျမင္တဲ့အခါ၊
ဥဒယဗၺယဉာဏ္ ေရာက္တယ္လုိ႔ သိရမယ္။
နားလည္ၿပီလား။
တရားမထုိင္ခင္က အသိဉာဏ္နဲ႔
ဒီလုိမရွင္းရင္ ခရီးေရာက္မွာမဟုတ္ဘူး။
အဲဒီေတာ့ ဒိ႒ိ ၀ိစိကိစၧာကုိ ထပ္ၿပီးပယ္ေပးရဦးမယ္။
မင္း ေသာတာပန္ျဖစ္ခ်င္ရင္ “ဒိ႒ိ၀ိစိကိစၧာ”ကုိ အရင္ပယ္ရမယ္။
(မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ၾသ၀ါဒတရားမ်ားမွ
(၁၃၁၉-ခု ေတာ္သလင္းလ၌ “ေထ႐ုပၸတၱိႏွင့္ က်င့္စဥ္”ေရးသူ
ဦးေက်ာ္သိန္း အား ေဟာၾကားေသာ တရား ၃-ပုဒ္မွ))
Post by , သစၥာတရားမ်ား
Friday, January 20, 2017
ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူကုန္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မ်ား(၁)
💐🕯💧🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏💧🕯💐
ဗုဒၶဘာသာဝင္ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒါကို သိထားသင့္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္္တို႔သည္ အကုသိုလ္နည္းပါးေသာ (သို႔မဟုတ္) မထင္ရွားေသာ လူ.သက္တမ္း တစ္သိန္း၏ အထက္နွွင့္ကုသိုလ္နည္းပါးေသာ (သို႔မဟုတ္) မထင္ရွားလြန္းေသာ လူ႕သက္တမ္း တစ္ရာတမ္း၏ ေအာက္တြင္ မပြင့္ေတာ္မူၾကေပ။ အကုသိုလ္နွွင့္ ကုသိုလ္ ေရာေထြးေနေသာ တစ္သိန္းနွွင့္ တစ္ရာတမ္း ၾကားတြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကသည္။
၁။ ဤကမၻာမွ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ကမၻာ၌ …တဏွကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေမဓကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သရဏကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ထုိေလးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔ သည္ တစ္ခုတည္းေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။
၂။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ေကာ႑ညမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ တစ္ဆူတည္းသာလွ်င္ ပြင့္ေတာ္မူ၍ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။
၃။ ထုိဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌ ကမၻာ တို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၄။ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မဂၤလမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၅။ မဂၤလျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သုမနျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္း ေကာင္း၊ ေရ၀တျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသာဘိတျမတ္စြာ ဘုရား သည္ လည္းေကာင္း စကၡဳ (ငါးမ်ဳိး) ရွိေတာ္မူကုန္ေသာ အလင္းေရာင္ကို ျပဳေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၆။ ေသာဘိတျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မ်ားေသာ အျခံအရံရွိေသာ အေနာမ ဒႆီ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၇။ အေနာမဒႆီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ပဒုမျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ နာရဒ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္မူၾကကုန္ေသာ အမိုက္ေမွာင္၏ အဆံုးကို ျပဳတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာ ဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။
၈။ နာရဒျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ပဒုမုတၱရမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူလ်က္ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။
၉။ နာရဒျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၁၀။ ကမၻာတစ္သိန္းထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ ေပးလွဴဖြယ္ပစၥည္း ၀တၳဳတို႔ကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။
၁၁။ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာသံုးေသာင္းထက္၌ သုေမဓျမတ္စြာဘုရား သည္ လည္းေကာင္း၊ သုဇာတျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏ်စ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၂။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာ တစ္ေထာင့္ရွစ္ရာထက္ ၌ (နိဗၺာန္သို႔) ပို႔ေဆာင္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ပိယဒႆီ အတၳဒႆီ ဓမၼဒႆီ အားျဖင့္ သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရား တို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၃။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္၌ ကိုယ္တုိင္ သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္ မူကုန္ေသာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းရွိသူ နတ္လူတို႔ထက္ ျမတ္ေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာက၌ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ထုိပိယဒႆီစေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၄။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ေလးကမၻာထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ (ကိေလသာ) ေျငာင့္ကို ႏုတ္ပယ္ေတာ္မူတတ္ေသာ အျမတ္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ေတာ္မူ ေသာ သိဒၶတၳျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။
၁၅။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ႏွစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာသူ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ တိႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဖုႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၆။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ ၀ိပႆီမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ သနားျခင္း က႐ုဏာ ရွိေတာ္မူေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း သတၱ၀ါတို႔ကို သံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္ေစေတာ္မူ၏။
၁၇။ ဤကမၻာမွ သံုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္မမူေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ သိခီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေ၀ႆဘူျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၈။ ဤဘဒၵကမၻာ၌ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေကာဏာဂံု ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ကႆပျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၉။ ယခုအခါ ငါသည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူ၏၊ ေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း (ေနာက္၌) ပြင့္ေတာ္မူလတၱံ႕၊ ပညာရွိေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာကကို အစဥ္ သနား ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ဤငါးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း ဤဘဒၵကမၻာ၌ပင္ ပြင့္ ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၂၀။ ဤတရားမင္း ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း၊ အကုေဋမကမ်ားစြာေသာ အျခား တစ္ပါးေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း ထုိဗုဒၶ၀င္ အက်င့္လမ္းကို ေဟာၾကားၿပီးလွ်င္ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တပည့္သာ၀ကႏွင့္တကြ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူၾကေလကုန္ၿပီ။ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ေဂါတမ ဘုရားရွင္ ျဖစ္္လာမည့္ သုေမဓါ ရွင္ရေသ့အား ေနာင္ ဘဒၵကမၻာ တြင္ ေဂါတမ အမည္ျဖင့္ ဘုရားျဖစ္မည္ ဟု ဗ်ာဓိတ္ေပးေသာ “ ဒီပင္ကရာ” ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာ သာရမ႑ကမၻာ တြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္မ်ား မွ ေဂါတမ ဘုရားရွင္အထိ ဘုရားရွင္ ၂၈ - ဆူ ရိွေလသည္။ ဤဘုရားရွင္မ်ားကို ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားမ်ား ဟုေခၚေ၀ၚ ပူေဇာ္ၾကပါသည္။ ေဂါတမ ဘုရားေလာင္း ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာ ကမာၻမွစ၍ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္မ်ား၏ အမည္ေတာ္တို႔ျဖစ္သည္။
(၁) တဏွကၤရာဘုရား - ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ စရီးပင္ (ေတာင္မ႐ိုးပင္) ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္တစ္သိန္း ေနေတာ္မူ၏။
(၂) ေမဓကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ေပါက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၃) သရဏကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ တလ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။
(၄) ဒီပကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေညာင္ၾကပ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၅) ေကာ႑ညဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေၾကာင္လွ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၆) မဂၤလဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၇) သုမနဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၈) ေရ၀တဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။
(၉) ေသာဘိတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၀) အေနာမဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေထာက္ၾကံ႕ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၁) ပဒုမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၂) နာရဒဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၃) ပဒုမုတၱရဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ထင္း႐ူးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တသိန္း။
(၁၄) သုေမဓာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ထိန္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၅) သုဇာတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ကိုးလ ၊ ၀ါးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၆) ပီယဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရခတက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၇)အတၱဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ စကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၈) ဓမၼဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ လိပ္ဆူးေရႊပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၉) သိဒၶတၳဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ မဟာေလွကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၂၀) တိႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ပိေတာက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၂၁) ဖုႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ သွ်ိသွ်ားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၂၂)၀ိပႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။
(၂၃) သိခီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သရက္ျဖဴပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ခုနစ္ေသာင္း။
(၂၄) ေ၀ႆဘူဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ အင္ၾကင္းပင္ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။
(၂၅) ကကုသန္ဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကုကၠိဳပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေလးေသာင္း။
(၂၆) ေကာဏဂံုဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရသဖန္းပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ သံုးေသာင္း။
(၂၇) ကႆပဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ပေညာင္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ႏွစ္ေသာင္း။
(၂၈) ေဂါတမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ၊ ေညာင္ဗုဒၶေဟပင္ရင္း၌ ပြင့္ေတာ္မူသည္၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ေနေတာ္မူသည္။
�( ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ အကုသိုလ္ေပါမ်ား၊ ဆန္းျပားေသာ ဒိဠိအယူအဆမ်ိဳးစံုတို႔ ေပါမ်ားေသာ ကာလတြင္ ပြင့္ေတာ္မူရေသာ ဘုရားျဖစ္သည္။)
” ဘဒၵ ကမၻာ ” တြင္ ပြင့္ရန္ က်န္ေသးေသာ အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္သည္ လူ႕သက္တမ္း တစ္သိန္းတြင္ ဒုကၠရစရိယာ ( ၆ ) ရက္သာက်င့္ကာ ေဗာဒိကံေကာ္ပင္ေအာက္တြင္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားမ်ားတြင္ မပါ၀င္ပါ။
�( ဒီဃနိကယ္ ၊ ပါထိက၀ဂ္စကၠ၀တၱိသုတ္ေတာ္ )
ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားရွစ္ခိုး
တ ေမ သ ဒီ ေကာ မံ သု ေရ ၊ �ေသာ အ ပ နာ ပ ၊ သု သု ပိ။�အ ဓံ သိ တိ ဖု ၀ိ သိ ေ၀ ၊ �က ေကာ က ေဂါ နမာမဟံ ။
က်မ္းကိုး - (ဗုဒၶ၀ံသပါဠိေတာ္ႏွင္႔ ဆရာေတာ္ ရွင္ဥာဏိသာရ )။
မဂၤလာညခ်မ္းပါ။
အတိတ္ဘဝကေဆြမ်ဳိးညီအစ္ကိုေမာင္ႏွစ္မမိသားစုမ်ား
ျဖစ္ၾကကုန္ေသာဓမၼမိတ္ေဆြအားလုံး၊ စိတ္၏ခ်မ္းသားျခင္း၊ ကိုယ္၏က်မ္းမာျခင္း၊ ေဘးရန္ခပ္သိမ္းကင္းေဝးၾက၍ လိုအင္ဆႏၵဟူသမွ်တတိုင္းရၾကပါေစ။
💐🕯💧🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏💧🕯💐
ဗုဒၶဘာသာဝင္ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒါကို သိထားသင့္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္္တို႔သည္ အကုသိုလ္နည္းပါးေသာ (သို႔မဟုတ္) မထင္ရွားေသာ လူ.သက္တမ္း တစ္သိန္း၏ အထက္နွွင့္ကုသိုလ္နည္းပါးေသာ (သို႔မဟုတ္) မထင္ရွားလြန္းေသာ လူ႕သက္တမ္း တစ္ရာတမ္း၏ ေအာက္တြင္ မပြင့္ေတာ္မူၾကေပ။ အကုသိုလ္နွွင့္ ကုသိုလ္ ေရာေထြးေနေသာ တစ္သိန္းနွွင့္ တစ္ရာတမ္း ၾကားတြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကသည္။
၁။ ဤကမၻာမွ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ကမၻာ၌ …တဏွကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေမဓကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သရဏကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ထုိေလးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔ သည္ တစ္ခုတည္းေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။
၂။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ေကာ႑ညမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ တစ္ဆူတည္းသာလွ်င္ ပြင့္ေတာ္မူ၍ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။
၃။ ထုိဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌ ကမၻာ တို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၄။ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မဂၤလမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၅။ မဂၤလျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သုမနျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္း ေကာင္း၊ ေရ၀တျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသာဘိတျမတ္စြာ ဘုရား သည္ လည္းေကာင္း စကၡဳ (ငါးမ်ဳိး) ရွိေတာ္မူကုန္ေသာ အလင္းေရာင္ကို ျပဳေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၆။ ေသာဘိတျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မ်ားေသာ အျခံအရံရွိေသာ အေနာမ ဒႆီ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၇။ အေနာမဒႆီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ပဒုမျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ နာရဒ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္မူၾကကုန္ေသာ အမိုက္ေမွာင္၏ အဆံုးကို ျပဳတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာ ဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။
၈။ နာရဒျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ပဒုမုတၱရမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူလ်က္ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။
၉။ နာရဒျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၁၀။ ကမၻာတစ္သိန္းထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ ေပးလွဴဖြယ္ပစၥည္း ၀တၳဳတို႔ကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။
၁၁။ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာသံုးေသာင္းထက္၌ သုေမဓျမတ္စြာဘုရား သည္ လည္းေကာင္း၊ သုဇာတျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏ်စ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၂။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာ တစ္ေထာင့္ရွစ္ရာထက္ ၌ (နိဗၺာန္သို႔) ပို႔ေဆာင္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ပိယဒႆီ အတၳဒႆီ ဓမၼဒႆီ အားျဖင့္ သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရား တို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၃။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္၌ ကိုယ္တုိင္ သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္ မူကုန္ေသာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းရွိသူ နတ္လူတို႔ထက္ ျမတ္ေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာက၌ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ထုိပိယဒႆီစေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၄။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ေလးကမၻာထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ (ကိေလသာ) ေျငာင့္ကို ႏုတ္ပယ္ေတာ္မူတတ္ေသာ အျမတ္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ေတာ္မူ ေသာ သိဒၶတၳျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။
၁၅။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ႏွစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာသူ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ တိႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဖုႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၆။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ ၀ိပႆီမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ သနားျခင္း က႐ုဏာ ရွိေတာ္မူေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း သတၱ၀ါတို႔ကို သံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္ေစေတာ္မူ၏။
၁၇။ ဤကမၻာမွ သံုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္မမူေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ သိခီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေ၀ႆဘူျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၈။ ဤဘဒၵကမၻာ၌ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေကာဏာဂံု ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ကႆပျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၉။ ယခုအခါ ငါသည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူ၏၊ ေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း (ေနာက္၌) ပြင့္ေတာ္မူလတၱံ႕၊ ပညာရွိေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာကကို အစဥ္ သနား ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ဤငါးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း ဤဘဒၵကမၻာ၌ပင္ ပြင့္ ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၂၀။ ဤတရားမင္း ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း၊ အကုေဋမကမ်ားစြာေသာ အျခား တစ္ပါးေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း ထုိဗုဒၶ၀င္ အက်င့္လမ္းကို ေဟာၾကားၿပီးလွ်င္ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တပည့္သာ၀ကႏွင့္တကြ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူၾကေလကုန္ၿပီ။ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ေဂါတမ ဘုရားရွင္ ျဖစ္္လာမည့္ သုေမဓါ ရွင္ရေသ့အား ေနာင္ ဘဒၵကမၻာ တြင္ ေဂါတမ အမည္ျဖင့္ ဘုရားျဖစ္မည္ ဟု ဗ်ာဓိတ္ေပးေသာ “ ဒီပင္ကရာ” ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာ သာရမ႑ကမၻာ တြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္မ်ား မွ ေဂါတမ ဘုရားရွင္အထိ ဘုရားရွင္ ၂၈ - ဆူ ရိွေလသည္။ ဤဘုရားရွင္မ်ားကို ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားမ်ား ဟုေခၚေ၀ၚ ပူေဇာ္ၾကပါသည္။ ေဂါတမ ဘုရားေလာင္း ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာ ကမာၻမွစ၍ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္မ်ား၏ အမည္ေတာ္တို႔ျဖစ္သည္။
(၁) တဏွကၤရာဘုရား - ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ စရီးပင္ (ေတာင္မ႐ိုးပင္) ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္တစ္သိန္း ေနေတာ္မူ၏။
(၂) ေမဓကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ေပါက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၃) သရဏကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ တလ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။
(၄) ဒီပကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေညာင္ၾကပ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၅) ေကာ႑ညဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေၾကာင္လွ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၆) မဂၤလဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၇) သုမနဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၈) ေရ၀တဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။
(၉) ေသာဘိတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၀) အေနာမဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေထာက္ၾကံ႕ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၁) ပဒုမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၂) နာရဒဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၃) ပဒုမုတၱရဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ထင္း႐ူးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တသိန္း။
(၁၄) သုေမဓာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ထိန္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၅) သုဇာတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ကိုးလ ၊ ၀ါးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၆) ပီယဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရခတက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၇)အတၱဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ စကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၈) ဓမၼဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ လိပ္ဆူးေရႊပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၉) သိဒၶတၳဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ မဟာေလွကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၂၀) တိႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ပိေတာက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၂၁) ဖုႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ သွ်ိသွ်ားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၂၂)၀ိပႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။
(၂၃) သိခီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သရက္ျဖဴပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ခုနစ္ေသာင္း။
(၂၄) ေ၀ႆဘူဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ အင္ၾကင္းပင္ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။
(၂၅) ကကုသန္ဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကုကၠိဳပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေလးေသာင္း။
(၂၆) ေကာဏဂံုဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရသဖန္းပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ သံုးေသာင္း။
(၂၇) ကႆပဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ပေညာင္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ႏွစ္ေသာင္း။
(၂၈) ေဂါတမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ၊ ေညာင္ဗုဒၶေဟပင္ရင္း၌ ပြင့္ေတာ္မူသည္၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ေနေတာ္မူသည္။
�( ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ အကုသိုလ္ေပါမ်ား၊ ဆန္းျပားေသာ ဒိဠိအယူအဆမ်ိဳးစံုတို႔ ေပါမ်ားေသာ ကာလတြင္ ပြင့္ေတာ္မူရေသာ ဘုရားျဖစ္သည္။)
” ဘဒၵ ကမၻာ ” တြင္ ပြင့္ရန္ က်န္ေသးေသာ အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္သည္ လူ႕သက္တမ္း တစ္သိန္းတြင္ ဒုကၠရစရိယာ ( ၆ ) ရက္သာက်င့္ကာ ေဗာဒိကံေကာ္ပင္ေအာက္တြင္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားမ်ားတြင္ မပါ၀င္ပါ။
�( ဒီဃနိကယ္ ၊ ပါထိက၀ဂ္စကၠ၀တၱိသုတ္ေတာ္ )
ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားရွစ္ခိုး
တ ေမ သ ဒီ ေကာ မံ သု ေရ ၊ �ေသာ အ ပ နာ ပ ၊ သု သု ပိ။�အ ဓံ သိ တိ ဖု ၀ိ သိ ေ၀ ၊ �က ေကာ က ေဂါ နမာမဟံ ။
က်မ္းကိုး - (ဗုဒၶ၀ံသပါဠိေတာ္ႏွင္႔ ဆရာေတာ္ ရွင္ဥာဏိသာရ )။
မဂၤလာညခ်မ္းပါ။
အတိတ္ဘဝကေဆြမ်ဳိးညီအစ္ကိုေမာင္ႏွစ္မမိသားစုမ်ား
ျဖစ္ၾကကုန္ေသာဓမၼမိတ္ေဆြအားလုံး၊ စိတ္၏ခ်မ္းသားျခင္း၊ ကိုယ္၏က်မ္းမာျခင္း၊ ေဘးရန္ခပ္သိမ္းကင္းေဝးၾက၍ လိုအင္ဆႏၵဟူသမွ်တတိုင္းရၾကပါေစ။
ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူကုန္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မ်ား(၁)
💐🕯💧🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏💧🕯💐
ဗုဒၶဘာသာဝင္ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒါကို သိထားသင့္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္္တို႔သည္ အကုသိုလ္နည္းပါးေသာ (သို႔မဟုတ္) မထင္ရွားေသာ လူ.သက္တမ္း တစ္သိန္း၏ အထက္နွွင့္ကုသိုလ္နည္းပါးေသာ (သို႔မဟုတ္) မထင္ရွားလြန္းေသာ လူ႕သက္တမ္း တစ္ရာတမ္း၏ ေအာက္တြင္ မပြင့္ေတာ္မူၾကေပ။ အကုသိုလ္နွွင့္ ကုသိုလ္ ေရာေထြးေနေသာ တစ္သိန္းနွွင့္ တစ္ရာတမ္း ၾကားတြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကသည္။
၁။ ဤကမၻာမွ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ကမၻာ၌ …တဏွကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေမဓကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သရဏကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ထုိေလးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔ သည္ တစ္ခုတည္းေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။
၂။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ေကာ႑ညမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ တစ္ဆူတည္းသာလွ်င္ ပြင့္ေတာ္မူ၍ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။
၃။ ထုိဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌ ကမၻာ တို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၄။ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မဂၤလမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၅။ မဂၤလျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သုမနျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္း ေကာင္း၊ ေရ၀တျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသာဘိတျမတ္စြာ ဘုရား သည္ လည္းေကာင္း စကၡဳ (ငါးမ်ဳိး) ရွိေတာ္မူကုန္ေသာ အလင္းေရာင္ကို ျပဳေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၆။ ေသာဘိတျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မ်ားေသာ အျခံအရံရွိေသာ အေနာမ ဒႆီ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၇။ အေနာမဒႆီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ပဒုမျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ နာရဒ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္မူၾကကုန္ေသာ အမိုက္ေမွာင္၏ အဆံုးကို ျပဳတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာ ဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။
၈။ နာရဒျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ပဒုမုတၱရမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူလ်က္ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။
၉။ နာရဒျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၁၀။ ကမၻာတစ္သိန္းထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ ေပးလွဴဖြယ္ပစၥည္း ၀တၳဳတို႔ကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။
၁၁။ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာသံုးေသာင္းထက္၌ သုေမဓျမတ္စြာဘုရား သည္ လည္းေကာင္း၊ သုဇာတျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏ်စ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၂။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာ တစ္ေထာင့္ရွစ္ရာထက္ ၌ (နိဗၺာန္သို႔) ပို႔ေဆာင္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ပိယဒႆီ အတၳဒႆီ ဓမၼဒႆီ အားျဖင့္ သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရား တို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၃။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္၌ ကိုယ္တုိင္ သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္ မူကုန္ေသာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းရွိသူ နတ္လူတို႔ထက္ ျမတ္ေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာက၌ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ထုိပိယဒႆီစေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၄။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ေလးကမၻာထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ (ကိေလသာ) ေျငာင့္ကို ႏုတ္ပယ္ေတာ္မူတတ္ေသာ အျမတ္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ေတာ္မူ ေသာ သိဒၶတၳျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။
၁၅။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ႏွစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာသူ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ တိႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဖုႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၆။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ ၀ိပႆီမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ သနားျခင္း က႐ုဏာ ရွိေတာ္မူေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း သတၱ၀ါတို႔ကို သံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္ေစေတာ္မူ၏။
၁၇။ ဤကမၻာမွ သံုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္မမူေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ သိခီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေ၀ႆဘူျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၈။ ဤဘဒၵကမၻာ၌ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေကာဏာဂံု ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ကႆပျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၉။ ယခုအခါ ငါသည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူ၏၊ ေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း (ေနာက္၌) ပြင့္ေတာ္မူလတၱံ႕၊ ပညာရွိေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာကကို အစဥ္ သနား ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ဤငါးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း ဤဘဒၵကမၻာ၌ပင္ ပြင့္ ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၂၀။ ဤတရားမင္း ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း၊ အကုေဋမကမ်ားစြာေသာ အျခား တစ္ပါးေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း ထုိဗုဒၶ၀င္ အက်င့္လမ္းကို ေဟာၾကားၿပီးလွ်င္ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တပည့္သာ၀ကႏွင့္တကြ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူၾကေလကုန္ၿပီ။ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ေဂါတမ ဘုရားရွင္ ျဖစ္္လာမည့္ သုေမဓါ ရွင္ရေသ့အား ေနာင္ ဘဒၵကမၻာ တြင္ ေဂါတမ အမည္ျဖင့္ ဘုရားျဖစ္မည္ ဟု ဗ်ာဓိတ္ေပးေသာ “ ဒီပင္ကရာ” ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာ သာရမ႑ကမၻာ တြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္မ်ား မွ ေဂါတမ ဘုရားရွင္အထိ ဘုရားရွင္ ၂၈ - ဆူ ရိွေလသည္။ ဤဘုရားရွင္မ်ားကို ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားမ်ား ဟုေခၚေ၀ၚ ပူေဇာ္ၾကပါသည္။ ေဂါတမ ဘုရားေလာင္း ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာ ကမာၻမွစ၍ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္မ်ား၏ အမည္ေတာ္တို႔ျဖစ္သည္။
(၁) တဏွကၤရာဘုရား - ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ စရီးပင္ (ေတာင္မ႐ိုးပင္) ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္တစ္သိန္း ေနေတာ္မူ၏။
(၂) ေမဓကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ေပါက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၃) သရဏကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ တလ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။
(၄) ဒီပကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေညာင္ၾကပ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၅) ေကာ႑ညဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေၾကာင္လွ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၆) မဂၤလဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၇) သုမနဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၈) ေရ၀တဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။
(၉) ေသာဘိတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၀) အေနာမဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေထာက္ၾကံ႕ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၁) ပဒုမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၂) နာရဒဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၃) ပဒုမုတၱရဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ထင္း႐ူးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တသိန္း။
(၁၄) သုေမဓာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ထိန္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၅) သုဇာတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ကိုးလ ၊ ၀ါးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၆) ပီယဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရခတက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၇)အတၱဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ စကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၈) ဓမၼဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ လိပ္ဆူးေရႊပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၉) သိဒၶတၳဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ မဟာေလွကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၂၀) တိႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ပိေတာက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၂၁) ဖုႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ သွ်ိသွ်ားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၂၂)၀ိပႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။
(၂၃) သိခီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သရက္ျဖဴပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ခုနစ္ေသာင္း။
(၂၄) ေ၀ႆဘူဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ အင္ၾကင္းပင္ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။
(၂၅) ကကုသန္ဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကုကၠိဳပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေလးေသာင္း။
(၂၆) ေကာဏဂံုဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရသဖန္းပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ သံုးေသာင္း။
(၂၇) ကႆပဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ပေညာင္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ႏွစ္ေသာင္း။
(၂၈) ေဂါတမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ၊ ေညာင္ဗုဒၶေဟပင္ရင္း၌ ပြင့္ေတာ္မူသည္၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ေနေတာ္မူသည္။
�( ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ အကုသိုလ္ေပါမ်ား၊ ဆန္းျပားေသာ ဒိဠိအယူအဆမ်ိဳးစံုတို႔ ေပါမ်ားေသာ ကာလတြင္ ပြင့္ေတာ္မူရေသာ ဘုရားျဖစ္သည္။)
” ဘဒၵ ကမၻာ ” တြင္ ပြင့္ရန္ က်န္ေသးေသာ အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္သည္ လူ႕သက္တမ္း တစ္သိန္းတြင္ ဒုကၠရစရိယာ ( ၆ ) ရက္သာက်င့္ကာ ေဗာဒိကံေကာ္ပင္ေအာက္တြင္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားမ်ားတြင္ မပါ၀င္ပါ။
�( ဒီဃနိကယ္ ၊ ပါထိက၀ဂ္စကၠ၀တၱိသုတ္ေတာ္ )
ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားရွစ္ခိုး
တ ေမ သ ဒီ ေကာ မံ သု ေရ ၊ �ေသာ အ ပ နာ ပ ၊ သု သု ပိ။�အ ဓံ သိ တိ ဖု ၀ိ သိ ေ၀ ၊ �က ေကာ က ေဂါ နမာမဟံ ။
က်မ္းကိုး - (ဗုဒၶ၀ံသပါဠိေတာ္ႏွင္႔ ဆရာေတာ္ ရွင္ဥာဏိသာရ )။
မဂၤလာညခ်မ္းပါ။
အတိတ္ဘဝကေဆြမ်ဳိးညီအစ္ကိုေမာင္ႏွစ္မမိသားစုမ်ား
ျဖစ္ၾကကုန္ေသာဓမၼမိတ္ေဆြအားလုံး၊ စိတ္၏ခ်မ္းသားျခင္း၊ ကိုယ္၏က်မ္းမာျခင္း၊ ေဘးရန္ခပ္သိမ္းကင္းေဝးၾက၍ လိုအင္ဆႏၵဟူသမွ်တတိုင္းရၾကပါေစ။
💐🕯💧🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏💧🕯💐
ဗုဒၶဘာသာဝင္ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒါကို သိထားသင့္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္္တို႔သည္ အကုသိုလ္နည္းပါးေသာ (သို႔မဟုတ္) မထင္ရွားေသာ လူ.သက္တမ္း တစ္သိန္း၏ အထက္နွွင့္ကုသိုလ္နည္းပါးေသာ (သို႔မဟုတ္) မထင္ရွားလြန္းေသာ လူ႕သက္တမ္း တစ္ရာတမ္း၏ ေအာက္တြင္ မပြင့္ေတာ္မူၾကေပ။ အကုသိုလ္နွွင့္ ကုသိုလ္ ေရာေထြးေနေသာ တစ္သိန္းနွွင့္ တစ္ရာတမ္း ၾကားတြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကသည္။
၁။ ဤကမၻာမွ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ကမၻာ၌ …တဏွကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေမဓကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သရဏကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ထုိေလးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔ သည္ တစ္ခုတည္းေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။
၂။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ေကာ႑ညမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ တစ္ဆူတည္းသာလွ်င္ ပြင့္ေတာ္မူ၍ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။
၃။ ထုိဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌ ကမၻာ တို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၄။ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မဂၤလမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၅။ မဂၤလျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သုမနျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္း ေကာင္း၊ ေရ၀တျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသာဘိတျမတ္စြာ ဘုရား သည္ လည္းေကာင္း စကၡဳ (ငါးမ်ဳိး) ရွိေတာ္မူကုန္ေသာ အလင္းေရာင္ကို ျပဳေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၆။ ေသာဘိတျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မ်ားေသာ အျခံအရံရွိေသာ အေနာမ ဒႆီ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၇။ အေနာမဒႆီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ပဒုမျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ နာရဒ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္မူၾကကုန္ေသာ အမိုက္ေမွာင္၏ အဆံုးကို ျပဳတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာ ဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။
၈။ နာရဒျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ပဒုမုတၱရမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူလ်က္ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။
၉။ နာရဒျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။
၁၀။ ကမၻာတစ္သိန္းထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ ေပးလွဴဖြယ္ပစၥည္း ၀တၳဳတို႔ကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။
၁၁။ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာသံုးေသာင္းထက္၌ သုေမဓျမတ္စြာဘုရား သည္ လည္းေကာင္း၊ သုဇာတျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏ်စ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၂။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာ တစ္ေထာင့္ရွစ္ရာထက္ ၌ (နိဗၺာန္သို႔) ပို႔ေဆာင္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ပိယဒႆီ အတၳဒႆီ ဓမၼဒႆီ အားျဖင့္ သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရား တို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၃။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္၌ ကိုယ္တုိင္ သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္ မူကုန္ေသာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းရွိသူ နတ္လူတို႔ထက္ ျမတ္ေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာက၌ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ထုိပိယဒႆီစေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၄။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ေလးကမၻာထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ (ကိေလသာ) ေျငာင့္ကို ႏုတ္ပယ္ေတာ္မူတတ္ေသာ အျမတ္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ေတာ္မူ ေသာ သိဒၶတၳျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။
၁၅။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ႏွစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာသူ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ တိႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဖုႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၆။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ ၀ိပႆီမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ သနားျခင္း က႐ုဏာ ရွိေတာ္မူေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း သတၱ၀ါတို႔ကို သံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္ေစေတာ္မူ၏။
၁၇။ ဤကမၻာမွ သံုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္မမူေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ သိခီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေ၀ႆဘူျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၈။ ဤဘဒၵကမၻာ၌ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေကာဏာဂံု ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ကႆပျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၁၉။ ယခုအခါ ငါသည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူ၏၊ ေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း (ေနာက္၌) ပြင့္ေတာ္မူလတၱံ႕၊ ပညာရွိေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာကကို အစဥ္ သနား ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ဤငါးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း ဤဘဒၵကမၻာ၌ပင္ ပြင့္ ေတာ္မူၾကကုန္၏။
၂၀။ ဤတရားမင္း ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း၊ အကုေဋမကမ်ားစြာေသာ အျခား တစ္ပါးေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း ထုိဗုဒၶ၀င္ အက်င့္လမ္းကို ေဟာၾကားၿပီးလွ်င္ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တပည့္သာ၀ကႏွင့္တကြ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူၾကေလကုန္ၿပီ။ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ေဂါတမ ဘုရားရွင္ ျဖစ္္လာမည့္ သုေမဓါ ရွင္ရေသ့အား ေနာင္ ဘဒၵကမၻာ တြင္ ေဂါတမ အမည္ျဖင့္ ဘုရားျဖစ္မည္ ဟု ဗ်ာဓိတ္ေပးေသာ “ ဒီပင္ကရာ” ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာ သာရမ႑ကမၻာ တြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္မ်ား မွ ေဂါတမ ဘုရားရွင္အထိ ဘုရားရွင္ ၂၈ - ဆူ ရိွေလသည္။ ဤဘုရားရွင္မ်ားကို ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားမ်ား ဟုေခၚေ၀ၚ ပူေဇာ္ၾကပါသည္။ ေဂါတမ ဘုရားေလာင္း ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာ ကမာၻမွစ၍ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္မ်ား၏ အမည္ေတာ္တို႔ျဖစ္သည္။
(၁) တဏွကၤရာဘုရား - ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ စရီးပင္ (ေတာင္မ႐ိုးပင္) ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္တစ္သိန္း ေနေတာ္မူ၏။
(၂) ေမဓကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ေပါက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၃) သရဏကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ တလ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။
(၄) ဒီပကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေညာင္ၾကပ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၅) ေကာ႑ညဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေၾကာင္လွ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၆) မဂၤလဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၇) သုမနဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၈) ေရ၀တဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။
(၉) ေသာဘိတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၀) အေနာမဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေထာက္ၾကံ႕ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၁) ပဒုမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၂) နာရဒဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၃) ပဒုမုတၱရဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ထင္း႐ူးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တသိန္း။
(၁၄) သုေမဓာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ထိန္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၅) သုဇာတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ကိုးလ ၊ ၀ါးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၆) ပီယဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရခတက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၁၇)အတၱဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ စကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၈) ဓမၼဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ လိပ္ဆူးေရႊပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၁၉) သိဒၶတၳဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ မဟာေလွကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၂၀) တိႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ပိေတာက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။
(၂၁) ဖုႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ သွ်ိသွ်ားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။
(၂၂)၀ိပႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။
(၂၃) သိခီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သရက္ျဖဴပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ခုနစ္ေသာင္း။
(၂၄) ေ၀ႆဘူဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ အင္ၾကင္းပင္ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။
(၂၅) ကကုသန္ဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကုကၠိဳပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေလးေသာင္း။
(၂၆) ေကာဏဂံုဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရသဖန္းပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ သံုးေသာင္း။
(၂၇) ကႆပဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ပေညာင္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ႏွစ္ေသာင္း။
(၂၈) ေဂါတမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ၊ ေညာင္ဗုဒၶေဟပင္ရင္း၌ ပြင့္ေတာ္မူသည္၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ေနေတာ္မူသည္။
�( ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ အကုသိုလ္ေပါမ်ား၊ ဆန္းျပားေသာ ဒိဠိအယူအဆမ်ိဳးစံုတို႔ ေပါမ်ားေသာ ကာလတြင္ ပြင့္ေတာ္မူရေသာ ဘုရားျဖစ္သည္။)
” ဘဒၵ ကမၻာ ” တြင္ ပြင့္ရန္ က်န္ေသးေသာ အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္သည္ လူ႕သက္တမ္း တစ္သိန္းတြင္ ဒုကၠရစရိယာ ( ၆ ) ရက္သာက်င့္ကာ ေဗာဒိကံေကာ္ပင္ေအာက္တြင္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားမ်ားတြင္ မပါ၀င္ပါ။
�( ဒီဃနိကယ္ ၊ ပါထိက၀ဂ္စကၠ၀တၱိသုတ္ေတာ္ )
ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားရွစ္ခိုး
တ ေမ သ ဒီ ေကာ မံ သု ေရ ၊ �ေသာ အ ပ နာ ပ ၊ သု သု ပိ။�အ ဓံ သိ တိ ဖု ၀ိ သိ ေ၀ ၊ �က ေကာ က ေဂါ နမာမဟံ ။
က်မ္းကိုး - (ဗုဒၶ၀ံသပါဠိေတာ္ႏွင္႔ ဆရာေတာ္ ရွင္ဥာဏိသာရ )။
မဂၤလာညခ်မ္းပါ။
အတိတ္ဘဝကေဆြမ်ဳိးညီအစ္ကိုေမာင္ႏွစ္မမိသားစုမ်ား
ျဖစ္ၾကကုန္ေသာဓမၼမိတ္ေဆြအားလုံး၊ စိတ္၏ခ်မ္းသားျခင္း၊ ကိုယ္၏က်မ္းမာျခင္း၊ ေဘးရန္ခပ္သိမ္းကင္းေဝးၾက၍ လိုအင္ဆႏၵဟူသမွ်တတိုင္းရၾကပါေစ။
✔️ငါေသရင္ အပါယ္သြားဦးမွာလား✔️
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ေႀသာ္ . . . ငါေသရင္ အပါယ္က်မလားရယ္လို ့အမ်ားႀကီးေလွ်ာက္ေတြးမေနပါနဲ ့
ဘုရားေတြ ဘယ္ေလာက္တည္တည္ ၊ ေက်ာင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေဆာက္ေဆာက္
ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္ေျပာမယ္ဗ် ာ . . . စ်ာန္သမထေတြ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမင့္
အနိမ့္ဆံုးအရိယာ ျဖစ္တဲ့ ေသာတာပန္အဆင့္ေလာက္မွ ေရာက္မထားဘူး
ဆိုလို ့ရွိရင္ျဖင့္ ၀ိနိပါတိက ေဘး မလြတ္ဘူးတဲ့ဗ် ာ . . .။
၀ိနိပါတိက ေဘး ဆိုတာက ျမန္မာလိုျပန္ေတာ့ ပရမ္းပတာ ေသတာကိုေျပာတာ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက . . ေအးး ဘယ္သူေသေသ
ပုထုဇဥ္အျဖစ္နဲ ့သာေသရင္ . . . ပရမ္းပတာေသတဲ့ေဘးက လြတ္လိမ့္မယ္လို ့
ငါ - မေဟာႏိုင္ဘူးတဲ့ ။ ကဲ ကိုယ္က်ိဳ းမနည္းေပဘူးလားဗ်ာ ။
အဲေတာ့ မလွဴ ရဘူး . . မေျပာပါဘူးး လွဴ ပါ . . . ဒါေပမယ့္ သစၥာသိၿပီးမွလွဴ ပါ ။
မေပ်ာ္ရဘူး မေျပာပါဘူး ေပ်ာ္ပါ က် ေနာ္လည္း လူငယ္သဘာ၀ ေပ်ာ္ခ်င္ပါတယ္
ဒါေပမယ့္ ေရွ ့ပိုင္းက သစၥာေလးသိၿပီးမွ ေပ်ာ္တာေကာင္းတယ္ ။
အဲေတာ့ အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ေလး အရင္ဦး ထားပါမွ ေတာ္ကာက်မယ္ေနာ္ ။
ဂဂၤါ၀ါဠဳ သဲစုမက ပြင့္ၿပီးခဲ့တဲ့ ဘုရားအဆူဆူေတြ . . . မနည္းေတာ့ဘူးးးေနာ္
ဘုရားတစ္ဆူတစ္ဆူျဖစ္ဖို ့ ျဖည့္က်င့္ရတဲ့ ပါရမီေတြဆိုတာကေလ
အနည္းဆံုး ၄ သေခၤ် နဲ ့ကမၻာ ၁ သိန္း ၊အမ်ားဆံုး ၁၆ သေခၤ် နဲ ့ကမၻာ ၁ သိန္းဗ်
ကဲ ဥာဏ္မွီသေလာက္ေလးပဲ တြက္ၾကည့္ၾကပါဦး တို ့ေတြ ဒီသံသရာႀကီးထဲမွာ
က်င္လည္ခဲ့ၾကတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီလဲလို ့ ။
အဲဒီထဲမွာ အဆိုးဆံုးက ျဖစ္ပ်က္ တဲ့ ၀ိပႆ နာဥာဏ္ေလး ကို
သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလာက္မွ မျမင္ဘူးခဲ့ၾကလို ့မ်ားလား ?
ဘုရားပြင့္တဲ့အခ်ိန္ ကြ်တ္တန္း၀င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေတြဆိုတာေလ
အဲဒီ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ၀ိပႆ နာဥာဏ္ ေလး အနည္းဆံုးတစ္ႀကိမ္တစ္ခါ
ေလာက္ျဖစ္ဖူးတဲ့သူ ရဖူးတဲ့ သူေတြကိုပဲ ဘုရားက က်ြတ္တန္း၀င္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တာ
ျဖစ္ပ်က္မျမင္ဘူးတဲ့သူေတြကို ဘုရားနဲ ့ေတြ ့လည္း မကယ္ႏိုင္ဘူးးတဲ့ဗ် ၊ ဒီေနရာမွာ
တစ္ခ်ိဳ ့ေတာ့ျဖင့္ ၀ိပႆ နာဥာဏ္ေလး ျဖစ္ဖူးပါတယ္ (သံသရာတစ္ေလ်ွာက္ )
ဘ၀ တစ္ခုခုမွာ . . . ဒါေပမယ့္ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး ေရာက္ေနျပန္ရင္လည္း
ဘုရားမကယ္ႏိုင္ဘူးတဲ့ဗ်ာ . . . ဒါေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္ဘ၀ ရခဲလွတယ္ ဆိုတာ
အလကား ေဟာထားတာမဟုတ္ဘူးးးဗ် . . . အေၾကာင္းတရားေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ ။
အလံုးစံုသိျမင္ေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ ့ သေဗၺညဳ တ ဥာဏ္ေတာ္ႀကီးနဲ ့ေဟာထားတာ
ကဲ . . . အဲဒီေတာ့ အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦး ေအာင္လို ့ ၀ိပႆ နာအလုပ္ လုပ္ၾကဦးစို ့ ။
( မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး )
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ေႀသာ္ . . . ငါေသရင္ အပါယ္က်မလားရယ္လို ့အမ်ားႀကီးေလွ်ာက္ေတြးမေနပါနဲ ့
ဘုရားေတြ ဘယ္ေလာက္တည္တည္ ၊ ေက်ာင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေဆာက္ေဆာက္
ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္ေျပာမယ္ဗ် ာ . . . စ်ာန္သမထေတြ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမင့္
အနိမ့္ဆံုးအရိယာ ျဖစ္တဲ့ ေသာတာပန္အဆင့္ေလာက္မွ ေရာက္မထားဘူး
ဆိုလို ့ရွိရင္ျဖင့္ ၀ိနိပါတိက ေဘး မလြတ္ဘူးတဲ့ဗ် ာ . . .။
၀ိနိပါတိက ေဘး ဆိုတာက ျမန္မာလိုျပန္ေတာ့ ပရမ္းပတာ ေသတာကိုေျပာတာ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက . . ေအးး ဘယ္သူေသေသ
ပုထုဇဥ္အျဖစ္နဲ ့သာေသရင္ . . . ပရမ္းပတာေသတဲ့ေဘးက လြတ္လိမ့္မယ္လို ့
ငါ - မေဟာႏိုင္ဘူးတဲ့ ။ ကဲ ကိုယ္က်ိဳ းမနည္းေပဘူးလားဗ်ာ ။
အဲေတာ့ မလွဴ ရဘူး . . မေျပာပါဘူးး လွဴ ပါ . . . ဒါေပမယ့္ သစၥာသိၿပီးမွလွဴ ပါ ။
မေပ်ာ္ရဘူး မေျပာပါဘူး ေပ်ာ္ပါ က် ေနာ္လည္း လူငယ္သဘာ၀ ေပ်ာ္ခ်င္ပါတယ္
ဒါေပမယ့္ ေရွ ့ပိုင္းက သစၥာေလးသိၿပီးမွ ေပ်ာ္တာေကာင္းတယ္ ။
အဲေတာ့ အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ေလး အရင္ဦး ထားပါမွ ေတာ္ကာက်မယ္ေနာ္ ။
ဂဂၤါ၀ါဠဳ သဲစုမက ပြင့္ၿပီးခဲ့တဲ့ ဘုရားအဆူဆူေတြ . . . မနည္းေတာ့ဘူးးးေနာ္
ဘုရားတစ္ဆူတစ္ဆူျဖစ္ဖို ့ ျဖည့္က်င့္ရတဲ့ ပါရမီေတြဆိုတာကေလ
အနည္းဆံုး ၄ သေခၤ် နဲ ့ကမၻာ ၁ သိန္း ၊အမ်ားဆံုး ၁၆ သေခၤ် နဲ ့ကမၻာ ၁ သိန္းဗ်
ကဲ ဥာဏ္မွီသေလာက္ေလးပဲ တြက္ၾကည့္ၾကပါဦး တို ့ေတြ ဒီသံသရာႀကီးထဲမွာ
က်င္လည္ခဲ့ၾကတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီလဲလို ့ ။
အဲဒီထဲမွာ အဆိုးဆံုးက ျဖစ္ပ်က္ တဲ့ ၀ိပႆ နာဥာဏ္ေလး ကို
သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလာက္မွ မျမင္ဘူးခဲ့ၾကလို ့မ်ားလား ?
ဘုရားပြင့္တဲ့အခ်ိန္ ကြ်တ္တန္း၀င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေတြဆိုတာေလ
အဲဒီ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ၀ိပႆ နာဥာဏ္ ေလး အနည္းဆံုးတစ္ႀကိမ္တစ္ခါ
ေလာက္ျဖစ္ဖူးတဲ့သူ ရဖူးတဲ့ သူေတြကိုပဲ ဘုရားက က်ြတ္တန္း၀င္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တာ
ျဖစ္ပ်က္မျမင္ဘူးတဲ့သူေတြကို ဘုရားနဲ ့ေတြ ့လည္း မကယ္ႏိုင္ဘူးးတဲ့ဗ် ၊ ဒီေနရာမွာ
တစ္ခ်ိဳ ့ေတာ့ျဖင့္ ၀ိပႆ နာဥာဏ္ေလး ျဖစ္ဖူးပါတယ္ (သံသရာတစ္ေလ်ွာက္ )
ဘ၀ တစ္ခုခုမွာ . . . ဒါေပမယ့္ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး ေရာက္ေနျပန္ရင္လည္း
ဘုရားမကယ္ႏိုင္ဘူးတဲ့ဗ်ာ . . . ဒါေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္ဘ၀ ရခဲလွတယ္ ဆိုတာ
အလကား ေဟာထားတာမဟုတ္ဘူးးးဗ် . . . အေၾကာင္းတရားေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ ။
အလံုးစံုသိျမင္ေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ ့ သေဗၺညဳ တ ဥာဏ္ေတာ္ႀကီးနဲ ့ေဟာထားတာ
ကဲ . . . အဲဒီေတာ့ အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦး ေအာင္လို ့ ၀ိပႆ နာအလုပ္ လုပ္ၾကဦးစို ့ ။
( မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး )
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္၏ ထူးျခားခ်က္(၇)ရပ္
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
■ ေသာတာပန္ဆိုတာ
ေလာဘလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊
ေဒါသလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊ ေမာဟလည္းျဖစ္ေသးတယ္၊
ထိနမိဒၶ ငိုက္မ်ည္းစိတ္ေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊
ဥဒၶစၥ ပ်ံ့လြင့္မႈေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။
ကုကၠဳ စၥလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ မျခားဘဲ ဒီသေဘာေတြ ျဖစ္ေသးတယ္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ျဖစ္ပ်က္ပံု တူေနေပမယ့္ ဘာေတြကြာသလဲဆိုေတာ့ ပုထုဇဥ္က
ျဖစ္ေၾကာ႐ွည္ၿပီး ေသာတာပန္အရိယာတည္ၿပီးသူက
ျဖစ္ေၾကာမ႐ွည္ဘူး ျဖစ္ေၾကာတိုတယ္။
ပုထုဇဥ္က ေလာဘျဖစ္လိုက္ၿပီဆိုရင္လည္း ဒီေလာဘခ်ည္း အၾကာႀကီးျဖစ္ေန တတ္တယ္၊ ေဒါသလည္း ဒီအတိုင္း၊ ေမဟလည္း ဒီအတိုင္း ပဲ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါကို ျဖစ္ေၾကာ႐ွည္တယ္လို႔ ေခၚတယ္။
ဒုကၡခ်ဳပ္ၿပီးသား ေသာတာပန္အရ္ိယာက်ေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ ျဖစ္သြားတယ္လို႔ ေနာက္က တစ္ခါတည္း ဥာဏ္ခ်က္ခ်င္းလိုက္တယ္။
ျဖစ္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသိတယ္၊ ျဖစ္ေၾကာမ႐ွည္ဘူး။ ေလာဘပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေမာဟပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဥာဏ္အသိေလး ခ်က္ခ်င္းလိုက္ၿပီး သိသိေပးတယ္။ ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ေသးတယ္မပယ္ႏိုင္ ေသးဘူး၊ သူရထားတာက ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာေလာက္ပဲ ပယ္ႏိုင္ေသးတဲ့တရားကိုး။
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြ မပယ္ႏိုင္ေသး
ေတာ့ ဒါေတြလာေနဦးမွာပဲ၊ လာပင္လာ ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ေနာက္က ျပန္သိတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္က ေနာက္ကျဖတ္ျဖတ္သြားတယ္။ ပုထုဇဥ္ကေတာ့ မျဖတ္ဘူး။
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို တန္းေနေအာင္ သြားတာပဲ။ ပုထုဇဥ္ေဒါသက ကမၻာမေက်ဘူး၊ ေသာတာပန္ေဒါသက ျဖစ္ၿပီး တာနဲ႔ အသိနဲ႔ ျပန္ျပန္ဖ်က္တယ္။ ျဖစ္ေၾကာ မ႐ွည္ဘူး။
■ ေသာတာပန္ အဂၤ ါ ( ၇ ) ခ်က္ ■
၁။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ခ်က္ခ်င္းသိတာသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕အသိ။
၂။ သိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ၿငိမ္းေအးေအာင္ လုပ္ႏိုင္ျခင္းသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕အသိ။
၃။ ဤသာသနာမွတစ္ပါး တစ္ျခားသာသနာမွာ ထြက္ရပ္လမ္းမ႐ွိဘူးဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈဟာလည္း ေသာတာပန္ရဲ႕သဒၶါ။
၄။ က်ဴ းလြန္ထားတဲ့အျပစ္ကို ခ်က္ခ်င္း ကုသလိုစိတ္ေပၚတာဟာလည္း ေသာတာပန္ရဲ႕သေဘာ။
၅။ ကိစၥႀကီးငယ္႐ွိလို႔ အကူအညီလိုရင္ သက္ေသလိုက္ရေသာ္ျငား
သီလ သမာဓိ ပညာကို အထိခိုက္မခံ အပ်က္မခံတာသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕သေဘာ။
၆။ တရားေတာ္ေတြကို အာရံုတစ္ပါး စိတ္ေရာက္မသြားဘဲ အနက္အဓိပၸါယ္သိၿပီး နာႏိုင္ျခင္းသည္ ေသာတာပန္။
၇။ ခႏၶာဥာဏ္ေရာက္တရားေတြ နာရတဲ့အခါ ဝမ္းေျမာက္မဆံုး၊ ၾကည္ညိဳမဆံုး၊ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္တာသည္ ေသာတာပန္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ေသာတာပန္ ဒီ(၇)ခ်က္မွာ ကြာသြားတာပဲ။ ေသာတာပန္ ရန္ျဖစ္ေသးတယ္ေနာ္၊ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွန္း ေနာက္က လိုက္သိတယ္။
သိလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ၿငိမ္းေအာင္လုပ္လိုက္တယ္၊ အသိနဲ႔ ကုသလိုက္တဲ့သေဘာ။
သူမ်ားကိစၥေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာလည္း
သီလ သမာဓိ ပညာကိုသာ ငဲ့ေလ့႐ွိတယ္၊ မဟုတ္မမွန္စကား ဘယ္ေတာ့မွမေျပာဘူး။ တရားနာတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ျခားစိတ္ေတြ
အဝင္မခံဘူး၊ တရားနာရေတာ့ ဝမ္းသာမဆံုး၊ ပီတိေသာမနႆေတြလည္း ျဖစ္လို႔မဆံုးပဲ။
ဒါဟာ ပုထုဇဥ္နဲ႔မတူတဲ့ (၇)ခ်က္ပဲ။
ဒီ(၇)ခ်က္ ကိုက္ေနၿပီဆိုရင္ ေသာတာပန္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ေတာ့။
(မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး)
ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္၏ ထူးျခားခ်က္(၇)ရပ္
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
■ ေသာတာပန္ဆိုတာ
ေလာဘလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊
ေဒါသလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊ ေမာဟလည္းျဖစ္ေသးတယ္၊
ထိနမိဒၶ ငိုက္မ်ည္းစိတ္ေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊
ဥဒၶစၥ ပ်ံ့လြင့္မႈေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။
ကုကၠဳ စၥလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ မျခားဘဲ ဒီသေဘာေတြ ျဖစ္ေသးတယ္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ျဖစ္ပ်က္ပံု တူေနေပမယ့္ ဘာေတြကြာသလဲဆိုေတာ့ ပုထုဇဥ္က
ျဖစ္ေၾကာ႐ွည္ၿပီး ေသာတာပန္အရိယာတည္ၿပီးသူက
ျဖစ္ေၾကာမ႐ွည္ဘူး ျဖစ္ေၾကာတိုတယ္။
ပုထုဇဥ္က ေလာဘျဖစ္လိုက္ၿပီဆိုရင္လည္း ဒီေလာဘခ်ည္း အၾကာႀကီးျဖစ္ေန တတ္တယ္၊ ေဒါသလည္း ဒီအတိုင္း၊ ေမဟလည္း ဒီအတိုင္း ပဲ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါကို ျဖစ္ေၾကာ႐ွည္တယ္လို႔ ေခၚတယ္။
ဒုကၡခ်ဳပ္ၿပီးသား ေသာတာပန္အရ္ိယာက်ေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ ျဖစ္သြားတယ္လို႔ ေနာက္က တစ္ခါတည္း ဥာဏ္ခ်က္ခ်င္းလိုက္တယ္။
ျဖစ္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသိတယ္၊ ျဖစ္ေၾကာမ႐ွည္ဘူး။ ေလာဘပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေမာဟပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဥာဏ္အသိေလး ခ်က္ခ်င္းလိုက္ၿပီး သိသိေပးတယ္။ ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ေသးတယ္မပယ္ႏိုင္ ေသးဘူး၊ သူရထားတာက ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာေလာက္ပဲ ပယ္ႏိုင္ေသးတဲ့တရားကိုး။
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြ မပယ္ႏိုင္ေသး
ေတာ့ ဒါေတြလာေနဦးမွာပဲ၊ လာပင္လာ ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ေနာက္က ျပန္သိတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္က ေနာက္ကျဖတ္ျဖတ္သြားတယ္။ ပုထုဇဥ္ကေတာ့ မျဖတ္ဘူး။
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို တန္းေနေအာင္ သြားတာပဲ။ ပုထုဇဥ္ေဒါသက ကမၻာမေက်ဘူး၊ ေသာတာပန္ေဒါသက ျဖစ္ၿပီး တာနဲ႔ အသိနဲ႔ ျပန္ျပန္ဖ်က္တယ္။ ျဖစ္ေၾကာ မ႐ွည္ဘူး။
■ ေသာတာပန္ အဂၤ ါ ( ၇ ) ခ်က္ ■
၁။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ခ်က္ခ်င္းသိတာသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕အသိ။
၂။ သိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ၿငိမ္းေအးေအာင္ လုပ္ႏိုင္ျခင္းသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕အသိ။
၃။ ဤသာသနာမွတစ္ပါး တစ္ျခားသာသနာမွာ ထြက္ရပ္လမ္းမ႐ွိဘူးဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈဟာလည္း ေသာတာပန္ရဲ႕သဒၶါ။
၄။ က်ဴ းလြန္ထားတဲ့အျပစ္ကို ခ်က္ခ်င္း ကုသလိုစိတ္ေပၚတာဟာလည္း ေသာတာပန္ရဲ႕သေဘာ။
၅။ ကိစၥႀကီးငယ္႐ွိလို႔ အကူအညီလိုရင္ သက္ေသလိုက္ရေသာ္ျငား
သီလ သမာဓိ ပညာကို အထိခိုက္မခံ အပ်က္မခံတာသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕သေဘာ။
၆။ တရားေတာ္ေတြကို အာရံုတစ္ပါး စိတ္ေရာက္မသြားဘဲ အနက္အဓိပၸါယ္သိၿပီး နာႏိုင္ျခင္းသည္ ေသာတာပန္။
၇။ ခႏၶာဥာဏ္ေရာက္တရားေတြ နာရတဲ့အခါ ဝမ္းေျမာက္မဆံုး၊ ၾကည္ညိဳမဆံုး၊ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္တာသည္ ေသာတာပန္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ေသာတာပန္ ဒီ(၇)ခ်က္မွာ ကြာသြားတာပဲ။ ေသာတာပန္ ရန္ျဖစ္ေသးတယ္ေနာ္၊ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွန္း ေနာက္က လိုက္သိတယ္။
သိလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ၿငိမ္းေအာင္လုပ္လိုက္တယ္၊ အသိနဲ႔ ကုသလိုက္တဲ့သေဘာ။
သူမ်ားကိစၥေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာလည္း
သီလ သမာဓိ ပညာကိုသာ ငဲ့ေလ့႐ွိတယ္၊ မဟုတ္မမွန္စကား ဘယ္ေတာ့မွမေျပာဘူး။ တရားနာတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ျခားစိတ္ေတြ
အဝင္မခံဘူး၊ တရားနာရေတာ့ ဝမ္းသာမဆံုး၊ ပီတိေသာမနႆေတြလည္း ျဖစ္လို႔မဆံုးပဲ။
ဒါဟာ ပုထုဇဥ္နဲ႔မတူတဲ့ (၇)ခ်က္ပဲ။
ဒီ(၇)ခ်က္ ကိုက္ေနၿပီဆိုရင္ ေသာတာပန္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ေတာ့။
(မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး)
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္၏ ထူးျခားခ်က္(၇)ရပ္
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
■ ေသာတာပန္ဆိုတာ
ေလာဘလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊
ေဒါသလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊ ေမာဟလည္းျဖစ္ေသးတယ္၊
ထိနမိဒၶ ငိုက္မ်ည္းစိတ္ေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊
ဥဒၶစၥ ပ်ံ့လြင့္မႈေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။
ကုကၠဳ စၥလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ မျခားဘဲ ဒီသေဘာေတြ ျဖစ္ေသးတယ္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ျဖစ္ပ်က္ပံု တူေနေပမယ့္ ဘာေတြကြာသလဲဆိုေတာ့ ပုထုဇဥ္က
ျဖစ္ေၾကာ႐ွည္ၿပီး ေသာတာပန္အရိယာတည္ၿပီးသူက
ျဖစ္ေၾကာမ႐ွည္ဘူး ျဖစ္ေၾကာတိုတယ္။
ပုထုဇဥ္က ေလာဘျဖစ္လိုက္ၿပီဆိုရင္လည္း ဒီေလာဘခ်ည္း အၾကာႀကီးျဖစ္ေန တတ္တယ္၊ ေဒါသလည္း ဒီအတိုင္း၊ ေမဟလည္း ဒီအတိုင္း ပဲ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါကို ျဖစ္ေၾကာ႐ွည္တယ္လို႔ ေခၚတယ္။
ဒုကၡခ်ဳပ္ၿပီးသား ေသာတာပန္အရ္ိယာက်ေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ ျဖစ္သြားတယ္လို႔ ေနာက္က တစ္ခါတည္း ဥာဏ္ခ်က္ခ်င္းလိုက္တယ္။
ျဖစ္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသိတယ္၊ ျဖစ္ေၾကာမ႐ွည္ဘူး။ ေလာဘပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေမာဟပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဥာဏ္အသိေလး ခ်က္ခ်င္းလိုက္ၿပီး သိသိေပးတယ္။ ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ေသးတယ္မပယ္ႏိုင္ ေသးဘူး၊ သူရထားတာက ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာေလာက္ပဲ ပယ္ႏိုင္ေသးတဲ့တရားကိုး။
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြ မပယ္ႏိုင္ေသး
ေတာ့ ဒါေတြလာေနဦးမွာပဲ၊ လာပင္လာ ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ေနာက္က ျပန္သိတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္က ေနာက္ကျဖတ္ျဖတ္သြားတယ္။ ပုထုဇဥ္ကေတာ့ မျဖတ္ဘူး။
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို တန္းေနေအာင္ သြားတာပဲ။ ပုထုဇဥ္ေဒါသက ကမၻာမေက်ဘူး၊ ေသာတာပန္ေဒါသက ျဖစ္ၿပီး တာနဲ႔ အသိနဲ႔ ျပန္ျပန္ဖ်က္တယ္။ ျဖစ္ေၾကာ မ႐ွည္ဘူး။
■ ေသာတာပန္ အဂၤ ါ ( ၇ ) ခ်က္ ■
၁။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ခ်က္ခ်င္းသိတာသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕အသိ။
၂။ သိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ၿငိမ္းေအးေအာင္ လုပ္ႏိုင္ျခင္းသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕အသိ။
၃။ ဤသာသနာမွတစ္ပါး တစ္ျခားသာသနာမွာ ထြက္ရပ္လမ္းမ႐ွိဘူးဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈဟာလည္း ေသာတာပန္ရဲ႕သဒၶါ။
၄။ က်ဴ းလြန္ထားတဲ့အျပစ္ကို ခ်က္ခ်င္း ကုသလိုစိတ္ေပၚတာဟာလည္း ေသာတာပန္ရဲ႕သေဘာ။
၅။ ကိစၥႀကီးငယ္႐ွိလို႔ အကူအညီလိုရင္ သက္ေသလိုက္ရေသာ္ျငား
သီလ သမာဓိ ပညာကို အထိခိုက္မခံ အပ်က္မခံတာသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕သေဘာ။
၆။ တရားေတာ္ေတြကို အာရံုတစ္ပါး စိတ္ေရာက္မသြားဘဲ အနက္အဓိပၸါယ္သိၿပီး နာႏိုင္ျခင္းသည္ ေသာတာပန္။
၇။ ခႏၶာဥာဏ္ေရာက္တရားေတြ နာရတဲ့အခါ ဝမ္းေျမာက္မဆံုး၊ ၾကည္ညိဳမဆံုး၊ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္တာသည္ ေသာတာပန္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ေသာတာပန္ ဒီ(၇)ခ်က္မွာ ကြာသြားတာပဲ။ ေသာတာပန္ ရန္ျဖစ္ေသးတယ္ေနာ္၊ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွန္း ေနာက္က လိုက္သိတယ္။
သိလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ၿငိမ္းေအာင္လုပ္လိုက္တယ္၊ အသိနဲ႔ ကုသလိုက္တဲ့သေဘာ။
သူမ်ားကိစၥေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာလည္း
သီလ သမာဓိ ပညာကိုသာ ငဲ့ေလ့႐ွိတယ္၊ မဟုတ္မမွန္စကား ဘယ္ေတာ့မွမေျပာဘူး။ တရားနာတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ျခားစိတ္ေတြ
အဝင္မခံဘူး၊ တရားနာရေတာ့ ဝမ္းသာမဆံုး၊ ပီတိေသာမနႆေတြလည္း ျဖစ္လို႔မဆံုးပဲ။
ဒါဟာ ပုထုဇဥ္နဲ႔မတူတဲ့ (၇)ခ်က္ပဲ။
ဒီ(၇)ခ်က္ ကိုက္ေနၿပီဆိုရင္ ေသာတာပန္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ေတာ့။
(မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး)
ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္၏ ထူးျခားခ်က္(၇)ရပ္
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
■ ေသာတာပန္ဆိုတာ
ေလာဘလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊
ေဒါသလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊ ေမာဟလည္းျဖစ္ေသးတယ္၊
ထိနမိဒၶ ငိုက္မ်ည္းစိတ္ေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္၊
ဥဒၶစၥ ပ်ံ့လြင့္မႈေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။
ကုကၠဳ စၥလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ မျခားဘဲ ဒီသေဘာေတြ ျဖစ္ေသးတယ္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ျဖစ္ပ်က္ပံု တူေနေပမယ့္ ဘာေတြကြာသလဲဆိုေတာ့ ပုထုဇဥ္က
ျဖစ္ေၾကာ႐ွည္ၿပီး ေသာတာပန္အရိယာတည္ၿပီးသူက
ျဖစ္ေၾကာမ႐ွည္ဘူး ျဖစ္ေၾကာတိုတယ္။
ပုထုဇဥ္က ေလာဘျဖစ္လိုက္ၿပီဆိုရင္လည္း ဒီေလာဘခ်ည္း အၾကာႀကီးျဖစ္ေန တတ္တယ္၊ ေဒါသလည္း ဒီအတိုင္း၊ ေမဟလည္း ဒီအတိုင္း ပဲ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါကို ျဖစ္ေၾကာ႐ွည္တယ္လို႔ ေခၚတယ္။
ဒုကၡခ်ဳပ္ၿပီးသား ေသာတာပန္အရ္ိယာက်ေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ ျဖစ္သြားတယ္လို႔ ေနာက္က တစ္ခါတည္း ဥာဏ္ခ်က္ခ်င္းလိုက္တယ္။
ျဖစ္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသိတယ္၊ ျဖစ္ေၾကာမ႐ွည္ဘူး။ ေလာဘပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေမာဟပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဥာဏ္အသိေလး ခ်က္ခ်င္းလိုက္ၿပီး သိသိေပးတယ္။ ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ေသးတယ္မပယ္ႏိုင္ ေသးဘူး၊ သူရထားတာက ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာေလာက္ပဲ ပယ္ႏိုင္ေသးတဲ့တရားကိုး။
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြ မပယ္ႏိုင္ေသး
ေတာ့ ဒါေတြလာေနဦးမွာပဲ၊ လာပင္လာ ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ေနာက္က ျပန္သိတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္က ေနာက္ကျဖတ္ျဖတ္သြားတယ္။ ပုထုဇဥ္ကေတာ့ မျဖတ္ဘူး။
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို တန္းေနေအာင္ သြားတာပဲ။ ပုထုဇဥ္ေဒါသက ကမၻာမေက်ဘူး၊ ေသာတာပန္ေဒါသက ျဖစ္ၿပီး တာနဲ႔ အသိနဲ႔ ျပန္ျပန္ဖ်က္တယ္။ ျဖစ္ေၾကာ မ႐ွည္ဘူး။
■ ေသာတာပန္ အဂၤ ါ ( ၇ ) ခ်က္ ■
၁။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ခ်က္ခ်င္းသိတာသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕အသိ။
၂။ သိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ၿငိမ္းေအးေအာင္ လုပ္ႏိုင္ျခင္းသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕အသိ။
၃။ ဤသာသနာမွတစ္ပါး တစ္ျခားသာသနာမွာ ထြက္ရပ္လမ္းမ႐ွိဘူးဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈဟာလည္း ေသာတာပန္ရဲ႕သဒၶါ။
၄။ က်ဴ းလြန္ထားတဲ့အျပစ္ကို ခ်က္ခ်င္း ကုသလိုစိတ္ေပၚတာဟာလည္း ေသာတာပန္ရဲ႕သေဘာ။
၅။ ကိစၥႀကီးငယ္႐ွိလို႔ အကူအညီလိုရင္ သက္ေသလိုက္ရေသာ္ျငား
သီလ သမာဓိ ပညာကို အထိခိုက္မခံ အပ်က္မခံတာသည္ ေသာတာပန္ရဲ႕သေဘာ။
၆။ တရားေတာ္ေတြကို အာရံုတစ္ပါး စိတ္ေရာက္မသြားဘဲ အနက္အဓိပၸါယ္သိၿပီး နာႏိုင္ျခင္းသည္ ေသာတာပန္။
၇။ ခႏၶာဥာဏ္ေရာက္တရားေတြ နာရတဲ့အခါ ဝမ္းေျမာက္မဆံုး၊ ၾကည္ညိဳမဆံုး၊ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္တာသည္ ေသာတာပန္။
ပုထုဇဥ္နဲ႔ေသာတာပန္ ဒီ(၇)ခ်က္မွာ ကြာသြားတာပဲ။ ေသာတာပန္ ရန္ျဖစ္ေသးတယ္ေနာ္၊ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မွန္း ေနာက္က လိုက္သိတယ္။
သိလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ၿငိမ္းေအာင္လုပ္လိုက္တယ္၊ အသိနဲ႔ ကုသလိုက္တဲ့သေဘာ။
သူမ်ားကိစၥေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာလည္း
သီလ သမာဓိ ပညာကိုသာ ငဲ့ေလ့႐ွိတယ္၊ မဟုတ္မမွန္စကား ဘယ္ေတာ့မွမေျပာဘူး။ တရားနာတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ျခားစိတ္ေတြ
အဝင္မခံဘူး၊ တရားနာရေတာ့ ဝမ္းသာမဆံုး၊ ပီတိေသာမနႆေတြလည္း ျဖစ္လို႔မဆံုးပဲ။
ဒါဟာ ပုထုဇဥ္နဲ႔မတူတဲ့ (၇)ခ်က္ပဲ။
ဒီ(၇)ခ်က္ ကိုက္ေနၿပီဆိုရင္ ေသာတာပန္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ေတာ့။
(မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး)
Tuesday, January 17, 2017
"ဓမၼစၾကာ ရြတ္ပြားပူေဇာ္ရျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား"᠌᠌᠌
ဓမၼစၾကာရြတ္ဖတ္ သရဇၩယ္သူမ်ားႏွင့္ ဓမၼစၾကာတရား နာၾကားရေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူး။ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္တို႕သည္_
၁။ ဂုဏ္အရွိန္အဝါ သတင္းၾကီးျခင္း။
၂။ ဂုဏ္သေရတိုးျခင္း။
၃။ ေကာင္းစြာ ၾကံစည္ေျပာဆို အားထုတ္တတ္ျခင္း။
၄။ ေကာင္းစြာ အသက္ေမြးတတ္ျခင္း။
၅။ စီးပြားေရးႏွင့္ ရာထူးဌာနႏၲရ တိုးတက္ ေအာင္ျမင္ျခင္း။
၆။ ထိုးထြင္း သိျမင္တတ္ေသာ ဉာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
၇။ မခ်စ္။ မႏွစ္သက္ေသာသူႏွင့္ ေကြကြင္းျပီး။ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္္ေသာ သူႏွင့္သာ ေပါင္းဖက္ရျခင္း။
၈။ အေပါင္းအသင္း အေျခြအရံ ေပါမ်ားျခင္း။
၉။ အသက္ရွည္ ႏူပ်ိဳျခင္း။ အဆင္းလွျခင္း။
၁၀။ စိတ္၏ ခ်မ္းသာမႈ႕။ ကိုယ္၏ က်မၼာမႈ႕ ရရွိျခင္း။
၁၁။ လူ။ နတ္။ ျဗဟၼာတို့၏ ေကာင္းခ်ီး မဂၤလာ ေပးခံရျခင္္း။ စသည့္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား ဒိ႒အမွန္ ရရွိၾကမည္ ျဖစ္ေပသည္။
"ဓမၼစၾကာပါဠိေတာ္"᠌᠌᠌
"နေမာတႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ"
(က) ဘိကၡဴနံ ပဥၥဝဂၢီနံ။ ဣသိပတန နာမေက။
မိဂဒါေယ ဓမၼဝရံ။ ယံတံ နိဗၺာန ပါပကံ။
(ခ) သဟမၸတိ နာမေကန။ မဟာျဗေဟၼန ယာစိေတာ။
စတုသစၥံ ပကာေသေႏၲာ။ ေလာကနာေထာ အေဒသယိ။
(ဂ) နႏၵိတံ သဗၺေဒေဝဟိ။ သဗၺသမၸတၱိ သာဓကံ။
သဗၺေလာက ဟိတတၱာယ။ ဓမၼစကၠံ ဘဏာမ ေဟ။
(၁) ဓမၼစၾကာ နိဒါန္း။
ဧဝံေမသုတံ_ဧကံ သမယံ ဘဂဝါ ဗာရာဏသိယံ ဝိဟရတိ။ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ။
တၾတ ေခါ ဘဂဝါ။ ပဥၥဝဂၢိေယ ဘိကၡဳ အာမေႏၱသိ_
(၂) အယုတ္တရားႏွစ္ပါး။
ေဒြေမ ဘိကၡေဝ အႏၲာ။ ပဗၺဇိေတန န ေသဝိတဗၺာ။
ကတေမ ေဒြ_ ေယာစာယံ ကာေမသု။ ကာမသုခလႅိကာ ႏုေယာေဂါ။ ဟီေနာ။ ဂေမၼာ။ ေပါထုဇၨနိေကာ။ အနရိေယာ အနတၳသံဟိေတာ။
ေယာစာယံ အတၱကိလမထာႏူေယာေဂါ။ ဒုေကၡာ။ အနရိေယာ။ အနတၳ သံဟိေတာ။
(၃) အလယ္အလတ္ အက်င့္တရား။
ဧေတ ေခါ ဘိကၡေဝ။ ဥေဘာ အေႏၲ။ အႏူပဂမၼ။ မဇၩိမ ပဋိပဒါ။ တထာဂေတန။ အဘိသမၺဳဒၶါ။ စကၠဳ ကရဏီ။ ဉာဏ ကရဏီ။ ဥပ သမယ။ အဘိညာယ။ သေမၺာဓာယ။ နိဗၺာနာယ။ သံဝတၱတိ။
ကတမာ စသာ ဘိကၡေဝ။ မဇၩိမာ ပဋိပဒါ။ တထာကေတန။ အဘိသမၺဳဒၶါ။ စကၡဳ ကရဏီ။ ဉာဏ ကရဏီ။ ဥပ သမာယ။ အဘိညာယ။ သေမၺာဓာယ။ နိဗၺာနာယ။ သံဝတၲတိ။
အယေမဝ။ အရိေယာ။ အ႒ဂၤ ိေကာ။ မေဂၢါ။
ေသယ်ထိဒံ_ သမၼာ ဒိ႒ိ။ သမၼာ သကၤေပၸါ။ သမၼာ ဝါစာ။ သမၼာ ကမၼေႏၱာ။ သမၼာ အာဇီေဝါ။ သမၼာ ဝါယေမာ။ သမၼာ သတိ။ သမၼာ သမာဓိ။
အယံ ေခါ သာ။ ဘိကၡေဝ။ မဇၩိမာ။ ပဋိပဒါ။ တထာဂေတန။ အဘိသမၺဳဒၶါ။ စကၡဳ ကရဏီ။ ဉာဏ ကရဏီ။ ဥပ သမာယ။ အဘိညာယ။ သေမၺာဓာယ။ နိဗၺာနာယ။ သံဝတၱတိ။
(၄) ဒုကၡသစၥာ။
ဣဒံ ေခါ ပန ဘိကၡေဝ။ ဒုကၡံ အရိယ သစၥံ။
ဇာတိပိ ဒုကၡာ။ ဇရာပိ ဒုကၡာ။ ဗ်ာဓိပိ ဒုေကၡာ။ မရဏံပိ ဒုကၡံ။ အပၸိေယဟိ သမၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ။ ပိေယဟိ ဝိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ။ ယံပစၦံ န လဘတိ။ တံပိ ဒုကၡံ။ သံခိေတၱန။ ပဥၥဳပါဒါ။ နကၡႏၶာ ဒုကၡာ။
(၅) သမုဒယသစၥာ။
@@@@@@
ဣဒံ ေခါ ပန ဘိကၡေဝ။ ဒုကၡ သမုဒယံ အရိယသစၥံ။ ယာယံ တဏွာ ေပါေနာဗ႓ဝိကာ။ နႏၵီရာဂ သဟဂတာ တၾတ တၾတာ ဘိနႏၵိနီ။
ေသယ်ထိဒံ_ ကာမ တဏွာ။ ဘဝ တဏွာ။ ဝိဘဝ တဏွာ။
(၆) နိေရာဓသစၥာ။
ဣဒံ ေခါ ပန ဘိကၡေဝ။ ဒုကၡ နိေရာဓံ အရိယ သစၥံ။ ေယာ တႆာေယဝ တဏွာယ။ အေသသ ဝိရာဂ နေရာေဓာ စာေဂါ။ ပဋိနိႆေဂၢါ မုတၱိ အနာလေယာ။
(၇) မဂၢသစၥာ။
ဣဒံ ေခါ ပန ဘိကၡေဝ။ ဒုကၡ နိေယာဓ ဂါမိနိ ပဋိပဒါ။ အရိယသစၥံ။ အယေမဝ အရိေယာ အ႒ဂၤ ိေကာ မေဂၢါ။
ေသယ်ထိဒံ_ သမၼာ ဒိ႒ိ။ သမၼာ သကၤေပၸါ။ သမၼာ ဝါစာ။ သမၼာ ကမၼေႏၲာ။ သမၼာ အာဇီေဝါ။ သမၼာ ဝါယာေမာ။ သမၼာ သတိ။ သမၼာ သမာဓိ။
(၈) ဒုကၡ သစၥာ၌ သစၥဉာဏ္။
" ဣဒံ ဒုကၡံ အရိယ သစၥ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၉) ဒုကၡ သစၥာ၌ ကိစၥဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡံ။ အရိယ သစၥံ ပရိေညယ်"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၀) ဒုကၡ သစၥာ၌ ကတဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡံ။ အရိယ သစၥံ ပရိညာတ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၁) သမုဒယ သစၥာ၌ သစၥဉာဏ္။
" ဣဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယ သစၥံ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၂) သမုဒယ သစၥာ၌ ကိစၥဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ ပဟာတဗၺ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၃) သမုဒယ သစၥာ၌ ကတဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ ပဟီန"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၄) နိေရာဓ သစၥာ၌ သစၥဉာဏ္။
" ဣဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၅) နိေရာဓ သစၥာ၌ ကိစၥဉာဏ္
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ သစၦိကာတဗၺ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၆) နိေရာဓ သစၥာ၌ ကတဉာဏ္
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ သစၦိကတ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၇) မဂၢ သစၥာ၌ သစၥဉာဏ္။
" ဣဒံ ဒုကၡနိေရာဓ ဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၈) မဂၢ သစၥာ၌ ကိစၥဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓ ဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ ဘာေဝတဗၺ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၉) မဂၢ သစၥာ၌ ကတဉာဏ္။
@@@@@@@@@@
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓ ဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ ဘာဝိတ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၂၀) ေရွးက ဘုရားျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္မခံခဲ႕ပံု။
@@@@@@@@@@@@@@
ယာဝ ကီဝဥၥ ေမ ဘိကၡေဝ။ ဣေမသု စတူသု အရိယ သေစၥသု။ ဧဝံ တိပရိဝဋၬံ ဒြါဒသာကာရံ ယထာဘူတံ။ ဉာဏဒႆနံန သုဝိသုဒၶံ အေဟာသိ။
ေနဝ တာဝါဟံ ဘိကၡေဝ။ သေဒဝေက ေလာေက။ သမာရေက သျဗဟၼေက။ သ ႆမဏ ျဗာဟၼဏိယာ ပဇာယ။ သေဒဝ မႏုႆာယ။ "အႏုတၱရံ သမၼာသေမၺာဓိ ံ။ အဘိသမၺဳေဒၶါ"တိ ပစၥညာသိ ံ။
(၂၁) ယခုမွ ဘုရားျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံပံု။
ယေတာ စ ေခါ ေမ ဘိကၡေဝ။ ဣေမသု စတူသု အရိယ သေစၥသု။ ဧဝံ တိပရိဝဋၬံ ဒြါဒသာကာရံ ယထာဘူတံ။ ဉာဏဒႆနံန သုဝိသုဒၶံ အေဟာသိ။
အထာဟံ ဘိကၡေဝ။ သေဒဝေက ေလာေက။ သမာရေက သျဗဟၼေက။ သ ႆမဏ ျဗာဟၼဏိယာ ပဇာယ။ သေဒဝ မႏုႆာယ။ "အႏုတၱရံ သမၼာသေမၺာဓိ ံ။ အဘိသမၺဳေဒၶါ"တိ ပစၥညာသိ ံ။
(၂၂) ပစၥေဝကၡဏာဉာဏ္ျဖင့္ သိျမင္ပံု။
ဉာဏဥၥ ပန ေမ ဒႆနံ ဥဒပါဒိ။ အကုပၸါ ေမ ဝိမုတၱိ။ အယ'မႏၲိမာ ဇာတိ။ နတၳိ ဒါနိ ပုနဗၻေဝါ"တိ။
(၂၃) ပဥၥဝဂၢီ ရဟန္တို႕ တရားကို ႏွစ္သက္ၾကပံု။
ဣဒမေဝါစ ဘဂဝါ။ အတၱမနာ ပဥၥဝဂၢိယာ ဘိကၡဴ ဘဂဝေတာ ဘာသိတံ အဘိနႏၵဳႏၲိ။
(၂၄) အရွင္ေကဏၭည ေသာတာပန္ျဖစ္ပံု။
ဣမသၼိ ံ စ ပန ေဝယ်ာကရဏသၼိ ံ ဘညမာေန အာယသၼေတာ ေကာဏၭညႆ ဝိရဇံ ဝီတမလံ ဓမၼစကၡံဳ ဥဒပါဒိ။ "ယံ ကိဥၥိ သမုဒယ ဓမၼံ။ သဗၺံတံ နိေရာဓ ဓမၼ"ႏၲိ။
(၂၅) နတ္ ျဗဟၼာတို့ ေကာင္းခ်ီးေပးပံု။
ပဝတၱိေတ စ ပန ဘဂဝတာ ဓမၼစေကၠ။ ဘုမၼာ ေဒဝါ သဒၵ 'မႏုႆာေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပၸဋိဝတၱိယံ သမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
ဘုမၼာနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
စတုမဟာရာဇိကာနံံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
တာဝတိ ံသာနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
ယာမာနံံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
တုသိတာနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
နိမၼာနရတီနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
ပရနိမၼိတဝ သဝတၱီနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
ဣတိဟ ေတန။ ခေဏန ေတန။ လေယန ေတန။ မုဟုေတၱန ယာဝ ျဗဟၼေလာကာ သေဒၵါ အဗၻဳဂၢစၦိ။
(၂၆) တစ္ေသာင္းေသာ ေလာကဓာတ္ တုန္လႈပ္ပံု။
အယဥၥ ဒသ သဟႆိ ေလာကဓာတု သံကမၸိ။ သမၸကမၸိ။ သမၸေဝဒိ။
(၂၇) အေရာင္ အလင္း ျဖစ္ေပၚလာပံု။
အပၸမာေဏာ စ ဥဠာေရာ ၾသဘာေသာ ေလာေက ပါတုရေဟာသိ အတိကၠမၼ ေဒဝါနံ ေဒဝါႏုဘာဝႏၲိ။
(၂၈) ျမတ္စြာဘုရား ဥဒါန္းက်ဳးပံု။
အထ ေခါ ဘဂဝါ ဣမံ ဥဒါနံ ဥဒါေနသိ "အညာသိ ဝတ ေဘာ ေကာ႑ေညာ။ အညသိ ဝတ ေဘာ ေကာ႑ေညာ"တိ။
ဣတိဟိဒံ အာယသၼေတာ ေကာ႑ညႆ။ အညသိ ေကာဏၭေညာေတြဝ နာမံ အေဟာသိ။
(၂၉) အညသိေကာ႑ည ရွင္ရဟန္းအျဖစ္ ေတာင္းပံု။
အထ ေခါ အာယသၼာ အညသိေကာ႑ေညာ ဒိ႒ဓေမၼာ။ ပတၱဓေမၼာ။ ဝိဒိတဓေမၼာ။ ပရိေယာဂါဠဓေမၼာ။ တိဏၰဝိစိကိေစၦာ။ ဝိဂတကတံ ကေထာ။ ေဝသာရဇၨပၸေတၱာ။ အပရပၸစၥေယာ။ သတၳဳသာသေန။ ဘဂဝႏၲံ ဧတဒေဝါစ။
" လေဘယ်ာဟံ ဘေႏၲ ဘဂဝေတာ သႏၲိေက ပဗၺဇၨံ။ လေဘယ်ံ ဥပသမၸဒ"ႏၲိ။
(၃၀) ဧဟိ ဘိကၡဳ ရဟန္းအျဖစ္ရပံု။
"ဧဟိ ဘိကၡဳ"တိ ဘဂဝါ အေဝါစ "သြာကၡာေတာ ဓေမၼာ။ စရ ျဗဟၼစရိယံ။ သမၼာ ဒုကၡႆ အႏၲကိရိယာယာ"တိ။ သာဝတႆ အာယသၼေတာ ဥပသမၸဒါ အေဟာသီတိ။
ဓမၼစကၠ ပဝတၱန သုတၱံ နိ႒ိတံံ။
{စကားခ်ပ္... မိခင္ေမတၱာ ေက်းဇူးဆပ္ႏိူင္ၾကပါေစ. . .။}
ေက်ာ္မင္းဦး ေရးသား ပူေဇာ္ပါသည္။
႐ြတ္ဆိုပြားမ်ားဂါထာေတာ္မ်ား
Photo may soe
ဓမၼစၾကာရြတ္ဖတ္ သရဇၩယ္သူမ်ားႏွင့္ ဓမၼစၾကာတရား နာၾကားရေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူး။ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္တို႕သည္_
၁။ ဂုဏ္အရွိန္အဝါ သတင္းၾကီးျခင္း။
၂။ ဂုဏ္သေရတိုးျခင္း။
၃။ ေကာင္းစြာ ၾကံစည္ေျပာဆို အားထုတ္တတ္ျခင္း။
၄။ ေကာင္းစြာ အသက္ေမြးတတ္ျခင္း။
၅။ စီးပြားေရးႏွင့္ ရာထူးဌာနႏၲရ တိုးတက္ ေအာင္ျမင္ျခင္း။
၆။ ထိုးထြင္း သိျမင္တတ္ေသာ ဉာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။
၇။ မခ်စ္။ မႏွစ္သက္ေသာသူႏွင့္ ေကြကြင္းျပီး။ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္္ေသာ သူႏွင့္သာ ေပါင္းဖက္ရျခင္း။
၈။ အေပါင္းအသင္း အေျခြအရံ ေပါမ်ားျခင္း။
၉။ အသက္ရွည္ ႏူပ်ိဳျခင္း။ အဆင္းလွျခင္း။
၁၀။ စိတ္၏ ခ်မ္းသာမႈ႕။ ကိုယ္၏ က်မၼာမႈ႕ ရရွိျခင္း။
၁၁။ လူ။ နတ္။ ျဗဟၼာတို့၏ ေကာင္းခ်ီး မဂၤလာ ေပးခံရျခင္္း။ စသည့္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား ဒိ႒အမွန္ ရရွိၾကမည္ ျဖစ္ေပသည္။
"ဓမၼစၾကာပါဠိေတာ္"᠌᠌᠌
"နေမာတႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ"
(က) ဘိကၡဴနံ ပဥၥဝဂၢီနံ။ ဣသိပတန နာမေက။
မိဂဒါေယ ဓမၼဝရံ။ ယံတံ နိဗၺာန ပါပကံ။
(ခ) သဟမၸတိ နာမေကန။ မဟာျဗေဟၼန ယာစိေတာ။
စတုသစၥံ ပကာေသေႏၲာ။ ေလာကနာေထာ အေဒသယိ။
(ဂ) နႏၵိတံ သဗၺေဒေဝဟိ။ သဗၺသမၸတၱိ သာဓကံ။
သဗၺေလာက ဟိတတၱာယ။ ဓမၼစကၠံ ဘဏာမ ေဟ။
(၁) ဓမၼစၾကာ နိဒါန္း။
ဧဝံေမသုတံ_ဧကံ သမယံ ဘဂဝါ ဗာရာဏသိယံ ဝိဟရတိ။ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ။
တၾတ ေခါ ဘဂဝါ။ ပဥၥဝဂၢိေယ ဘိကၡဳ အာမေႏၱသိ_
(၂) အယုတ္တရားႏွစ္ပါး။
ေဒြေမ ဘိကၡေဝ အႏၲာ။ ပဗၺဇိေတန န ေသဝိတဗၺာ။
ကတေမ ေဒြ_ ေယာစာယံ ကာေမသု။ ကာမသုခလႅိကာ ႏုေယာေဂါ။ ဟီေနာ။ ဂေမၼာ။ ေပါထုဇၨနိေကာ။ အနရိေယာ အနတၳသံဟိေတာ။
ေယာစာယံ အတၱကိလမထာႏူေယာေဂါ။ ဒုေကၡာ။ အနရိေယာ။ အနတၳ သံဟိေတာ။
(၃) အလယ္အလတ္ အက်င့္တရား။
ဧေတ ေခါ ဘိကၡေဝ။ ဥေဘာ အေႏၲ။ အႏူပဂမၼ။ မဇၩိမ ပဋိပဒါ။ တထာဂေတန။ အဘိသမၺဳဒၶါ။ စကၠဳ ကရဏီ။ ဉာဏ ကရဏီ။ ဥပ သမယ။ အဘိညာယ။ သေမၺာဓာယ။ နိဗၺာနာယ။ သံဝတၱတိ။
ကတမာ စသာ ဘိကၡေဝ။ မဇၩိမာ ပဋိပဒါ။ တထာကေတန။ အဘိသမၺဳဒၶါ။ စကၡဳ ကရဏီ။ ဉာဏ ကရဏီ။ ဥပ သမာယ။ အဘိညာယ။ သေမၺာဓာယ။ နိဗၺာနာယ။ သံဝတၲတိ။
အယေမဝ။ အရိေယာ။ အ႒ဂၤ ိေကာ။ မေဂၢါ။
ေသယ်ထိဒံ_ သမၼာ ဒိ႒ိ။ သမၼာ သကၤေပၸါ။ သမၼာ ဝါစာ။ သမၼာ ကမၼေႏၱာ။ သမၼာ အာဇီေဝါ။ သမၼာ ဝါယေမာ။ သမၼာ သတိ။ သမၼာ သမာဓိ။
အယံ ေခါ သာ။ ဘိကၡေဝ။ မဇၩိမာ။ ပဋိပဒါ။ တထာဂေတန။ အဘိသမၺဳဒၶါ။ စကၡဳ ကရဏီ။ ဉာဏ ကရဏီ။ ဥပ သမာယ။ အဘိညာယ။ သေမၺာဓာယ။ နိဗၺာနာယ။ သံဝတၱတိ။
(၄) ဒုကၡသစၥာ။
ဣဒံ ေခါ ပန ဘိကၡေဝ။ ဒုကၡံ အရိယ သစၥံ။
ဇာတိပိ ဒုကၡာ။ ဇရာပိ ဒုကၡာ။ ဗ်ာဓိပိ ဒုေကၡာ။ မရဏံပိ ဒုကၡံ။ အပၸိေယဟိ သမၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ။ ပိေယဟိ ဝိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ။ ယံပစၦံ န လဘတိ။ တံပိ ဒုကၡံ။ သံခိေတၱန။ ပဥၥဳပါဒါ။ နကၡႏၶာ ဒုကၡာ။
(၅) သမုဒယသစၥာ။
@@@@@@
ဣဒံ ေခါ ပန ဘိကၡေဝ။ ဒုကၡ သမုဒယံ အရိယသစၥံ။ ယာယံ တဏွာ ေပါေနာဗ႓ဝိကာ။ နႏၵီရာဂ သဟဂတာ တၾတ တၾတာ ဘိနႏၵိနီ။
ေသယ်ထိဒံ_ ကာမ တဏွာ။ ဘဝ တဏွာ။ ဝိဘဝ တဏွာ။
(၆) နိေရာဓသစၥာ။
ဣဒံ ေခါ ပန ဘိကၡေဝ။ ဒုကၡ နိေရာဓံ အရိယ သစၥံ။ ေယာ တႆာေယဝ တဏွာယ။ အေသသ ဝိရာဂ နေရာေဓာ စာေဂါ။ ပဋိနိႆေဂၢါ မုတၱိ အနာလေယာ။
(၇) မဂၢသစၥာ။
ဣဒံ ေခါ ပန ဘိကၡေဝ။ ဒုကၡ နိေယာဓ ဂါမိနိ ပဋိပဒါ။ အရိယသစၥံ။ အယေမဝ အရိေယာ အ႒ဂၤ ိေကာ မေဂၢါ။
ေသယ်ထိဒံ_ သမၼာ ဒိ႒ိ။ သမၼာ သကၤေပၸါ။ သမၼာ ဝါစာ။ သမၼာ ကမၼေႏၲာ။ သမၼာ အာဇီေဝါ။ သမၼာ ဝါယာေမာ။ သမၼာ သတိ။ သမၼာ သမာဓိ။
(၈) ဒုကၡ သစၥာ၌ သစၥဉာဏ္။
" ဣဒံ ဒုကၡံ အရိယ သစၥ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၉) ဒုကၡ သစၥာ၌ ကိစၥဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡံ။ အရိယ သစၥံ ပရိေညယ်"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၀) ဒုကၡ သစၥာ၌ ကတဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡံ။ အရိယ သစၥံ ပရိညာတ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၁) သမုဒယ သစၥာ၌ သစၥဉာဏ္။
" ဣဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယ သစၥံ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၂) သမုဒယ သစၥာ၌ ကိစၥဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ ပဟာတဗၺ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၃) သမုဒယ သစၥာ၌ ကတဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ ပဟီန"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၄) နိေရာဓ သစၥာ၌ သစၥဉာဏ္။
" ဣဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၅) နိေရာဓ သစၥာ၌ ကိစၥဉာဏ္
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ သစၦိကာတဗၺ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၆) နိေရာဓ သစၥာ၌ ကတဉာဏ္
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ သစၦိကတ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၇) မဂၢ သစၥာ၌ သစၥဉာဏ္။
" ဣဒံ ဒုကၡနိေရာဓ ဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၈) မဂၢ သစၥာ၌ ကိစၥဉာဏ္။
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓ ဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ ဘာေဝတဗၺ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၁၉) မဂၢ သစၥာ၌ ကတဉာဏ္။
@@@@@@@@@@
" တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓ ဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ ဘာဝိတ"ႏၲိ ေမ ဘိကၡေဝ။ ပုေဗၺ အနႏူႆု ေတသု။ ဓေမၼသု။ စကၡဳံ ဥဒပါဒိ။ ဉာဏံ ဥဒပါဒိ။ ပညာ ဥဒပါဒိ။ ဝိဇၨာ ဥဒပါဒိ။ အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။
(၂၀) ေရွးက ဘုရားျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္မခံခဲ႕ပံု။
@@@@@@@@@@@@@@
ယာဝ ကီဝဥၥ ေမ ဘိကၡေဝ။ ဣေမသု စတူသု အရိယ သေစၥသု။ ဧဝံ တိပရိဝဋၬံ ဒြါဒသာကာရံ ယထာဘူတံ။ ဉာဏဒႆနံန သုဝိသုဒၶံ အေဟာသိ။
ေနဝ တာဝါဟံ ဘိကၡေဝ။ သေဒဝေက ေလာေက။ သမာရေက သျဗဟၼေက။ သ ႆမဏ ျဗာဟၼဏိယာ ပဇာယ။ သေဒဝ မႏုႆာယ။ "အႏုတၱရံ သမၼာသေမၺာဓိ ံ။ အဘိသမၺဳေဒၶါ"တိ ပစၥညာသိ ံ။
(၂၁) ယခုမွ ဘုရားျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံပံု။
ယေတာ စ ေခါ ေမ ဘိကၡေဝ။ ဣေမသု စတူသု အရိယ သေစၥသု။ ဧဝံ တိပရိဝဋၬံ ဒြါဒသာကာရံ ယထာဘူတံ။ ဉာဏဒႆနံန သုဝိသုဒၶံ အေဟာသိ။
အထာဟံ ဘိကၡေဝ။ သေဒဝေက ေလာေက။ သမာရေက သျဗဟၼေက။ သ ႆမဏ ျဗာဟၼဏိယာ ပဇာယ။ သေဒဝ မႏုႆာယ။ "အႏုတၱရံ သမၼာသေမၺာဓိ ံ။ အဘိသမၺဳေဒၶါ"တိ ပစၥညာသိ ံ။
(၂၂) ပစၥေဝကၡဏာဉာဏ္ျဖင့္ သိျမင္ပံု။
ဉာဏဥၥ ပန ေမ ဒႆနံ ဥဒပါဒိ။ အကုပၸါ ေမ ဝိမုတၱိ။ အယ'မႏၲိမာ ဇာတိ။ နတၳိ ဒါနိ ပုနဗၻေဝါ"တိ။
(၂၃) ပဥၥဝဂၢီ ရဟန္တို႕ တရားကို ႏွစ္သက္ၾကပံု။
ဣဒမေဝါစ ဘဂဝါ။ အတၱမနာ ပဥၥဝဂၢိယာ ဘိကၡဴ ဘဂဝေတာ ဘာသိတံ အဘိနႏၵဳႏၲိ။
(၂၄) အရွင္ေကဏၭည ေသာတာပန္ျဖစ္ပံု။
ဣမသၼိ ံ စ ပန ေဝယ်ာကရဏသၼိ ံ ဘညမာေန အာယသၼေတာ ေကာဏၭညႆ ဝိရဇံ ဝီတမလံ ဓမၼစကၡံဳ ဥဒပါဒိ။ "ယံ ကိဥၥိ သမုဒယ ဓမၼံ။ သဗၺံတံ နိေရာဓ ဓမၼ"ႏၲိ။
(၂၅) နတ္ ျဗဟၼာတို့ ေကာင္းခ်ီးေပးပံု။
ပဝတၱိေတ စ ပန ဘဂဝတာ ဓမၼစေကၠ။ ဘုမၼာ ေဒဝါ သဒၵ 'မႏုႆာေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပၸဋိဝတၱိယံ သမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
ဘုမၼာနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
စတုမဟာရာဇိကာနံံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
တာဝတိ ံသာနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
ယာမာနံံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
တုသိတာနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
နိမၼာနရတီနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
ပရနိမၼိတဝ သဝတၱီနံ ေဒဝါနံ သဒၵံ သုတြာ။ စတုမဟာ ရာဇိကာ ေဒဝါ။ သဒၵ' မႏုႆေဝသံု "ဧတံ ဘဂဝတာ ဗာရဏသိယံံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပဝတၱိတံ အပဋိ ဝတၱိယံ သာမေဏန ဝါ။ ျဗဟၼေဏန ဝါ။ ေဒေဝန ဝါ။ မာေရန ဝါ။ ျဗဟၼဳနာ ဝါ။ ေကနစိ ဝါ။ ေလာကသၼိ ံ" တိ။
ဣတိဟ ေတန။ ခေဏန ေတန။ လေယန ေတန။ မုဟုေတၱန ယာဝ ျဗဟၼေလာကာ သေဒၵါ အဗၻဳဂၢစၦိ။
(၂၆) တစ္ေသာင္းေသာ ေလာကဓာတ္ တုန္လႈပ္ပံု။
အယဥၥ ဒသ သဟႆိ ေလာကဓာတု သံကမၸိ။ သမၸကမၸိ။ သမၸေဝဒိ။
(၂၇) အေရာင္ အလင္း ျဖစ္ေပၚလာပံု။
အပၸမာေဏာ စ ဥဠာေရာ ၾသဘာေသာ ေလာေက ပါတုရေဟာသိ အတိကၠမၼ ေဒဝါနံ ေဒဝါႏုဘာဝႏၲိ။
(၂၈) ျမတ္စြာဘုရား ဥဒါန္းက်ဳးပံု။
အထ ေခါ ဘဂဝါ ဣမံ ဥဒါနံ ဥဒါေနသိ "အညာသိ ဝတ ေဘာ ေကာ႑ေညာ။ အညသိ ဝတ ေဘာ ေကာ႑ေညာ"တိ။
ဣတိဟိဒံ အာယသၼေတာ ေကာ႑ညႆ။ အညသိ ေကာဏၭေညာေတြဝ နာမံ အေဟာသိ။
(၂၉) အညသိေကာ႑ည ရွင္ရဟန္းအျဖစ္ ေတာင္းပံု။
အထ ေခါ အာယသၼာ အညသိေကာ႑ေညာ ဒိ႒ဓေမၼာ။ ပတၱဓေမၼာ။ ဝိဒိတဓေမၼာ။ ပရိေယာဂါဠဓေမၼာ။ တိဏၰဝိစိကိေစၦာ။ ဝိဂတကတံ ကေထာ။ ေဝသာရဇၨပၸေတၱာ။ အပရပၸစၥေယာ။ သတၳဳသာသေန။ ဘဂဝႏၲံ ဧတဒေဝါစ။
" လေဘယ်ာဟံ ဘေႏၲ ဘဂဝေတာ သႏၲိေက ပဗၺဇၨံ။ လေဘယ်ံ ဥပသမၸဒ"ႏၲိ။
(၃၀) ဧဟိ ဘိကၡဳ ရဟန္းအျဖစ္ရပံု။
"ဧဟိ ဘိကၡဳ"တိ ဘဂဝါ အေဝါစ "သြာကၡာေတာ ဓေမၼာ။ စရ ျဗဟၼစရိယံ။ သမၼာ ဒုကၡႆ အႏၲကိရိယာယာ"တိ။ သာဝတႆ အာယသၼေတာ ဥပသမၸဒါ အေဟာသီတိ။
ဓမၼစကၠ ပဝတၱန သုတၱံ နိ႒ိတံံ။
{စကားခ်ပ္... မိခင္ေမတၱာ ေက်းဇူးဆပ္ႏိူင္ၾကပါေစ. . .။}
ေက်ာ္မင္းဦး ေရးသား ပူေဇာ္ပါသည္။
႐ြတ္ဆိုပြားမ်ားဂါထာေတာ္မ်ား
Photo may soe
ဗုဒၶဘာသာ သမုိင္း အက်ဥ္း
ဗုဒၶဘာသာ တုိ႔ အတြက္ သိသင္႔ သိထုိက္ တဲ႔ ဗုဒၶ၀င္ အက်ဥ္း ( သုိ႔ ) ဗုဒၶ ဘာသာ အေၾကာင္း သိေကာင္း စရာ အက်ဥ္း ေလး ပါ။ သိလုိ သူမ်ား အတြက္ ရည္ရြယ္ ကာ ေရးသား ပူေဇာ္ လုိက္ပါသည္။
ဘုရား အေလာင္း ေတာ္ သည္ - ၆၂၄ - ဘီစီ တြင္ ( ျမန္မာ လလုိ - ၀ါဆုိ လျပည့္၊ ၾကာသာပေတး ေန႔ တြင္ ) မယ္ေတာ္ မာယာ ၀မ္းၾကာ တုိက္ တြင္ သေႏၶယူ ပါသည္။ ဘုရားေလာင္း သည္ - ၆၂၃ - ဘီစီ၊ ( ျမန္မာ လလုိ - ကဆုန္ လျပည့္၊ ေသာၾကာ ေန႔ ) တြင္ နီေပါ ႏုိင္ငံ၊ လုမၺိနီ ဥယ်ာဥ္ ၌ မယ္ေတာ္ မာယာ ေဒ၀ီ၊ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါ ဒန မင္းႀကီး တုိ႔မွ ေမြးဖြား ခဲ႔ ပါသည္။ ဘုရား ေလာင္း နာမည္ မွာ သိဒၶတၳ ျဖစ္ပါ သည္။ ၁၆ - ႏွစ္ မွ ၂၉ ႏွစ္ အထိ နန္း စည္းစိမ္ ကုိ ခံစား ပါသည္။
ဘီစီ - ၅၉၄ - ( ျမန္မာ လ လုိ - ၀ါဆုိ လျပည့္၊ တနလၤာ ေန႔ ) တြင္ အိမ္ရာ တည္ေထာင္ လူ႔ေဘာင္ ခြါ ကာ ေတာထြက္ ေတာ္မူ ပါသည္။ ( သက္ေတာ္ ၂၉ - ႏွစ္ အရြယ္ ျဖစ္ ပါသည္။ )
၂၉ - ႏွစ္ မွ ၃၅ - ႏွစ္ အထိ ဒုကၠရ စရိယာ - ပင္ပန္းေသာ အက်င္႔ က်င္႔ ခဲ႔ ရပါ သည္။ ဘီစီ - ၅၈၈ - ( ျမန္မာ လလုိ - ကဆုန္ လျပည့္၊ ဗုဒၶဟူး ေန႔ ) တြင္ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ ကုိ ရရွိ ေတာ္မူ ပါသည္။ ( သက္ေတာ္ ၃၅ - ႏွစ္ အရြယ္ ျဖစ္ပါ သည္။ )
၄င္းဘီစီ - ၅၈၈ - ( ျမန္မာ လလုိ - ၀ါဆုိ လျပည့္ စေနေန႔ ) တြင္ ပထမ ဆုံး ေသာ ဓမၼစၾကာ သုတ္ေတာ္ ကုိ ဗာရာဏသီ ၿမိဳ႕အနီး မိဂဒါ ၀ုန္ ေတာ မွာ ေဟာေတာ္ မူ ပါသည္။ ( မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဗုဒၶဂယာ ႏွင္႔ မိဂဒါ ၀ုန္ေတာ သည္ - ၁၈ - ယူဇနာ / မုိင္ အားျဖင္႔ - ၁၄၄ - မုိင္ ေ၀းပါ သည္။ )
ဓမၼစၾကာ တရားပြဲ မွာ လူသား အေနနဲ႔ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦး သာ ပါ၀င္ ပါသည္။ ၄င္း တရားပြဲ မွာ အရွင္ ေကာ႑ည သည္ အ႐ုဏ္ မတတ္ မီ ေသာတာပန္ တည္ပါ သည္။
ေနာက္ ဆက္လက္ ၿပီး ဘုရားရွင္ က - အနတၱ လကၡဏ သုတ္ကုိ ေဟာေသာ အခါ ပဥၥ၀ဂၢီ ရဟန္း ေတာ္ ငါးဦး စလုံး ရဟႏၱာ ျဖစ္ေတာ္မူ ၾကပါ သည္။
ဘီစီ - ၅၈၈ - တြင္ ဘုရားရွင္ သည္ ပထမဆုံး သာသနာ ျပဳ ခရီးစဥ္ ကုိ စတင္ ခဲ႔ပါသည္။
ဘီစီ - ၅၄၃ - ( ျမန္မာ လလုိ - ကဆုန္ လျပည့္၊ အဂၤါ ေန႔ ) တြင္ ဘုရား ရွင္ သက္ေတာ္ ( ၈၀ )၊ ၀ါေတာ္ ( ၄၅ ) တြင္ ကုသိနာ႐ုံ၊ အင္ၾကင္း ေတာ ၌ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူ ပါသည္။ ကဆုန္ လဆုပ္ ( ၅ ) ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔ တြင္ အေလာင္း ေတာ္ ကုိ မီး ပူေဇာ္ ပါ သည္။
ပထမ သဂၤါယနာ -
ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ ( ၃၅ - မွ - ၈၀ ) အတြင္း၊ ၀ါေတာ္ အေန အားျဖင္႔ ( ၄၅ ) ၀ါ အတြင္း ေဟာၾကား ခဲ႔ေသာ ပိဋကတ္ ေတာ္မ်ား ကုိ တစ္စု တစ္ေ၀း တည္း စီစဥ္ ဖုိ႔ရန္ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳၿပီး တစ္လ အၾကာ - ဘီစီ - ၅၄၃ - မွာ ပထမ ဆုံး သဂၤါယနာ ကုိ ရာဇၿဂိဳလ္ ၿမိဳ႕၊ သတၱပဏၰိ လႈိဏ္ဂူ ၌ ပိဋကတ္ေတာ္ မ်ား ကုိ စုေပါင္း ရြတ္ဆုိျခင္း ဟူေသာ သဂၤါယနာ တင္ၾက ပါသည္။ ပထမ သဂၤါယနာ တင္ပြဲ မွာ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ သည္ အရွင္ မဟာ ကႆပ ျဖစ္၍ အရွင္ ဥပါလိ မေထရ္ က ၀ိနည္း အရာ တာ၀န္ယူ ၍၊ အရွင္ အာနႏၵာ က သုတၱန္ အရာ တာ၀န္ ယူ ပါသည္၊ အဖြဲ႔၀င္ သံဃာ ေတာ္ ( ၅၀၀ ) ျဖစ္ပါ သည္။ ၀ါေခါင္ လဆုပ္ ( ၅ ) က စတင္ က်င္းပကာ ( ၇ ) လ ၾကာ ပါသည္။ အေထာက္ အပံ႔ ဒကာေတာ္ သည္ အဇာ တသတ္ မင္း ျဖစ္ ပါသည္။ ( မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳၿပီး ပထမ သဂၤါ ယနာ တင္ခ်ိန္ က စတင္ ၍ ( အဂၤလိပ္ လုိ - B.E ) သုန္း ကာ ဗုဒၶ သာသနာ ႏွစ္ ကုိ စတင္ ေရတြက္ ပါသည္။ “သဂၤါယနာ” ဟူသည္ စုေပါင္း ရြတ္ဆုိ ျခင္း ဟု အဓိပၸါယ္ ရပါ သည္။ )
ဘုရားရွင္ ေဟာၾကား ခဲ႔ေသာ ပိဋကတ္ ေတာ္ တုိ႔ကုိ အရွင္ မဟာ ကႆပ စေသာ မေထရ္ အဆက္ဆက္ တုိ႔ ဆက္ ကာ ဆက္ကာ ေဆာင္ယူ ထိန္းသိမ္း ခဲ႔တဲ႔ အစဥ္ အလာ ကုိ အစြဲျပဳ ၍ “ေထရိက”၊ ေနာက္ မေထရ္ အစဥ္ အဆက္ တုိ႔ ထိန္း သိမ္း ခဲ႔ေသာ ဗုဒၶ အယူ ၀ါဒ အေန အားျဖင္႔ “ေထရ ၀ါဒ သာသနာ” အျဖစ္ အမည္ တြင္ ခဲ႔ပါသည္။
ဒုတိယ သဂၤါယနာ -
( BC - 443 / B.E - 100 ) သာသနာႏွစ္ ( ၁၀၀ ) အေရာက္ မွာ ေ၀သာလီ ၿမိဳ႕၊ ၀ါဠဳကာ႐ုံ ေက်ာင္း မွာ ဒုတိယ သဂၤါ ယနာ တင္ ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ သည္ အရွင္ ယသ ျဖစ္ ပါသည္။ အရွင္ သဗၺမိ မေထရ္ ႏွင္႔ အရွင္ ေရ၀တ မေထရ္ တုိ႔က အဓိက တာ၀န္ ယူ ကာ ပိဋကတ္ ေတာ္ မ်ား ကုိ ရြတ္ဆုိ ၾကပါ သည္။ အဖြဲ႔ ၀င္ သံဃာေတာ္ ( ၇၀၀ ) ျဖစ္ပါ သည္။ ( ၈ ) လ ၾကာပါ သည္။ အေထာက္ အပံ႔ ေပးေသာ ဒကာ သည္ ကာလာ ေသာက မင္း ျဖစ္ပါသည္။
တတိယ သဂၤါယနာ -
( BC - 249 / B.E - 300 ) သာသနာ ႏွစ္ ( ၃၀၀ ) အေရာက္ မွာ ပါဋလိ ပုတ္ ၿမိဳ႕ေတာ္၊ အေသာ ကာ ႐ုံ ေက်ာင္း ၌ ၏ တတိယ သဂၤါ ယနာ တင္ ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ မွာ အရွင္ မဟာ ေမာဂၢလိ ပုတၱ တိႆ မေထရ္ ျဖစ္၍ အရွင္ မဟာ ကႆပ မေထရ္ ႏွင္႔ ကာက႑ ၏ သားျဖစ္ ေသာ အရွင္ ယသ မေထရ္ တုိ႔က အဓိက တာ၀န္ ယူ ေဆာင္ရြက္ ပါသည္။ အဖြဲ႔၀င္ သံဃာေတာ္ အေရ အတြက္ မွာ ( ၁၀၀၀ ) ျဖစ္ပါ သည္။ ဤ သံဂၤါ ယနာ တင္ပြဲ ၌ ၀ိနည္း ေရးရာ မ်ား ကုိ အဓိက ထားကာ ေဆြးေႏြး ျခင္း ျပဳလုပ္ ၾကပါသည္။ အေထာက္ အပံ႔ မင္း မွာ အေသာက မင္းႀကီး ျဖစ္ပါ သည္။ ဤ တတိယ သဂၤါ ယနာ သည္ ( ၉ ) လ ၾကာပါ သည္။
တတိယ သဂၤါ ယနာ တင္ၿပီး ခ်ိန္ ကစၿပီး ( ၉ ) တုိင္း ( ၉ ) ဌာန တုိ႔သုိ႔ အရွင္ မဟာ ေမာဂၢလိ ပုတၱ တိႆ မေထရ္ ႏွင္႔ အေသာက မင္းႀကီး တုိ႔ တာ၀န္ ယူ ကာ သာသနာ ျပဳ ေစလႊတ္ ေတာ္မူ ပါသည္။
( ၉ ) တုိင္း ( ၉ ) ဌာနႏွင္႔ သာသနာျပဳ မေထရ္ မ်ား -
၁။ ကသၼီရ ႏွင္႔ ဂႏၶာရ အရပ္ = အရွင္ မဇၥ်ႏၱိက မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၂။ မဟႎသက အရပ္ = အရွင္ မဟာ ေဒ၀ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၃။ ၀န၀ါသိ အရပ္= အရွင္ ရကၡိတ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၄။ အပရႏ ၱအရပ္ = အရွင္ ေယာနက ဓမၼ ရကၡိတ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၅။ မဟာရ႒ အရပ္ = အရွင္ မဟာ ဓမၼ ရကၡိတ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၆။ ေယာနက အရပ္ = အရွင္ မဟာ ရကၡိတ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၇။ ဟိမ၀ႏ ၱာ အရပ္ = အရွင္ မဇၥ်ိမ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၈။ သု၀ဏၰဘူမိ အရပ္ = အရွင္ ေသာဏ မေထရ္ ႏွင္႔ အရွင္ ဥတၱရ မေထရ္ တုိ႔ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၉။ တမၺပဏၰိ ( သီဟုိဠ္ ) အရပ္ = အရွင္ မဟိႏၵ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
စတုတၳ သဂၤါယနာ -
( B.C 94 / B.E 450 ) သာသနာ ေတာ္ သကၠရဇ္ ( ၄၅၀ ) အေရာက္ တြင္ သီဟုိဠ္၊ မလယ ဇနပုဒ္၊ အာေလာက လႈိဏ္ တြင္ စတုတၳ သဂၤါ ယနာ တင္ပါ သည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ မွာ မဟာ ဓမၼ ရကၡိတ မေထရ္ ျဖစ္၍ အဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္ အေရ အတြက္ သည္ ( ၅၀၀ ) ျဖစ္ ပါသည္။ ( ၁ ) ႏွစ္ အခ်ိန္ ယူ ကာ သဂၤါ ယနာ တင္ခဲ႔ ၾကပါ သည္။ အေထာက္ အပံ့ ေပးေသာ ဒကာ သည္ ၀ဋၬ ဂါမဏိ မင္း ျဖစ္ ပါ သည္။ ဤ စတုတၳ သဂၤါ ယနာ တြင္ ပိဋကတ္ ေတာ္ မ်ား ကုိ ေပရြက္ တြင္ အကၡရာ ေရးျခင္း ျဖင္႔ သဂၤါ ယနာ တင္ခဲ႔ ၾကပါ သည္။
ႏုိင္ငံမ်ား ႏွင္႔ ဗုဒၶ သာသနာ ေရာက္ရွိ ပုံ -
ဗုဒၶ ဘာသာ နဲ႔ ျမန္မာ ႏုိင္ငံ -
ျမန္မာ ႏုိင္ငံ မွာ 3rd Century A.D - တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ နဲ႔ တ႐ုတ္ ႏုိင္ငံ -
တ႐ုတ္ ႏုိင္ငံ မွာ 1st Century A.D - တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ နဲ႔ ဗီယက္နမ္ ႏုိင္ငံ -
ဗီယက္နမ္ ႏုိင္ငံ မွာ A.D 189 - တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါ သည္။ တ႐ုတ္ မွ တဆင္႔ ေရာက္ရွိ ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ ကုိရီးယား ႏုိင္ငံ -
ကုိရီးယား ႏုိင္ငံ မွာ A.D 372 - ႏွစ္ တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုုဒၶဘာသာ ႏွင္႔ ဂ်ပန္ ႏုိင္ငံ -
ဂ်ပန္ ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D ၅၅၂၊ သာသနာ ေတာ္ႏွစ္ - ၁၀၉၅ - တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ ကေမၻာဒီယား ႏုိင္ငံ -
ကေမၻာဒီးယား ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၅ - ရာစု တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ ထုိင္း ႏုိင္ငံ -
ထုိင္း ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၆ - ရာစု၊ သာသနာ ေတာ္ႏွစ္ - ၁၃၀၀ - တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ အင္ဒုိနီးရွား ႏုိင္ငံ -
အင္ဒုိနီးရွား ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၆ - ရာစု တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ တိဗက္ ႏုိင္ငံ-
တိဗက္ ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၇ - ရာစု တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ ႐ုရွား ႏုိင္ငံ-
႐ုရွား ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၁၇ - ရာစု တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ ႏွင္႔ ဗုဒၶ သာသနာ -
အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ တြင္ A.D - ၆ - ရာစု ေလာက္က စၿပီး ဗုဒၶ သာသနာ တေျဖးေျဖး ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ႔ ပါသည္။
ျမန္မာ ႏုိင္ငံ ပုဂံ ဗုဒၶ သာသနာ -
ျမန္မာ ႏုိင္ငံ ပုဂံ သုိ႔ A.D - ၁၁ - ရာစု ေလာက္တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ ေရာက္ရွိ ပါသည္။ အရွင္ အရဟံ ႏွင္႔ အေနာ္ရထာ မင္းႀကီး တုိ႔ ဦးစီး ကာ ျမန္မာ ျပည္ ဗုဒၶ သာသနာ ပုိမုိ စည္ပင္ ျပန္႔ပြား ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ခဲ႔ ၾက ပါသည္။
ပဥၥမ သဂၤါယနာ -
A.D - ၁၈၇၁ / ဗုဒၶ သာသနာ ေတာ္ ႏွစ္ -၂၄၁၅ -ခု / ျမန္မာ သကၠရစ္ - ၁၂၃၂ -ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္ မုန္း လ တြင္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံ၊ မႏၱေလး ေတာင္ေျခ တြင္ ပဥၥမ သဂၤါယနာ တင္ ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ မွာ မႏၱေလး၊ ဒကၡိဏာ ရာမ ေက်ာင္းတုိက္ ဆရာေတာ္ အရွင္ ဇာဂရာ ဘိ၀ံသ မေထရ္ ျဖစ္၍၊ အဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္ အေရ အတြက္ မွာ ၂၄၀၀ - ျဖစ္ပါ သည္။ အေထာက္ အပံ႔ ဒကာ မွာ မင္းတုန္း မင္း ႀကီး ျဖစ္ပါ သည္။ ဤ ပဥၥမ သဂၤါယနာ တြင္ ပိဋကတ္ ေတာ္ မ်ား ကုိ ေက်ာက္ ထက္ အကၡရာ တင္ျခင္း ျဖင္႔ သဂၤါ ယနာ တင္ခဲ႔ ၾကပါ သည္။ ေက်ာက္ ခ်ပ္ ေရ - ၇၂၉ - ခ်ပ္ ရွိပါသည္။ ေက်ာက္ ထက္ အကၡရာ တင္ရာ ၌ ၾကာခ်ိန္ မွာ ( ၇ ) ႏွစ္၊ ( ၆ ) လ ႏွင္႔ ( ၁၄ ) ရက္ ၾကာပါ သည္။
ဗုဒၶ သာသနာ ေတာ္ အလံ ႏွင္႔ သမုိင္း -
A.D - ၁၈၈၀ - ခုႏွစ္ တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ႔ အလံ ကုိ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသား စစ္ဗုိလ္ႀကီး - Henry Steel Olcott - က စတင္ တီထြင္ ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။
အဂၤလန္ ႏုိင္ငံ ၌ ပထမ ဆုံး ေသာ ဗုဒၶ သာသနာ႔ အဖြဲ႔အစည္း -
A.D - ၁၈၈၁ - ခုႏွစ္ တြင္ အဂၤလန္ ႏုိင္ငံ တြင္ - ပါဠိ က်မ္းစာ အဖြဲ႔ အစည္း - ဆုိၿပီး ပထမ ဆုံး ေသာ ပိဋကတ္ အဖြဲ႔ အစည္း အဂၤလန္ ႏုိင္ငံ တြင္ စတင္ ေပၚေပါက္ ခဲ႔ ပါသည္။ တည္ေထာင္ သူ မွာ - T.W. Rhys Davids - ျဖစ္ပါ သည္။ သူသည္ မူရင္း ခရစ္စ္ ယာန္ ဘာသာ ၀င္ ျဖစ္ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ တြင္ ျပန္လည္ ေမြးဖြား ျခင္း -
A.D - ၁၈၉၁ - ခုႏွစ္ တြင္ သီရိ လကၤာ ႏုိင္ငံ မွ အနာ ဂါရိက ဓမၼပါလ သူေတာင္စင္ ႀကီး ဦးေဆာင္ ကာ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံ၊ ဗုဒၶ ဂယာ မွာ မဟာ ေဗာဓိ အဖြဲ႔ အစည္း ဆုိၿပီး ဗုဒၶ ဘာသာ ျပန္လည္ တည္ေထာင္ ပါ သည္။ A.D - ၁၉၅၆ - ခု တြင္ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံသား Dr. B.R Ambedkar - ဦးေဆာင္ ၿပီး အိႏိၵယ ႏုိင္ငံ တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ ပုိမုိ ျပန္႔ပြား ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ခဲ႔ ပါ သည္။ ၁၉၅၆ - ခု၊ ေအာက္တုိဘာ - ၁၄ - ရက္ တြင္ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံ သား ( ၁ ) သန္း ခန္႔ ဗုဒၶဘာသာ အျဖစ္ သုိ႔ ကူးေျပာင္း ၾက ပါသည္။
ဆ႒ သဂၤါယနာ -
A.D ၁၉၅၄ - ၅၆ / ဗုဒၶ သာသနာ ေတာ္ ႏွစ္ ၂၄၉၈ - ခု၊ ျမန္မာ သကၠရဇ္ ၁၃၁၆ - ခု၊ ကဆုန္ လျပည့္ ေန႔ တြင္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံ၊ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕၊ ကမၻာ ေအး၊ မဟာ ပါသာဏ လႈိဏ္ဂူ ၌ ဆ႒ သဂၤါ ယနာ တင္ ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ မွာ ေညာင္ရမ္း ဆရာေတာ္ အရွင္ ေရ၀တ မေထရ္ ျဖစ္၍၊ အဓိက တာ၀န္ ယူ ရြတ္ဖတ္ သရဇၥ်ာယ္ ေသာ မေထရ္ မ်ား မွာ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ႏွင္႔ မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ တုိ႔ ျဖစ္ ပါသည္။ အဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္ အေရ အတြက္ မွာ ေထရ၀ါဒ ( ၅ )ႏုိင္ငံ ( သီရိလကၤာ၊ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ ေလာ၊ ကေမၻာဒီယား ) တုိ႔မွ ( ၂၅၀၀ ) ေသာ မေထရ္ တုိ႔ ျဖစ္ပါ သည္။ အျခား ေသာ ႏုိင္ငံ ( ၂၄ ) ႏုိင္ငံ တုိ႔မွ လည္း အကူ အညီ မ်ား ေပးၾက ပါသည္။ အေထာက္ အပံ႔ ဒကာ မွာ ၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္ ဦးႏု ႏွင္႔ ျမန္မာ ျပည္သူ၊ ျပည္သား မ်ား ျဖစ္ ပါသည္။ ( မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဤ ဆ႒ သဂၤါယနာ တင္ပြဲ မွာ ပါဠိေတာ္ တင္ မက အ႒ ကထာ၊ ဋီကာ မ်ား ကုိပါ ျပန္လည္ စစ္ေဆး ဆုံးျဖတ္ ျခင္း ျဖင္႔ သဂၤါ ယနာ တင္ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။ )
အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ ႏွင္႔ ၀ိပႆနာ -
A.D - ၁၉၆၅ ၊ ဗုဒၶ သာသနာ ေတာ္ ႏွစ္ - ၂၅၁၂ - ခုႏွစ္ တြင္ ဆရာႀကီး ဦး ဂုိအင္ကာ ဦးေဆာင္ ၿပီး အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ ၀ိပႆနာ တရား ျပန္လည္ အျမစ္ တြယ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ပါသည္။
ပထမ ဆုံးေသာ ဗုဒၶ ဘာသာ ၀က္ဘ္ဆုိက္ -
A.D - ၁၉၉၈ - ေမလ တြင္ Nibbana.com - ဟူေသာ ပထမ ဆုံး ဗုဒၶဘာသာ ၀က္ဘ္ဆုိက္ ကုိ အဂၤလန္ ႏုိင္ငံ ကေန ဖန္တီး ႏုိင္ခဲ႔ ပါသည္။
အာဖဂန္နစၥတန္ မွ ( Bamiyan ) ဗမီယန္ ဗုဒၶ ဆင္းတု ေတာ္ -
A.D - ၂၀၀၁၊ မတ္လ တြင္ အာဖဂန္နစၥတန္ မွ ကမၻာ႔ အံဖြယ္ ရပ္ေတာ္မူ ဗုဒၶ ဆင္းတု ေတာ္ အား တာလီဘန္ တုိ႔ ၏ ဖ်က္ဆီး ျခင္း ကုိ ခံခဲ႔ ရပါ သည္။
မွာ ပါရေစ ။ ။ အထက္ ပါ ဗုဒၶ၀င္ ( သုိ႔ ) ဗုဒၶ ဘာသာ အေၾကာင္း သိေကာင္း စရာ အက်ဥ္း သည္ " ေမေမ႔ လျပည့္၀န္း ေလး " စုစည္း ထားေသာ ဗုဒၶ ဘာသာ နဲ႔ ပတ္သက္ တဲ႔ အခ်က္ အလက္ မ်ား ကုိ တင္ျပ ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ ေနရာ မ်ား မွာ မူကြဲ စသည္ အားျဖင္႔ ကြဲလြဲ ေနျခင္း ရွိေကာင္း ရွိႏုိင္ ပါသည္။ အခု " ေမေမ႔ လျပည့္၀န္း ေလး " တင္ျပ တဲ႔ မူ သည္ ေထရ ၀ါဒ မေထရ္ မ်ား လက္ခံ ထားေသာ ဘီစီ၊ ေအဒီ ႏွစ္ မ်ား ျဖစ္ ပါ သည္။
U Thar Myat ( ဦး သာျမတ္ )
ကုိးကား --
၀ိနည္း စူဠ၀ါ ပါဠိေတာ္
ပါရာဇိ က႑ အ႒ကထာ
မဟာ ၀ံသ
စူဠ ၀ံသ
ဦး သာျမတ္ “ Buddhism in Southeast Asia ”
www.nibbana.com
Posted by Aunglanthar
ဗုဒၶဘာသာ တုိ႔ အတြက္ သိသင္႔ သိထုိက္ တဲ႔ ဗုဒၶ၀င္ အက်ဥ္း ( သုိ႔ ) ဗုဒၶ ဘာသာ အေၾကာင္း သိေကာင္း စရာ အက်ဥ္း ေလး ပါ။ သိလုိ သူမ်ား အတြက္ ရည္ရြယ္ ကာ ေရးသား ပူေဇာ္ လုိက္ပါသည္။
ဘုရား အေလာင္း ေတာ္ သည္ - ၆၂၄ - ဘီစီ တြင္ ( ျမန္မာ လလုိ - ၀ါဆုိ လျပည့္၊ ၾကာသာပေတး ေန႔ တြင္ ) မယ္ေတာ္ မာယာ ၀မ္းၾကာ တုိက္ တြင္ သေႏၶယူ ပါသည္။ ဘုရားေလာင္း သည္ - ၆၂၃ - ဘီစီ၊ ( ျမန္မာ လလုိ - ကဆုန္ လျပည့္၊ ေသာၾကာ ေန႔ ) တြင္ နီေပါ ႏုိင္ငံ၊ လုမၺိနီ ဥယ်ာဥ္ ၌ မယ္ေတာ္ မာယာ ေဒ၀ီ၊ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါ ဒန မင္းႀကီး တုိ႔မွ ေမြးဖြား ခဲ႔ ပါသည္။ ဘုရား ေလာင္း နာမည္ မွာ သိဒၶတၳ ျဖစ္ပါ သည္။ ၁၆ - ႏွစ္ မွ ၂၉ ႏွစ္ အထိ နန္း စည္းစိမ္ ကုိ ခံစား ပါသည္။
ဘီစီ - ၅၉၄ - ( ျမန္မာ လ လုိ - ၀ါဆုိ လျပည့္၊ တနလၤာ ေန႔ ) တြင္ အိမ္ရာ တည္ေထာင္ လူ႔ေဘာင္ ခြါ ကာ ေတာထြက္ ေတာ္မူ ပါသည္။ ( သက္ေတာ္ ၂၉ - ႏွစ္ အရြယ္ ျဖစ္ ပါသည္။ )
၂၉ - ႏွစ္ မွ ၃၅ - ႏွစ္ အထိ ဒုကၠရ စရိယာ - ပင္ပန္းေသာ အက်င္႔ က်င္႔ ခဲ႔ ရပါ သည္။ ဘီစီ - ၅၈၈ - ( ျမန္မာ လလုိ - ကဆုန္ လျပည့္၊ ဗုဒၶဟူး ေန႔ ) တြင္ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ ကုိ ရရွိ ေတာ္မူ ပါသည္။ ( သက္ေတာ္ ၃၅ - ႏွစ္ အရြယ္ ျဖစ္ပါ သည္။ )
၄င္းဘီစီ - ၅၈၈ - ( ျမန္မာ လလုိ - ၀ါဆုိ လျပည့္ စေနေန႔ ) တြင္ ပထမ ဆုံး ေသာ ဓမၼစၾကာ သုတ္ေတာ္ ကုိ ဗာရာဏသီ ၿမိဳ႕အနီး မိဂဒါ ၀ုန္ ေတာ မွာ ေဟာေတာ္ မူ ပါသည္။ ( မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဗုဒၶဂယာ ႏွင္႔ မိဂဒါ ၀ုန္ေတာ သည္ - ၁၈ - ယူဇနာ / မုိင္ အားျဖင္႔ - ၁၄၄ - မုိင္ ေ၀းပါ သည္။ )
ဓမၼစၾကာ တရားပြဲ မွာ လူသား အေနနဲ႔ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦး သာ ပါ၀င္ ပါသည္။ ၄င္း တရားပြဲ မွာ အရွင္ ေကာ႑ည သည္ အ႐ုဏ္ မတတ္ မီ ေသာတာပန္ တည္ပါ သည္။
ေနာက္ ဆက္လက္ ၿပီး ဘုရားရွင္ က - အနတၱ လကၡဏ သုတ္ကုိ ေဟာေသာ အခါ ပဥၥ၀ဂၢီ ရဟန္း ေတာ္ ငါးဦး စလုံး ရဟႏၱာ ျဖစ္ေတာ္မူ ၾကပါ သည္။
ဘီစီ - ၅၈၈ - တြင္ ဘုရားရွင္ သည္ ပထမဆုံး သာသနာ ျပဳ ခရီးစဥ္ ကုိ စတင္ ခဲ႔ပါသည္။
ဘီစီ - ၅၄၃ - ( ျမန္မာ လလုိ - ကဆုန္ လျပည့္၊ အဂၤါ ေန႔ ) တြင္ ဘုရား ရွင္ သက္ေတာ္ ( ၈၀ )၊ ၀ါေတာ္ ( ၄၅ ) တြင္ ကုသိနာ႐ုံ၊ အင္ၾကင္း ေတာ ၌ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူ ပါသည္။ ကဆုန္ လဆုပ္ ( ၅ ) ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔ တြင္ အေလာင္း ေတာ္ ကုိ မီး ပူေဇာ္ ပါ သည္။
ပထမ သဂၤါယနာ -
ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ ( ၃၅ - မွ - ၈၀ ) အတြင္း၊ ၀ါေတာ္ အေန အားျဖင္႔ ( ၄၅ ) ၀ါ အတြင္း ေဟာၾကား ခဲ႔ေသာ ပိဋကတ္ ေတာ္မ်ား ကုိ တစ္စု တစ္ေ၀း တည္း စီစဥ္ ဖုိ႔ရန္ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳၿပီး တစ္လ အၾကာ - ဘီစီ - ၅၄၃ - မွာ ပထမ ဆုံး သဂၤါယနာ ကုိ ရာဇၿဂိဳလ္ ၿမိဳ႕၊ သတၱပဏၰိ လႈိဏ္ဂူ ၌ ပိဋကတ္ေတာ္ မ်ား ကုိ စုေပါင္း ရြတ္ဆုိျခင္း ဟူေသာ သဂၤါယနာ တင္ၾက ပါသည္။ ပထမ သဂၤါယနာ တင္ပြဲ မွာ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ သည္ အရွင္ မဟာ ကႆပ ျဖစ္၍ အရွင္ ဥပါလိ မေထရ္ က ၀ိနည္း အရာ တာ၀န္ယူ ၍၊ အရွင္ အာနႏၵာ က သုတၱန္ အရာ တာ၀န္ ယူ ပါသည္၊ အဖြဲ႔၀င္ သံဃာ ေတာ္ ( ၅၀၀ ) ျဖစ္ပါ သည္။ ၀ါေခါင္ လဆုပ္ ( ၅ ) က စတင္ က်င္းပကာ ( ၇ ) လ ၾကာ ပါသည္။ အေထာက္ အပံ႔ ဒကာေတာ္ သည္ အဇာ တသတ္ မင္း ျဖစ္ ပါသည္။ ( မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳၿပီး ပထမ သဂၤါ ယနာ တင္ခ်ိန္ က စတင္ ၍ ( အဂၤလိပ္ လုိ - B.E ) သုန္း ကာ ဗုဒၶ သာသနာ ႏွစ္ ကုိ စတင္ ေရတြက္ ပါသည္။ “သဂၤါယနာ” ဟူသည္ စုေပါင္း ရြတ္ဆုိ ျခင္း ဟု အဓိပၸါယ္ ရပါ သည္။ )
ဘုရားရွင္ ေဟာၾကား ခဲ႔ေသာ ပိဋကတ္ ေတာ္ တုိ႔ကုိ အရွင္ မဟာ ကႆပ စေသာ မေထရ္ အဆက္ဆက္ တုိ႔ ဆက္ ကာ ဆက္ကာ ေဆာင္ယူ ထိန္းသိမ္း ခဲ႔တဲ႔ အစဥ္ အလာ ကုိ အစြဲျပဳ ၍ “ေထရိက”၊ ေနာက္ မေထရ္ အစဥ္ အဆက္ တုိ႔ ထိန္း သိမ္း ခဲ႔ေသာ ဗုဒၶ အယူ ၀ါဒ အေန အားျဖင္႔ “ေထရ ၀ါဒ သာသနာ” အျဖစ္ အမည္ တြင္ ခဲ႔ပါသည္။
ဒုတိယ သဂၤါယနာ -
( BC - 443 / B.E - 100 ) သာသနာႏွစ္ ( ၁၀၀ ) အေရာက္ မွာ ေ၀သာလီ ၿမိဳ႕၊ ၀ါဠဳကာ႐ုံ ေက်ာင္း မွာ ဒုတိယ သဂၤါ ယနာ တင္ ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ သည္ အရွင္ ယသ ျဖစ္ ပါသည္။ အရွင္ သဗၺမိ မေထရ္ ႏွင္႔ အရွင္ ေရ၀တ မေထရ္ တုိ႔က အဓိက တာ၀န္ ယူ ကာ ပိဋကတ္ ေတာ္ မ်ား ကုိ ရြတ္ဆုိ ၾကပါ သည္။ အဖြဲ႔ ၀င္ သံဃာေတာ္ ( ၇၀၀ ) ျဖစ္ပါ သည္။ ( ၈ ) လ ၾကာပါ သည္။ အေထာက္ အပံ႔ ေပးေသာ ဒကာ သည္ ကာလာ ေသာက မင္း ျဖစ္ပါသည္။
တတိယ သဂၤါယနာ -
( BC - 249 / B.E - 300 ) သာသနာ ႏွစ္ ( ၃၀၀ ) အေရာက္ မွာ ပါဋလိ ပုတ္ ၿမိဳ႕ေတာ္၊ အေသာ ကာ ႐ုံ ေက်ာင္း ၌ ၏ တတိယ သဂၤါ ယနာ တင္ ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ မွာ အရွင္ မဟာ ေမာဂၢလိ ပုတၱ တိႆ မေထရ္ ျဖစ္၍ အရွင္ မဟာ ကႆပ မေထရ္ ႏွင္႔ ကာက႑ ၏ သားျဖစ္ ေသာ အရွင္ ယသ မေထရ္ တုိ႔က အဓိက တာ၀န္ ယူ ေဆာင္ရြက္ ပါသည္။ အဖြဲ႔၀င္ သံဃာေတာ္ အေရ အတြက္ မွာ ( ၁၀၀၀ ) ျဖစ္ပါ သည္။ ဤ သံဂၤါ ယနာ တင္ပြဲ ၌ ၀ိနည္း ေရးရာ မ်ား ကုိ အဓိက ထားကာ ေဆြးေႏြး ျခင္း ျပဳလုပ္ ၾကပါသည္။ အေထာက္ အပံ႔ မင္း မွာ အေသာက မင္းႀကီး ျဖစ္ပါ သည္။ ဤ တတိယ သဂၤါ ယနာ သည္ ( ၉ ) လ ၾကာပါ သည္။
တတိယ သဂၤါ ယနာ တင္ၿပီး ခ်ိန္ ကစၿပီး ( ၉ ) တုိင္း ( ၉ ) ဌာန တုိ႔သုိ႔ အရွင္ မဟာ ေမာဂၢလိ ပုတၱ တိႆ မေထရ္ ႏွင္႔ အေသာက မင္းႀကီး တုိ႔ တာ၀န္ ယူ ကာ သာသနာ ျပဳ ေစလႊတ္ ေတာ္မူ ပါသည္။
( ၉ ) တုိင္း ( ၉ ) ဌာနႏွင္႔ သာသနာျပဳ မေထရ္ မ်ား -
၁။ ကသၼီရ ႏွင္႔ ဂႏၶာရ အရပ္ = အရွင္ မဇၥ်ႏၱိက မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၂။ မဟႎသက အရပ္ = အရွင္ မဟာ ေဒ၀ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၃။ ၀န၀ါသိ အရပ္= အရွင္ ရကၡိတ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၄။ အပရႏ ၱအရပ္ = အရွင္ ေယာနက ဓမၼ ရကၡိတ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၅။ မဟာရ႒ အရပ္ = အရွင္ မဟာ ဓမၼ ရကၡိတ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၆။ ေယာနက အရပ္ = အရွင္ မဟာ ရကၡိတ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၇။ ဟိမ၀ႏ ၱာ အရပ္ = အရွင္ မဇၥ်ိမ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၈။ သု၀ဏၰဘူမိ အရပ္ = အရွင္ ေသာဏ မေထရ္ ႏွင္႔ အရွင္ ဥတၱရ မေထရ္ တုိ႔ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
၉။ တမၺပဏၰိ ( သီဟုိဠ္ ) အရပ္ = အရွင္ မဟိႏၵ မေထရ္ ဦးေဆာင္ ကာ ႂကြ။
စတုတၳ သဂၤါယနာ -
( B.C 94 / B.E 450 ) သာသနာ ေတာ္ သကၠရဇ္ ( ၄၅၀ ) အေရာက္ တြင္ သီဟုိဠ္၊ မလယ ဇနပုဒ္၊ အာေလာက လႈိဏ္ တြင္ စတုတၳ သဂၤါ ယနာ တင္ပါ သည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ မွာ မဟာ ဓမၼ ရကၡိတ မေထရ္ ျဖစ္၍ အဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္ အေရ အတြက္ သည္ ( ၅၀၀ ) ျဖစ္ ပါသည္။ ( ၁ ) ႏွစ္ အခ်ိန္ ယူ ကာ သဂၤါ ယနာ တင္ခဲ႔ ၾကပါ သည္။ အေထာက္ အပံ့ ေပးေသာ ဒကာ သည္ ၀ဋၬ ဂါမဏိ မင္း ျဖစ္ ပါ သည္။ ဤ စတုတၳ သဂၤါ ယနာ တြင္ ပိဋကတ္ ေတာ္ မ်ား ကုိ ေပရြက္ တြင္ အကၡရာ ေရးျခင္း ျဖင္႔ သဂၤါ ယနာ တင္ခဲ႔ ၾကပါ သည္။
ႏုိင္ငံမ်ား ႏွင္႔ ဗုဒၶ သာသနာ ေရာက္ရွိ ပုံ -
ဗုဒၶ ဘာသာ နဲ႔ ျမန္မာ ႏုိင္ငံ -
ျမန္မာ ႏုိင္ငံ မွာ 3rd Century A.D - တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ နဲ႔ တ႐ုတ္ ႏုိင္ငံ -
တ႐ုတ္ ႏုိင္ငံ မွာ 1st Century A.D - တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ နဲ႔ ဗီယက္နမ္ ႏုိင္ငံ -
ဗီယက္နမ္ ႏုိင္ငံ မွာ A.D 189 - တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါ သည္။ တ႐ုတ္ မွ တဆင္႔ ေရာက္ရွိ ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ ကုိရီးယား ႏုိင္ငံ -
ကုိရီးယား ႏုိင္ငံ မွာ A.D 372 - ႏွစ္ တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုုဒၶဘာသာ ႏွင္႔ ဂ်ပန္ ႏုိင္ငံ -
ဂ်ပန္ ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D ၅၅၂၊ သာသနာ ေတာ္ႏွစ္ - ၁၀၉၅ - တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ ကေမၻာဒီယား ႏုိင္ငံ -
ကေမၻာဒီးယား ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၅ - ရာစု တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ ထုိင္း ႏုိင္ငံ -
ထုိင္း ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၆ - ရာစု၊ သာသနာ ေတာ္ႏွစ္ - ၁၃၀၀ - တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ အင္ဒုိနီးရွား ႏုိင္ငံ -
အင္ဒုိနီးရွား ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၆ - ရာစု တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ တိဗက္ ႏုိင္ငံ-
တိဗက္ ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၇ - ရာစု တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ ႏွင္႔ ႐ုရွား ႏုိင္ငံ-
႐ုရွား ႏုိင္ငံ သုိ႔ A.D - ၁၇ - ရာစု တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ စတင္ ေရာက္ရွိ ပါသည္။
အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ ႏွင္႔ ဗုဒၶ သာသနာ -
အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ တြင္ A.D - ၆ - ရာစု ေလာက္က စၿပီး ဗုဒၶ သာသနာ တေျဖးေျဖး ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ႔ ပါသည္။
ျမန္မာ ႏုိင္ငံ ပုဂံ ဗုဒၶ သာသနာ -
ျမန္မာ ႏုိင္ငံ ပုဂံ သုိ႔ A.D - ၁၁ - ရာစု ေလာက္တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ ေရာက္ရွိ ပါသည္။ အရွင္ အရဟံ ႏွင္႔ အေနာ္ရထာ မင္းႀကီး တုိ႔ ဦးစီး ကာ ျမန္မာ ျပည္ ဗုဒၶ သာသနာ ပုိမုိ စည္ပင္ ျပန္႔ပြား ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ခဲ႔ ၾက ပါသည္။
ပဥၥမ သဂၤါယနာ -
A.D - ၁၈၇၁ / ဗုဒၶ သာသနာ ေတာ္ ႏွစ္ -၂၄၁၅ -ခု / ျမန္မာ သကၠရစ္ - ၁၂၃၂ -ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္ မုန္း လ တြင္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံ၊ မႏၱေလး ေတာင္ေျခ တြင္ ပဥၥမ သဂၤါယနာ တင္ ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ မွာ မႏၱေလး၊ ဒကၡိဏာ ရာမ ေက်ာင္းတုိက္ ဆရာေတာ္ အရွင္ ဇာဂရာ ဘိ၀ံသ မေထရ္ ျဖစ္၍၊ အဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္ အေရ အတြက္ မွာ ၂၄၀၀ - ျဖစ္ပါ သည္။ အေထာက္ အပံ႔ ဒကာ မွာ မင္းတုန္း မင္း ႀကီး ျဖစ္ပါ သည္။ ဤ ပဥၥမ သဂၤါယနာ တြင္ ပိဋကတ္ ေတာ္ မ်ား ကုိ ေက်ာက္ ထက္ အကၡရာ တင္ျခင္း ျဖင္႔ သဂၤါ ယနာ တင္ခဲ႔ ၾကပါ သည္။ ေက်ာက္ ခ်ပ္ ေရ - ၇၂၉ - ခ်ပ္ ရွိပါသည္။ ေက်ာက္ ထက္ အကၡရာ တင္ရာ ၌ ၾကာခ်ိန္ မွာ ( ၇ ) ႏွစ္၊ ( ၆ ) လ ႏွင္႔ ( ၁၄ ) ရက္ ၾကာပါ သည္။
ဗုဒၶ သာသနာ ေတာ္ အလံ ႏွင္႔ သမုိင္း -
A.D - ၁၈၈၀ - ခုႏွစ္ တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ႔ အလံ ကုိ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသား စစ္ဗုိလ္ႀကီး - Henry Steel Olcott - က စတင္ တီထြင္ ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။
အဂၤလန္ ႏုိင္ငံ ၌ ပထမ ဆုံး ေသာ ဗုဒၶ သာသနာ႔ အဖြဲ႔အစည္း -
A.D - ၁၈၈၁ - ခုႏွစ္ တြင္ အဂၤလန္ ႏုိင္ငံ တြင္ - ပါဠိ က်မ္းစာ အဖြဲ႔ အစည္း - ဆုိၿပီး ပထမ ဆုံး ေသာ ပိဋကတ္ အဖြဲ႔ အစည္း အဂၤလန္ ႏုိင္ငံ တြင္ စတင္ ေပၚေပါက္ ခဲ႔ ပါသည္။ တည္ေထာင္ သူ မွာ - T.W. Rhys Davids - ျဖစ္ပါ သည္။ သူသည္ မူရင္း ခရစ္စ္ ယာန္ ဘာသာ ၀င္ ျဖစ္ ပါသည္။
ဗုဒၶ ဘာသာ အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ တြင္ ျပန္လည္ ေမြးဖြား ျခင္း -
A.D - ၁၈၉၁ - ခုႏွစ္ တြင္ သီရိ လကၤာ ႏုိင္ငံ မွ အနာ ဂါရိက ဓမၼပါလ သူေတာင္စင္ ႀကီး ဦးေဆာင္ ကာ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံ၊ ဗုဒၶ ဂယာ မွာ မဟာ ေဗာဓိ အဖြဲ႔ အစည္း ဆုိၿပီး ဗုဒၶ ဘာသာ ျပန္လည္ တည္ေထာင္ ပါ သည္။ A.D - ၁၉၅၆ - ခု တြင္ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံသား Dr. B.R Ambedkar - ဦးေဆာင္ ၿပီး အိႏိၵယ ႏုိင္ငံ တြင္ ဗုဒၶ သာသနာ ပုိမုိ ျပန္႔ပြား ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ခဲ႔ ပါ သည္။ ၁၉၅၆ - ခု၊ ေအာက္တုိဘာ - ၁၄ - ရက္ တြင္ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံ သား ( ၁ ) သန္း ခန္႔ ဗုဒၶဘာသာ အျဖစ္ သုိ႔ ကူးေျပာင္း ၾက ပါသည္။
ဆ႒ သဂၤါယနာ -
A.D ၁၉၅၄ - ၅၆ / ဗုဒၶ သာသနာ ေတာ္ ႏွစ္ ၂၄၉၈ - ခု၊ ျမန္မာ သကၠရဇ္ ၁၃၁၆ - ခု၊ ကဆုန္ လျပည့္ ေန႔ တြင္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံ၊ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕၊ ကမၻာ ေအး၊ မဟာ ပါသာဏ လႈိဏ္ဂူ ၌ ဆ႒ သဂၤါ ယနာ တင္ ပါသည္။ ဦးေဆာင္ ဆရာေတာ္ မွာ ေညာင္ရမ္း ဆရာေတာ္ အရွင္ ေရ၀တ မေထရ္ ျဖစ္၍၊ အဓိက တာ၀န္ ယူ ရြတ္ဖတ္ သရဇၥ်ာယ္ ေသာ မေထရ္ မ်ား မွာ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ႏွင္႔ မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ တုိ႔ ျဖစ္ ပါသည္။ အဖြဲ႔၀င္ ဆရာေတာ္ အေရ အတြက္ မွာ ေထရ၀ါဒ ( ၅ )ႏုိင္ငံ ( သီရိလကၤာ၊ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ ေလာ၊ ကေမၻာဒီယား ) တုိ႔မွ ( ၂၅၀၀ ) ေသာ မေထရ္ တုိ႔ ျဖစ္ပါ သည္။ အျခား ေသာ ႏုိင္ငံ ( ၂၄ ) ႏုိင္ငံ တုိ႔မွ လည္း အကူ အညီ မ်ား ေပးၾက ပါသည္။ အေထာက္ အပံ႔ ဒကာ မွာ ၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္ ဦးႏု ႏွင္႔ ျမန္မာ ျပည္သူ၊ ျပည္သား မ်ား ျဖစ္ ပါသည္။ ( မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဤ ဆ႒ သဂၤါယနာ တင္ပြဲ မွာ ပါဠိေတာ္ တင္ မက အ႒ ကထာ၊ ဋီကာ မ်ား ကုိပါ ျပန္လည္ စစ္ေဆး ဆုံးျဖတ္ ျခင္း ျဖင္႔ သဂၤါ ယနာ တင္ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။ )
အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ ႏွင္႔ ၀ိပႆနာ -
A.D - ၁၉၆၅ ၊ ဗုဒၶ သာသနာ ေတာ္ ႏွစ္ - ၂၅၁၂ - ခုႏွစ္ တြင္ ဆရာႀကီး ဦး ဂုိအင္ကာ ဦးေဆာင္ ၿပီး အိႏၵိယ ႏုိင္ငံ တြင္ ဗုဒၶ ဘာသာ ၀ိပႆနာ တရား ျပန္လည္ အျမစ္ တြယ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ပါသည္။
ပထမ ဆုံးေသာ ဗုဒၶ ဘာသာ ၀က္ဘ္ဆုိက္ -
A.D - ၁၉၉၈ - ေမလ တြင္ Nibbana.com - ဟူေသာ ပထမ ဆုံး ဗုဒၶဘာသာ ၀က္ဘ္ဆုိက္ ကုိ အဂၤလန္ ႏုိင္ငံ ကေန ဖန္တီး ႏုိင္ခဲ႔ ပါသည္။
အာဖဂန္နစၥတန္ မွ ( Bamiyan ) ဗမီယန္ ဗုဒၶ ဆင္းတု ေတာ္ -
A.D - ၂၀၀၁၊ မတ္လ တြင္ အာဖဂန္နစၥတန္ မွ ကမၻာ႔ အံဖြယ္ ရပ္ေတာ္မူ ဗုဒၶ ဆင္းတု ေတာ္ အား တာလီဘန္ တုိ႔ ၏ ဖ်က္ဆီး ျခင္း ကုိ ခံခဲ႔ ရပါ သည္။
မွာ ပါရေစ ။ ။ အထက္ ပါ ဗုဒၶ၀င္ ( သုိ႔ ) ဗုဒၶ ဘာသာ အေၾကာင္း သိေကာင္း စရာ အက်ဥ္း သည္ " ေမေမ႔ လျပည့္၀န္း ေလး " စုစည္း ထားေသာ ဗုဒၶ ဘာသာ နဲ႔ ပတ္သက္ တဲ႔ အခ်က္ အလက္ မ်ား ကုိ တင္ျပ ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ ေနရာ မ်ား မွာ မူကြဲ စသည္ အားျဖင္႔ ကြဲလြဲ ေနျခင္း ရွိေကာင္း ရွိႏုိင္ ပါသည္။ အခု " ေမေမ႔ လျပည့္၀န္း ေလး " တင္ျပ တဲ႔ မူ သည္ ေထရ ၀ါဒ မေထရ္ မ်ား လက္ခံ ထားေသာ ဘီစီ၊ ေအဒီ ႏွစ္ မ်ား ျဖစ္ ပါ သည္။
U Thar Myat ( ဦး သာျမတ္ )
ကုိးကား --
၀ိနည္း စူဠ၀ါ ပါဠိေတာ္
ပါရာဇိ က႑ အ႒ကထာ
မဟာ ၀ံသ
စူဠ ၀ံသ
ဦး သာျမတ္ “ Buddhism in Southeast Asia ”
www.nibbana.com
Posted by Aunglanthar
Sunday, January 15, 2017
အလုပ္သာ မွန္မွန္လုပ္ေနပါ
ထမင္းအိုးကို ရဲေနတဲ့မီးက်ီးစုေပၚ တင္ထား၊ ”နပ္ပါေစ_ နပ္ပါေစ”လို႔ ဆုေတာင္းရေသးလား (မေတာင္းရပါဘုရား) ေတာင္းေနဖို႔မလိုပါဘူး၊ မီးက်ီးေတြ ေအးမကုန္ေအာင္ ယပ္သာခတ္ေပး (မွန္ပါ) မီးထိုးေပးေနရံုပဲ (မွန္ပါဘုရား)
အခ်ိန္က်ရင္ ထမင္းဟာ နပ္လာမွာပဲ (မွန္ပါ) ဆုေတာင္းလို႔ နပ္တာလား (မဟုတ္ပါ ဘုရား) ဆုေတာင္းလို႔ နပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး_ တဲ့၊ မီးအပူ႐ွိန္ ေလ်ာ့မသြားေအာင္၊ ရဲေနေအာင္ ယပ္ခတ္ေပးေနလို႔ပါ (မွန္ပါဘုရား)
ဒီမွာလဲ ထို႔အတူပဲတဲ့၊ အ႐ႈခံတစ္ခုခုေပၚမွာ ဝိပႆနာဉာဏ္နဲ႔သာ ႐ႈေပးေနပါ၊ (မွန္ပါ) ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာသာ ႐ႈေပးေနပါ (မွန္ပါ) ႐ႈဖန္မ်ားလာေတာ့ ျဖစ္_ပ်က္ေတြ ျမင္လာလိမ့္မယ္ (မွန္ပါဘုရား)
ဒီလို ျဖစ္_ပ်က္ေတြ ျမင္လာတာဟာ ဆုေတာင္းလို႔ ျမင္တာလား၊ အလုပ္_လုပ္လို႔ ျမင္တာလား (အလုပ္လုပ္လို႔ ျမင္လာတာပါ ဘုရား) ဟုတ္တယ္၊ အလုပ္သာ လုပ္ေနပါ (မွန္ပါ)
ၾကာေတာ့ ျဖစ္_ပ်က္ေတြကို မုန္းလာလိမ့္မယ္ (မွန္ပါ)၊ မုန္းလာလဲ မေလ်ွာ့နဲ႔၊ ဆက္သာ႐ႈေန၊ (မွန္ပါ) ဒီမွာ အေရးႀကီးလာၿပီ၊ မေလ်ွာ့နဲ႔ (မွန္ပါ) ေနာက္ေတာ့ ေလာကီဝိပႆနာဉာဏ္ငါးပါးဟာ ရင့္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ မဂၢင္႐ွစ္ပါးျဖစ္လာ (မွန္ပါ) ျဖစ္လာၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေတြမ႐ွိတဲ့ နိဗၺာန္ ဘက္ကို သူ႔ဟာသူ ကူးသြားလိမ့္မယ္ (မွန္ပါဘုရား)
ျဖစ္ပ်က္ေတြမ႐ွိတာက နိေရာဓသစၥာေပါ့ဗ်ာ (မွန္ပါ) ျဖစ္ပ်က္ေတြက ဘာသစၥာ (ဒုကၡသစၥာပါ ဘုရား)
ဉာဏ္ေတြဟာ မရင့္ေသးခင္ ျဖစ္ပ်က္ဒုကၡသစၥာ ေတြဘက္မွာ ႐ွိေနမယ္ (မွန္ပါ) ရင့္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေတြ မ႐ွိတဲ့ နိေရာဓသစၥာဘက္၊ နိဗၺာန္ဘက္ကို ေျပးဝင္သြားလိမ့္မယ္ (မွန္ပါဘုရား)
မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
မိုး(၅)ႏွာ_၃၂၄မွ
# Phoe Lu
ထမင္းအိုးကို ရဲေနတဲ့မီးက်ီးစုေပၚ တင္ထား၊ ”နပ္ပါေစ_ နပ္ပါေစ”လို႔ ဆုေတာင္းရေသးလား (မေတာင္းရပါဘုရား) ေတာင္းေနဖို႔မလိုပါဘူး၊ မီးက်ီးေတြ ေအးမကုန္ေအာင္ ယပ္သာခတ္ေပး (မွန္ပါ) မီးထိုးေပးေနရံုပဲ (မွန္ပါဘုရား)
အခ်ိန္က်ရင္ ထမင္းဟာ နပ္လာမွာပဲ (မွန္ပါ) ဆုေတာင္းလို႔ နပ္တာလား (မဟုတ္ပါ ဘုရား) ဆုေတာင္းလို႔ နပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး_ တဲ့၊ မီးအပူ႐ွိန္ ေလ်ာ့မသြားေအာင္၊ ရဲေနေအာင္ ယပ္ခတ္ေပးေနလို႔ပါ (မွန္ပါဘုရား)
ဒီမွာလဲ ထို႔အတူပဲတဲ့၊ အ႐ႈခံတစ္ခုခုေပၚမွာ ဝိပႆနာဉာဏ္နဲ႔သာ ႐ႈေပးေနပါ၊ (မွန္ပါ) ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာသာ ႐ႈေပးေနပါ (မွန္ပါ) ႐ႈဖန္မ်ားလာေတာ့ ျဖစ္_ပ်က္ေတြ ျမင္လာလိမ့္မယ္ (မွန္ပါဘုရား)
ဒီလို ျဖစ္_ပ်က္ေတြ ျမင္လာတာဟာ ဆုေတာင္းလို႔ ျမင္တာလား၊ အလုပ္_လုပ္လို႔ ျမင္တာလား (အလုပ္လုပ္လို႔ ျမင္လာတာပါ ဘုရား) ဟုတ္တယ္၊ အလုပ္သာ လုပ္ေနပါ (မွန္ပါ)
ၾကာေတာ့ ျဖစ္_ပ်က္ေတြကို မုန္းလာလိမ့္မယ္ (မွန္ပါ)၊ မုန္းလာလဲ မေလ်ွာ့နဲ႔၊ ဆက္သာ႐ႈေန၊ (မွန္ပါ) ဒီမွာ အေရးႀကီးလာၿပီ၊ မေလ်ွာ့နဲ႔ (မွန္ပါ) ေနာက္ေတာ့ ေလာကီဝိပႆနာဉာဏ္ငါးပါးဟာ ရင့္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ မဂၢင္႐ွစ္ပါးျဖစ္လာ (မွန္ပါ) ျဖစ္လာၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေတြမ႐ွိတဲ့ နိဗၺာန္ ဘက္ကို သူ႔ဟာသူ ကူးသြားလိမ့္မယ္ (မွန္ပါဘုရား)
ျဖစ္ပ်က္ေတြမ႐ွိတာက နိေရာဓသစၥာေပါ့ဗ်ာ (မွန္ပါ) ျဖစ္ပ်က္ေတြက ဘာသစၥာ (ဒုကၡသစၥာပါ ဘုရား)
ဉာဏ္ေတြဟာ မရင့္ေသးခင္ ျဖစ္ပ်က္ဒုကၡသစၥာ ေတြဘက္မွာ ႐ွိေနမယ္ (မွန္ပါ) ရင့္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေတြ မ႐ွိတဲ့ နိေရာဓသစၥာဘက္၊ နိဗၺာန္ဘက္ကို ေျပးဝင္သြားလိမ့္မယ္ (မွန္ပါဘုရား)
မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
မိုး(၅)ႏွာ_၃၂၄မွ
# Phoe Lu
#ပဋိစၥသမုပၸါဒ္၏အဓိပၸါယ္
___________________________________________________
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္၏အဓိပၸါယ္ -------------------------ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဆိုသည္မွာပါဠိစကားျဖစ္၍ ပဋိစၥ + သံ +ဥပၸါဒ ပဋိစၥ စြဲ၍ သံ ေကာင္းစြာ ဥပၸါဒ ျဖစ္သည္။ အေႀကာင္းကိုစြဲ၍ ေကာင္းစြာျဖစ္ေပ ၚျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ အေႀကာင္းကိုစြဲ၍ေကာင္းစြာျဖစ္ေပ ၚျခင္းဆိုသည္မွာ
-အ၀ိဇၨာတည္းဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ ျပဳျပင္မႈ႕သခၤ ါရတရားျဖစ္ေပၚ၏။ -ျပဳျပင္မႈ႕သခၤ ါရဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ ၀ိညာဏ္တည္းဟူေသာသိမႈ႕ တရားျဖစ္ေပၚ၏။ -သိမႈ႕၀ိညာဏ္တည္းဟူေသာအေႀကာင္းခံ ေႀကာင့္ နာမ္ရုပ္တည္းဟူေသာတရားျဖစ္ေပၚ၏။ -နာမ္ရုပ္တည္းဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ တည္ရာဟူေသာအာယတနတရား (သံသရာခ်ဲ႕ထြင္ေသာတရား)ေျခာက္ပါ းျဖစ္ေပၚလာ၏။ -တည္ရာအာယတနတရားေျခာက္ပါးအေႀကာင ္းခံေႀကာင့္ ေတြ႕ထိမႈ႔႕ဟူေသာ ဖႆ တရားျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ေတြ႕ထိမႈ႕ဖႆ ဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ ခံစားမႈ႕တည္းဟူေသာေ၀ဒနာျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ခံစားမႈ႕တည္းဟူေသာေ၀ဒနာအေႀကာင္း ခံေႀကာင့္ လိုခ်င္မႈ႕တဏွာျဖစ္ေပၚလာ၏။လိုခ် င္မႈ႕တဏွာတည္းဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ စြဲလမ္းမႈ႕တည္းဟူေသာ ဥပါဒါန္ျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ဥပါဒါန္တည္းဟူေသာစြဲလမ္းမႈ႕အေႀက ာင္းခံေႀကာင့္ ဘ၀တည္းဟူေသာတရား ျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ဘ၀ဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ ဇာတိဟူေသာပဋိသေႏၶေနမႈ႕ျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ဇာတိဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ အိုမႈ႕ ေသမႈ႕ ငိုေႀကြးမႈ႕ စိုးရိမ္မႈ႕ ဆင္းရဲမႈ႕ ႏွလံုးမသာယာမႈ႕ ျပင္းစြာပင္ပန္းမႈ႕တို႕ျဖစ္ေပၚလ ာ၏။ ဤသို႕အလံုးစံုေသာဆင္းရဲအစုတို႕ျ ဖစ္ပြားေပၚေပါက္လာကုန္၏။
ဇရာမရဏေႀကာင့္ ဇာတိျဖစ္ရပါတယ္။ ဇာတိေႀကာင့္ ကမၼဘ၀ျဖစ္ရပါတယ္။ ကမၼဘ၀ေႀကာင့္ ဥပါဒါန္ျဖစ္ရပါတယ္။ ဥပါဒါန္ေႀကာင့္ တဏွာျဖစ္ရပါတယ္။ တဏွာေႀကာင့္ ေ၀ဒနာျဖစ္ရပါတယ္။ ေ၀ဒနာေႀကာင့္ ဖႆျဖစ္ရပါတယ္။ ဖႆေႀကာင့္ သဠာယတနျဖစ္ရပါတယ္။ သဠာယတနေႀကာင့္ နာမ္ရုပ္ျဖစ္ရပါတယ္။ နာမ္ရုပ္ေႀကာင့္ ၀ိညာဏ္ျဖစ္ရပါတယ္။ ၀ိညာဏ္ေႀကာင့္ သခၤ ါရျဖစ္ရပါတယ္။ သခၤ ါရေႀကာင့္ အ၀ိဇၨာျဖစ္ရပါတယ္။
ဒိ႒ိျဖဳတ္လကၤာ ---------------အ၀ိဇၨာႏွင့္တဏွာရင္းခံ ဥပါဒါန္ ၊ ကံေႀကာင့္နာမ္ရုပ္ေပၚ အပင္မွမ်ိဳး ၊ မ်ိဳးမွအပင္၊ အမ်ွင္မျပတ္ ၊ ဆက္စပ္သည့္ဟန္ ကံေႀကာင့္နာမ္ရုပ္ ၊ နာမ္ရုပ္ေႀကာင့္ကံ အဖန္ဖန္ျဖစ္ျပန္ နည္းအေလ်ာ္ ၊ ျဗဟၼာ သိႀကားစသည္မ်ားက ထင္ရွားျပဳျပင္ ၊ စီရင္ဖန္ဆင္း အေႀကာင္းရင္းေႀကာင့္ လူနတ္မ်ားစြာ သတၱ၀ါတို႕ ၊ ျဖစ္္လာရမႈ႕မဟုတ ္ဟု ဥာဏ္ျဖင့္ရႈ႕၍ေမွ်ာ္။
ဒိ႒ိမကြာ ၊ ပုဂၢိဳလ္မွာကား လူတြင္စႀကာ ၊ နတ္မွာသိႀကား မိုးဖ်ားျဗဟၼာ ၊ ျဖစ္တံုပါလည္း ခႏၶာျပိဳကြဲ ၊ ကုသိုလ္စဲက ေဖာက္လြဲပယ္ရြာ ၊ ေရာက္ျမဲသာတည္းလ ိ႕ဆိုတာေႀကာင့္ ဒိ႒ိျဖဳတ္တရားကိုဦးစြာသိထားဖို ႕လိုပါတယ္။
လူနတ္ျဗဟၼာသတၱ၀ါတို႕ သံုးဆယ့္တစ္ဘံုျ ဖစ္ႀကရတာဟာ သိႀကား ျဗဟၼာ ထာ၀ရဘုရားစတဲ့ ဖန္ဆင္းရွင္ ကယ္တင္ရွင္ႀကီးမ်ားကဖန္ဆင္းလို႕ ျဖစ္လာႀကတာမဟုတ္ပါဘူး။ အေႀကာင္းကမၼတရားေတြေႀကာင့္ အက်ိဳး၀ိပါကတရားေတြျဖစ္ေပၚလာရတာပါဟု ဥာဏ္ျဖင့္ရႈ႕ေမ်ွာ္ေတြးေခၚျပီး ႏွလံုးသြင္းဆင္ျ ခင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒိ႒ိျဖစ္ျခင္းအေႀကာင္းရွစ္ပါး ----------------------------
၁။ ခႏၶာရဲ့ျဖစ္စဥ္က ိုမသိျခင္းေႀကာင့္ ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၂။ အ၀ိဇၨာေႀကာင့္ ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၃။ ဖႆေႀကာင့္လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၄။ သညာအမွတ္မွားလို႕လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၅။ ၀ိတက္ေႀကာင့္လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၆။ ႏွလံုးသြင္းမွားတာေႀကာင့္လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၇။ အေပါင္းအသင္းမွားလို႕လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၈။ မွားယြင္းတဲ့တရားကိုနာႀကားရတာေႀ ကာင့္လည္း ဒိ႒ိျဖစ္ပါတယ္လို႕
ဒိ႒ိျဖစ္ျခင္း အေႀကာင္းရွစ္ပါးကိုျမတ္စြာဘုရား ေဟာႀကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
ရုပ္နာမ္ ေလာက ငါထင္က ယူႀက သကၠာယ
ရုပ္နာမ္ ေလာက ခိုင္ျမဲစြ ယူႀက သႆတ
ရုပ္နာမ္ မျမဲ ျပတ္ယူစြဲ ေခၚျမဲ ဥေစၦဒ။
Posted by phyo zaw
copy ျဖင့္ထပ္ဆင့္ပူေဇာ္ပါသည္
___________________________________________________
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္၏အဓိပၸါယ္ -------------------------ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဆိုသည္မွာပါဠိစကားျဖစ္၍ ပဋိစၥ + သံ +ဥပၸါဒ ပဋိစၥ စြဲ၍ သံ ေကာင္းစြာ ဥပၸါဒ ျဖစ္သည္။ အေႀကာင္းကိုစြဲ၍ ေကာင္းစြာျဖစ္ေပ ၚျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ အေႀကာင္းကိုစြဲ၍ေကာင္းစြာျဖစ္ေပ ၚျခင္းဆိုသည္မွာ
-အ၀ိဇၨာတည္းဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ ျပဳျပင္မႈ႕သခၤ ါရတရားျဖစ္ေပၚ၏။ -ျပဳျပင္မႈ႕သခၤ ါရဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ ၀ိညာဏ္တည္းဟူေသာသိမႈ႕ တရားျဖစ္ေပၚ၏။ -သိမႈ႕၀ိညာဏ္တည္းဟူေသာအေႀကာင္းခံ ေႀကာင့္ နာမ္ရုပ္တည္းဟူေသာတရားျဖစ္ေပၚ၏။ -နာမ္ရုပ္တည္းဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ တည္ရာဟူေသာအာယတနတရား (သံသရာခ်ဲ႕ထြင္ေသာတရား)ေျခာက္ပါ းျဖစ္ေပၚလာ၏။ -တည္ရာအာယတနတရားေျခာက္ပါးအေႀကာင ္းခံေႀကာင့္ ေတြ႕ထိမႈ႔႕ဟူေသာ ဖႆ တရားျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ေတြ႕ထိမႈ႕ဖႆ ဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ ခံစားမႈ႕တည္းဟူေသာေ၀ဒနာျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ခံစားမႈ႕တည္းဟူေသာေ၀ဒနာအေႀကာင္း ခံေႀကာင့္ လိုခ်င္မႈ႕တဏွာျဖစ္ေပၚလာ၏။လိုခ် င္မႈ႕တဏွာတည္းဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ စြဲလမ္းမႈ႕တည္းဟူေသာ ဥပါဒါန္ျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ဥပါဒါန္တည္းဟူေသာစြဲလမ္းမႈ႕အေႀက ာင္းခံေႀကာင့္ ဘ၀တည္းဟူေသာတရား ျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ဘ၀ဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ ဇာတိဟူေသာပဋိသေႏၶေနမႈ႕ျဖစ္ေပၚလာ၏။ -ဇာတိဟူေသာအေႀကာင္းခံေႀကာင့္ အိုမႈ႕ ေသမႈ႕ ငိုေႀကြးမႈ႕ စိုးရိမ္မႈ႕ ဆင္းရဲမႈ႕ ႏွလံုးမသာယာမႈ႕ ျပင္းစြာပင္ပန္းမႈ႕တို႕ျဖစ္ေပၚလ ာ၏။ ဤသို႕အလံုးစံုေသာဆင္းရဲအစုတို႕ျ ဖစ္ပြားေပၚေပါက္လာကုန္၏။
ဇရာမရဏေႀကာင့္ ဇာတိျဖစ္ရပါတယ္။ ဇာတိေႀကာင့္ ကမၼဘ၀ျဖစ္ရပါတယ္။ ကမၼဘ၀ေႀကာင့္ ဥပါဒါန္ျဖစ္ရပါတယ္။ ဥပါဒါန္ေႀကာင့္ တဏွာျဖစ္ရပါတယ္။ တဏွာေႀကာင့္ ေ၀ဒနာျဖစ္ရပါတယ္။ ေ၀ဒနာေႀကာင့္ ဖႆျဖစ္ရပါတယ္။ ဖႆေႀကာင့္ သဠာယတနျဖစ္ရပါတယ္။ သဠာယတနေႀကာင့္ နာမ္ရုပ္ျဖစ္ရပါတယ္။ နာမ္ရုပ္ေႀကာင့္ ၀ိညာဏ္ျဖစ္ရပါတယ္။ ၀ိညာဏ္ေႀကာင့္ သခၤ ါရျဖစ္ရပါတယ္။ သခၤ ါရေႀကာင့္ အ၀ိဇၨာျဖစ္ရပါတယ္။
ဒိ႒ိျဖဳတ္လကၤာ ---------------အ၀ိဇၨာႏွင့္တဏွာရင္းခံ ဥပါဒါန္ ၊ ကံေႀကာင့္နာမ္ရုပ္ေပၚ အပင္မွမ်ိဳး ၊ မ်ိဳးမွအပင္၊ အမ်ွင္မျပတ္ ၊ ဆက္စပ္သည့္ဟန္ ကံေႀကာင့္နာမ္ရုပ္ ၊ နာမ္ရုပ္ေႀကာင့္ကံ အဖန္ဖန္ျဖစ္ျပန္ နည္းအေလ်ာ္ ၊ ျဗဟၼာ သိႀကားစသည္မ်ားက ထင္ရွားျပဳျပင္ ၊ စီရင္ဖန္ဆင္း အေႀကာင္းရင္းေႀကာင့္ လူနတ္မ်ားစြာ သတၱ၀ါတို႕ ၊ ျဖစ္္လာရမႈ႕မဟုတ ္ဟု ဥာဏ္ျဖင့္ရႈ႕၍ေမွ်ာ္။
ဒိ႒ိမကြာ ၊ ပုဂၢိဳလ္မွာကား လူတြင္စႀကာ ၊ နတ္မွာသိႀကား မိုးဖ်ားျဗဟၼာ ၊ ျဖစ္တံုပါလည္း ခႏၶာျပိဳကြဲ ၊ ကုသိုလ္စဲက ေဖာက္လြဲပယ္ရြာ ၊ ေရာက္ျမဲသာတည္းလ ိ႕ဆိုတာေႀကာင့္ ဒိ႒ိျဖဳတ္တရားကိုဦးစြာသိထားဖို ႕လိုပါတယ္။
လူနတ္ျဗဟၼာသတၱ၀ါတို႕ သံုးဆယ့္တစ္ဘံုျ ဖစ္ႀကရတာဟာ သိႀကား ျဗဟၼာ ထာ၀ရဘုရားစတဲ့ ဖန္ဆင္းရွင္ ကယ္တင္ရွင္ႀကီးမ်ားကဖန္ဆင္းလို႕ ျဖစ္လာႀကတာမဟုတ္ပါဘူး။ အေႀကာင္းကမၼတရားေတြေႀကာင့္ အက်ိဳး၀ိပါကတရားေတြျဖစ္ေပၚလာရတာပါဟု ဥာဏ္ျဖင့္ရႈ႕ေမ်ွာ္ေတြးေခၚျပီး ႏွလံုးသြင္းဆင္ျ ခင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒိ႒ိျဖစ္ျခင္းအေႀကာင္းရွစ္ပါး ----------------------------
၁။ ခႏၶာရဲ့ျဖစ္စဥ္က ိုမသိျခင္းေႀကာင့္ ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၂။ အ၀ိဇၨာေႀကာင့္ ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၃။ ဖႆေႀကာင့္လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၄။ သညာအမွတ္မွားလို႕လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၅။ ၀ိတက္ေႀကာင့္လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၆။ ႏွလံုးသြင္းမွားတာေႀကာင့္လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၇။ အေပါင္းအသင္းမွားလို႕လည္း ဒိ႒ိျဖစ္တယ္။
၈။ မွားယြင္းတဲ့တရားကိုနာႀကားရတာေႀ ကာင့္လည္း ဒိ႒ိျဖစ္ပါတယ္လို႕
ဒိ႒ိျဖစ္ျခင္း အေႀကာင္းရွစ္ပါးကိုျမတ္စြာဘုရား ေဟာႀကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
ရုပ္နာမ္ ေလာက ငါထင္က ယူႀက သကၠာယ
ရုပ္နာမ္ ေလာက ခိုင္ျမဲစြ ယူႀက သႆတ
ရုပ္နာမ္ မျမဲ ျပတ္ယူစြဲ ေခၚျမဲ ဥေစၦဒ။
Posted by phyo zaw
copy ျဖင့္ထပ္ဆင့္ပူေဇာ္ပါသည္
'' တဏွာ ႏွင့္ ကံ တရားေတာ္''
=====================
ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္မွာ ႐ုပ္နာမ္ ၂-မ်ိဳးပဲရွိတယ္၊
ထိုင္ေနတာက႐ုပ္တရား၊နာေနတာကနာမ္၊
ေယာက်္ားရယ္၊မိန္းမရယ္လို႔ ဆိုၾကတာက
သမုတိနယ္မွာပညတ္အားျဖင့္မွန္တယ္၊
ပရမတၳသစၥာနယ္အားျဖင့္ ႐ုပ္နဲ႔ နာမ္ပဲရွိတယ္၊
ဥပမာ.... ျမစ္ဟုိဘက္ကမ္းကို
ေလွနဲ႔ကူးသြားမယ္ဆိုရင္
ေလွေၾကာင့္လဲဟိုဘက္ကမ္းေရာက္တယ္ဆိုရမယ္၊
လူေၾကာင့္လဲ ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္တယ္ဆိုရမယ္၊
တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု အမွီျပဳေနရတာပဲ၊
အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးပဲရွိတယ္၊
႐ုပ္ေၾကာင့္လဲ နာမ္ျဖစ္တယ္၊
နာမ္ေၾကာင့္လဲ ႐ုပ္ျဖစ္ေပၚလာရတယ္လို႔မွတ္ပါ၊
ဒီခႏၶာမွာရွိတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ဟာ
ခင္ဗ်ားတို႔ ျပဳခဲ့တဲ့ ကံ၏အစြမ္းေၾကာင့္ျဖစ္ရတယ္၊
ကံရွိသေရႊ႕ ဒီ႐ုပ္နာမ္အစဥ္ဟာျပတ္မသြားဘူး၊
ေသရင္ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ အယူဟာ ဥေစၦဒဒိ႒ိ အယူပဲ၊
ဒါမွားတဲ့အယူပဲ။
ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ကံေတြေၾကာင့္
႐ုပ္နာမ္အစဥ္ေတြ အဆက္မျပတ္ျဖစ္ေနရတယ္၊
ကံ ကံ၏အက်ိဳးေပးဆိုတာရွိတယ္၊
ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးတရားဟာ
ဉာဏ္နဲ႔မွန္းဆၿပီးသိႏိုင္တယ္၊
အေၾကာင္းတရားတိုင္းမွာ
အက်ိဳးတရားရွိတာခ်ည္းပဲ၊
အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ကာလ ၃-ပါး ရွိေနတာပဲ၊
ကာလ ၃-ပါးရွိေနတာ့ အတိတ္ဘဝလဲရွိရမယ္၊
ယခုလက္ရွိဘဝလဲရွိရမယ္၊
ေနာင္အနာဂတ္ဘဝလဲရွိရမွာေပါ့။
လူေတြဟာ အတိတ္ဘဝကံအေၾကာင္းတရား
အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ယခုဘဝမွာအက်င့္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊
႐ုပ္ရည္အမ်ဳိးမ်ိဳး၊ စိတ္ေနသေဘာထားအမ်ိဳးမ်ိဳး၊
ပညာမွာလဲ ထူးခၽြန္မႈ မထူးခၽြန္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳး၊
ဆင္ရဲခ်မ္းသာအမ်ိဳးမ်ိဳး
ကြဲျပားျခားနားေနၾကတာေပါ့။
ဒီလိုကြဲျပားမႈေတြဟာ
ရာသီဥတုနဲ႔ပတ္ဝန္းက်င္
အေတြ႔အႀကံဳႀကိဳးစားမႈအေပၚမွာ
အနည္းအပါးေတာ့တည္တယ္၊
ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔ျပဳခဲ့တဲ့
ေစတနာကံက ပဓာနပဲ၊
သူကစီမံတာပဲ။
ဒီေတာ့အခုဘဝ ၃-ပါးဆက္စပ္ပံုကို ႐ွင္းျပမယ္၊
လြန္ခဲ့တဲ့အတိတ္ဘဝ၊
ယခုေရာက္ဆဲပစၥဳပၸန္ဘဝ၊
ေနာက္လာမယ့္ အနာဂတ္ဘဝလို႔
ဘဝ ၃-ပါးကိုတန္းၿပီးေတာ့မွတ္ထားပါ၊
ဘာေၾကာင့္မ်ားဒီဘဝ ၃-ပါးဟာတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု
ဆက္မိေအာင္ဆက္စပ္ေနပါသလဲ၊
ဒီဘဝေတြကိုဆက္မိေအာင္လုပ္တဲ့
လက္သည္ကို ရွာၾကစို႔၊
အပ္ခ်ဳပ္သမားဟာ အထည္စက္႐ုံ၊
ရက္ကန္းစင္တို႔ကထြက္လာတဲ့
အဝတ္အထည္ေတြကို
ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္နဲ႔ အံက်ျဖစ္ေအာင္ဆက္စပ္ခ်ဳပ္လုပ္ေပးလို႔
ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕လံုခ်ည္၊ အကၤ်ီေတြျဖစ္လာရတာ၊
ဒီေတာ့ သမုဒယသစၥာဆိုတဲ့
တဏွာေလာဘဟာ ဒီအပ္ခ်ဳပ္သမားလိုပဲ
ဒုကၡသစၥာ ဘဝေတြကို ဆက္စပ္ေပးေနတယ္၊
တစ္ဘဝၿပီး တစ္ဘဝမျပတ္ရေအာင္ဆက္ေပးေနတယ္၊
အတိတ္ဘဝကစုေတၿပီးသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္
ယခုေရာက္ဆဲ ပစၥဳပၸန္ဘဝကိုဆက္ေပးတယ္၊
ဒီပစၥဳပၸန္ဘဝကေသၾကရဦးမယ္၊
ေသရင္ပစၥဳပၸန္ဘဝ စုတိစိတ္ကေလးနဲ႔
အနာဂတ္ဘဝ ပဋိသေႏၶစိတ္ကေလးကို ဆက္ေပးဦးမယ္၊
ဒီေတာ့ တဏွာေလာဘ မေသသေရြ႕ေတာ့
ဘဝ ဒုကၡအဆက္မျပတ္ေတာ့ပါဘူး၊
ဒီေတာ့ တဏွာေလာဘဟာ
အတိတ္ဘဝနဲ႔ ပစၥဳပၸန္ဘဝ၊
ၿပီးေတာ့ ပစၥဳပၸန္ဘဝနဲ႔
အနာဂတ္ဘဝေတြဟာ
အဆက္မျပတ္ေအာင္ဆက္ေပးေနတာပဲ၊
ဒီတဏွာေလာဘ မေသသေရြ႕ေတာ့
"စုတိၿပီး-ပဋိသေႏၶ၊ ပဋိသေႏၶ-စုတိ"ဆက္စပ္ေပးေနမွာပဲ။
တစ္သံသရာလံုး မင္းတို႔ ငါတို႔ကို
ဒုကၡအားလံုးနဲ႔ဆက္စပ္ေပးေနတာဟာ
ဒီ"တဏွာေလာဘ"ပဲ၊
ဒီတဏွာေလာဘကို
အေသမသတ္ႏိုင္သေရြ႕
ကာလပတ္လံုး
ဘယ္ေတာ့မွ ဒုကၡဆက္ျပတ္ေတာ့မွာ
မဟုတ္ဘူးလို႔မွတ္ပါ၊
ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ ဒီဘံုဘဝကို
ကုသိုလ္ကံက ဆက္သလိုလို ထင္ခ်င္ထင္ေနမယ္။
ကုသိုလ္ကံေပမယ့္
ဒီတဏွာမရွိရင္
ဒီကုသိုလ္ကံဟာ နိဗၺာန္ပို႔တယ္၊
သူက ဘဝေတြဆက္ေပးေနလို႔ နိဗၺာန္မေရာက္တာ။
ကုသိုလ္ကံဟာ တဏွာရဲ႕လက္ေအာက္ခံျဖစ္တဲ့အတြက္၊
လူ႔စုတိနဲ႔ နတ္ပဋိသေႏၶဆက္ေပးလိုက္တာပဲ၊
စုတိနဲ႔ ပဋိသေႏၶအဆက္မျပတ္ရေအာင္ဆက္ေပးတဲ့
လက္သည္ရင္းကေတာ့ ဒီတဏွာေလာဘပဲ၊
ခင္ဗ်ားတို႔က သာမညဉာဏ္ကေလးနဲ႔ၾကည့္ေတာ့
ဪ..ကံေကာင္းလို႔ လူ႔ျပည္ေရာက္လာတယ္၊
ကံေကာင္းလို႔နတ္ျပည္ေရာက္လာတယ္လို႔ ထင္ၾကမယ္၊
ဒီ..ကံေတြဟာဘယ္လိုေကာင္းေကာင္း၊
တဏွာေသရင္ အေဟာသိကံျဖစ္သြားရတယ္၊
အက်ိဳးမေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး၊
ဘုရားျဖစ္ခါနီး ေဝသႏာၱရာမင္းႀကီးဟာ
ဒါနကုသိုလ္ကံေတြ
အမ်ားႀကီးျပဳလုပ္ခဲ့တယ္၊
ဘုရားအျဖစ္သို႔ေရာက္ေတာင္သူရဲ႕
ဒါနကုသိုလ္ကံေတြဟာကုန္ၿပီလို႔ မဆိုႏိုင္ဘူး။
တဏွာရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္သာဆိုရင္
အက်ိဳးေပးလို႔မကုန္ႏိုင္ဘူး၊
သို႔ေသာ္ေဗာဓိပင္နဲ႔ေရႊပလႅင္မွာ
ဝိပႆနာအလုပ္ ကိုလုပ္လိုက္တဲ့အတြက္
တဏွာေလာဘကေသသြားေတာ့
ဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးရင္
ဘယ္ဘဝမွမဆက္ေတာ့ဘူး၊
ဒါတဏွာကုန္လို႔မဆက္တာ
"ကံ"ကေတာ့မကုန္ဘူး
တဏွာကုန္လို႔သာမဆက္ႏိုင္တာ၊
ဒါျဖင့္ ဘဝ ဆက္ေလသမွ်ဟာ
တဏွာေလာဘလို႔သာမွတ္ၾက။
ဒါျဖင့္"ကံ"ဟာေၾကာက္စရာေကာင္းသလား၊
"တဏွာ"ဟာေၾကာက္စရာေကာင္းသလားဆိုေတာ့၊
တဏွာကေၾကာက္စရေကာင္းတာ။
ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့
အကုသိုလ္ကံႏွိပ္စက္မွာေၾကာက္လိုက္ၾကတာ၊
တဏွာေၾကာက္တယ္လုိ႔မပါဘူး၊
အကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးလို႔ ဒိုင္းခနဲေသမွာ၊
စီးပြားေရး ပ်က္သြားမွာပဲ ခင္ဗ်ားတို႔ေၾကာက္ေနၾကတာ၊
တစ္သက္လံုး မုဆိုးလုပ္စားေနတဲ့
မုဆိုးႀကီးဟာအကုသိုလ္ကံေတြမနည္းဘူးလုပ္ထားတာ၊
သို႔ေသာ္လဲ ဘုရားနဲ႔ေတြ႔လို႔
ဘုရားရဲ႕ တရားကိုနာၿပီး
ဝိပႆနာအလုပ္ လုပ္လိုက္ေတာ့
အဲဒီအကုသိုလ္ကံေတြဟာ
အက်ိဳးဆက္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး၊
ဘာျပဳလုိ႔ တဏွာခ်ဳပ္သြားလို႔၊
ဒီေတာ့ခင္ဗ်ားတို႔တေတြ
"ကုသိုလ္ကံ"ေတြကိုလဲ ဒီေလာက္အားကိုးစရာမလိုပါဘူး၊
"အကုသိုလ္ကံ"ေတြကိုလဲ ဒီေလာက္ေၾကာက္စရာမရွိပါဘူး၊
ခင္ဗ်ားတို႔ ဘဝမ်ားစြာက
ဝဋ္ထဲလည္မယ့္ ဝဋ္ကုသိုလ္ကံေတြ
အကုသိုလ္ကံေတြ တစ္ပံုႀကီးရွိမွာပဲ၊
အဲဒီအကုသိုလ္ကံေတြကို မေၾကာက္ပါနဲ႔၊
ဘဝဆက္တတ္တဲ့"တဏွာ"ေသရင္
အဲဒီကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံေတြဟာ
"အေဟာသိကံ"ျဖစ္ပါတယ္၊
အက်ိဳးမေပးေတာ့ပါဘူး၊
(ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)
ဤေကာင္းမႈကုသိုလ္
ေစတနာအေပါင္းတို႔သည္ အားထုတ္ဆဲျဖစ္ေသာ
ဝိပႆနာဉာဏ္မွ မဂ္ဉာဏ္သို႔ေက်းဇူးျပဳျခင္းငွာ
အေထာက္အပံ့ ပစၥည္းအျဖစ္ျဖင္ တည္ရွိပါေစသတည္း ။ ။
အရွင္ဉာဏဓဇ
မိုးကုတ္ဝိပႆနာ ပင္မသံေဝဇနိယဌာန
အမရပူရပူၿမိဳ႕
c/o ( မူၾကိဳဆရာ )
copy ျဖင့္ပူေဇာ္ပါသည္
တခ်ိန္ကအျဖူေရာင္အမဲေရာင္
=====================
ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္မွာ ႐ုပ္နာမ္ ၂-မ်ိဳးပဲရွိတယ္၊
ထိုင္ေနတာက႐ုပ္တရား၊နာေနတာကနာမ္၊
ေယာက်္ားရယ္၊မိန္းမရယ္လို႔ ဆိုၾကတာက
သမုတိနယ္မွာပညတ္အားျဖင့္မွန္တယ္၊
ပရမတၳသစၥာနယ္အားျဖင့္ ႐ုပ္နဲ႔ နာမ္ပဲရွိတယ္၊
ဥပမာ.... ျမစ္ဟုိဘက္ကမ္းကို
ေလွနဲ႔ကူးသြားမယ္ဆိုရင္
ေလွေၾကာင့္လဲဟိုဘက္ကမ္းေရာက္တယ္ဆိုရမယ္၊
လူေၾကာင့္လဲ ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္တယ္ဆိုရမယ္၊
တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု အမွီျပဳေနရတာပဲ၊
အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးပဲရွိတယ္၊
႐ုပ္ေၾကာင့္လဲ နာမ္ျဖစ္တယ္၊
နာမ္ေၾကာင့္လဲ ႐ုပ္ျဖစ္ေပၚလာရတယ္လို႔မွတ္ပါ၊
ဒီခႏၶာမွာရွိတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ဟာ
ခင္ဗ်ားတို႔ ျပဳခဲ့တဲ့ ကံ၏အစြမ္းေၾကာင့္ျဖစ္ရတယ္၊
ကံရွိသေရႊ႕ ဒီ႐ုပ္နာမ္အစဥ္ဟာျပတ္မသြားဘူး၊
ေသရင္ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ အယူဟာ ဥေစၦဒဒိ႒ိ အယူပဲ၊
ဒါမွားတဲ့အယူပဲ။
ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ကံေတြေၾကာင့္
႐ုပ္နာမ္အစဥ္ေတြ အဆက္မျပတ္ျဖစ္ေနရတယ္၊
ကံ ကံ၏အက်ိဳးေပးဆိုတာရွိတယ္၊
ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးတရားဟာ
ဉာဏ္နဲ႔မွန္းဆၿပီးသိႏိုင္တယ္၊
အေၾကာင္းတရားတိုင္းမွာ
အက်ိဳးတရားရွိတာခ်ည္းပဲ၊
အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ကာလ ၃-ပါး ရွိေနတာပဲ၊
ကာလ ၃-ပါးရွိေနတာ့ အတိတ္ဘဝလဲရွိရမယ္၊
ယခုလက္ရွိဘဝလဲရွိရမယ္၊
ေနာင္အနာဂတ္ဘဝလဲရွိရမွာေပါ့။
လူေတြဟာ အတိတ္ဘဝကံအေၾကာင္းတရား
အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ယခုဘဝမွာအက်င့္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊
႐ုပ္ရည္အမ်ဳိးမ်ိဳး၊ စိတ္ေနသေဘာထားအမ်ိဳးမ်ိဳး၊
ပညာမွာလဲ ထူးခၽြန္မႈ မထူးခၽြန္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳး၊
ဆင္ရဲခ်မ္းသာအမ်ိဳးမ်ိဳး
ကြဲျပားျခားနားေနၾကတာေပါ့။
ဒီလိုကြဲျပားမႈေတြဟာ
ရာသီဥတုနဲ႔ပတ္ဝန္းက်င္
အေတြ႔အႀကံဳႀကိဳးစားမႈအေပၚမွာ
အနည္းအပါးေတာ့တည္တယ္၊
ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔ျပဳခဲ့တဲ့
ေစတနာကံက ပဓာနပဲ၊
သူကစီမံတာပဲ။
ဒီေတာ့အခုဘဝ ၃-ပါးဆက္စပ္ပံုကို ႐ွင္းျပမယ္၊
လြန္ခဲ့တဲ့အတိတ္ဘဝ၊
ယခုေရာက္ဆဲပစၥဳပၸန္ဘဝ၊
ေနာက္လာမယ့္ အနာဂတ္ဘဝလို႔
ဘဝ ၃-ပါးကိုတန္းၿပီးေတာ့မွတ္ထားပါ၊
ဘာေၾကာင့္မ်ားဒီဘဝ ၃-ပါးဟာတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု
ဆက္မိေအာင္ဆက္စပ္ေနပါသလဲ၊
ဒီဘဝေတြကိုဆက္မိေအာင္လုပ္တဲ့
လက္သည္ကို ရွာၾကစို႔၊
အပ္ခ်ဳပ္သမားဟာ အထည္စက္႐ုံ၊
ရက္ကန္းစင္တို႔ကထြက္လာတဲ့
အဝတ္အထည္ေတြကို
ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္နဲ႔ အံက်ျဖစ္ေအာင္ဆက္စပ္ခ်ဳပ္လုပ္ေပးလို႔
ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕လံုခ်ည္၊ အကၤ်ီေတြျဖစ္လာရတာ၊
ဒီေတာ့ သမုဒယသစၥာဆိုတဲ့
တဏွာေလာဘဟာ ဒီအပ္ခ်ဳပ္သမားလိုပဲ
ဒုကၡသစၥာ ဘဝေတြကို ဆက္စပ္ေပးေနတယ္၊
တစ္ဘဝၿပီး တစ္ဘဝမျပတ္ရေအာင္ဆက္ေပးေနတယ္၊
အတိတ္ဘဝကစုေတၿပီးသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္
ယခုေရာက္ဆဲ ပစၥဳပၸန္ဘဝကိုဆက္ေပးတယ္၊
ဒီပစၥဳပၸန္ဘဝကေသၾကရဦးမယ္၊
ေသရင္ပစၥဳပၸန္ဘဝ စုတိစိတ္ကေလးနဲ႔
အနာဂတ္ဘဝ ပဋိသေႏၶစိတ္ကေလးကို ဆက္ေပးဦးမယ္၊
ဒီေတာ့ တဏွာေလာဘ မေသသေရြ႕ေတာ့
ဘဝ ဒုကၡအဆက္မျပတ္ေတာ့ပါဘူး၊
ဒီေတာ့ တဏွာေလာဘဟာ
အတိတ္ဘဝနဲ႔ ပစၥဳပၸန္ဘဝ၊
ၿပီးေတာ့ ပစၥဳပၸန္ဘဝနဲ႔
အနာဂတ္ဘဝေတြဟာ
အဆက္မျပတ္ေအာင္ဆက္ေပးေနတာပဲ၊
ဒီတဏွာေလာဘ မေသသေရြ႕ေတာ့
"စုတိၿပီး-ပဋိသေႏၶ၊ ပဋိသေႏၶ-စုတိ"ဆက္စပ္ေပးေနမွာပဲ။
တစ္သံသရာလံုး မင္းတို႔ ငါတို႔ကို
ဒုကၡအားလံုးနဲ႔ဆက္စပ္ေပးေနတာဟာ
ဒီ"တဏွာေလာဘ"ပဲ၊
ဒီတဏွာေလာဘကို
အေသမသတ္ႏိုင္သေရြ႕
ကာလပတ္လံုး
ဘယ္ေတာ့မွ ဒုကၡဆက္ျပတ္ေတာ့မွာ
မဟုတ္ဘူးလို႔မွတ္ပါ၊
ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ ဒီဘံုဘဝကို
ကုသိုလ္ကံက ဆက္သလိုလို ထင္ခ်င္ထင္ေနမယ္။
ကုသိုလ္ကံေပမယ့္
ဒီတဏွာမရွိရင္
ဒီကုသိုလ္ကံဟာ နိဗၺာန္ပို႔တယ္၊
သူက ဘဝေတြဆက္ေပးေနလို႔ နိဗၺာန္မေရာက္တာ။
ကုသိုလ္ကံဟာ တဏွာရဲ႕လက္ေအာက္ခံျဖစ္တဲ့အတြက္၊
လူ႔စုတိနဲ႔ နတ္ပဋိသေႏၶဆက္ေပးလိုက္တာပဲ၊
စုတိနဲ႔ ပဋိသေႏၶအဆက္မျပတ္ရေအာင္ဆက္ေပးတဲ့
လက္သည္ရင္းကေတာ့ ဒီတဏွာေလာဘပဲ၊
ခင္ဗ်ားတို႔က သာမညဉာဏ္ကေလးနဲ႔ၾကည့္ေတာ့
ဪ..ကံေကာင္းလို႔ လူ႔ျပည္ေရာက္လာတယ္၊
ကံေကာင္းလို႔နတ္ျပည္ေရာက္လာတယ္လို႔ ထင္ၾကမယ္၊
ဒီ..ကံေတြဟာဘယ္လိုေကာင္းေကာင္း၊
တဏွာေသရင္ အေဟာသိကံျဖစ္သြားရတယ္၊
အက်ိဳးမေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး၊
ဘုရားျဖစ္ခါနီး ေဝသႏာၱရာမင္းႀကီးဟာ
ဒါနကုသိုလ္ကံေတြ
အမ်ားႀကီးျပဳလုပ္ခဲ့တယ္၊
ဘုရားအျဖစ္သို႔ေရာက္ေတာင္သူရဲ႕
ဒါနကုသိုလ္ကံေတြဟာကုန္ၿပီလို႔ မဆိုႏိုင္ဘူး။
တဏွာရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္သာဆိုရင္
အက်ိဳးေပးလို႔မကုန္ႏိုင္ဘူး၊
သို႔ေသာ္ေဗာဓိပင္နဲ႔ေရႊပလႅင္မွာ
ဝိပႆနာအလုပ္ ကိုလုပ္လိုက္တဲ့အတြက္
တဏွာေလာဘကေသသြားေတာ့
ဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးရင္
ဘယ္ဘဝမွမဆက္ေတာ့ဘူး၊
ဒါတဏွာကုန္လို႔မဆက္တာ
"ကံ"ကေတာ့မကုန္ဘူး
တဏွာကုန္လို႔သာမဆက္ႏိုင္တာ၊
ဒါျဖင့္ ဘဝ ဆက္ေလသမွ်ဟာ
တဏွာေလာဘလို႔သာမွတ္ၾက။
ဒါျဖင့္"ကံ"ဟာေၾကာက္စရာေကာင္းသလား၊
"တဏွာ"ဟာေၾကာက္စရာေကာင္းသလားဆိုေတာ့၊
တဏွာကေၾကာက္စရေကာင္းတာ။
ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့
အကုသိုလ္ကံႏွိပ္စက္မွာေၾကာက္လိုက္ၾကတာ၊
တဏွာေၾကာက္တယ္လုိ႔မပါဘူး၊
အကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးလို႔ ဒိုင္းခနဲေသမွာ၊
စီးပြားေရး ပ်က္သြားမွာပဲ ခင္ဗ်ားတို႔ေၾကာက္ေနၾကတာ၊
တစ္သက္လံုး မုဆိုးလုပ္စားေနတဲ့
မုဆိုးႀကီးဟာအကုသိုလ္ကံေတြမနည္းဘူးလုပ္ထားတာ၊
သို႔ေသာ္လဲ ဘုရားနဲ႔ေတြ႔လို႔
ဘုရားရဲ႕ တရားကိုနာၿပီး
ဝိပႆနာအလုပ္ လုပ္လိုက္ေတာ့
အဲဒီအကုသိုလ္ကံေတြဟာ
အက်ိဳးဆက္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး၊
ဘာျပဳလုိ႔ တဏွာခ်ဳပ္သြားလို႔၊
ဒီေတာ့ခင္ဗ်ားတို႔တေတြ
"ကုသိုလ္ကံ"ေတြကိုလဲ ဒီေလာက္အားကိုးစရာမလိုပါဘူး၊
"အကုသိုလ္ကံ"ေတြကိုလဲ ဒီေလာက္ေၾကာက္စရာမရွိပါဘူး၊
ခင္ဗ်ားတို႔ ဘဝမ်ားစြာက
ဝဋ္ထဲလည္မယ့္ ဝဋ္ကုသိုလ္ကံေတြ
အကုသိုလ္ကံေတြ တစ္ပံုႀကီးရွိမွာပဲ၊
အဲဒီအကုသိုလ္ကံေတြကို မေၾကာက္ပါနဲ႔၊
ဘဝဆက္တတ္တဲ့"တဏွာ"ေသရင္
အဲဒီကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံေတြဟာ
"အေဟာသိကံ"ျဖစ္ပါတယ္၊
အက်ိဳးမေပးေတာ့ပါဘူး၊
(ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)
ဤေကာင္းမႈကုသိုလ္
ေစတနာအေပါင္းတို႔သည္ အားထုတ္ဆဲျဖစ္ေသာ
ဝိပႆနာဉာဏ္မွ မဂ္ဉာဏ္သို႔ေက်းဇူးျပဳျခင္းငွာ
အေထာက္အပံ့ ပစၥည္းအျဖစ္ျဖင္ တည္ရွိပါေစသတည္း ။ ။
အရွင္ဉာဏဓဇ
မိုးကုတ္ဝိပႆနာ ပင္မသံေဝဇနိယဌာန
အမရပူရပူၿမိဳ႕
c/o ( မူၾကိဳဆရာ )
copy ျဖင့္ပူေဇာ္ပါသည္
တခ်ိန္ကအျဖူေရာင္အမဲေရာင္
. ❆ ❆ ❆ "ဗုဒၶ၏ အ့ံၾသဖြယ္ မိန္႔ခြန္းေတာ္ "❆ ❆ ❆
. 💫💫💫💫💫💫💫💫
🔯“ဗုဒၶ”သည္ ကမာၻေပၚ႐ွိ မည္သည့္ ဘာသာ အယူ၀ါဒ ထူေထာင္ ဖြဲ႔စည္းသူမွ် မျပဳလုပ္၀ံ့၊ မျပဳလုပ္ႏိုင္ေသာ “ထူးျခားအံ့ဖြယ္ ကမာၻေက်ာ္မိန္႔ခြန္းတစ္ရပ္” ကို ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ
ေဟာၾကား ခဲ့ပါသည္။
🔯အိႏိၵယႏိုင္ငံ၊ ေကာသလတိုင္း၊ ေကသမုတၱိ႐ြာသား၊ ကာလာမလူမ်ိဳးတို႔ကို ေဟာၾကား ေသာ “ကာလာမသုတၱန္” သည္ “အမွန္တရားကို ႐ွာေဖြသူတစ္ဦးထံသို႔ ဗုဒၶ၏ လက္ေဆာင္လမ္း ၫႊန္ခ်က္ ” တရားတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။
🔯. ဤ သုတၱန္တရားေတာ္ မွ ဗုဒၶ၏မိန္႔ခြန္းသံသည္ အေတြးအျမင္ မႈန္၀ါးေနသူကို အလင္းေရာင္ျခည္ ရေစေသာ “မီး႐ႈးတန္ေဆာင္ပမာ " ျဖစ္ပါသည္။ ဘာသာေရး ထံုးတမ္းစဥ္လာၾကားတြင္ ေတြေ၀ ေငးေမာေနသူမ်ားကို သစၥာတရား လမ္းမွန္ဆီသို႔ တက္တက္ၾကြၾကြ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ ေအာင္ လမ္းဖြင့္ေပး လိုက္ေသာ ၾကည္လင္ခ်ိဳျမသည့္ “ဓမၼေခါင္းေလာင္းသံ” လည္းျဖစ္ေပသည္။
°°°
🔯ဗုဒၶ၏ ထို မိန္႔ဆိုခ်က္မွာ...
🔯“ အို… ကာလာမလူမ်ိဳး အမ်ိဳးေကာင္းသားတို႔… သင္တို႔သည္ လက္ခံက်င့္သံုးအပ္ေသာ အမွန္တရားဓမၼတို႔ကို ဤ အခ်က္(၁၀)ခ်က္ျဖင့္ ဆင္ျခင္စိစစ္၍ ဆံုးျဖတ္အားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့…။
( ၁ ) ဤတရားေတာ္သည္ မိ႐ိုးဖလာ အစဥ္အဆက္က
. ေျပာၾကား သိမွတ္လာခဲ႔တာပဲလို႔ "ေ႐ွးစကား” ျဖစ္႐ံု
. ုနဲ႔လည္း အယူ၀ါဒတစ္ခုကို လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၂ ) ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ က်င့္သံုးလာခဲ႔တဲ႔ “ဓေလ့ထံုးစံ"
. ျဖစ္႐ံုနဲ႔ပဲ အားလံုးကို အမွန္ျဖစ္တယ္ လို႔ ယူဆၿပီး
. လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၃ ) လူအမ်ားက ေျပာေနၾကတာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ လူသိ
. ထင္႐ွား “နာမည္ေက်ာ္ၾကား႐ံု” နဲ႔ မစံုစမ္း မဆင္ျခင္ဘဲ
. အဲဒီ အယူ၀ါဒကို လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၄ ) “ ေ႐ွးေဟာင္းစာေပက်မ္းဂန္” ေတြထဲမွာ ေရးထားတာ
. ပဲ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း အလြယ္တကူ လက္မခံလိုက္
. ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၅ ) မိမိဉာဏ္႐ွိသမွ် ေတြးေခၚႀကံဆထားတဲ႔ “အယူအဆ”
. ကိုလည္းပဲ မွန္လွၿပီ လို႔ မသတ္မွတ္ လိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၆ ) အဲဒီတရား အယူအဆဟာျဖင့္ ေထာက္ပံ့အမွီျပဳ
. အပ္တဲ႔ “နည္းနာနိႆယ” ေတြ၊ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ႐ွိ
. ေနတာဘဲ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း အလြယ္တကူ လက္မခံ
. ံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၇ ) မိမိဘာသာ“ ေတြးေခၚႀကံစည္ဆင္ျခင္ၿပီး ” ဟုတ္
. လွၿပီ လို႔ သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္႐ံုနဲ႔လဲ
. မွန္လွၿပီ လို႔ မယူဆလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၈ ) ဒီတရားအယူအဆေတြဟာျဖင့္ မိမိစဥ္းစား ေတြး
. ေတာထားတာေတြနဲ႔ “တူညီတာပဲ” ဟု ဆို႐ံုမွ်နဲ႔ လည္း
. အမွန္ေတြဘဲ လို႔ လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၉ ) အမ်ားက“ေလးစား႐ိုေသအပ္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး” ရဲ႕
. ေျပာတဲ႔စကားပဲ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း မဆင္မျခင္ ပဲ
. မယံုၾကည္လိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၁၀ ) ငါတို႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခ်စ္ခင္တဲ႔ "ငါတို႔ဆရာသမား” .
. ေျပာၾကားတဲ႔ စကားပဲ ဆိုၿပီေတာ့လည္း အၿပီးသတ္
. လက္ခံ ယံုၾကည္မႈကို မျပဳလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
🔜“ ကာလာမ လူမ်ိဳးတို႔...
သင္၏ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ျဖင့္ ဦးစြာဆင္ျခင္သံုးသပ္ကာ…
ဤတရားတို႔ကား..မေကာင္းမႈ တရားတို႔ေပတည္း။
ဤတရားတို႔ကား...အက်ိဳးမဲ႔အျပစ္ကိုသာ ျဖစ္ေစေသာ
တရားတို႔တည္း။
🔜ဤတရားတို႔ကား..ပညာ႐ွိတို႔ကဲ႔ရဲ႕အပ္ေသာ တရားတို႔တည္း။
ဤတရားတို႔ကား..ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမ
ၾကာင္းမဟုတ္ေသာတရားတို႕ေပတည္း... ဟု
ေ႐ွာင္႐ွားပယ္စြန္႔သင့္သည္တို႔ကုိ စြန္႔ပစ္ကာ လက္ငင္း
အက်ိဳးေက်းဇူးအမွန္တကယ္ျပဳႏိုင္ေသာ တရားတို႔ကိုသာ
လက္ေတြ႕က်င့္သံုးၿပီးမွ ယံုၾကည္လက္ခံၾကပါ...
ဟု ပြင့္လင္းစြာ မိန္႔ၾကားခဲ႔ပါသည္။✅
“ ဘာသာအယူ၀ါဒဂိုဏ္းဂဏ ထူေထာင္သူတို႔သည္...
ငါ့ကိုသာယံုၾကည္ကိုးကြယ္ၾကရမည္။
ငါေျပာသည့္အတိုင္းသာျပဳလုပ္ၾကရမည္။
ငါ့ကိုမယံုၾကည္လွ်င္ အျပစ္႐ွိသည္။ ငရဲ သို႔ က်ေရာက္ေစ
ရမည္ "
ဟု ၿခိိမ္းေျခာက္ေဟာေျပာ၍
လူစုေနခ်ိန္တြင္…
🔯🔯“ဗုဒၶ” က…
🔯🔯“ငါေျပာတာကိုလည္းရမ္းၿပီးမယံုလိုက္ပါနဲ႔ဦး။
ဆင္းရဲဒုကၡၿငိမ္းေအးၿပီး ခ်မ္းသာသုခကိုျဖစ္ေစတဲ႔ …
သစၥာ(၄)ပါး၊ မဂၢင္(၈)ပါး တရားဓမၼကို ဦးစြာက်င့္သံုးၿပီး
ကိုယ္တိုင္ ပစၥဳပၸန္မွာ လက္ေတြ႕သဘာ၀က်က် အက်ိဳးခံစား
ရမွ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔လက္ခံၾကပါ " ဟု
ေဟာၾကားရဲျခင္းသည္။🔯🔯
🔜ဓမၼ၏ျမင့္ျမတ္မွန္ကန္ေသာ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ရပ္ပင္ျဖစ္ၿပီး၊ ကမာၻေပၚ႐ွိ ဘာသာအယူ၀ါဒမ်ိဳးစံုတို႔အတြက္ “ အံ့ၾသတုန္
လႈပ္ဖြယ္ မိန္႔ခြန္းေတာ္တစ္ရပ္ ” ပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
°°°
က်မ္းကိုး- I.D.F မွထုတ္ေ၀သည့္
“ဓမၼရသ စာစုမ်ား” အမွတ္( ၂ )၊( စာ-၁၄ ) '
'Copyright @ 2013 အရွင္ေတဇိႏၵ ဒုိက္ဦး.
Credit
Sarah Bradshaw
Nwe Mar Than
သာယာခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ
သစၥာနီ
. 💫💫💫💫💫💫💫💫
🔯“ဗုဒၶ”သည္ ကမာၻေပၚ႐ွိ မည္သည့္ ဘာသာ အယူ၀ါဒ ထူေထာင္ ဖြဲ႔စည္းသူမွ် မျပဳလုပ္၀ံ့၊ မျပဳလုပ္ႏိုင္ေသာ “ထူးျခားအံ့ဖြယ္ ကမာၻေက်ာ္မိန္႔ခြန္းတစ္ရပ္” ကို ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ
ေဟာၾကား ခဲ့ပါသည္။
🔯အိႏိၵယႏိုင္ငံ၊ ေကာသလတိုင္း၊ ေကသမုတၱိ႐ြာသား၊ ကာလာမလူမ်ိဳးတို႔ကို ေဟာၾကား ေသာ “ကာလာမသုတၱန္” သည္ “အမွန္တရားကို ႐ွာေဖြသူတစ္ဦးထံသို႔ ဗုဒၶ၏ လက္ေဆာင္လမ္း ၫႊန္ခ်က္ ” တရားတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။
🔯. ဤ သုတၱန္တရားေတာ္ မွ ဗုဒၶ၏မိန္႔ခြန္းသံသည္ အေတြးအျမင္ မႈန္၀ါးေနသူကို အလင္းေရာင္ျခည္ ရေစေသာ “မီး႐ႈးတန္ေဆာင္ပမာ " ျဖစ္ပါသည္။ ဘာသာေရး ထံုးတမ္းစဥ္လာၾကားတြင္ ေတြေ၀ ေငးေမာေနသူမ်ားကို သစၥာတရား လမ္းမွန္ဆီသို႔ တက္တက္ၾကြၾကြ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ ေအာင္ လမ္းဖြင့္ေပး လိုက္ေသာ ၾကည္လင္ခ်ိဳျမသည့္ “ဓမၼေခါင္းေလာင္းသံ” လည္းျဖစ္ေပသည္။
°°°
🔯ဗုဒၶ၏ ထို မိန္႔ဆိုခ်က္မွာ...
🔯“ အို… ကာလာမလူမ်ိဳး အမ်ိဳးေကာင္းသားတို႔… သင္တို႔သည္ လက္ခံက်င့္သံုးအပ္ေသာ အမွန္တရားဓမၼတို႔ကို ဤ အခ်က္(၁၀)ခ်က္ျဖင့္ ဆင္ျခင္စိစစ္၍ ဆံုးျဖတ္အားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့…။
( ၁ ) ဤတရားေတာ္သည္ မိ႐ိုးဖလာ အစဥ္အဆက္က
. ေျပာၾကား သိမွတ္လာခဲ႔တာပဲလို႔ "ေ႐ွးစကား” ျဖစ္႐ံု
. ုနဲ႔လည္း အယူ၀ါဒတစ္ခုကို လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၂ ) ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ က်င့္သံုးလာခဲ႔တဲ႔ “ဓေလ့ထံုးစံ"
. ျဖစ္႐ံုနဲ႔ပဲ အားလံုးကို အမွန္ျဖစ္တယ္ လို႔ ယူဆၿပီး
. လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၃ ) လူအမ်ားက ေျပာေနၾကတာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ လူသိ
. ထင္႐ွား “နာမည္ေက်ာ္ၾကား႐ံု” နဲ႔ မစံုစမ္း မဆင္ျခင္ဘဲ
. အဲဒီ အယူ၀ါဒကို လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၄ ) “ ေ႐ွးေဟာင္းစာေပက်မ္းဂန္” ေတြထဲမွာ ေရးထားတာ
. ပဲ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း အလြယ္တကူ လက္မခံလိုက္
. ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၅ ) မိမိဉာဏ္႐ွိသမွ် ေတြးေခၚႀကံဆထားတဲ႔ “အယူအဆ”
. ကိုလည္းပဲ မွန္လွၿပီ လို႔ မသတ္မွတ္ လိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၆ ) အဲဒီတရား အယူအဆဟာျဖင့္ ေထာက္ပံ့အမွီျပဳ
. အပ္တဲ႔ “နည္းနာနိႆယ” ေတြ၊ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ႐ွိ
. ေနတာဘဲ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း အလြယ္တကူ လက္မခံ
. ံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၇ ) မိမိဘာသာ“ ေတြးေခၚႀကံစည္ဆင္ျခင္ၿပီး ” ဟုတ္
. လွၿပီ လို႔ သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္႐ံုနဲ႔လဲ
. မွန္လွၿပီ လို႔ မယူဆလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၈ ) ဒီတရားအယူအဆေတြဟာျဖင့္ မိမိစဥ္းစား ေတြး
. ေတာထားတာေတြနဲ႔ “တူညီတာပဲ” ဟု ဆို႐ံုမွ်နဲ႔ လည္း
. အမွန္ေတြဘဲ လို႔ လက္မခံလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၉ ) အမ်ားက“ေလးစား႐ိုေသအပ္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး” ရဲ႕
. ေျပာတဲ႔စကားပဲ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း မဆင္မျခင္ ပဲ
. မယံုၾကည္လိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
( ၁၀ ) ငါတို႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခ်စ္ခင္တဲ႔ "ငါတို႔ဆရာသမား” .
. ေျပာၾကားတဲ႔ စကားပဲ ဆိုၿပီေတာ့လည္း အၿပီးသတ္
. လက္ခံ ယံုၾကည္မႈကို မျပဳလိုက္ပါနဲ႔ဦး။✅
🔜“ ကာလာမ လူမ်ိဳးတို႔...
သင္၏ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ျဖင့္ ဦးစြာဆင္ျခင္သံုးသပ္ကာ…
ဤတရားတို႔ကား..မေကာင္းမႈ တရားတို႔ေပတည္း။
ဤတရားတို႔ကား...အက်ိဳးမဲ႔အျပစ္ကိုသာ ျဖစ္ေစေသာ
တရားတို႔တည္း။
🔜ဤတရားတို႔ကား..ပညာ႐ွိတို႔ကဲ႔ရဲ႕အပ္ေသာ တရားတို႔တည္း။
ဤတရားတို႔ကား..ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမ
ၾကာင္းမဟုတ္ေသာတရားတို႕ေပတည္း... ဟု
ေ႐ွာင္႐ွားပယ္စြန္႔သင့္သည္တို႔ကုိ စြန္႔ပစ္ကာ လက္ငင္း
အက်ိဳးေက်းဇူးအမွန္တကယ္ျပဳႏိုင္ေသာ တရားတို႔ကိုသာ
လက္ေတြ႕က်င့္သံုးၿပီးမွ ယံုၾကည္လက္ခံၾကပါ...
ဟု ပြင့္လင္းစြာ မိန္႔ၾကားခဲ႔ပါသည္။✅
“ ဘာသာအယူ၀ါဒဂိုဏ္းဂဏ ထူေထာင္သူတို႔သည္...
ငါ့ကိုသာယံုၾကည္ကိုးကြယ္ၾကရမည္။
ငါေျပာသည့္အတိုင္းသာျပဳလုပ္ၾကရမည္။
ငါ့ကိုမယံုၾကည္လွ်င္ အျပစ္႐ွိသည္။ ငရဲ သို႔ က်ေရာက္ေစ
ရမည္ "
ဟု ၿခိိမ္းေျခာက္ေဟာေျပာ၍
လူစုေနခ်ိန္တြင္…
🔯🔯“ဗုဒၶ” က…
🔯🔯“ငါေျပာတာကိုလည္းရမ္းၿပီးမယံုလိုက္ပါနဲ႔ဦး။
ဆင္းရဲဒုကၡၿငိမ္းေအးၿပီး ခ်မ္းသာသုခကိုျဖစ္ေစတဲ႔ …
သစၥာ(၄)ပါး၊ မဂၢင္(၈)ပါး တရားဓမၼကို ဦးစြာက်င့္သံုးၿပီး
ကိုယ္တိုင္ ပစၥဳပၸန္မွာ လက္ေတြ႕သဘာ၀က်က် အက်ိဳးခံစား
ရမွ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔လက္ခံၾကပါ " ဟု
ေဟာၾကားရဲျခင္းသည္။🔯🔯
🔜ဓမၼ၏ျမင့္ျမတ္မွန္ကန္ေသာ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ရပ္ပင္ျဖစ္ၿပီး၊ ကမာၻေပၚ႐ွိ ဘာသာအယူ၀ါဒမ်ိဳးစံုတို႔အတြက္ “ အံ့ၾသတုန္
လႈပ္ဖြယ္ မိန္႔ခြန္းေတာ္တစ္ရပ္ ” ပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
°°°
က်မ္းကိုး- I.D.F မွထုတ္ေ၀သည့္
“ဓမၼရသ စာစုမ်ား” အမွတ္( ၂ )၊( စာ-၁၄ ) '
'Copyright @ 2013 အရွင္ေတဇိႏၵ ဒုိက္ဦး.
Credit
Sarah Bradshaw
Nwe Mar Than
သာယာခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ
သစၥာနီ
ဗုဒၶ နွင္႔ က်န္းမာေရး
ေရာဂါေဝဒနာ ေပ်ာက္ကင္းလာေစရန္ အတြက္ လူနာအေနႏွင္႔လည္း သမားႏွင္႔လည္းေကာင္း သူနာျပဳ ႏွင္႔ လည္းေကာင္း ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သင္႔၏ ဟု ဗုဒၶက ညႊန္ၾကား ေဟာျပ ထားေတာ္မူသည္။ မည္ကဲ႕ သို႕ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ ရမည္နည္း။
လူနာသည္ ေရာဂါ ႏွင္႔ မတည္႕ေသာအစာကို ေရွာင္က်ဥ္ၿပီး တည္႕ေသာ အစာကိုသာ အတိုင္းအတာ ႏွင္႔ စားရမည္။ မည္မွ် စားသင္႔သည္ ကိုသိထားရမည္။ သမားေပးေသာ ေဆးကို မညည္းမညဴဘဲ စားရမည္။ မိမိ၏ သမား သို႕မဟုတ္ သူနာျပဳအား မိမိေရာဂါေ၀ဒနာ အေၾကာင္းကို ရုိးသားစြာ တင္ျပရမည္။ မခ်ိမဆန္႕ ေရာဂါေဝဒနာ နာက်င္ခံခက္ ျဖစ္ေနသည္႕ အခိ်န္၌ ပင္ျဖစ္ေစ၊ ေဝဒနာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစား ရမည္။
အဂၤုတၱရနိကယ္၊ တိကနိပါတ္
နာမက်န္းျဖစ္ေနေတာ္မူသည္႕ အခါ၌ ဗုဒၶ သည္ တည္ၿငိမ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးေတာ္ ျဖင္႔ ေနထိုင္ သီတင္း သံုးေတာ္ မူသည္ဟူ၍ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္ မ်ား၌ ေျပာဆိုထားသည္။ မိမိအေပၚ ေဒဝဒတ္ေက်ာက္တံုး တြန္းခ်သည္ ျဖစ္၍ ေျခေတာ္ တြင္ ေက်ာက္တံုး အစိတ္အပိုင္း ထိမွန္သြားေသာအခါ ဗုဒၶသည္ မခိ်မဆန္႕ နာက်င္ျခင္း ျဖစ္ေတာ္ မူသည္။ သို႕ေသာ္လည္း သတိသမၸဇဥ္ ႏွင္႔ ယွဥ္လ်က္ နာက်င္ျခင္းကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိေအာင္ လုပ္ေတာ္မူသည္။
သံယုတၱနိကာယ္
ပရိနိဗၺာန္ စံခ်ိန္၌လည္း ဗုဒၶသည္ ကိုယ္ခႏၶာ နာက်င္ျခင္းကို သတိ သမၸဇဥ္ႏွင္႔ ယွဥ္လ်က္ ခံေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ထူးျခားေသာ စြမ္းအားကို ေဆာင္လ်က္ ပါဝါမွ ကုသိနာရုံသို႕ ေနာက္ပါ ရွင္အာနႏၶာ ႏွင္႔ အတူ ႀကြေတာ္မူသည္။ ယင္းသို႕ၾကြရာတြင္ လမ္းခရီး ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ား၌ ပန္းလ်ေနေသာ ကိုယ္ခႏၶာ အပန္းေျပေစရန္ နားနားၿပီးမွ ၾကြေတာ္မူသည္။
ဒီဃနိကာယ္
တစ္ခါတုန္းက ေဗလုဝဂါမ၌ ဗုဒၶသည္ အျပင္းအထန္နာမက်န္းျဖစ္ျခင္း ကို သတိသမၸဇဥ္ႏွင္႔ ယွဥ္လွ်က္ ခံႏိုင္ရည္ ရွိေအာင္ ေနေတာ္မူေသာေၾကာင္႔ ေဝဒနာကင္းရွင္းၿပီးက်န္းမာျခင္း ျဖစ္လာသည္ဟု မဟာ ပရိနိဗၺာနသုတ္ ၌ ေဖာ္ျပထားသည္။
စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္သူမ်ားသည္ ေရာဂါေဝဒနာ မ်ားကို ခံႏိုင္ရည္ရွိၾကသည္.။ တစ္ခါတုန္းက နကုလပိသာ သည္ အသက္အရြယ္ အိုမင္း ရင္႔ေရာ္ ေနေတာ္မူၿပီျဖစ္ သည္႕ ဗုဒၶထံ ေရာက္သြားေသာအခါ ဗုဒၶ က နကုလပိတာ အား ကိုယ္ခႏၶာ နာမက်န္း ျဖစ္ေနေစကာမူ စိတ္ဓါတ္ ႀကံ႕ႀကံ႕ခိုင္ခိုင္ ရွိေနေစရန္ ညႊန္ၾကား ေတာ္ မူသည္။
သံယုတၱနိကာယ္
ကိုယ္ခႏၶာ နာမက်န္းျဖစ္ျခင္းႏွင္႔ စိတ္နာမက်န္းျခင္း ဟူ၍ ေဝဒနာ ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။
ေဒြေဝဒနာ ကာယိကာစ
ေစတသိကာစ
အကယ္၍ ပုဂၢိဳလ္တဦး တေယာက္ အေနႏွင္႔ ကိုယ္ခႏၶာ နာမက်န္း ျဖစ္လာသည္႕အတြက္ စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ပူပန္ေသာက ေရာက္ေနပါလွ်င္ စိတ္နာမက်န္းျခင္း ထပ္ဆင္႔တိုးလာသည္။. ျမွားႏွစ္စင္း အပစ္ခံရသူႏွင္႔ တူသည္။
သံယုတၱနိကာယ္
စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္သူသည္ မိမိ၏ စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္ျခင္း၊ အခ်ဳိးအစားႏွင္႔ ေလ်ာ္ညီစြာ စိတ္ကို က်န္းမာ ေအာင္ ထားႏိုင္သည္။ ရဟႏၱာပုဂိၢဳလ္ သည္ စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္မႈ အျပည္႕အဝရွိေသာေၾကာင္႔ ကိုယ္ခႏၶာ နာက်င္ျခင္း ကိုသာသိသည္။ စိတ္နာက်င္ျခင္းကို မသိေပ။
ေသာဧကံ ေဝဒနာ ေဝဒိယတိ
ကာယိကံ နေစသတိကံ
သံယုတၱနိကာယ္
သုတၱန္ေဒသနာေတာ္မ်ားစြာ၌ ကိုယ္ခႏၶာ နာမက်န္းျဖစ္ျခင္းကို ကုစားရန္အတြက္ ေဗာဇၥဳဂၤသုတ္ (ေဗာဇၥဳင္သုတ္) ရြတ္ဖတ္ သရဇၥဳာယ္ရသည္စု ညႊန္ျပထားသည္။ ရွင္မဟာကသ၁ပႏွင္႔ ရွင္မဟာ ေမာဂၢလန္ မေထရ္ျမတ္တို႕ နာမက်န္းျဖစ္ေသာအခါ ေဗာဇၥဳင္သုတ္ ကို ဗုဒၶ ရြတ္ေတာ္မူ ေသာေၾကာင္႔ ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္ႏွစ္ပါးလံုး ပံုမွန္အတိုင္း က်န္းမာလာသည္။
သံယူတၱနိကာယ္
တစ္ခါက ဗုဒၶာ နာမက်န္းျဖစ္ေတာ္မူေသာအခါ စုႏၵမေထရ္အား ဗဗာဇၥဳင္သုတ္ အရြတ္ခိုင္းေတာ္မူသည္။ ေဗာဇၥဳင္သုတ္ကို နာၾကားေတာ္မူေသာအခါ ဗုဒၶသည္ ေဝဒနာ ကင္းရွင္းၿပီး က်န္းမာျခင္း ျဖစ္လာ ေတာ္မူသည္။
ေဗာဇၥဳဂၤသံယုတ္
တစ္ခါကလည္း ဂိရိမာနႏၵရဟန္း နာမက်န္းျဖစ္ေသာအခါ ဒသသညာ (သညာဆယ္ပါး) အေၾကာင္း ေဟာျပလွ်င္ ဂိရိမာနႏၵာရဟန္းက်န္းမာလာလိမ့္မည္ဟု ဗုဒၶက ရွင္အာနႏၵာအား မိန္႕ေတာ္မူသည္။
ဒသသညာ (သညာဆယ္ပါး)ကား
၁။ အသုဘသညာ (impurity of the body)
၂။ မရဏသညာ(Ending of all component things)
၃။ အာဟာေရ ပဋိကူလသညာ(Disgustiveness with nutriment)
၄။ သဗၺေလာေက အနဘိရတသညာ(Disen chantment with the entire world)
၅။ အနိစၥသညာ(Impermance)
၆။ အနိစၥ ဒုကၡသညာ(Perception of suffering)
၇။ ဒုေကၡ အနတၱသညာ(Egolessnes)
၈။ ပဟာနသညာ(Elimination of sense pleasure )
၉။ ၀ိရာဂသညာ(Detachment)
၁၀။ နိေရာဓသညာ(Cessation)
ရွင္အာနႏၵာသည္ ဗုဒၶထံေတာ္မွ ေဒသသညာ တရားေတာ္ကုိ နာၾကားျပီးလွ်င္ ယင္းတရားေတာ္ကို ဂိရိမာနႏၵ ရဟန္းသည္ ေရာဂါေ၀ဒနာ သက္သာရာ ရသြားသည္။
တစ္ခါတုန္းက ရဟန္းမ်ားၾကားထဲတြင္ အကၽြမ္း၀င္သူရဟန္းမရွိေသာ ရဟန္းျဖစ္စ ရဟန္းတစ္ပါး နာမက်န္းျဖစ္ေနေၾကာင္း ၾကားသိေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶသည္ ထိုရဟန္းထံ ၾကြသြားေတာ္မူသည္။ (သံယုတၱနိကာယ္)
ဗုဒၶၾကြလာေတာ္မူသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရေသာ အခါ ထိုရဟန္းသည္ လဲေလ်ာင္းေနရာမွ အတင္းထသည္။ ဗုဒၶက လဲေလ်ာင္းျမဲ လဲေလ်ာင္းေနရန္ မိန္႕ေတာ္မူသည္။ တစ္ေနရာ၌ ထိုင္ေတာ္မူျပီးလွ်င္ ဗုဒၶသည္ ထိုရဟန္း၏ က်န္းမာေရး အေျခအေနကို ေမးျမန္းျပီးလွ်င္ ေရာဂါသက္သာ မသက္သာ စံုစမ္းေတာ္ မူသည္။
ထိုရဟန္းက ေ၀ဒနာအျပင္းအထန္ ခံစားေနရေၾကာင္း အားနည္းေနေၾကာင္း သူ၏နာက်င္မႈသည္ သက္သာ မသြားဘဲ တိုး၍သာလာေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေျပာျပသည္။
ထိုအခါက ဗုဒၶက ထိုရဟန္းအား ပူပန္ေသာက ေနာင္တၾကီးစြာ ရေနပါသလားဟု ေမးျမန္းစံုစမ္းသည္။ ပူပန္ ေသာကေနာင္တၾကီးစြာ ရေနပါသည္ဟု ရဟန္းက ျပန္လည္ေျဖၾကားသည္။ ဗုဒၶက ထိုရဟန္းအား သီလ က်ိဳးပ်က္သည္႕အတြက္ မိမိကိုယ္မိမိ အျပစ္တင္ျခင္းမ်ိဳး ရွိေနပါသလားဟု ေမးျမန္းစံုစမ္း ေတာ္မူ ျပန္သည္။ ရဟန္းက သီလက်ိဳးပ်က္ျခင္း မရွိပါ၊ မိမိကိုယ္မိမိ အျပစ္တင္ျခင္းမ်ိဳးလည္း မရွိပါဟု ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားသည္။
ထိုအခါ ဗုဒၶက သီလက်ိဳးပ်က္ျခင္း အျပစ္မရွိလွ်င္ အဘယ္ေၾကာင့္ ပူပင္ေသာက ေနာင္တရေနသနည္းဟု မိန္႕ေတာ္ မူသည္။ အရွင္ဘုရားက သီလ ၀ိသုဒၶိတရားကို မေဟာၾကားဘဲ ရာဂကင္းကြာမႈ (ရာဂ ၀ိရာဂတၳာ၀ယ) အတြက္သာ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏ဟု ရဟန္းက ေလွ်ာက္ထားသည္။ ေက်နပ္အားရျခင္း ျဖစ္ သြားေတာ္မူေသာ ဗုဒၶက သာဓု သာဓု သာဓု ဟု ခ်ီးက်ဴးစကား ေျပာၾကားေတာ္မူသည္။
ထိုေနာက္ ဗုဒၶက အာရံုခံ ဣေျႏၵတို႕သည္ အနိစၥျဖစ္၏။ ဒုကၡျဖစ္၏။ အနတၱျဖစ္၏။ ထိုေၾကာင့္ ဣေျႏၵတို႕ကို တြယ္တာကပ္ျငိျခင္း မရွိေတာ့ေပ ဟူ၍ တရားေဒသနာ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။ ယင္းဓမၼေဒသနာကို ေဟာၾကားေသာအခါ တရားအျမင္ (ဓမၼစကၡဳ) ျဖစ္ေပၚလာျပီးလွ်င္ ထိုရဟန္းသည္ ျဖစ္ျခင္း သေဘာတရားရွိေသာ အရာအားလံုး ပ်က္ျခင္းသေဘာတရားရွိ၏ သိျမင္သေဘာေပါက္ သြားသည္။ တျခားစကားလံုးျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ေသာတာပႏၷ (ေသာတာပန္) ျဖစ္သြားသည္။
ေသာတာ ပတၱိသံယုတ္၏ အဆိုအရ တစ္ခါတုန္းက နာမက်န္းျဖစ္ေနေသာ အနာထပိ႑ိက (အနာထပိဏ္သူေဌး) သည္ ရွင္သာရိပုၾတာကို ပင့္ဖိတ္သည္ျဖစ္၍ ရွင္သာရိပုၾတာ သည္ အနာထပိ႑ိက ထံ ၾကြ သြားေတာ္မူသည္။
သံယုတ္တၱိနိကာယ္
ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားေနရသည္ အေၾကာင္း အနာထပိ႑ိက က ေလွ်ာက္ထားေျပာျပေသာေၾကာင့္ ရွင္သာရိပုၾတာက အနာထပိ႑ိကအား ယခင္က ေဆာက္တည္ထားခဲ့ေသာ သီလကို ျပန္လည္ သတိရ ေစခဲ့သည္႕ တရားေဒသနာကို ေဟာၾကားလ်က္ သရဏဂံု သံုးပါးကို ယံုၾကည္မႈ မရွိေသာ သီလမရွိေသာ ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကိုယ္ခႏၶာခ်ဳပ္ျငိမ္းသည္႕အခါ ဒုဂၢတိဘံုလားရသည္ဟု မိန္႕ၾကားေတာ္မူသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အနာထပိ႑ိကသည္ ခိုင္ျမဲစြာ သရဏဂံုတည္ျပီး သီလရွိသူ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည္။ သရဏ ဂံု တည္ျပီး သီလရွိသူ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လွ်င္ ေရာဂါေ၀ဒနာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိသည္ဟုလည္း ရွင္သာရိပုၾတာက အနာထပိ႑ိကကို ေဟာျပေတာ္မူသည္။
အယူမွားျပီး မဂၢင္ရွစ္ပါးတရားကို မက်င့္သံုးေသာ ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကြယ္လြန္ေသာအခါ၌ ဒုဂၢတိဘံု ေရာက္ရသည္ဟု ရွင္သာရိပုၾတာက ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အနာထိပ႑ိကသည္ မဂၢင္ရွစ္ပါး တရားကို က်င့္သံုးသူပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည္။ မဂၢင္ရွစ္ပါးတရား က်င့္သံုးသူသည္ ေရာဂါေ၀ဒနာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိသည္။ ေရာဂါေ၀ဒနာ၏ လႊမ္းမိုးျခင္းကို မခံရဘဲ ေ၀ဒနာသက္သာေပ်ာက္ကင္းသြားေသာ အနာထပိ႑ိက သည္ အိပ္ယာမွ ထလာျပီးလွ်င္ ရွင္သာရိပုၾတာအား ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးသည္။
တစ္ေန႕ေသာအခါ၌ အနာထပိ႑ိကသည္ နာမက်န္းျဖစ္လာျပန္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကိုလည္း ေသာတာပတၱိ သံယုတ္၌ ေဖာ္ျပထားသည္။
အခါတစ္ပါး၌ အနာထပိ႑ိကသည္ နာမက်န္းျဖစ္လာ၍ ရွင္အာနႏၵာကို ပင့္ဖိတ္သည္။ ရွင္အာနႏၵာသည္ လူမမာ အနာထပိ႑ိက၏ အိပ္ယာေဘး ၾကြလာျပီးလွ်င္ တရားေဒသနာေဟာၾကားသည္။ သရဏဂံု မတည္ေသာ သီလမရွိသူ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္သည္ ေသခါနီး၌ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသည္။ ထိတ္လန္႕ ေၾကာက္ရြ႕ံ သည္။ သို႕ေသာ္လည္း သရဏဂံုတည္ျုပီး သီလရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ေသခါနီး၌ မရဏ ေဘး ကို ထိတ္လန္႕ေၾကာက္ရြ႕ံျခင္း မျဖစ္ေပ။
အနာထပိ႑ိကက မိမိ သရဏဂံုတည္ျမဲေၾကာင္း လူဒါယကာတို႕ ေစာင့္ထိန္းအပ္သည္႔ သီလ မက်ိဳး မေပါက္ ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေျပာျပေသာအခါ ရွင္အာနနၵာက အနာထပိ႑ိကကို ေသာတာပန္ တည္ျခင္း သည္ အလြန္ၾကီးမားေသာ ေအာင္ျမင္မႈျဖစ္ေၾကာင္းမိန္႕ေတာ္မူသည္။ သို႕ရာတြင္ အနာထပိ႑ိ က ေရာဂါေ၀ဒနာခ်က္ျခင္း လက္ငင္း ေပ်ာက္ကင္းသြားသည္ဟူ၍မူ မဆိုေပ။
အဂၤုတၱရနကာယ္
နာမက်န္းျဖစ္သည္႕အခါ၌ စိတ္ဓာတ္ အားေလွ်ာ့တတ္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္လည္း စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ တရားဓမၼ က်င့္ၾကံျခင္းလမ္း၌ ေရွ႕တိုးသြားေစရန္ အတြက္ သတိရွိရမည္။ ေရာဂါေ၀ဒနာ သက္သာ သြားျပီးသည္႕ ေနာက္တြင္လည္း သတိလက္လြတ္မေနသင့္ေပ။ အေၾကာင္းမူကား ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေနပါက တရားဓမၼဆိုင္ရာ အဆင့္ျမင့္ေရာက္ႏိုင္သည္႕အခြင့္အလမ္း လက္လြတ္ ဆံုးရံႈး သြားႏိုင္သည္႕အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
အထက္ပါ ပါဠိပိဋကတ္ က်မ္းဂန္မ်ား၏ မိန္႕ဆိုခ်က္အရ လူနာ၏ ေရာဂါေ၀ဒနာေပ်ာက္ကင္းေရးအတြက္ ဗုဒၶအလိုက် ကုစားနည္းသည္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာ ကုစားနည္းျဖစ္သည္။ လူနာအား ေဆး၀ါးမွီ၀ဲ ေစျခင္း ၊ ျပဳစုျခင္း နည္းလမ္းမ်ား ျဖင့္ ကုစားရံုမွ်သာမက လူနာအား တရားဓမၼဆီသို႕ အာရံုညြတ္ ေစျခင္းသည္လည္း အေရးၾကီးေသာ ကုစားနည္း ျဖစ္သည္ဆိုေသာ အခ်က္မွာ သိသာထင္ရွားလွေပ သည္။
ဗုဒၶႏွင့္ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္အရွင္ျမတ္မ်ား နာမက်န္းျဖစ္ေနသည္႕အခ်ိန္မ်ား၌ ေဗာဇၥ်ဂၤ (ေဗာဇၥ်င္)သုတ္ ရြတ္ဆိုေသာအခါ အနာေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျပီး က်န္းမာလာၾကသည္။ နာမက်န္းျဖစ္ေနစဥ္အခါက ရဟႏၱာ အဆင့္ ေရာက္ဟန္မတူေသးေသာ ဂိရိမာနႏၵ ရဟန္းနာမက်န္းျဖစ္ေနစဥ္ကမူ အနာေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျပီး က်န္းမာျခင္းႏွင့္ ျပည္႕စံုလာသည္မွာမူ ဒသသညာ တရားကို နာၾကားရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
အနာထပိ႑ိကသည္ ေသာတပန္ျဖစ္သည္။ေသာတာပန္၏ ဂုဏ္အဂၤါႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဆြးေႏြး ေျပာၾကားျခင္သည္ အနာထပိ႑ိက၏ အနာေရာဂါလ်င္ျမန္စြာ ေပ်ာက္ကင္းျခင္း အေၾကာင္းတရား ျဖစ္သည္။ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ မိမိရရွိထားျပီးျဖစ္ေသာ ဓမၼ၏ ဂုဏ္အဂၤါရပ္မ်ားကို ျပန္လည္ ေအာင့္ေမ့လွ်င္ စိတ္ႏွလံုးတြင္ ပိတိသည္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ကိုယ္ခႏၶာဓာတ္သဘာ၀မ်ားကို က်န္းမာရႊင္လန္းေစသည္။
ယင္းအခ်က္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ပပဥၥသူဒနီ (မဇၥ်ိမနိကာယ္ အ႒ကထာ) ၌ ျပဆိုထားေသာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ရပ္ကို သတိျပဳသင့္သည္။ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ တရားဓမၼကို နာၾကားေနစဥ္ ေျမြကိုက္ခံရသည္။ ရဟန္းသည္ ေျမြကိုက္သည္ကို ဂရုမစိုက္ဘဲ တရားဓမၼကို နာၾကားျမဲ နာၾကားေနသည္။ ေျမြဆိပ္ျပန္႕ သြားျပီး မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေ၀ဒနာခံစားရသည္။ ထိုအခါ ရဟန္းသည္ သူရဟန္းျဖစ္ခ်ိန္မွစ၍ က်င့္ၾကံ အားထုတ္ေသာ သီလ၏ စင္ၾကယ္မႈကို ျပန္လည္စဥ္းစား ဆင္ျခင္သည္။
မိမိအက်င့္သီလ၏ မွဲ႕စြန္းထင္ျခင္း မရွိေသာ သဘာ၀ကို သိျမင္သြားေသာအခါ ရဟန္း၏ သႏၱာန္၌ ၾကီးမားေသာ ပီတိတရားႏွင့္ ေသာမနႆတရားျဖစ္ပြားလာသည္။ ယင္းရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕မႈ အျပည္႕ ရွိေသာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈသည္ အဆိပ္ေျဖေဆးသေဘာျဖစ္သြားျပီးလွ်င္ ေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ကင္း သြားသည္။
ယင္းအျဖစ္အပ်က္ကို ေထာက္ထားလ်က္ သိရသည္မွာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ နာမက်န္း ျဖစ္ေနသည္႕ အခါ မိမိ၏ ဓမၼဂုဏ္အဂၤါမ်ားဆီ အာရံုစူးစိုက္ပါက စိတ္ထဲတြင္ သဒၶ့ါအျပည္႔ရွိသည္႔ ပီတိ လွ်ံတက္ လာျပီးလွ်င္ ကိုယ္ခႏၶာ၌ရွိေသာ က်န္းမာမႈ ျဖစ္ေပၚေစတတ္သည္႔ အေျခခံအေၾကာင္းတရား မ်ား၏ အစြမ္းေၾကာင့္ ေရာဂါေ၀ဒနာေပ်ာက္ကင္းသြားသည္။
ယင္းသို႕ျပဳလုပ္ရျခင္းသည္ သင့္ေလ်ာ္ အပ္စပ္ သည္႔ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္မ်ားကို ရြတ္ဆိုေသာအခါ ဓမၼ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ တိုးတက္မႈရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အား ေရာဂါေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ကင္း သြားေအာင္ ျပဳလုပ္သည္႕ စက္ယႏၱရား သဖြယ္ ျဖစ္သည္။
စာေရးသူ - ပါရဂူ
.
Posted by SHWE ZIN U
ေရာဂါေဝဒနာ ေပ်ာက္ကင္းလာေစရန္ အတြက္ လူနာအေနႏွင္႔လည္း သမားႏွင္႔လည္းေကာင္း သူနာျပဳ ႏွင္႔ လည္းေကာင္း ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သင္႔၏ ဟု ဗုဒၶက ညႊန္ၾကား ေဟာျပ ထားေတာ္မူသည္။ မည္ကဲ႕ သို႕ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ ရမည္နည္း။
လူနာသည္ ေရာဂါ ႏွင္႔ မတည္႕ေသာအစာကို ေရွာင္က်ဥ္ၿပီး တည္႕ေသာ အစာကိုသာ အတိုင္းအတာ ႏွင္႔ စားရမည္။ မည္မွ် စားသင္႔သည္ ကိုသိထားရမည္။ သမားေပးေသာ ေဆးကို မညည္းမညဴဘဲ စားရမည္။ မိမိ၏ သမား သို႕မဟုတ္ သူနာျပဳအား မိမိေရာဂါေ၀ဒနာ အေၾကာင္းကို ရုိးသားစြာ တင္ျပရမည္။ မခ်ိမဆန္႕ ေရာဂါေဝဒနာ နာက်င္ခံခက္ ျဖစ္ေနသည္႕ အခိ်န္၌ ပင္ျဖစ္ေစ၊ ေဝဒနာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစား ရမည္။
အဂၤုတၱရနိကယ္၊ တိကနိပါတ္
နာမက်န္းျဖစ္ေနေတာ္မူသည္႕ အခါ၌ ဗုဒၶ သည္ တည္ၿငိမ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးေတာ္ ျဖင္႔ ေနထိုင္ သီတင္း သံုးေတာ္ မူသည္ဟူ၍ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္ မ်ား၌ ေျပာဆိုထားသည္။ မိမိအေပၚ ေဒဝဒတ္ေက်ာက္တံုး တြန္းခ်သည္ ျဖစ္၍ ေျခေတာ္ တြင္ ေက်ာက္တံုး အစိတ္အပိုင္း ထိမွန္သြားေသာအခါ ဗုဒၶသည္ မခိ်မဆန္႕ နာက်င္ျခင္း ျဖစ္ေတာ္ မူသည္။ သို႕ေသာ္လည္း သတိသမၸဇဥ္ ႏွင္႔ ယွဥ္လ်က္ နာက်င္ျခင္းကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိေအာင္ လုပ္ေတာ္မူသည္။
သံယုတၱနိကာယ္
ပရိနိဗၺာန္ စံခ်ိန္၌လည္း ဗုဒၶသည္ ကိုယ္ခႏၶာ နာက်င္ျခင္းကို သတိ သမၸဇဥ္ႏွင္႔ ယွဥ္လ်က္ ခံေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ထူးျခားေသာ စြမ္းအားကို ေဆာင္လ်က္ ပါဝါမွ ကုသိနာရုံသို႕ ေနာက္ပါ ရွင္အာနႏၶာ ႏွင္႔ အတူ ႀကြေတာ္မူသည္။ ယင္းသို႕ၾကြရာတြင္ လမ္းခရီး ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ား၌ ပန္းလ်ေနေသာ ကိုယ္ခႏၶာ အပန္းေျပေစရန္ နားနားၿပီးမွ ၾကြေတာ္မူသည္။
ဒီဃနိကာယ္
တစ္ခါတုန္းက ေဗလုဝဂါမ၌ ဗုဒၶသည္ အျပင္းအထန္နာမက်န္းျဖစ္ျခင္း ကို သတိသမၸဇဥ္ႏွင္႔ ယွဥ္လွ်က္ ခံႏိုင္ရည္ ရွိေအာင္ ေနေတာ္မူေသာေၾကာင္႔ ေဝဒနာကင္းရွင္းၿပီးက်န္းမာျခင္း ျဖစ္လာသည္ဟု မဟာ ပရိနိဗၺာနသုတ္ ၌ ေဖာ္ျပထားသည္။
စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္သူမ်ားသည္ ေရာဂါေဝဒနာ မ်ားကို ခံႏိုင္ရည္ရွိၾကသည္.။ တစ္ခါတုန္းက နကုလပိသာ သည္ အသက္အရြယ္ အိုမင္း ရင္႔ေရာ္ ေနေတာ္မူၿပီျဖစ္ သည္႕ ဗုဒၶထံ ေရာက္သြားေသာအခါ ဗုဒၶ က နကုလပိတာ အား ကိုယ္ခႏၶာ နာမက်န္း ျဖစ္ေနေစကာမူ စိတ္ဓါတ္ ႀကံ႕ႀကံ႕ခိုင္ခိုင္ ရွိေနေစရန္ ညႊန္ၾကား ေတာ္ မူသည္။
သံယုတၱနိကာယ္
ကိုယ္ခႏၶာ နာမက်န္းျဖစ္ျခင္းႏွင္႔ စိတ္နာမက်န္းျခင္း ဟူ၍ ေဝဒနာ ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။
ေဒြေဝဒနာ ကာယိကာစ
ေစတသိကာစ
အကယ္၍ ပုဂၢိဳလ္တဦး တေယာက္ အေနႏွင္႔ ကိုယ္ခႏၶာ နာမက်န္း ျဖစ္လာသည္႕အတြက္ စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ပူပန္ေသာက ေရာက္ေနပါလွ်င္ စိတ္နာမက်န္းျခင္း ထပ္ဆင္႔တိုးလာသည္။. ျမွားႏွစ္စင္း အပစ္ခံရသူႏွင္႔ တူသည္။
သံယုတၱနိကာယ္
စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္သူသည္ မိမိ၏ စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္ျခင္း၊ အခ်ဳိးအစားႏွင္႔ ေလ်ာ္ညီစြာ စိတ္ကို က်န္းမာ ေအာင္ ထားႏိုင္သည္။ ရဟႏၱာပုဂိၢဳလ္ သည္ စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္မႈ အျပည္႕အဝရွိေသာေၾကာင္႔ ကိုယ္ခႏၶာ နာက်င္ျခင္း ကိုသာသိသည္။ စိတ္နာက်င္ျခင္းကို မသိေပ။
ေသာဧကံ ေဝဒနာ ေဝဒိယတိ
ကာယိကံ နေစသတိကံ
သံယုတၱနိကာယ္
သုတၱန္ေဒသနာေတာ္မ်ားစြာ၌ ကိုယ္ခႏၶာ နာမက်န္းျဖစ္ျခင္းကို ကုစားရန္အတြက္ ေဗာဇၥဳဂၤသုတ္ (ေဗာဇၥဳင္သုတ္) ရြတ္ဖတ္ သရဇၥဳာယ္ရသည္စု ညႊန္ျပထားသည္။ ရွင္မဟာကသ၁ပႏွင္႔ ရွင္မဟာ ေမာဂၢလန္ မေထရ္ျမတ္တို႕ နာမက်န္းျဖစ္ေသာအခါ ေဗာဇၥဳင္သုတ္ ကို ဗုဒၶ ရြတ္ေတာ္မူ ေသာေၾကာင္႔ ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္ႏွစ္ပါးလံုး ပံုမွန္အတိုင္း က်န္းမာလာသည္။
သံယူတၱနိကာယ္
တစ္ခါက ဗုဒၶာ နာမက်န္းျဖစ္ေတာ္မူေသာအခါ စုႏၵမေထရ္အား ဗဗာဇၥဳင္သုတ္ အရြတ္ခိုင္းေတာ္မူသည္။ ေဗာဇၥဳင္သုတ္ကို နာၾကားေတာ္မူေသာအခါ ဗုဒၶသည္ ေဝဒနာ ကင္းရွင္းၿပီး က်န္းမာျခင္း ျဖစ္လာ ေတာ္မူသည္။
ေဗာဇၥဳဂၤသံယုတ္
တစ္ခါကလည္း ဂိရိမာနႏၵရဟန္း နာမက်န္းျဖစ္ေသာအခါ ဒသသညာ (သညာဆယ္ပါး) အေၾကာင္း ေဟာျပလွ်င္ ဂိရိမာနႏၵာရဟန္းက်န္းမာလာလိမ့္မည္ဟု ဗုဒၶက ရွင္အာနႏၵာအား မိန္႕ေတာ္မူသည္။
ဒသသညာ (သညာဆယ္ပါး)ကား
၁။ အသုဘသညာ (impurity of the body)
၂။ မရဏသညာ(Ending of all component things)
၃။ အာဟာေရ ပဋိကူလသညာ(Disgustiveness with nutriment)
၄။ သဗၺေလာေက အနဘိရတသညာ(Disen chantment with the entire world)
၅။ အနိစၥသညာ(Impermance)
၆။ အနိစၥ ဒုကၡသညာ(Perception of suffering)
၇။ ဒုေကၡ အနတၱသညာ(Egolessnes)
၈။ ပဟာနသညာ(Elimination of sense pleasure )
၉။ ၀ိရာဂသညာ(Detachment)
၁၀။ နိေရာဓသညာ(Cessation)
ရွင္အာနႏၵာသည္ ဗုဒၶထံေတာ္မွ ေဒသသညာ တရားေတာ္ကုိ နာၾကားျပီးလွ်င္ ယင္းတရားေတာ္ကို ဂိရိမာနႏၵ ရဟန္းသည္ ေရာဂါေ၀ဒနာ သက္သာရာ ရသြားသည္။
တစ္ခါတုန္းက ရဟန္းမ်ားၾကားထဲတြင္ အကၽြမ္း၀င္သူရဟန္းမရွိေသာ ရဟန္းျဖစ္စ ရဟန္းတစ္ပါး နာမက်န္းျဖစ္ေနေၾကာင္း ၾကားသိေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶသည္ ထိုရဟန္းထံ ၾကြသြားေတာ္မူသည္။ (သံယုတၱနိကာယ္)
ဗုဒၶၾကြလာေတာ္မူသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရေသာ အခါ ထိုရဟန္းသည္ လဲေလ်ာင္းေနရာမွ အတင္းထသည္။ ဗုဒၶက လဲေလ်ာင္းျမဲ လဲေလ်ာင္းေနရန္ မိန္႕ေတာ္မူသည္။ တစ္ေနရာ၌ ထိုင္ေတာ္မူျပီးလွ်င္ ဗုဒၶသည္ ထိုရဟန္း၏ က်န္းမာေရး အေျခအေနကို ေမးျမန္းျပီးလွ်င္ ေရာဂါသက္သာ မသက္သာ စံုစမ္းေတာ္ မူသည္။
ထိုရဟန္းက ေ၀ဒနာအျပင္းအထန္ ခံစားေနရေၾကာင္း အားနည္းေနေၾကာင္း သူ၏နာက်င္မႈသည္ သက္သာ မသြားဘဲ တိုး၍သာလာေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေျပာျပသည္။
ထိုအခါက ဗုဒၶက ထိုရဟန္းအား ပူပန္ေသာက ေနာင္တၾကီးစြာ ရေနပါသလားဟု ေမးျမန္းစံုစမ္းသည္။ ပူပန္ ေသာကေနာင္တၾကီးစြာ ရေနပါသည္ဟု ရဟန္းက ျပန္လည္ေျဖၾကားသည္။ ဗုဒၶက ထိုရဟန္းအား သီလ က်ိဳးပ်က္သည္႕အတြက္ မိမိကိုယ္မိမိ အျပစ္တင္ျခင္းမ်ိဳး ရွိေနပါသလားဟု ေမးျမန္းစံုစမ္း ေတာ္မူ ျပန္သည္။ ရဟန္းက သီလက်ိဳးပ်က္ျခင္း မရွိပါ၊ မိမိကိုယ္မိမိ အျပစ္တင္ျခင္းမ်ိဳးလည္း မရွိပါဟု ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားသည္။
ထိုအခါ ဗုဒၶက သီလက်ိဳးပ်က္ျခင္း အျပစ္မရွိလွ်င္ အဘယ္ေၾကာင့္ ပူပင္ေသာက ေနာင္တရေနသနည္းဟု မိန္႕ေတာ္ မူသည္။ အရွင္ဘုရားက သီလ ၀ိသုဒၶိတရားကို မေဟာၾကားဘဲ ရာဂကင္းကြာမႈ (ရာဂ ၀ိရာဂတၳာ၀ယ) အတြက္သာ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏ဟု ရဟန္းက ေလွ်ာက္ထားသည္။ ေက်နပ္အားရျခင္း ျဖစ္ သြားေတာ္မူေသာ ဗုဒၶက သာဓု သာဓု သာဓု ဟု ခ်ီးက်ဴးစကား ေျပာၾကားေတာ္မူသည္။
ထိုေနာက္ ဗုဒၶက အာရံုခံ ဣေျႏၵတို႕သည္ အနိစၥျဖစ္၏။ ဒုကၡျဖစ္၏။ အနတၱျဖစ္၏။ ထိုေၾကာင့္ ဣေျႏၵတို႕ကို တြယ္တာကပ္ျငိျခင္း မရွိေတာ့ေပ ဟူ၍ တရားေဒသနာ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။ ယင္းဓမၼေဒသနာကို ေဟာၾကားေသာအခါ တရားအျမင္ (ဓမၼစကၡဳ) ျဖစ္ေပၚလာျပီးလွ်င္ ထိုရဟန္းသည္ ျဖစ္ျခင္း သေဘာတရားရွိေသာ အရာအားလံုး ပ်က္ျခင္းသေဘာတရားရွိ၏ သိျမင္သေဘာေပါက္ သြားသည္။ တျခားစကားလံုးျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ေသာတာပႏၷ (ေသာတာပန္) ျဖစ္သြားသည္။
ေသာတာ ပတၱိသံယုတ္၏ အဆိုအရ တစ္ခါတုန္းက နာမက်န္းျဖစ္ေနေသာ အနာထပိ႑ိက (အနာထပိဏ္သူေဌး) သည္ ရွင္သာရိပုၾတာကို ပင့္ဖိတ္သည္ျဖစ္၍ ရွင္သာရိပုၾတာ သည္ အနာထပိ႑ိက ထံ ၾကြ သြားေတာ္မူသည္။
သံယုတ္တၱိနိကာယ္
ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားေနရသည္ အေၾကာင္း အနာထပိ႑ိက က ေလွ်ာက္ထားေျပာျပေသာေၾကာင့္ ရွင္သာရိပုၾတာက အနာထပိ႑ိကအား ယခင္က ေဆာက္တည္ထားခဲ့ေသာ သီလကို ျပန္လည္ သတိရ ေစခဲ့သည္႕ တရားေဒသနာကို ေဟာၾကားလ်က္ သရဏဂံု သံုးပါးကို ယံုၾကည္မႈ မရွိေသာ သီလမရွိေသာ ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကိုယ္ခႏၶာခ်ဳပ္ျငိမ္းသည္႕အခါ ဒုဂၢတိဘံုလားရသည္ဟု မိန္႕ၾကားေတာ္မူသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အနာထပိ႑ိကသည္ ခိုင္ျမဲစြာ သရဏဂံုတည္ျပီး သီလရွိသူ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည္။ သရဏ ဂံု တည္ျပီး သီလရွိသူ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လွ်င္ ေရာဂါေ၀ဒနာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိသည္ဟုလည္း ရွင္သာရိပုၾတာက အနာထပိ႑ိကကို ေဟာျပေတာ္မူသည္။
အယူမွားျပီး မဂၢင္ရွစ္ပါးတရားကို မက်င့္သံုးေသာ ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကြယ္လြန္ေသာအခါ၌ ဒုဂၢတိဘံု ေရာက္ရသည္ဟု ရွင္သာရိပုၾတာက ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အနာထိပ႑ိကသည္ မဂၢင္ရွစ္ပါး တရားကို က်င့္သံုးသူပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည္။ မဂၢင္ရွစ္ပါးတရား က်င့္သံုးသူသည္ ေရာဂါေ၀ဒနာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိသည္။ ေရာဂါေ၀ဒနာ၏ လႊမ္းမိုးျခင္းကို မခံရဘဲ ေ၀ဒနာသက္သာေပ်ာက္ကင္းသြားေသာ အနာထပိ႑ိက သည္ အိပ္ယာမွ ထလာျပီးလွ်င္ ရွင္သာရိပုၾတာအား ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးသည္။
တစ္ေန႕ေသာအခါ၌ အနာထပိ႑ိကသည္ နာမက်န္းျဖစ္လာျပန္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကိုလည္း ေသာတာပတၱိ သံယုတ္၌ ေဖာ္ျပထားသည္။
အခါတစ္ပါး၌ အနာထပိ႑ိကသည္ နာမက်န္းျဖစ္လာ၍ ရွင္အာနႏၵာကို ပင့္ဖိတ္သည္။ ရွင္အာနႏၵာသည္ လူမမာ အနာထပိ႑ိက၏ အိပ္ယာေဘး ၾကြလာျပီးလွ်င္ တရားေဒသနာေဟာၾကားသည္။ သရဏဂံု မတည္ေသာ သီလမရွိသူ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္သည္ ေသခါနီး၌ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသည္။ ထိတ္လန္႕ ေၾကာက္ရြ႕ံ သည္။ သို႕ေသာ္လည္း သရဏဂံုတည္ျုပီး သီလရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ေသခါနီး၌ မရဏ ေဘး ကို ထိတ္လန္႕ေၾကာက္ရြ႕ံျခင္း မျဖစ္ေပ။
အနာထပိ႑ိကက မိမိ သရဏဂံုတည္ျမဲေၾကာင္း လူဒါယကာတို႕ ေစာင့္ထိန္းအပ္သည္႔ သီလ မက်ိဳး မေပါက္ ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေျပာျပေသာအခါ ရွင္အာနနၵာက အနာထပိ႑ိကကို ေသာတာပန္ တည္ျခင္း သည္ အလြန္ၾကီးမားေသာ ေအာင္ျမင္မႈျဖစ္ေၾကာင္းမိန္႕ေတာ္မူသည္။ သို႕ရာတြင္ အနာထပိ႑ိ က ေရာဂါေ၀ဒနာခ်က္ျခင္း လက္ငင္း ေပ်ာက္ကင္းသြားသည္ဟူ၍မူ မဆိုေပ။
အဂၤုတၱရနကာယ္
နာမက်န္းျဖစ္သည္႕အခါ၌ စိတ္ဓာတ္ အားေလွ်ာ့တတ္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္လည္း စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ တရားဓမၼ က်င့္ၾကံျခင္းလမ္း၌ ေရွ႕တိုးသြားေစရန္ အတြက္ သတိရွိရမည္။ ေရာဂါေ၀ဒနာ သက္သာ သြားျပီးသည္႕ ေနာက္တြင္လည္း သတိလက္လြတ္မေနသင့္ေပ။ အေၾကာင္းမူကား ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေနပါက တရားဓမၼဆိုင္ရာ အဆင့္ျမင့္ေရာက္ႏိုင္သည္႕အခြင့္အလမ္း လက္လြတ္ ဆံုးရံႈး သြားႏိုင္သည္႕အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
အထက္ပါ ပါဠိပိဋကတ္ က်မ္းဂန္မ်ား၏ မိန္႕ဆိုခ်က္အရ လူနာ၏ ေရာဂါေ၀ဒနာေပ်ာက္ကင္းေရးအတြက္ ဗုဒၶအလိုက် ကုစားနည္းသည္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာ ကုစားနည္းျဖစ္သည္။ လူနာအား ေဆး၀ါးမွီ၀ဲ ေစျခင္း ၊ ျပဳစုျခင္း နည္းလမ္းမ်ား ျဖင့္ ကုစားရံုမွ်သာမက လူနာအား တရားဓမၼဆီသို႕ အာရံုညြတ္ ေစျခင္းသည္လည္း အေရးၾကီးေသာ ကုစားနည္း ျဖစ္သည္ဆိုေသာ အခ်က္မွာ သိသာထင္ရွားလွေပ သည္။
ဗုဒၶႏွင့္ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္အရွင္ျမတ္မ်ား နာမက်န္းျဖစ္ေနသည္႕အခ်ိန္မ်ား၌ ေဗာဇၥ်ဂၤ (ေဗာဇၥ်င္)သုတ္ ရြတ္ဆိုေသာအခါ အနာေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျပီး က်န္းမာလာၾကသည္။ နာမက်န္းျဖစ္ေနစဥ္အခါက ရဟႏၱာ အဆင့္ ေရာက္ဟန္မတူေသးေသာ ဂိရိမာနႏၵ ရဟန္းနာမက်န္းျဖစ္ေနစဥ္ကမူ အနာေရာဂါေပ်ာက္ကင္းျပီး က်န္းမာျခင္းႏွင့္ ျပည္႕စံုလာသည္မွာမူ ဒသသညာ တရားကို နာၾကားရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
အနာထပိ႑ိကသည္ ေသာတပန္ျဖစ္သည္။ေသာတာပန္၏ ဂုဏ္အဂၤါႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဆြးေႏြး ေျပာၾကားျခင္သည္ အနာထပိ႑ိက၏ အနာေရာဂါလ်င္ျမန္စြာ ေပ်ာက္ကင္းျခင္း အေၾကာင္းတရား ျဖစ္သည္။ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ မိမိရရွိထားျပီးျဖစ္ေသာ ဓမၼ၏ ဂုဏ္အဂၤါရပ္မ်ားကို ျပန္လည္ ေအာင့္ေမ့လွ်င္ စိတ္ႏွလံုးတြင္ ပိတိသည္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ကိုယ္ခႏၶာဓာတ္သဘာ၀မ်ားကို က်န္းမာရႊင္လန္းေစသည္။
ယင္းအခ်က္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ပပဥၥသူဒနီ (မဇၥ်ိမနိကာယ္ အ႒ကထာ) ၌ ျပဆိုထားေသာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ရပ္ကို သတိျပဳသင့္သည္။ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ တရားဓမၼကို နာၾကားေနစဥ္ ေျမြကိုက္ခံရသည္။ ရဟန္းသည္ ေျမြကိုက္သည္ကို ဂရုမစိုက္ဘဲ တရားဓမၼကို နာၾကားျမဲ နာၾကားေနသည္။ ေျမြဆိပ္ျပန္႕ သြားျပီး မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေ၀ဒနာခံစားရသည္။ ထိုအခါ ရဟန္းသည္ သူရဟန္းျဖစ္ခ်ိန္မွစ၍ က်င့္ၾကံ အားထုတ္ေသာ သီလ၏ စင္ၾကယ္မႈကို ျပန္လည္စဥ္းစား ဆင္ျခင္သည္။
မိမိအက်င့္သီလ၏ မွဲ႕စြန္းထင္ျခင္း မရွိေသာ သဘာ၀ကို သိျမင္သြားေသာအခါ ရဟန္း၏ သႏၱာန္၌ ၾကီးမားေသာ ပီတိတရားႏွင့္ ေသာမနႆတရားျဖစ္ပြားလာသည္။ ယင္းရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕မႈ အျပည္႕ ရွိေသာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈသည္ အဆိပ္ေျဖေဆးသေဘာျဖစ္သြားျပီးလွ်င္ ေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ကင္း သြားသည္။
ယင္းအျဖစ္အပ်က္ကို ေထာက္ထားလ်က္ သိရသည္မွာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ နာမက်န္း ျဖစ္ေနသည္႕ အခါ မိမိ၏ ဓမၼဂုဏ္အဂၤါမ်ားဆီ အာရံုစူးစိုက္ပါက စိတ္ထဲတြင္ သဒၶ့ါအျပည္႔ရွိသည္႔ ပီတိ လွ်ံတက္ လာျပီးလွ်င္ ကိုယ္ခႏၶာ၌ရွိေသာ က်န္းမာမႈ ျဖစ္ေပၚေစတတ္သည္႔ အေျခခံအေၾကာင္းတရား မ်ား၏ အစြမ္းေၾကာင့္ ေရာဂါေ၀ဒနာေပ်ာက္ကင္းသြားသည္။
ယင္းသို႕ျပဳလုပ္ရျခင္းသည္ သင့္ေလ်ာ္ အပ္စပ္ သည္႔ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္မ်ားကို ရြတ္ဆိုေသာအခါ ဓမၼ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ တိုးတက္မႈရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ အား ေရာဂါေ၀ဒနာ ေပ်ာက္ကင္း သြားေအာင္ ျပဳလုပ္သည္႕ စက္ယႏၱရား သဖြယ္ ျဖစ္သည္။
စာေရးသူ - ပါရဂူ
.
Posted by SHWE ZIN U
Subscribe to:
Posts (Atom)