ဗုဒၶဝင္ ---အခန္း (၁) အ ေၾကာင္း သိ ေကာင္းဖြယ္ ရာ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဘုရာေလာင္းေတာ္ သည္မဟာကပ္ေပါင္း အသ ေခၤ်ယ်တို ့တြင္ တြက္ဆ မွတ္သားျခင္းငွာ မတတ္နိုင္
ေသာ ကပ္ ေပါင္းအသ ေခ်ၤယ် တို ့တြင္ ၁٭နႏၵ အသ ေခ်ၤ ။၂٭သုနႏၵ အသ ေခ်ၤ။၃٭ပထဝီ အသ ေခၽၤၤ။
၄٭မ႑ အသ ေခ်ၤ။၅٭ဓရဏီ အသ ေခ်ၤ။၆٭သာဂရ အသ ေခ်ၤ ။၇٭ပု႑ရီက အသ ေခၤ်  တည္းဟူေသာ
ခုနွစ္အသ ေခ်ၤ အတြင္း၌  ပြင္ ့ေတာ္မူကုန္ ေသာ ''ျဗဟၼေဒဝ အစရွိ တစ္သိန္း နွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္
ကုန္ေသာ ဘုရားရွငိ တို ့ကို ဖူးျမင္ ေတြ ့ၾကံဳရသျဖငိ ့ ဓမၼ ေဒသနာကို ၾကားနာရ ေသာ အခါ ဘုရားျဖစ္
လိုေသာ ဆႏၵ စိတိ ျဖစ္ေပၚေလ၏။

''ထိုသို ့ ဘုရားျဖစ္လို ေသာ စိတ္ဆႏၵ ရွိလွ၍ ဒသပါရမီ ငါးလီ ေသာ ပရိစာဂၢ တို ့ကို တစ္စ တစ္စ ျဖည္ ့
က်င္ ့ေတာ္ မူ ေလသည္။

ထိုေနာက္ ၁٭٭٭သဗၺဘဒၵ အသ ေခ်ၤ ၊၂٭٭٭သဗၺဖုလႅ အသ ေခ်ၤ၊ ၃٭٭٭သဗၺရတန အသ ေခ်ၤ၊၄٭٭ဥသဘ
ကၡႏၶ  အသ ေခ်ၤ၊၅٭٭٭ခႏၱဳတၲမ အသ ေခ်ၤ ၊၆٭٭٭မာဏိတ အသ ေခ်ၤ ၊၇٭٭٭ဘဒၵ အသ ေခ်ၤ၊၈٭٭٭ပဒုမ
အသ ေခ်ၤ ၊၉٭٭٭သဗၺဘလႅ အသ ေခ်ၤ တည္းဟူေသာ  ကိုးအသ ေခ်ၤ ထက္၌ ပြင္ ့ေတာ္မူ ၾကကုန္ေသာ
ေပါရဏသက် ေဂါတမ အစ ရွိကုန္ေသာ သုံးသိန္း ရွစ္ေသာင္း ခုနွစ္ေထာင္ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့နွင္ ့
ေတြ ့ၾကံဳျပန္လွ်င္  ထို ဘုရားရွင္ တို ့အား ပစၥည္းေလးပါးတို ့ျဖင္ ့  ေျမွာက္စားပူေဇာ္ကာ တရားေတာ္ကို
နာ၍   ေနာင္ ေသာအခါ ငါလည္း ထို ့သြင္ လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားစင္ စစ္ျဖစ္ေစ ေသာ္''ဟု နႈတ္ေရာ
စိတ္ပါ ပတၲနာ၍ ပါရမီ ဆယ္ပါး အျပား ၃၀ ''ငါးသြယ္ေသာ ပရိစၥာဂ စရိယ တို ့ကို အားထုတ္ေတာ္မူသ
ျဖင္ ့ ပါရမီ ရင္ ့မာလာ၍ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္၌  သုေမဓာ အရွင္ ရ ေသ ့ဘဝ ရ
ေတာ္မူျပီး ထိုဘုရား ရွင္ ထံ ေရွ ့ေမွာက္ မွာ နိယတဗ်ာဒိတ္ ခံေတာ္မူခဲ ့ ေလသည္။

ထိုမွစ၍ ၁٭٭٭ေသလ အသ ေခ်ၤ  ၂٭٭٭ဘာသ အသ ေခ်ၤ   ၃٭٭٭ေဇယ် အသ ေခ်ၤ  ၄٭٭٭ရုစိယ
အသ ေခ်ၤ  တည္းဟူေသာ ေလးအသ ေခ်ၤ နွင္ ့ကမၻာ တစ္သိန္း ထက္၌  ပြင္ ့ေတာ္မူၾကကုန္ေသာ
နွစ္က်ိပ္ ခုနွစ္ဆူ ကုန္ေသာ ဘုရားရွင္ တို ့တြင္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားမွ စ၍ နိယတဗ်ာဒိတ္ ကို ခံရ၍
ေဗာဓိ သမၻာရ အ ေပါင္းကို ျဖည္ ့ေတာ္မူကာ အစဥ္လာျဖင္ ့ ဤကမၻာဝယ္ မဟာ သမၼတမင္း တစ္ၾကိမ္
သုဒႆနဝရ မႏၶာတ္မင္း တစ္ၾကိမ္  မဃ ေဒဝ မင္း တစ္ၾကိမ္ ' ထိုမွ ေနမိမင္း ၊ေတမိမင္း ၊သိဝိရာဇ္ ..
စႏၵကုမာရ ၊မဟာေဂါဝိႏၵ ၊အကိတၲျဗာဟၼဏ၊သခၤ ျဗဟၼဏ၊ဓနဥၶယ၊ သသရာဇ၊ ဟတၳိ ပါလ ၊ဘူရိဒတၲ ၊
စ ေမၸယ် ၊စူဠေဗာဓိ ၊မဟိ ံသ၊ရုရုမိဂ ၊မာတဂၤ ၊ဓမၼာဓဇ ၊ဇယဒိသ ၊သခၤ ပါလ၊  ယုဓဥၶယ ၊ေသာမနႆ၊
အ ေဃာဃရ ၊ေသာဏဒႏၲ ၊ကပိ ရာဇ ၊သစၥယုဝ ၊ဝဋၬေပါတက ၊မစၧရာဇ  ၊ကဏွဒီပါယန ၊မဟာသုတ
ေသာမ ၊ သုဝဏၰသာမ ၊ဧကရာဇ ၊မဟာ ေလာမဟံသ  မွ တစ္ၾကိမ္စီအားျဖင္ ့ ၃၅ ဇာတ္ျဖစ္ေတာ္မူျပီး
ပါရမီ ရင္ ့မာ လာျပီး ထို ေနာက္ ''ေဝႆႏၲရာ မင္း'' အျဖစ္သို ့ေရာက္ေတာ္မူ ေလသည္။

ထို ေဝႆႏၲရာ မင္းမွ စုေတ ေသာအခါ  တုသိတာ နတ္ျပည္ဝယ္ ''ေသတ ေကတု'' အမည္ ရွိ ေသာ
နတ္မင္း ျဖစ္၍  နတ္စည္းစိမ္ တို ့ကို ခံစား ေတာ္ မူခဲ ့ေလသည္။

နတ္တို ့၏ အ ေရတြက္ အားျဖင္ ့ အနွစ္ ေလးေထာင္ မွာ လူ တို ့၏ အ ေရတြက္ နဲ ့ တြက္ ရင္ ၅၇ ကုေဋ
၆ သန္းေစ ့ေအာင္ နတ္စည္းစိမ္ ကို ခံစား၍ ေန ေတာ္မူခဲ ့ေလသည္။

ထိုအခါ လူ ့ခြင္ လူ ့သက္တန္း ၁၀၀ ကပင္  လူတြင္ ထင္ ရွား ဘုရားျဖစ္လတၲ ံ ့ဟူေသာ ဗုဒၶေကာလာဟလ
ျဖစ္ ေလ ေသာ္ စၾကာဝဠာ တစ္ေသာင္း၌ ရွိၾကကုန္ေသာ  သိၾကား ၊သုယာမ ၊သႏၲဳသိတ ၊သုနိမၼိတ၊
ဝသဝတၲိ ၊မဟာျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့သည္ ငံ ့ေမွ်ာ္ ရႈၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္း ''ေသတ ေကတု''
နတ္သားကို ျမင္ ေတြ ့၍ ဘုရားေလာင္းထံ ထက္ဝန္းက်င္ မွ လာၾကကုန္လွ်က္ ျဗဟၼာ နတ္ သိၾကား တို ့
က ''အ ေလာင္းေတာ္ နတ္သား   ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္ တန္ပါျပီ  လူ ့ျပည္သို ့ သြား၍ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူပါ။

သတၲဝါ အ ေပါင္းတို ့ကို ေကာင္းျမတ္ေသာ အျမိဳက္ေရ ေအးျဖင္ ့ တိုက္ေကြ်းေတာ္မူပါဟု နတ္ ျဗဟၼာမ်ား
လာေရာက္ ေတာင္းပန္ ၾက ေလသည္။

ထိုသို ့ေတာင္းပန္ ၾကကုန္ေသာ္ ဘုရားေလာင္းနတ္သား သည္ ေရွးဦး ဝန္ခံေတာ္မမူဘဲ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာကာလ 'ျဖစ္ ရာ ဒီပ '' ျဖစ္ ရာ အရပ္ ''ျဖစ္ ရအံ ့ေသာ အမ်ိဳးအႏြယ္ '' မယ္ေတာ္ ၏ အာယုပရိေစၦဒ
ၾကည္ ့ျခင္းၾကီး ငါးပါးတို ့ကို ၾကည္ ့ေတာ္မူ၏။

ၾကည့္ျခင္းငါးပါး မွာ -
၁٭٭٭٭٭လူတို ့အသက္ အသ ေခ်ၤ သက္တမ္းေနသည္မွ  ၁ သိန္းတမ္း ၏ အထက္တိုင္ ေအာင္ သာ ကာ
လ သည္ ဇာတိ'ဇရာ'ဗ်ာဓိ 'မရဏ  ပဋိသ ေႏၶ ေနျခင္း  အိုျခင္း  နာျခင္း ေသျခင္း တို ့ကာလ ေဝးကြာ၍
လကၡဏာေရးသုံးပါးမွ စပ္ေသာ တရားစကား ကို  ေဟာျပ ျငားေသာိလည္း တရားကို မယုံၾကည္ေပရာ။

အက်ိဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလ ရာ ေသာေၾကာင္ ့  ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။ လူ တို ့အသက္
တစ္ေထာင္ ေနသည္မွ ဆုတ္ယုတ္လာ ေသာ္လည္း သတၲဝါ တို ့ကိ ေလသာ ျပန္ ့ေျပာ၍ ေလာဘ 'ေဒါသ
ေမာဟ တရား အၾကီးရကာ  ဆုံးမ ေဟာၾကားေသာ တရားေဒသနာကို လိုက္နာ၍ မက်င္ ့လို ကုန္။

အကိ်ဳးမဲ ့သာ ျဖစ္ေလရာ ေသာေၾကာင္ ့ ျမတ္စြာဘုရားတို ့ ျဖစ္ျမဲကာလ မဟုတ္ေခ်။
အသက္ တစ္သိန္းေနသည္မွ  တစ္ ရာတမ္း(၁၀၀) တိုင္ ရုံသာ ကာလ သည္ သာလွ်င္ ဘုရားျဖစ္ထိုက္
ေသာ အခါ ျဖစ္သည္။ယခုလည္း လူတို ့အသက္ ၁၀၀ ရွည္ေသာအခါ  ျဖစ္၍ ဘုရားျဖစ္ျခင္းျငာသင္ ့ေပ
သည္ ဟု ပထမ ဆင္ ျခင္၏။

၂٭٭٭ျဖစ္ ရာဒီပ ကို လည္း ဝိတၲာရ အခ်င္းအားျဖင္ ့ ယူဇနာ တစ္သန္းနွစ္သိန္း သုံးေထာင္ ေလးရာ ငါးဆယ္
က်ယ္ေသာ  စၾကာဝဠာ ၏ အတြင္း၌  သင္းပင္ ၅၀၀ ရာစီ  ၅၀၀စီ ဝန္းရံ ေသာ ကြ်န္ငယ္နွင္ ့တကြ ၄ ရပ္
ေသာ ဒီပ တြင္ ျမင္ ့မိုရ္ေတာင္ မွ လက္ယာဝယ္   ယူဇနာ တစ္ေသာင္း ရွိေသာ ဇမၺဴဒိပ္ ကြ်န္း သည္သာ
ဘုရားျမတ္စြာတို ့ ပြင္ ့ရာ ဒီပ ျဖစ္၏။

၃٭٭٭ထိုကြ်န္းတြင္ မွလည္း  ေတာေန သုံးေထာင္  ၊ေရ ေန ေလးေထာင္ လူ ေန  သုးံေထာင္ ရွိသည္တြင္
လူေန သုံးေထာင္ ၏ အလယ္၌ ေတာင္ ေျမာက္  အလ်ားအားျဖင္ ့ ယူဇနာ ၃၀၀ အ ေရွ ့ အ ေနာက္
အနံ အားျဖင္ ့  ယူဇနာ ၂၅၀  အဝန္း ယူဇနာ ၉၀၀ ရွိေသာ  အ ေရွ ့သို ့လားေသာ္ မဇဂၤလနိဂုံးရြာ ၊
အ ေရွ ့ေတာင္ သို ့လားေသာ္  သလႅာဝတီၲျမစ္  ေတာင္ သို ့လားေသာ္ ေသတကဏိၰက နိဂုံးရြာ
အ ေနာက္သို ့လားေသာ္  ''ထူဏ''မည္ေသာ  ပုဏၰားရြာ  ေျမာက္သို ့ လားေသာ  ဥသီရဒၶဇ ေတာင္ ၊
ဤနိမိတ္  ငါးရပ္ တို ့ျဖင္ ့ သတ္မွတ္ အပ္ေသာ  မဇၩိမ ေဒသ  ဌာန သာလွ်င္ ဘုရားတကာတို ့ ပြင္ ့ရာ
အရပ္ မည္သည္။

၄٭٭٭လူမ်ိဳး ေလးပါးတြင္ အၾကင္မင္းမ်ိဳး   ပုဏၰားမ်ိဳး တို ့သည္  လူ တို ့အျမတ္တနိုး ကိုးကြယ္ ရို ေသရာ
ျဖစ္၍  ဤ ဇာတ္ ၂ ပါး ၌သာ  ဘုရားတကာ တို ့ ျဖစ္ၾကကုန္သည္။ထို အမ်ိဳး နွစ္စုတြင္  လည္း ယခုအခါ
မင္းမ်ိဳးသာလွ်င္ လြန္စြာ သင္ ့ျမတ္ ေခ်သည္။

၅٭٭٭ထို မင္းမ်ိဳးတြင္ မွ လည္း သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ ျပည္ကို အစိုးရ ေသာ သုေဒါၶဒန မင္းၾကီးသည္
မဟာ သမၼတ မင္းမွ စ၍  ၃၃၄၅၆၇ (သုံးသိန္း သုံးေသာင္း ေလးေထာင္ ငါးရာ ေျခာက္က်ိပ္ခုနွစ္)ပါးေသာ
ဥကၠာဝံသ  မဟာဝံသ  အသမိၻႏၷ  ခတိၲယ  အစစ္ ျဖစ္ေပသည္ ။

ထိုမင္း၏ မိဖုရားသည္လည္း  ေလာ္လည္ျခင္း ၅ ပါး  ။ရန္ မူျခင္း ကိုးပါး ၊ထိုအယုတ္ တရားတို ့မွ ကင္း
လွ်က္  မက်ိဳးမပ်က္ေသာ ပဥၥ သီလဓမၼ ရွိရကား  ငါ အမိ  ျဖစ္ျခင္းငွာ ထိုက္၏။ အာယု ပရိေစၦဒ လည္း
ဆယ္လ  ၏ အထက္ ၌  ခုနွစ္ ရက္သာ  ၾကြင္းေတာ ့သည္  ဟု ၾကည္ ့ရႈေတာ္ မူ၍  ျပည္ ့စံုစြာ ျမင္ ေလ
လွ်င္ ထက္ဝန္းက်င္ မွ  ေတာင္းပန္ ၾက ေသာ နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္းတို ့အား  ''ေကာင္းျပီဟု ''ဝန္ခံေတာ္
မူ၏။

ယင္းတို ့ဝန္ခံ ျပီးမွ  နတ္ အ ေပါင္း ျခံရံ လွ်က္  ''နႏၵဝန္''အမည္ ရွိေသာ  နတ္ ဥယ်ာဥ္ သို ့ဝင္ ၍ စုေတ
ခဲ ့ျပီးေသာ္  အဝန္း  ၉၀၀  ရွိေသာ  မဇၩမ ေဒသ အခ်က္ သကၠတိုင္း ကပိလဝတ္ျပည္  အာဒိစၥဝင္ မင္းမ်ိဳး
ျဖစ္ေသာ  သီရိ သုေဒၶါဒန မင္းၾကီး၏  မိဖုရားေခါင္ ေတာင္ ညာေဒဝီ  ျဖစ္ေသာ သီရိမဟာမာယာ မိဖုရား
ၾကီး၏ ဝမ္းဗိုက္၌  စြဲလမ္းသ ေႏၶ တည္ေန ေတာ္မူ၏။

ဘိုးေတာ္ အဥၨန မင္းၾကီး  ၏  (၈၆၄၅)ခုေသာ သကၠရာဇ္ ကို  ျဖိဳပစ္ျပီးေနာက္  //၆၇  ခု ဝါဆို လျပည္ ့
ၾကာသာပ ေတး ေန ့ ဥတၲရာသဠ္ နကၡတ္ နွင္ ့ လ နတ္ ယွဥ္စံ ေသာ သန္းေခါင္ ယံ အခ်ိန္တြင္  သ ေႏၶ
ယူေတာ္ မူသည္။

ဘုရားေလာင္း ပဋိသ ေႏၶ စံ ယူခ်ိန္မွာ  -

၁٭٭٭ေျမ ေရ အ ေပါင္း တစ္ေသာင္းေသာ ေလာက ဓာတ္တို ့သည္  တစ္ျပိဳင္ နက္ ဆတ္ဆတ္ခါမွ်
တုန္လႈပ္ ကုန္သည္။

၂٭٭٭ပူျခင္း  ခ်မ္းျခင္း  ဟူေသာ ဥတု 'နွစ္'ဝ ကင္းျငိမ္းမွ်တသည္။

၃٭٭٭ေလာကဓါတ္ အလုံး ဆိတ္ညံလွ်က္ အသံမရွိ  အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္း ကုန္သည္။

၄٭٭٭ေလျပင္း မုန္တိုင္း မလာ ၊ ေလ သာ ေလျပည္ ျမဴးသည္ ။

၅٭٭٭ဂဂၤါ  ယမုနာ  စ ေသာ ျမစ္ခပင္း တို ့၌  ေရစီးျခင္း မရွိ ရပ္တန္ ့သည္။

၆٭٭ ٭ ေျမ အရပ္ ၌  ျမင္ ျမင္ သမွ် ေသာ ပန္း သစ္ပင္ အ ေပါင္းတို ့  နွာေမာင္းဆင္ ့ကာ ဆင္ ့ကာ

ပြင္ ့ကုန္ သီးကုန္သည္။

၇٭٭٭ေကာင္းကင္ ထက္ ကြန္ ့ျမဴးကာတည္ေသာ အာကာသ႒ရတနာ တို ့သည္  လြန္စြာ အ ေရာင္
ထြက္ကုန္သည္ ။
၈٭٭٭လူ ့ျပည္  နတ္ျပည္  ၌ ရွိကုန္ေသာ  စည္ ေစာင္း  ပတ္သာ  တူရိယာ အသီးသီးတို ့သည္  မတီးမ
မႈတ္ဘဲ ျမည္ကုန္သည္။
၉٭٭٭နတ္ျပည္၌ ရွိေသာ ပန္းနံ ့သာ မိုးတို ့သည္  ျဖိဳးျဖိဳးျပည္ ့မွ် ရြာကုန္သည္။

၁၀٭٭٭စၾကာဝဠာ ေကာင္းကင္ ေျမျပင္ ရိုက္ဟည္းလွ်က္ ေတာ္ပဲ ့တင္ လည္းသည္။

၁၁٭٭٭၈ ထပ္ ေသာ ငရဲ ဘုံ၌  မီး အဟုန္ အပူျငိမ္းသည္။

၁၂٭٭٭မီးခိုး  သူရိန္  ျမဴတိမ္  မိုးလွ်ံကင္းလ်က္  ေနမင္း၏ အ ေရာင္ ေတာက္ပသည္။

၁၃٭٭٭နကၡတ္တာရာ ၾကယ္တကာတို ့  ေန ့အခါ ၌ ညည္ ့မွာကဲ ့သို ့ ျမင္ ရသည္။

၁၄٭٭٭ေျမညစ္ေၾကးကို  ေဆးေလွ်ာ္သည္ ့ပမာ မိုးမရြာဘဲပင္  ေရယဥ္ျဖိဳင္ ျဖိဳင္ စီးသည္။

၁၅٭٭٭တာရာအ ေပါင္း  ေသာၾကာ ဗုဒၶဟူး  စ ေသာ ျဂိဳလ္ ၾကယ္ဘုံေဆာင္ တို ့ အ ေရာင္ အလြန္ထြန္းပ
သည္။

၁၆٭٭٭သတၲဗီသနကၡတ္ ကို ျပတ္သားစြာ ထင္ ျမင္ သည္။

၁၇٭٭٭ေငြစင္ စႏၵာသည္ ဝိသာခါ နကၡတ္ နွင္ ့ယွဥ္သည္။

၁၈٭٭٭တြင္း ဂူ လ္ိုဏ္ေခါင္း ေျမ ေအာင္းသတၲဝါ  တို ့ထြက္ကုန္သည္။

၁၉٭٭٭လူ ခပ္သိမ္းတို ့ေရာင္ ့ရဲ လြယ္ကုန္သည္။

၂၀٭٭٭၉၆ ျဖာ ေဝဒနာ ရွိသူတို ့ က်န္းခံ ့သည္။

၂၁٭٭ ٭မြတ္သိပ္ဆာေလာင္ ျခင္း ျငိမ္းသည္။

၂၂٭٭٭ျပိတၲာအ ေပါင္းတို ့ ဝ ေျပာသည္ ။

၂၃٭٭٭ေလာဘ  ေဒါသ  မာန  ထန္သူတို  ့အလြန္ ေခါင္းပါးကုန္သည္။

၂၄٭٭٭အပါယ္ ေလးရြာ ၌  ၂၅ ျဖာေသာ ေဘးအ ေပါင္းကင္းသည္။

၂၅٭٭٭ေရမႈန္  ျမဴညက္ တို ့ တက္လြင္ ့ျခငး မရွိ  စင္ ၾကယ္သည္။

၂၆٭٭٭္မ ေကာင္းရနံ ့ ေပ်ာက္သည္ ။

၂၇٭٭٭နတ္ ၏ ရနံ ့သာ လိႈင္ သည္ ။

၂၈٭٭٭အရူပ ၄ ရပ္ ကို ထား၍  ၆ ပါးေသာ နတ္ ရြာ  ျဗဟၼာ ၁၆ ဘံုကို ျမင္ ရသည္။

၂၉٭٭٭ငရဲ '၈'ဝဝယ္ ခံရ ေသာ သူအ ေပါင္းတို ့ကို ျမင္ ရကုန္၏။

၃၀٭٭٭တိုက္ နံရံ တံခါး  ေတာင္ ဖ်ား  တိမ္တိုက္ တို ့ မကြယ္မကာ ဟင္းလင္းသာ ျဖစ္ကုန္သည္။

၃၁٭٭٭သတၲဝါ တို ့ခႏၶ ပ်က္ေၾကြ  ေသလြန္ ရျခင္း မရွိကုန္။

၃၂٭٭٭သ ေႏၶယူျခင္း  ဖြားျမင္ ျခင္း  မရွိကုန္ ဤသို ့  ၃၂ ပါးေသာ ပုဗၺနိမိတ္တို ့ ထင္ ကုန္သည္။

မယ္ေတာ္မာယာ ၌ ၾကီးစြာေသာ  အိပ္မက္ ျမင္ မက္သည္မွာ  ''စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးပါးတို ့
သည္ မိဖုရား အား အိပ္ယာ သလြန္မွ  ခ်ီ၍  ဟိမဝႏၲာ သို ့ေဆာင္ ျပီးလွ်င္   ယူဇနာ ၆၀ ရွိေသာ ---
ေဆးဒန္းျမင္းသီလာ ေက်ာက္ဖ်ာ၏  အျပင္  အင္ ၾကင္းပင္ ၾကီး၏ ေအာက္၌ ခ်ထား၏။

ထိုအခါ  နတ္ မိဖုရား ေလးဦး တို ့က  သီတာနဝတတ္ေရတို ့ကို ခ်ိဳးေစျပီးလွ်င္  နတ္ တို ့၏ ပန္း   နံ ့သာ
တန္ဆာ ကို ဆင္ ယင္ လွ်က္  ေငြေတာင္ ထြတ္ထက္ ရွိေသာ  ေရႊဗိမာန္သို ့ေဆာင္ ၍  အိပ္ေစျပန္၏။

ထိုအခါ ေငြသာ ခြာေတာင္ ကဲ ့သို ့ ဆင္ ေျပာင္ ရတနာသည္  ေျမာက္ အရပ္ မွ လာ၍  မာယာမိဖုရား
၏  လက္ယာနံပါးကို လွစ္၍  ဝင္ သည္ ဟု ျမင္ မက္ေတာ္မူ၏။

ထိုသို ့သ ေႏၶယူေသာအခါ မွ စ၍ ဤစၾကာဝဠာ မွ  စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ေလးဦးတို ့သန္လ်က္
လက္စြဲကုန္လ်က္ ေရႊနန္းက်က္သ ေရ တိုက္၌ ေစာင္ ့လာကုန္သည္။ထက္ဝန္းက်င္ ေသာ စၾကာဝဠာ
တစ္ေသာင္းမွ  နတ္ ျဗဟၼာ အ ေပါင္း တို ့သည္  ေကာင္းစြာ ေစာင္ ့ေရွာက္ လာကုန္သည္။

ယင္းသို ့ သ ေႏၶ တည္ေန မွ စ၍  မယ္ေတာ္ မိဖုရားသည္  ေယာက်္ား တို ့၌  ညြတ္တြယ္ကပ္ညိွေသာ
ရာဂ ရမၼက္ ျဖင္ ့ အ ေနွာင္ ့ယွက္ ကင္းလြတ္၏။အျမိဳက္ အတိျဖင္ ့ ဝလွ်က္ နွစ္သက္အပ္ေသာ မင္းစည္း
စိမ္ ကို ခံစား၍ ေျခြရံသင္းပင္းနွင္ ့သာလွ်င္  သန္ ့ရွင္းစြာ စံေတာ္မူ၏။

                                                                                   ဆက္ပါဦးမည္။